II OSK 920/22

II OSK 920/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-01-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-04-27
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Wawrzyniak /sprawozdawca/
Jan Szuma
Tomasz Zbrojewski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6013 Przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części,
Sygn. powiązane
II SA/Gl 1008/21 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2022-01-13
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) sędzia del. WSA Jan Szuma Protokolant referent stażysta Martyna Jendyk po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 stycznia 2022 r. sygn. akt II SA/Gl 1008/21 w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 16 czerwca 2021 r. nr WINB-WOA.7721.256.2021.PG w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania budynku mieszkalnego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 13 stycznia 2022 r., II SA/Gl 1008/21, oddalił skargę J. M. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach (dalej WINB) z dnia 16 czerwca 2021 r. w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania budynku mieszkalnego.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Zaskarżoną decyzją WINB utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, którą nakazano skarżącej przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania – na lokal mieszkalny, części budynku mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] użytkowanego na Niepubliczny Żłobek [...].
J. M. wniosła skargę na tę decyzję do WSA w Gliwicach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił wniesioną skargę.
Sąd wskazał, że postanowieniem z dnia 10 lutego 2021 r. PINB wstrzymał użytkowanie części przedmiotowego obiektu budowlanego, użytkowanej jako niepubliczny żłobek oraz nałożył na stronę obowiązek przedłożenia szeregu dokumentów, wymienionych w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (j.t.Dz.U.2021.2351 ze zm.; dalej p.b.), w tym zaświadczenia Prezydenta Miasta Bielska-Białej o zgodności zmienionego sposobu użytkowania części budynku z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że organ I instancji przeprowadził następnie oględziny w przedmiotowym budynku i stwierdził, że żłobek był czynny i przebywały w nim dzieci. Ponadto strona nie przedłożyła w terminie określonym przez organ ww. zaświadczenia Prezydenta Miasta Bielska-Białej o zgodności zmienionego sposobu użytkowania części budynku z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z tym zaistniały przesłanki wydania decyzji na podstawie art. 71a ust. 4 p.b., tj. decyzji nakazującej przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części.
Sąd wskazał, że podjęcie przedmiotowej działalności polegającej na prowadzeniu żłobka dla dzieci, wymagało spełnienia m.in. warunków bezpieczeństwa pożarowego i higieniczno-sanitarnych, określonych w wymienionych przepisach wykonawczych. Wobec tego doszło do zmiany w zakresie wymagań dotyczących warunków bezpieczeństwa pożarowego i higieniczno-sanitarnych, w porównaniu do wymagań, jakie dotyczą lokalu mieszkalnego. Ustalenia organów w powyższym zakresie były, zdaniem Sądu, prawidłowe i miały potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Sąd podkreślił, że kwestionowanie w skardze tego, że nastąpiła zmiana dotychczasowego sposobu użytkowania części budynku jest sprzeczne ze stanowiskiem samej skarżącej wyrażonym już przy pierwszej czynności w sprawie, tj. w piśmie z dnia 11 grudnia 2020 r., w którym złożyła wniosek o "zalegalizowanie samowolnie dokonanej zmiany sposobu użytkowania części obiektu budowlanego położonego w Bielsku – Białej ul. [...]". W piśmie tym sprecyzowała nawet, że legalizowany sposób użytkowania to niepubliczny żłobek, a poprzedni sposób użytkowania – budynek mieszkalny.
Bezpodstawne były również, zdaniem Sądu, zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ zasad postępowania poprzez nieprzedłużenie terminu wykonania przez skarżącą zobowiązania do przedłożenia dokumentów, o których mowa w art. 71 ust. 2 p.b. Skarżąca zwróciła się o wydłużenie tego terminu z uwagi na wystąpienie przez nią z wnioskiem o zmianę ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z tym, w opinii WSA, zasadnie organ I instancji odmówił wydłużenia wymienionego terminu, ponieważ jest zobowiązany orzekać na podstawie aktualnego stanu faktycznego i prawnego, a więc przy uwzględnieniu aktualnych unormowań miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła J. M., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i rozpoznania skargi, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie:
1) przepisów prawa materialnego:
a) art. 71 ust. 1 pkt 2 i art. 71 ust. 2 p.b. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przeznaczenie części budynku mieszkalnego na żłobek, w którym może przebywać do 15 dzieci, stanowi zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, podczas gdy prowadzenie żłobka w budynku położonym przy ul. [...] nie wypełnia przesłanek, o których mowa w wyżej wymienionych przepisach oraz w żaden sposób nie stanowi przedsięwzięcia mogącego znaczenie oddziaływać na środowisko, a także nie powoduje uciążliwości dla otoczenia;
b) art. 71 ust. 1 pkt 2 i art. 71 ust. 2 p.b. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że w przedmiotowej sprawie zachodzi zmiana dotychczasowego sposobu użytkowania budynku, wobec prowadzenia działalności opiekuńczej w stosunku do dzieci w budynku mieszkalnym;
2) przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi:
a) art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2019.2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.) przez ich niewłaściwe zastosowanie i błędną ocenę braku naruszenia przez organ administracji publicznej art. 6, art. 7, art. 7b, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 97 §1 pkt 4, art. 107 § 1 pkt 6, art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U.2020.256 ze zm.; dalej k.p.a.), tj. błąd w kontroli ustaleń faktycznych dokonanych przez organ, który doprowadził do akceptacji przez Sąd dokonanej przez tenże organ niewłaściwej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i zobowiązania skarżącą do przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania budynku mieszkalnego. W konsekwencji tego — zdaniem strony skarżącej - Sąd błędnie uznał, iż:
- organ prawidłowo stwierdził, że brak było przesłanek do zawieszenia postępowania przed organem I instancji, pomimo konieczności uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ, polegającego na zmianie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr [...] obręb K. w Bielsku-Białej przy ul. [...] przez Urząd Miejski w Bielsku-Białej,
- organ prawidłowo rozpatrzył wszystkie okoliczności i zarzuty przedstawione przez skarżącą w odwołaniu z dnia 11 maja 2021 r., odniósł się do wszystkich wypowiedzi podnoszonych w treści odwołania, uwzględnił wszystkie okoliczności konieczne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i niesprostanie wymogom uzasadnienia prawnego decyzji, w sytuacji kiedy działania te nie zostały przez organ dokonane,
- organ prawidłowo sporządził decyzję, odnosząc się do wszystkich zarzutów odwołania od decyzji organu I instancji, w szczególności dotyczących wadliwego uzasadnienia decyzji organu I instancji oraz naruszenia zasad postępowania administracyjnego, w sytuacji kiedy działania te nie zostały przez organ dokonane;
- organ prawidłowo sporządził uzasadnienie zaskarżonej decyzji, pomimo faktu, iż organ nie odniósł się w sposób wyczerpujący do wszystkich zarzutów przedstawionych w odwołaniu od decyzji oraz nie przeanalizował całości zarzutów, do czego był zobowiązany, co skutkowało ich bezzasadnym pominięciem i w efekcie sporządzeniem wadliwego uzasadnienia decyzji,
- organ prawidłowo sporządził uzasadnienie zaskarżonej decyzji, choć nie zostało wskazane w jaki sposób skarżąca ma dokonać przywrócenia stanu poprzedniego budynku, na czym polega zmiana, a także nie wskazano, które z elementów obecnego sposobu użytkowania muszą być zmienione/usunięte dla przywrócenia stanu zgodnego z prawem, podczas gdy elementy te są konieczne dla wykonania decyzji nakazującej przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania lokalu, a czego zabrakło w decyzjach wydanych w obu instancjach,
- organ "zastosował się zasady" prawdy obiektywnej, słusznego interesu obywatela, pogłębiania zaufania do organów państwa, pomijając jednak zupełnie, że organ utrzymał nakaz przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego bez wyjaśnienia okoliczności niniejszej sprawy oraz zbadania czy w rzeczywistości doszło do zmiany sposobu użytkowania obiektu; a także bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącej, w tym ewentualnych negatywnych skutków finansowych i utraty źródła przez nią dochodu, w szczególności nie uwzględniając przy tym faktu, że w przypadku zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego niniejsze postępowanie stanie się bezprzedmiotowe, a ponowne przystosowanie lokalu do prowadzenia w nim żłobka związane będzie z koniecznością ponownego poniesienia znacznych nakładów finansowych. Ponadto Sąd pominął, że organ nie dostrzegł konieczności współdziałania przez organ I instancji z Urzędem Miejskim w Bielsku-Białej w zakresie niezbędnym do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, tj. potwierdzenia, że skarżąca wystąpiła z wnioskiem o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,
co doprowadziło do niezasadnego w ramach kontroli działalności administracji publicznej oddalenia skargi, zamiast jej uwzględnienia;
b) art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie objawiające się sporządzeniem lakonicznego i ogólnikowego uzasadnienia wyroku oraz nie odniesienie się szczegółowo do wszystkich argumentów strony skarżącej, które uniemożliwiają przeprowadzenia kontroli wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny;
c) art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie i błędną ocenę braku naruszenia przez organ art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 83 ust. 2 p.b., co powinno skutkować uchyleniem decyzji organu, bowiem organ błędnie uznał, że w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki do utrzymania decyzji organu I instancji, pomimo iż organ I instancji nie dokonał merytorycznego zbadania wniosku skarżącej z 14 grudnia 2020 r. i jego zasadności,
d) art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie i błędną ocenę braku naruszenia przez organ administracji publicznej art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 83 ust. 2 w zw. z art. 71a ust. 1 pkt 2 p.b. w zw. z art. 8 k.p.a., co powinno skutkować uchyleniem decyzji organu, bowiem organ błędnie uznał, że w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki do utrzymania decyzji organu I instancji, podczas gdy organ I instancji niewłaściwie nie uwzględnił wniosku skarżącej z 12 kwietnia 2021 r. o przesunięcie terminu przedstawienia dokumentów, o których mowa w art. 71 ust. 2 p.b., w sytuacji, w której termin, o którym mowa w art. 71a ust. 1 pkt 1 p.b. oznaczony został jako "termin właściwy", a zatem termin, który powinien uwzględniać indywidualne aspekty danej sprawy, jak konieczność uzyskania rozstrzygnięcia w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, szczególnie gdy wniosek w tej sprawie został już złożony, a postępowanie w tej sprawie toczy się.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2024.935; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.
Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Zarzuty naruszenia art. 71 ust. 1 pkt 2 i art. 71 ust. 2 p.b. przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przeznaczenie części budynku mieszkalnego na żłobek, w którym może przebywać do 15 dzieci, stanowi zmianę sposobu użytkowania i przez jego niewłaściwe zastosowanie, bo nie doszło do zmiany sposobu użytkowania – nie są zasadne, bo – jak trafnie wskazał Sąd i instancji – podjęcie działalności polegającej na prowadzeniu żłobka dla dzieci, wymagało spełnienia m.in. warunków bezpieczeństwa pożarowego i higieniczno-sanitarnych, określonych w przepisach wykonawczych. Skoro zaś doszło do zmiany w zakresie wymagań dotyczących warunków bezpieczeństwa pożarowego i higieniczno-sanitarnych, w porównaniu do wymagań, jakie dotyczą lokalu mieszkalnego, to jest to zmiana sposobu użytkowania.
Fakt, iż w niniejszej sprawie doszło do zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego lokalu, na co słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji, nie był wcześniej przez skarżącą kasacyjnie kwestionowany. Przeciwnie – fakt ten został przez nią organowi wskazany. W piśmie bowiem z dnia 11 grudnia 2020 r., w którym złożyła ona wniosek o "zalegalizowanie samowolnie dokonanej zmiany sposobu użytkowania części obiektu budowlanego położonego w Bielsku – Białej ul. [...]", sprecyzowała jednoznacznie, że legalizowany sposób użytkowania to niepubliczny żłobek, a poprzedni sposób użytkowania – budynek mieszkalny. Nie tylko więc skarżąca kasacyjnie uprzednio nie kwestionowała, że doszło do zmiany sposobu użytkowania, ale sama organy o tej zmianie poinformowała.
Podniesiony zaś w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania, a mianowicie art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie i błędną ocenę braku naruszenia przez organ administracji publicznej art. 6, art. 7, art. 7b, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 97 §1 pkt 4, art. 107 § 1 pkt 6, art. 107 § 3 k.p.a., w istocie przyznaje, że zmiana sposobu użytkowania w rzeczywistości nastąpiła. Skoro bowiem naruszenia tych przepisów skarżąca dopatruje się m.in. wskutek uznania, że brak było przesłanek do zawieszenia postępowania przed organem I instancji, pomimo konieczności uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ, polegającego na zmianie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to gdyby nie nastąpiła zmiana sposobu użytkowania lokalu, ewentualna zmiana planu miejscowego nie miałaby żadnego znaczenia w tej sprawie. Ponadto zarzucając, że w zaskarżonej decyzji nie uwzględniono słusznego interesu skarżącej, "w tym ewentualnych negatywnych skutków finansowych i utraty źródła przez nią dochodu, w szczególności nie uwzględniając przy tym faktu, że w przypadku zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego niniejsze postępowanie stanie się bezprzedmiotowe, a ponowne przystosowanie lokalu do prowadzenia w nim żłobka związane będzie z koniecznością ponownego poniesienia znacznych nakładów finansowych", w istocie potwierdzono, że doszło do zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego lokalu, wskazując przy tym, że przystosowując lokal do tej zmiany skarżąca poniosła nakłady finansowe. Tak więc w powyższym zakresie omawiany zarzut naruszenia przepisów postępowania pozostaje w sprzeczności z zarzutami naruszenia ww. przepisów prawa materialnego, bo nie tylko nie kwestionuje, ale wręcz potwierdza, że zmiana sposobu użytkowania nastąpiła.
Jeżeli chodzi o podniesioną w tym zarzucie oraz w zarzucie naruszenia art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 83 ust. 2 w zw. z art. 71a ust. 1 pkt 2 p.b. w zw. z art. 8 k.p.a. argumentację dotyczącą nieprzedłużenia terminu wykonania przez skarżącą zobowiązania do przedłożenia dokumentów, o których mowa w art. 71 ust. 2 p.b., to do tej kwestii Sąd I instancji należycie się odniósł wskazując, że skarżąca zwróciła się o wydłużenie powyższego terminu z uwagi na wystąpienie przez nią z wnioskiem o zmianę ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z tym, w opinii WSA, zasadnie organ I instancji odmówił wydłużenia wymienionego terminu, ponieważ jest zobowiązany orzekać na podstawie aktualnego stanu faktycznego i prawnego, a więc przy uwzględnieniu aktualnych unormowań miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższe stanowisko Sądu I instancji jest prawidłowe.
Nie ma też usprawiedliwionych podstaw zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Uwzględniając normatywną treść tego przepisu, prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Należy przy tym podnieść, że w świetle uchwały siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09 (ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39), przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, co w tej sprawie nie wystąpiło. W rozpatrywanej sprawie Sąd I instancji przeprowadził kontrolę ustalonego przez właściwe organy stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie, jak i zastosowanie przepisów prawa materialnego w ramach kontroli działalności administracji publicznej. Wyjaśnił też podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przedstawił zarzuty skargi, a także stanowisko organu. Tak sformułowane uzasadnienie wyroku odpowiada wymaganiom formalnym i pozwala na przeprowadzenie kontroli przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wynikają z niego bowiem zasadnicze powody, które legły u podstaw wydania wyroku o wskazanej wyżej treści. Sąd I instancji dopełnił zatem obowiązku wynikającego z art. 141 § 4 p.p.s.a. Nie jest zaś naruszeniem tego unormowania wyrażenie w uzasadnieniu oceny innej od oczekiwanej przez stronę. Stwierdzić też należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. polegający na nieodniesieniu się w treści uzasadnienia do podniesionych w skardze zarzutów, mógłby odnieść skutek tylko wtedy, gdyby Sąd I instancji pominął istotne dla oceny sprawy argumenty skargi, bowiem z przepisu tego nie wynika obowiązek sądu do ustosunkowywania się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze (por. wyrok NSA z 17 lutego 2010 r., II FSK 1511/08).
W niniejszej sprawie WSA nie pominął żadnych zarzutów, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się zarówno do przedstawionej wyżej argumentacji skargi kasacyjnej, jak i do zarzutu naruszenia art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 83 ust. 2 p.b., podkreślić należy, że podstawą wydania nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania budynku był art. 71a ust. 4 p.b. Skarżąca kasacyjnie bowiem pomimo nakazu wstrzymania zmienionego użytkowania nałożonego postanowieniem PINB z dnia 10 lutego 2021 r. obowiązku tego nie wykonała, co ustalił organ prowadząc czynności sprawdzające w dniu 27 kwietnia 2021 r. W tych okolicznościach bez wpływu na wynik sprawy pozostają podnoszone przez skarżącą argumenty, w tym w szczególności to, czy zasadnie odmówiono skarżącej przedłużenia terminu, w którym mogłaby przedłożyć dokumenty niezbędne do zalegalizowania samowolnie dokonanej zmiany sposobu użytkowania lokalu, bo w sytuacji, gdy skarżąca nie zastosowała się do nałożonego na nią nakazu wstrzymania zmienionego sposobu użytkowania, przepis art. 71a ust. 4 p.b. nakładał na organ obowiązek nakazania przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego (jego części).
W tym stanie rzeczy wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie znalazły usprawiedliwionych podstaw.
Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.