II SA/Gl 1016/22

II SA/Gl 1016/22 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2022-12-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-07-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Grzegorz Dobrowolski
Renata Siudyka
Stanisław Nitecki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 35 ust. 5
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Renata Siudyka, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o. w K. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 31 maja 2022 r. nr IFXIV.7840.11.2.2022 w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Prezydent J. decyzją z 13 grudnia 2021 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 35 ust. 5 pkt. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówił Spółce P Sp. z o.o. (dalej jako strona lub skarżąca) wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę farmy fotowoltaicznej o mocy 1 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną "[...]" na działkach nr 1, 2 i 3 w J. ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji organ ten przedstawił wpierw czynności procesowe przeprowadzone w ramach tego postępowania, w tym związane z niezbędnością uzupełnienia przedłożonej dokumentacji, jak również przybliżono w jakim zakresie przedłożona dokumentacja nie jest jeszcze kompletna. Wskazano przy tym, że termin na uzupełnienie dokumentacji wyznaczono na 10 stycznia 2022 r. Podkreślono, że 3 grudnia 2021 r. strona uzupełniła brakującą dokumentację, co pozwoliło organowi na podjęcie przedmiotowego rozstrzygnięcia. W dalszej części uzasadnienia przybliżono istotę przedsięwzięcia jak również odniesiono się do postanowień zamieszczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Następnie przywoływany organ przybliżył problematykę związaną z uzyskaniem przez stronę decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia "Budowa farmy fotowoltaicznej o mocy 3 MW wraz z niezbędną infrastrukturą". W ocenie wypowiadającego się organu projektowana inwestycja powinna zostać zaliczona do przedsięwzięć stanowiących zabudowę przemysłową, która nie może być zlokalizowana w jednostce planistycznej R – tereny rolnicze i nie jest urządzeniem infrastruktury technicznej jak kwalifikuje to inwestor. W końcowej części uzasadnienia organ pierwszej instancji przybliżył działania podejmowane w ramach przedmiotowego postępowania i wyjaśnił ich podstawę prawną oraz zasadność, jak również zaznaczono, że strona nie wywiązała się w terminie z obowiązku wynikającego z postanowienia wydanego 20 października 2021 r.
Z powyższą decyzją nie zgodziła się strona, która reprezentowana przez prokurenta S.K. wniosła odwołanie do Wojewody Śląskiego w Katowicach. W odwołaniu tym zarzucono naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego to jest art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie w jakim organ administracji nałożył na stronę obowiązki, które nie wynikają z przepisów prawa. Ponadto wskazano na naruszenie postanowień art. 7, art. 7a, art. 8, art. 9, art. 10, art. 1, art. 12 i art. 107 § 3 powyższego Kodeksu. Dodatkowo podniesiono zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego wyeksponowanych w uzasadnieniu odwołania. W motywach odwołania przedstawiono argumentację przemawiającą za jego uwzględnieniem i podkreślono, że w ocenie strony na wskazanych terenach można w zgodzie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lokalizować przedmiotową inwestycję, będąca inwestycją z zakresu infrastruktury technicznej. W motywach tych podkreślono, że w okresie wcześniejszym strona otrzymała stosowne pozwolenia na realizację tożsamej inwestycji i tym samym oczekiwała analogicznego rozstrzygnięcia. Dla potwierdzenia zasadności wskazanego stanowiska przywołano orzeczenia sądów administracyjnych wskazujących na możliwość zaliczenia farm fotowoltaicznych do inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej.
Wojewoda Śląski w Katowicach decyzją z 31 maja 2022 r. nr IFXIV.7840.11.2.2022 wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, w tym główne motywy rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji jak również argumenty zamieszczone we wniesionym odwołaniu. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy podkreślił, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji zasługuje na utrzymanie w mocy. Za trafne uznał ten organ ustalenie, że projektowana inwestycja nie jest zgodna z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Następnie organ ten przeprowadził własną analizę postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązujących na terenie projektowanej inwestycji i uznał, że faktycznie inwestycja ta nie jest w zgodzie z jego treścią. W dalszej części uzasadnienia podkreślono, że projektowana inwestycja zgodnie z brzmieniem przepisów prawa, jak również dominującą linią orzeczniczą sądów administracyjnych nie może być traktowana jako inwestycja infrastruktury technicznej, lecz jako inwestycja produkcyjna. W ocenie organu odwoławczego inwestycja posiadająca zabudowę na powierzchni 13 701 m2 nie może być uznana za inwestycję infrastruktury technicznej. W końcowej części uzasadnienia decyzji odniesiono się do zarzutów dotyczących zgodności inwestycji ze studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego J., a w konkluzji zawarto stwierdzenie, że skoro inwestycja nie jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego to tym samym nie mogła być wydana decyzja pozytywna.
Z powyższą decyzją nie zgodziła się skarżąca, która reprezentowana przez radcę prawnego S.K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej podniesiono naruszenie art. 6. art. 7 i art. 7a Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieuzasadnioną zmianę interpretacji postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie rozstrzygnięcia wątpliwości na korzyść strony. Ponadto podniesiono zarzut naruszenia art. 32 Konstytucji RP i art. 8 powyższego Kodeksu poprzez ich niezastosowanie i wydanie odmiennej decyzji wobec różnych podmiotów znajdujących się w tej samej sytuacji prawnej. Wśród zarzutów kierowanych względem powyższej decyzji podniesiono obrazę art. 107 § 3 przywoływanego Kodeksu poprzez brak odniesienia się do argumentów sformułowanych w odwołaniu. Jako ostatni podniesiono zarzut naruszenia § 3 ust. 1 pkt. 54 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy ma on zastosowanie dla innych celów. W uzasadnieniu wniesionej skargi przedstawiono argumentację przemawiającą za jej uwzględnieniem, z szerokim odwołaniem się do orzecznictwa sądów administracyjnych.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski w Katowicach wystąpił o oddalenie skargi i przywołał analogiczną argumentację do tej, którą zamieścił w uzasadnieniu swojej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje;
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. z 2021 r., poz. 137) wykazała, że zaskarżona decyzja odpowiada wymogom prawa. Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt.1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. Nr 329 ze zm.) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że nie każde naruszenie przepisów prawa będzie uzasadniało uwzględnienie wniesionej skargi do sądu administracyjnego, a jedynie takie, które będzie miało znaczenie dla kontrolowanego rozstrzygnięcia.
Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 tej ustawy. Zgodnie z tą regulacją sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. W świetle przywołanych regulacji sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracji kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego rozstrzygnięć organów administracji publicznej. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego.
W rozpoznawanej sprawie sytuacja faktyczna jest czytelna i co do zasady nie budzi wątpliwości, jak również między stronami postępowania nie występują spory. Otóż skarżąca Spółka wystąpiła do organu pierwszej instancji o wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę farmy fotowoltaicznej o mocy 1 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną "[...]" na działkach nr 1, 2 i 3 w J. ul. [...]. Organ administracji publicznej pierwszej instancji jak również organ wyższego stopnia nie uwzględniły złożonego wniosku i wydały decyzję odmowną. W motywach takiego rozstrzygnięcia podkreślono, że dla terenu objętego wnioskiem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje wykorzystanie przedmiotowej działki na cele rolne. Równocześnie podkreślono, że w jednostce planistycznej R – tereny rolnicze dopuszczono subsydiarne inne wykorzystanie tego terenu w tym na cele urządzeń infrastruktury technicznej. W ocenie wypowiadających się organów przedsięwzięcie projektowane przez skarżącą Spółkę nie może być zaliczone do infrastruktury technicznej, albowiem jest przedsięwzięciem o charakterze przemysłowym. Odmienne stanowisko prezentuje skarżąca Spółka utrzymując, że projektowana inwestycja posiada charakter infrastruktury technicznej.
W świetle występującej rozbieżności stanowisk niezbędne jest odwołanie się do postanowień prawa w omawianym zakresie. Stosownie do postanowień art. 35 ust. 5 ustawy Prawo budowlane organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę: w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3 tego postanowienia; w przypadku wykonywania robót budowlanych przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę; jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego wydano ostateczną decyzję o nakazie rozbiórki.
W rozpoznawanej sprawie podstawą prawną wydanej decyzji organ pierwszej instancji uczynił art. 35 ust. 5 pkt. 1 powyższej ustawy. Zgodnie z przywołanym przepisem w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 art. 35 ustawy prawo budowlane organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Zgodnie z kolei z treścią art. 35 ust. 1 tej ustawy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu; wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej. Ponadto sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego; wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń; oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru; przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie: zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru.
W kontekście rozpoznawanej sprawy kluczową rolę odgrywają dwa zagadnienia, a mianowicie zgodność projektowanej inwestycji z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i wykonanie wskazań zawartych w postanowieniu z 20 września 2021 r. W przypadku pierwszego elementu spornego przyjdzie zauważyć, że przedmiotowa inwestycja ma być realizowana na terenach oznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako tereny rolne. Zgodnie z postanowieniami uchwały Rady Miasta J. z [...] r. nr [...] przedmiotowa inwestycja zaprojektowana została w strefie 23R – tereny rolnicze, z ustalonym podstawowym przeznaczeniem: produkcyjne i nieprodukcyjne tereny rolne. Dopuszczalnym przeznaczeniem w strefie 23R jest między innymi lokalizacja obiektów związanych z produkcją rolną i prowadzenie koniecznych dojazdów, sieci i lokalizowanie urządzeń infrastruktury technicznej. W świetle takich postanowień przedmiotowego planu wypowiadające się w sprawie organy administracji publicznej uznały, że projektowana inwestycja nie jest zgodna z jego postanowieniami, ponieważ nie może być ona uznana za infrastrukturę techniczną. W konsekwencji organy te uznały, że nie został dopełniony wymóg wynikający z postanowień przywołanego powyżej postanowienia z 10 września 2021 r, a tym samym wyczerpane zostały przesłanki wydania decyzji odmownej.
W skardze do tutejszego Sądu pełnomocnik skarżącej Spółki podniósł naruszenie art. 6. art. 7 i art. 7a Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieuzasadnioną zmianę interpretacji postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie rozstrzygnięcia wątpliwości na korzyść strony. Tak sformułowany zarzut nie jest trafny, albowiem wynika on z tego, że nie dostrzeżono istotnej zmiany stanu normatywnego w omawianym zakresie. Zauważyć należy, że art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym został wprowadzony do porządku prawnego z dniem 29 sierpnia 2019 r. mocą ustawy z 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1524). Zgodnie z tym unormowaniem przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt. 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. W myśl przywołanego tu art. 2 pkt. 13 instalacją odnawialnego źródła energii jest instalacja stanowiącą wyodrębniony zespół: urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, lub, obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służący do wytwarzania biogazu rolniczego - a także połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej lub magazyn biogazu rolniczego. W świetle takiego brzmienia obowiązujących regulacji prawnych o infrastrukturze technicznej można mówić wyłącznie wówczas, gdy dane przedsięwzięcie związane jest z produkcją rolną i jego budowa przyczyni się do uzyskania niezbędnej energii dla prowadzenia tego gospodarstwa rolnego. W rozpoznawanej sprawie okoliczność taka nie występuje, ponieważ skarżąca Spółka występuje o wydanie pozwolenia na budowę farmy fotowoltaicznej o mocy 1 MW, a zatem występuje o uzyskanie pozwolenia na budowę stosownej instalacji dla celów przemysłowych. Tym samym uznać należy, że stanowisko wypowiadających się w sprawie organów administracji publicznej jest prawidłowe. Co do podnoszonej okoliczności zmiany oceny stany stanu prawnego i wymogów wynikających z przepisów prawa (miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), to dostrzec należy nie tylko przywołaną powyżej zmianę stanu normatywnego, ale również zmianę linii orzeczniczej sądów administracyjnych, które farmy fotowoltaiczne nie traktują jako element infrastruktury technicznej lecz jako budowle. W takim kierunku zmierza wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 kwietnia 2018 r., sygn. II OSK 2727/17, w którym skład orzekający wskazał, że realizacja inwestycji polegającej na budowie systemu fotowoltaicznego prowadzi w efekcie do faktycznej zmiany przeznaczenia terenu z przeważającej funkcji upraw rolnych na funkcję przemysłową. Za taką bowiem uznać należy produkcję (wytwarzanie) i sprzedaż energii elektrycznej. Realizacja tej inwestycji spowoduje zatem zmianę dotychczasowego sposobu zagospodarowania terenu i zmienia jego funkcję. Spowoduje, że powstaje teren zabudowany, wykorzystywany dla celów produkcyjnych, związanych z produkcją (wytwarzaniem) energii elektrycznej. Dlatego należy przyjąć, że elektrownia słoneczna, tj. wytwarzająca energię elektryczną ze źródła odnawialnego, instalacja fotowoltaiczna o mocy przekraczającej 500 kW (poprzednio 100 kW0, nie stanowi urządzenia infrastruktury technicznej, o którym mowa w art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W analogiczny sposób wypowiedział się tutejszy Sąd w wyroku z 26 sierpnia 2022 r. sygn. akt II SA/Gl 689/22 (dostępny w CBOSA). W świetle powyższego zmiana stanowiska organu administracji nie może być ujmowana jako naruszenie postanowień art. 8 ust. 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ obecne stanowisko wypowiadających się w sprawie organów administracji publicznej jest prawidłowe i zasługujące na akceptację.
W skardze do tutejszego Sądu pełnomocnik skarżącej Spółki podniósł zarzut naruszenia art. 32 Konstytucji RP i art. 8 powyższego Kodeksu poprzez ich niezastosowanie i wydanie odmiennej decyzji wobec różnych podmiotów znajdujących się w tej samej sytuacji prawnej. Tak sformułowany zarzut nie jest zasadny, albowiem odwołuje się on do tego, jak wypowiadające się w sprawie organy rozpoznawały we wcześniejszym okresie analogiczne sprawy. Stanowisko takie nie jest trafne, ponieważ zmianie uległ stan normatywny, a tym samym nie można mówić o tożsamości stanu prawnego i faktycznego. Dodatkowo w polu widzenia należy mieć obowiązujące orzecznictwo, które w tym zakresie jest co do zasady już ugruntowane i ukierunkowane na takie ujęcie omawianego zagadnienia ja zostało to przyjęte w rozpoznawanej sprawie. W świetle powyższego zarzut naruszenia zasady równości nie może być uwzględniony, jak również nie można podzielić stanowiska co do braku podstaw dla zmiany linii orzeczniczej przez organy administracji publicznej, albowiem podstawę taką stanowi zmiana stanu normatywnego oraz dominująca linia orzecznicza sądów administracyjnych.
Wśród zarzutów kierowanych względem powyższej decyzji podniesiono obrazę art. 107 § 3 przywoływanego Kodeksu poprzez brak odniesienia się do argumentów sformułowanych w odwołaniu. Uzasadnienia decyzji organów wypowiadających się w sprawie są rozbudowane i poruszają podstawowe zagadnienia mające znaczenie dla rozstrzygnięcia. Można podzielić częściowo zarzut skargi, że organ odwoławczy nie odniósł się wprost do podniesionych w odwołaniu zarzutów, jednakże argumentacja zamieszczona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pozwala dostrzec jakimi wskazaniami organ ten kierował się przy wydawaniu zaskarżonej decyzji.
Jako ostatni podniesiono zarzut naruszenia § 3 ust. 1 pkt. 54 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy ma on zastosowanie dla innych celów. Ze stanowiskiem zamieszczonym w skardze nie można się zgodzić, ponieważ jak już zostało to powyżej zaakcentowane wielkość projektowanej inwestycji powoduje, że nie ma ona charakteru inwestycji związanej z infrastrukturą techniczna, lecz ma charakter inwestycji przemysłowej. Podzielić przy tym należy stanowisko prezentowane przez organ odwoławczy, że wielkość projektowanej inwestycji skutkować będzie zmianą sposobu wykorzystania terenów, na których inwestycja ta będzie zlokalizowana.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę