II SA/Go 12/19

II SA/Go 12/19 - Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2019-01-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-01-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Adam Jutrzenka-Trzebiatowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Odrzucono sprzeciw (art. 138 par. 2 kpa)
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 50 § 1, art. 64b, art. 58 § 1 pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Sędzia WSA Adam Jutrzenka - Trzebiatowski po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu Burmistrza Miasta i Gminy na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia odrzucić sprzeciw.
Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] grudnia 2018r. Burmistrz Miasta i Gminy wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. sprzeciw od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2018 r. nr [...] uchylającej decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...] o odmowie ustalenia na wniosek N Sp. z o.o. warunków zabudowy inwestycji polegającej między innymi na budowie elektrowni fotowoltaicznej na działce nr[...] (część) i [...] (część) w miejscowości [...] i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
W uzasadnieniu Burmistrz podał, iż sprzeciw wnosi jako właściciel nieruchomości bezpośrednio graniczącej z terenem inwestycji żądając uchylenia decyzji SKO i podtrzymania decyzji wydanej przez Burmistrza Miasta i Gminy .
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W myśl art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) dalej jako "p.p.s.a." - uprawnionym do wniesienia skargi (w świetle art. 64 b § 1 p.p.s.a., do sprzeciwu stosuje się przepisy o skardze) jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z § 2 uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
Kwestia legitymacji procesowej jednostki samorządu terytorialnego do wniesienia skargi sądowoadministracyjnej w sytuacji, gdy jej organ wykonawczy został zobowiązany przepisami prawa do załatwienia indywidualnej sprawy administracyjnej, została przesądzona w uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2016 r. I OPS 2/15, ONSAiWSA z 2016 r., Nr 4, poz. 54. Sąd w pełni podziela stanowisko wyrażone przez Naczelnego Sądu Administracyjnego w ww. uchwale. Uchwała ta dotyczy wprawdzie sytuacji procesowej powiatu, niemniej jej rozważania dotyczą i mają zastosowanie do podstawowej jednostki samorządu terytorialnego jaką jest gmina.
W uchwale tej Naczelny Sąd Administracyjny wykluczył dopuszczalność wskazanej powyżej konfiguracji procesowej podkreślając, że ilekroć przepisy prawa pozytywnego sytuują któryś z organów jednostki samorządu terytorialnego jako organ administracji publicznej prowadzący postępowanie administracyjne lub podatkowe w sprawie indywidualnej, na którymś z jego etapów, tylekroć wyłączona zostaje możliwość dochodzenia przez tę jednostkę ochrony jej interesu prawnego na drodze postępowania sądowego. Ustawodawca obowiązkiem wykonywania zadań publicznych obciążył bowiem jednostki samorządu terytorialnego, a nie ich organy. Wykonując zaś te zadania poprzez wydawanie decyzji administracyjnych, organy samorządu terytorialnego muszą bezwzględnie przestrzegać prawa i kierować się dobrem wspólnym. Nie mogą one natomiast wykorzystywać swoich kompetencji decyzyjnych dla realizacji własnych interesów lub interesów jednostki samorządu terytorialnego, którą reprezentują, ukrywanych najczęściej pod nazwą "interesu publicznego". Wydawanie decyzji administracyjnych przez organy samorządu terytorialnego ma bowiem służyć realizacji interesu prawnego stron postępowania, a nie realizacji samodzielności jednostki samorządu terytorialnego. Naczelny Sąd Administracyjny podniósł również, że stworzenie jednostkom samorządu terytorialnego prawnej możliwości dochodzenia swego interesu przed sądem administracyjnym przeciwko interesowi prawnemu obywatela, który był przedmiotem decyzji organu tej jednostki wydanej w pierwszej instancji naruszałoby standardy demokratycznego państwa prawnego.
Przyjmuje się, że w jednym postępowaniu nie można łączyć funkcji procesowych organu prowadzącego postępowanie i strony tego postępowania. Postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać więc wszczęte z inicjatywy organu administracji publicznej, nie może być też zainicjowane z urzędu. Postępowanie takie nie może być wykorzystywane w celu rozstrzygania sporów na tle odmiennych poglądów między organami różnych szczebli (por. T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 1996, str. 103). Wynika stąd, że postępowanie administracyjne może zostać wszczęte jedynie na wniosek podmiotu pozostającego poza systemem organów, których działalność ma podlegać kontroli. Ponadto jeżeli organ administracji nie wyłączył się w postępowaniu administracyjnym to nie może powoływać się na swój interes prawny jako właściciela działki.
W związku z powyższym stwierdzić należy, że Burmistrz Miasta i Gminy nie ma w niniejszej sprawie uprawnienia do wniesienia sprzeciwu do sądu administracyjnego. Skarga podlega zatem odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.