II SA/Gl 1017/23

II SA/Gl 1017/23 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2023-09-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-06-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Aneta Majowska /sprawozdawca/
Grzegorz Dobrowolski /przewodniczący/
Tomasz Dziuk
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 35 ust. 1, art. 3 pkt 2, pkt 3, art. 29 ust. 1 pkt 2b, art. 30 ust. 1a
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2020 poz 471
art. 25
Ustawa z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw
Dz.U. 2023 poz 775
art. 10 par. 1, art. 79a, art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Dziuk, Asesor WSA Aneta Majowska (spr.), Protokolant referent Renata Pacewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2023 r. sprawy ze skargi T. S.A. w K. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 12 kwietnia 2023 r. nr IFXIV.7840.5.15.2019 w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi T. Spółka Akcyjna z siedzibą w K. (dalej: "Skarżąca Spółka") stała się decyzja Wojewody Śląskiego z dnia 12 kwietnia 2023 r. nr IFXIV.7840.5.15.2019, wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 z późn. zm., dalej: "Pr.bud.") w zw. z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471 z późn. zm.), mocą której Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji – Prezydenta Miasta R. z dnia 9 kwietnia 2019 r. nr [...] o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę kontenerowej stacji transformatorowej U29 SN/nN wraz z włączeniem do sieci elektroenergetycznej SN/nN przy ul. [...], na nieruchomościach o oznaczeniu geodezyjnym 1, 2 w R.
Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym.
Postępowanie w sprawie zostało wszczęte na wniosek Spółki złożony dnia 13 lutego 2019 r. o pozwolenie na budowę opisanej wyżej kontenerowej stacji transformatorowej. Wobec stwierdzonych nieprawidłowości: niedostosowania lokalizacji projektowanej stacji do zgodności z § 5 ust. 24 pkt 4 lit. g miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R. podjętego Uchwałą Nr [...] Rady Miasta R. z dnia [...] r. w obszarze zlokalizowanym pomiędzy ulicą [...], ulicą [...], autostradą [...] oraz wschodnią granicą miasta R. (Dz. Urz. Woj. Śl. z [...] r. poz. [...]) z uwagi na lokalizację kontenerowej stacji transformatorowej względem nieprzekraczalnej linii zabudowy wyznaczonej graficznie na rysunku planu, nadto nieprzedłożenia zgody Wydziału Gospodarki Nieruchomościami zgodnie z protokołem z Narady Koordynacyjnej [...] z dnia 8 marca 2018 r. oraz rozbieżności między opisem a projektem zagospodarowania terenu dotyczącą rozbiórki istniejącej stacji transformatorowej UR62, postanowieniem z dnia 26 lutego 2019 r., organ nałożył na Inwestora obowiązek ich usunięcia w terminie do dnia 29 marca 2019 r.
W odpowiedzi pełnomocnik Inwestora przedłożył pismo, w którym, powołując się na zapis § 3 ust. 15 planu miejscowego, wskazał, że "obiekty te nie są kwalifikowane jako budynki, które nie mogą przekraczać obowiązującej linii zabudowy", "stacja nie stanowi wydzielonego obiektu budowlanego pełniącego samodzielną funkcję, jak ma to miejsce w przypadku budynku, a posiadając fundament, bryłę główną i dach jako komponenty składowe oraz będąc wyposażona w urządzenia elektroenergetyczne zaliczyć ją należy do budowli odrębnych pod względem technicznym, ale składających się na całość użytkową, w tym przypadku sieć elektroenergetyczną SN/nN."
Prezydent Miasta R. decyzją z dnia 9 kwietnia 2019 r. nr [...] znak [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej kontenerowej stacji transformatorowej.
W motywach rozstrzygnięcia przywołał rozstrzygnięcie Trybunału Konstytucyjnego SK 48/15 z dnia 13 grudnia 2017 r., zgodnie z którym stanowisko, że obiekt spełniający definicję budynku może być budowlą, jest niezgodny z konstytucją. Żaden budynek nie może być jednocześnie budowlą, a żadna budowla nie może być jednocześnie budynkiem, przy czym pierwszeństwo ma zawsze kwalifikacja danego obiektu jako budynku. Następnie opierając się o opis projektu, podał, że stacja posiada fundament, ściany i dach, masa stacji to ok 28 ton. Organ uznał, że ciężar własny bryły prefabrykowanej stacji transformatorowej w powiązaniu z fundamentem zagłębionym w ziemi spełnia warunek trwałego związania z gruntem, a co za tym idzie, spełniony został warunek uznania projektowanego obiektu za budynek. Uznając projektowaną stację transformatorową za budynek, organ stwierdził za obowiązkowe dostosowanie jej lokalizacji do ustaleń planu miejscowego w zakresie zachowania nieprzekraczalnej linii zabudowy. Inwestor nie usunął natomiast wymaganych postanowieniem nieprawidłowości.
Skarżąca Spółka wniosła odwołanie od ww. decyzji podnosząc naruszenie:
1. art. 107 § 1 w zw. z art. 28 w zw. z art. 29 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w stosunku do Oddziału w G. Spółki, a więc skierowanie jej do podmiotu niebędącego stroną w sprawie, co będzie stanowiło przesłankę do jej uchylenia,
2. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a tym samym strona została pozbawiona czynnego udziału w postępowaniu,
3. art. 79a w zw. z art. 8 w zw. z art. 9 w zw. z art. 10 k.p.a. poprzez niepoinformowanie wnioskodawcy, że wniosek o pozwolenie na budowę nie zostanie uwzględniony z uwagi na niewykazanie przesłanek, o których mowa w art. 35 ust. 1 Pr.bud., zatem wbrew obowiązkowi z art. 79a k.p.a.,
4. art. 6 w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie wymogu praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia oraz rozstrzygnięcia postępowania, co skutkowało uznaniem, że przedmiotowa stacja transformatorowa stanowi budynek,
5. art. 7 w zw. z. art. 8 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w szczególności poprzez nieustalenie czy kontenerowa stacja transformatorowa stanowi obiekt, którego nie można od gruntu odłączyć bez uszkodzenia jego konstrukcji, a zatem nieustalenie czy stacja transformatorowa jest budynkiem i czy w świetle obowiązujących przepisów i planu miejscowego niemożliwe jest jej posadowienie zgodnie z przedstawionym projektem budowlanym,
6. art. 7 w zw. z art. 8 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, w następstwie przyjęcia, iż ww. stacja jest budynkiem, wobec czego w świetle przepisów i planu miejscowego niemożliwe jest jej posadowienie zgodnie z przedstawionym projektem budowlanym,
7. art. 7 w zw. z. art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 Pr.bud. w zw. z art. 3 pkt 2 i 3 Pr.bud. poprzez nieprawidłowe przyjęcie, iż stacja transformatorowa jest budynkiem i w związku z tym przedłożony projekt nie spełnia wymagań przewidzianych przez ustawę, w sytuacji, gdy stacja transformatorowa, którą zamierzała wybudować skarżąca nie stanowiła obiektu trwale związanego z gruntem,
8. art. 3 pkt 2 i 3 Pr.bud. poprzez nieprawidłowe przyjęcie, iż projektowana stacja jest budynkiem, co spowodowało wydanie zaskarżonej decyzji,
9. § 3 pkt 9 planu miejscowego poprzez jego niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że nieprzekraczalna linia zabudowy dotyczy wszelkich obiektów kubaturowych, niezależnie czy uznanych za budynki czy budowle w sytuacji, gdy z treści § 3 pkt 9 wynika jednoznacznie, iż dotyczy ona tylko budynków, a tym samym nie dotyczy ona stacji transformatorowych.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, a także o przeprowadzenie dowodu z dokumentu "Kontenerowa stacja transformatorowa - katalog do projektowania" oraz "Kontenerowe stacje transformatorowe" firmy Z. S.A., a także przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa – wszystkie na okoliczność wykazania, czy przedmiotowa stacja transformatorowa stanowi obiekt trwale związany z gruntem.
Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda Śląski przywołaną na wstępie decyzją z dnia 12 kwietnia 2023 r. nr IFXIV.7840.5.15.2019 utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy zrelacjonował czynności przeprowadzone dotychczas w sprawie, wskazał, iż zgodnie z brzmieniem art. 29 ust. 1 pkt 2b Pr.bud. (na dzień złożenia wniosku), budowa wolno stojących parterowych budynków stacji transformatorowych i kontenerowych stacji transformatorowych o powierzchni zabudowy do 35 m2, nie wymagała pozwolenia na budowę. Inwestor mógł jednak wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, jak stało się w rozpoznawanej sprawie. Następnie przywołał definicję budynku.
Zdaniem organu odwoławczego analiza załączonego projektu słusznie doprowadziła organ pierwszej instancji do stwierdzenia, iż chodzi o budowę budynku stacji transformatorowej. Dokonana ocena projektowanego zamierzenia wykazała bowiem, że przedmiotowa stacja posiadać będzie wymiary: długość 6,16m x szerokość 2,66m x wysokość 2,48m i stanowić będzie obiekt o masie 28 ton (masa fundamentu 9,5 tony + bryły głównej 11,4 tony + dachu płaskiego betonowego 7,0 ton – str. 12 projektu budowlanego), który będzie trwale powiązany z gruntem poprzez fundament. Nadto, analiza projektu wykazała, że stacja posiadać będzie zewnętrzne przegrody w formie: fundamentu betonowego, posadowionego na głębokości ok. 90 cm poniżej terenu, czterech ścian zewnętrznych i dachu betonowego. Powyższe zdaniem organu odwoławczego oznacza, że planowany obiekt budowlany spełnia wszelkie warunki do uznania go za budynek.
Skoro zatem jest to budynek, to dotyczą go wymagania określone w § 3 pkt 9 w zw. z § 5 ust. 24 pkt. 4 lit g planu miejscowego. Prawidłowo zatem organ wezwał Inwestora o dostosowanie lokalizacji do zgodności z tym planem, a następnie wobec braku uzupełnienia dokumentacji, słusznie wydał decyzję odmowną.
W odniesieniu do zarzutów odwołania podał, iż decyzję skierowano prawidłowo do podmiotu wymienionego w treści wniosku. Poinformowanie strony (art. 79a k.p.a.) nastąpiło w treści doręczonego Skarżącej postanowienia z dnia 26 lutego 2019 r., natomiast naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Skarżąca nie wykazała. W ocenie Wojewody, organ pierwszej instancji dokonał szczegółowej analizy projektu budowlanego pod kątem istnienia przesłanek z art. 35 ust. 1 Pr.bud., i stwierdzając niezgodność przedmiotowej inwestycji z zapisami planu miejscowego wezwał inwestora do uzupełnienia złożonego projektu, które nie zostały uzupełnione.
Z rozstrzygnięciem nie zgodziła się Skarżąca Spółka. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach podniosła zarzuty naruszenia: jak w pkt 1-8 odwołania, a ponadto naruszenie: art. 107 § 3 w zw. z art. 7 w zw. art. 11 zw. z art. 15 w z art. 77 k.p.a. poprzez nieustosunkowanie się w zaskarżonej decyzji do podniesionych w odwołaniu; art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie, dlaczego organ odwoławczy odmówił uwzględnia wniosku skarżącej, co do przeprowadzenia wnioskowanych w odwołaniu dowodów; art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w zaskarżonej decyzji, dlaczego następujące fakty mają świadczyć o tym, że przedmiotowa stacja transformatorowa jest budynkiem: jest to obiekt o masie ok. 28 ton, ma on fundament zagłębiony w ziemi, zewnętrzne przegrody i dach, organ powołuje się na materiał, z którego ta stacja miała zostać wykonana, w projekcie budowlanym został użyty zwrot "budynek stacji"; art. 78 w zw. z art. 7 w zw. z art. 8 w zw. z. art. 77 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego zawartego w odwołaniu; art. 138 w zw. art. 78 w zw. z art. 7 w zw. z art. 8 w zw. z. art. 77 k.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji organu pierwszej instancji w całości i nieprzekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia lub niedokonania zmiany zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy w sytuacji, gdy przedmiotowa stacja transformatorowa nie stanowi budynku; art. 3 pkt 2 Pr.bud. poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że materiał, z którego miała zostać wykonana stacja transformatorowa świadczy to tym, że jest ona budynkiem, w sytuacji, gdy to czy dany obiekt jest budynkiem nie decyduje materiał, z którego jest wykonany; art. 3 pkt 2 i 3 Pr.bud. poprzez nieprawidłowe przyjęcie, iż projektowana kontenerowa stacja transformatorowa jest budynkiem, co spowodowało wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego; § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jaki powinny odpowiadać budynki i usytuowanie poprzez błędne stwierdzenie, iż dla projektowanej lokalizacji wymagane jest sporządzenie projektu zagospodarowania terenu.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, ewentualnie uchylenie decyzji organu pierwszej instancji, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu przywołała argumentację na poparcie przedstawionych zarzutów skargi, przywołując stanowisko wyrażane w orzecznictwie sądów administracyjnych. W szczególności podkreśliła, że projektowana stacja nie jest trwale związana z gruntem, zatem nie może zostać uznana za budynek w rozumieniu art. 3 pkt 3 Pr.bud. Ponadto stacja transformatorowa po podłączeniu staje się czynnym urządzeniem elektroenergetycznym, a zgodnie z art. 49 Kodeksu cywilnego urządzenia przesyłowe, a więc również stacja transformatorowa stanowi odrębną od gruntu, na którym jest posadowiona rzecz ruchomą, jeżeli wchodzi w skład przedsiębiorstwa przesyłowego. Zwróciła również uwagę na naruszenie przepisów postępowania szczegółowo wskazanych w zarzutach skargi.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje.
Przystępując do rozpoznania sprawy, Sąd miał na uwadze, iż zgodnie z regulacją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1).
W ramach wskazanej kontroli sąd administracyjny poddaje badaniu zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z przepisami prawa materialnego kreującymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi określającymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.
Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części - art. 151 p.p.s.a.
Przedmiotem kontroli rozpoznawanej sprawy, w oparciu o wymienione powyżej kryteria, stała się opisana na wstępie decyzja Wojewody Śląskiego z dnia 12 kwietnia 2023 r. utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji - Prezydenta Miasta R. z dnia 9 kwietnia 2019 r. w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
W ramach podstawy prawnej należało uwzględnić przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
Kwestią sporną w niniejszej sprawie na tle złożonego projektu budowlanego pozostaje ocena, czy przewidziana w nim stacja transformatorowa SN/nN powinna być zakwalifikowana jako budynek w rozumieniu art. 3 pkt 2 Pr.bud., czy też jako budowla w rozumieniu art. 3 pkt 3 tej ustawy.
Przesądza to bowiem o zastosowaniu lub stwierdzeniu braku podstaw do zastosowania § 3 pkt 9 w zw. z § 5 ust. 24 lit. g Uchwały Nr [...] Rady Miasta R. z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R. w obszarze zlokalizowanym pomiędzy ulicą [...], ulicą [...], autostradą [...] oraz wschodnią granicą miasta R. (Dz. Urz. Woj. Śl. z [...] r. poz. [...]). Stosownie do wskazanej regulacji przez nieprzekraczalną linię zabudowy należy rozumieć liniowe oznaczenie graficzne, po wewnętrznej stronie którego dopuszcza się wznoszenie nadziemnych części budynków. Wskazany zapis nakłada zatem obowiązek lokalizacji budynków po wewnętrznej stronie nieprzekraczalnej linii zabudowy.
Analiza przedłożonego projektu zagospodarowania terenu z naniesioną po zewnętrznej stronie nieprzekraczalnych linii zabudowy, projektowaną stacją SN U29, prowadzi bowiem do wniosku, że powyższe ustalenie stanowi kwestię kluczową dla rozstrzygnięcia sprawy (str. 29 projektu budowlanego).
Dostrzec jednocześnie należy, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, jest zobowiązany do sprawdzenia złożonego wniosku o pozwolenie na budowę, pod kątem spełnienia wymagań, stosownie do treści art. 35 ust. 1 Pr.bud. W ramach przeprowadzanej weryfikacji sprawdza również zgodność projektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast w razie stwierdzenia naruszeń w zakresie określonym w przywołanym art. 35 ust. 1, organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Niewykonanie nałożonego obowiązku w tym terminie skutkuje wydaniem przez organ decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i odmowie udzielenia pozwolenia na budowę.
Jak wynika z akt administracyjnych przedłożonych do sprawy wnioskiem z dnia 13 lutego 2019 r. Skarżąca Spółka wystąpiła o pozwolenie na budowę nowego obiektu budowlanego – budowę kontenerowej stancji transformatorowej U29 SN/nN wraz z włączeniem do sieci SN/nN na działkach ewid. 1 i 2 położonych w R. ul. [...], przedkładając w załączeniu oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz projekt budowlany (karta nr 33 akt administracyjnych).
Stosownie do treści art. 29 ust. 1 pkt 2b Pr.bud. pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków stacji transformatorowych i kontenerowych stacji transformatorowych o powierzchni zabudowy do 35m² (w brzmieniu sprzed nowelizacji 19 września 2019 r., art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. z 2020 r., poz. 471, zgodnie z którym do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym).
W rozpoznawanej sprawie Skarżąca Spółka wystąpiła z ww. wnioskiem o pozwolenie na budowę, skorzystała zatem z regulacji art. 30 ust. 1a w zw. z ust. 1 pkt 1 Pr.bud., zgodnie z którą inwestor zamiast dokonania zgłoszenia może wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę
Następnie postanowieniem z dnia 26 lutego 2019 r. znak [...] organ nałożył na Spółkę obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości m.in. poprzez dostosowanie lokalizacji projektowanej stacji do zgodności z § 5 ust. 24 pkt 4 lit. g miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - lokalizację kontenerowej stacji transformatorowej względem nieprzekraczalnej linii zabudowy wyznaczonej graficznie na rysunku planu (karta nr 22 akt administracyjnych).
Powyższe było konsekwencją uznania projektowanej stacji transformatorowej za budynek.
Zgodnie z definicją legalną przez budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach (art. 3 pkt 2 Pr.bud.), natomiast przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury (art. 3 pkt 3 Pr.bud.). Definicja budowli zawiera dodatkowo katalog wskazanych obiektów.
Z przedstawionej powyżej konstrukcji przepisów wynika, że obiekt budowlany, który spełnia kryteria do uznania go za budynek, nie może być uznany za budowlę.
Dokonując wskazanej oceny Sąd uwzględnił parametry, cechy konstrukcji, materiał oraz sposób wykonania projektowanej stacji.
W tym zakresie należało zwrócić uwagę, że projektowany obiekt "składać się będzie z trzech betonowych brył pokrytych tynkiem akrylowym o wymiarach projektowanej stacji: długość 6,16m, szerokość 1,66m, wysokość 2,48m (od poziomu gruntu)" (str. 11 projektu budowlanego), dach płaski betonowy, masa projektowanej stacji: fundament 9,5 ton, bryła główna 11,4 ton, dach 7 ton (str. 12 projektu). Stacja jest modułową prefabrykowaną konstrukcją składającą się z następujących elementów: obudowa betonowa stacji wraz z komorą transformatora, fundament betonowy prefabrykowany – kablownia, rozdzielnice SN i nN, dach betonowy płaski" (str. 14 projektu). "Projektowaną stację należy posadowić wg planu zagospodarowania terenu rys nr 1. Pierwszym etapem posadowienia stacji jest wykonanie wykopu w ziemi o głębokości 1,2m. Pod fundamentem należy wykonać podsypkę piaskowo-żwirową, o grubości ok 200mm. Montaż stacji polegać będzie na posadowieniu fundamentów na przygotowanym podłożu" (str. 17 projektu).
Projektowana stacja posiada zatem betonowe przegrody zewnętrzne, betonowy fundament i dach, ma zostać posadowiona na głębokości 1,2 m, będzie stanowić obiekt o masie ponad 27 ton.
Wskazana charakterystyka projektowanej stacji transformatorowej dowodzi, że jest ona trwale związana z gruntem bowiem wielkość tego obiektu, jego konstrukcja i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania.
Spełnia tym samym wszelkie warunki dla uznania jej za budynek.
Jednocześnie Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko zaprezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 czerwca 2023 r. sygn. akt II OSK 1957/20, którym oddalono skargę kasacyjną Skarżącej Spółki T. S.A. z siedzibą w K. od wyroku tut. Sądu w sprawie sygn. akt II SA/Gl 1553/19 z dnia 18 lutego 2020 r. oddalającego skargę na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 10 września 2019 r. nr IFXIV.7840.5.4.2019 w przedmiocie pozwolenia na budowę kontenerowej stacji transformatorowej zaprojektowanej również w R. (wówczas złożonym wnioskiem z dnia 11 grudnia 2018 r.; w niniejszym postępowaniu wnioskiem z dnia 13 lutego 2019 r.).
Jak zasadnie podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny, o trwałości związania z gruntem nie przesądza takie czy inne powiązanie obiektu z gruntem ale to czy obiekt budowlany uwzględniając jego parametry, cechy konstrukcji a nawet materiały z których jest zbudowany pozwala przyjąć, że jest w stanie oprzeć się siłom natury, które mogłyby spowodować jego przemieszczenie się z obecnej lokalizacji. O tym, czy określony obiekt jest "trwale związany z gruntem" w rozumieniu art. 3 pkt 2 P.b. nie decyduje zatem ani sposób i metoda związania z gruntem, ani też technologia wykonania fundamentu. Istotne jest to, czy wielkość tego obiektu, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania (posadowienia) (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2022 r. sygn. akt II OSK 3683/19 w: uzasadnieniu wyroku o sygn. II OSK 1957/20).
Także na gruncie rozpoznawanej sprawy wielkość, materiał budowlany oraz sposób wykonania wnioskowanej stacji transformatorowej przesądza o tym, że projektowany obiekt stanowi budynek.
Podobnie jak w przypadku projektu objętego ww. sprawą o sygn. II OSK 1957/20, także w projekcie załączonym do niniejszej sprawy autor projektu sam stwierdził "po posadowieniu nowego budynku stacji" (str. 27 projektu budowlanego). Zasadnie w tym kontekście zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, iż zapewne "projektant nie miał wątpliwości, że stacja transformatorowa stanowić będzie budynek i dlatego też zapewne Spółka wystąpiła z wnioskiem o pozwolenie na budowę a nie dokonała zgłoszenia."
Słuszne było zatem stwierdzenie organów orzekających w sprawie, że chodzi o budowę budynku stacji transformatorowej. Wobec takiego przyjęcia, zasadne było również nałożenie na Skarżącą obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, a w rezultacie ich nieusunięcia, odmowa zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę stała się w pełni uzasadniona.
Analiza dokonana przez Sąd prowadzi do wniosku, że postępowanie zostało przeprowadzone w sposób zgodny z regułami wynikającymi z przepisów postępowania, w tym prawidłowego zastosowania przepisów określających zasady związane z gromadzeniem dowodów, ich oceną oraz uzasadnieniem wydanych decyzji.
Nie sposób było podzielić zarzutu, jakoby decyzja została skierowana do podmiotu niebędącego stroną w sprawie (zarzut nr 1 petitum skargi). Decyzja organu pierwszej instancji została skierowana do Spółki "T. S.A. ul. [...] w K." z doprecyzowaniem wnioskodawcy jak w treści wniosku "Oddział w G. ul. [...]". Także postanowienie z dnia 26 lutego 2019 r. oraz decyzja organu odwoławczego zostały skierowane do Skarżącej, zatem podmiotu będącego stroną w sprawie.
Podobnie zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 79a w zw. z art. 8 w zw. z art. 9 w zw. z art. 10 k.p.a. (zarzut nr 2 i 3 petitum skargi) nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy. W treści postanowienia z dnia 26 lutego 2019 r. Skarżąca została poinformowana o nieprawidłowościach, których nieusunięcie w wyznaczonym terminie będzie skutkowało wydaniem decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielania pozwolenia na budowę (karta nr 22 akt administracyjnych). Niezależnie od tego Sąd zwraca uwagę, że Skarżąca nie wykazała, mimo ciążącego na niej obowiązku, wpływu podnoszonego uchybienia na wynik sprawy. Skarżąca nie wykazała, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, to wynik sprawy mógłby być odmienny. Nie wykazała także, że uchybienie to uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności.
Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, w następstwie przyjęcia, iż projektowana stacja jest budynkiem (zarzut nr 9-11 petitum skargi). W sprawie podjęto czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a.). Organy zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). Kwalifikacja stacji transformatorowej została dokonana na podstawie przedłożonego do sprawy projektu budowalnego. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wymagał uzupełnienia, a jego ocena nie naruszyła zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), organy nie były zatem zobowiązane do dalszego prowadzenia postępowania dowodowego poprzez dopuszczenie wskazanych w odwołaniu dowodów (zarzut nr 7 petitum skargi), tj. dowodu z dokumentu "Kontenerowa stacje transformatorowa - katalog do projektowania" oraz "Kontenerowe stacja transformatorowe" firmy Z. S.A., a także przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa. Wnioski te zgłoszono bowiem na okoliczność wykazania czy przedmiotowa stacja transformatorowa stanowi obiekt trwale związany z gruntem. Organy orzekające w sprawie jako organy wyspecjalizowane z zakresu Prawa budowlanego były uprawnione do oceny czy projektowany obiekt posiada wskazane parametry. Stąd też skoro całokształt materiału dowodowego pozwolił uznać wskazaną kwalifikację za prawidłowo udowodnioną, niecelowe pozostawało przeprowadzanie kolejnego dowodu na ww. okoliczność. Przeprowadzone postępowanie nie narusza zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). Sąd nie dopatrzył się również naruszenia zasady praworządności, o której mowa w art. 6 k.p.a. (zarzut nr 8 petitum skargi).
Sąd nie podzielił także zarzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. (zarzut nr 5-6 petitum skargi). Organ odwoławczy rozpoznał ponownie sprawę odwołując się w uzasadnieniu zarówno do podstaw prawnych jak i faktycznych wydanego rozstrzygnięcia. Ustalenia poczynione przez organ w przedmiotowym postępowaniu znalazły odpowiednie odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, które to uzasadnienie odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Sąd zauważa nieodniesienie się przez organ odwoławczy wprost do wszystkich zarzutów odwołania (zarzut nr 4 petitum skargi), jednak uchybienie to, w ocenie Sądu, nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, a tylko takie naruszenie uzasadniałoby zastosowanie kompetencji kasatoryjnych. Konsekwentnie chybiony pozostawał zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. (zarzut nr 12 petitum skargi).
Z przyczyn szczegółowo wskazanych powyżej, w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, w tym w szczególności podnoszonego zarzutu naruszenia art. art. 3 pkt 2 i 3 Pr.bud. (zarzut nr 13-14 petitum skargi).
Skarga nie mogła zatem odnieść zamierzonego skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu.
Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, dokonując kontroli w granicach danej sprawy, ale poza granicami zarzutów, także nie dopatrzył się przyczyn mogących stanowić podstawę do zastosowania kompetencji kasacyjnych.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.