II SA/Gd 978/22

II SA/Gd 978/22 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2023-05-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-11-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Dariusz Kurkiewicz
Diana Trzcińska /przewodniczący sprawozdawca/
Justyna Dudek-Sienkiewicz
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 479
art. 33
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Asesor WSA Justyna Dudek - Sienkiewicz po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2023 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. M. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 28 września 2022 r., nr WOP.7722.128.2022.GD w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzenia egzekucji w sprawie nakazu rozbiórki oddala skargę.
Uzasadnienie
P. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 28 września 2022 r., nr WOP.7722.128.2022.GD, utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Nowodworskim nr PNB.72.1.7.2022 z 21 czerwca 2022 r. oddalające zarzuty w trakcie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr PNB.72.1.1.2022 z 21 kwietnia 2022 r.
Skargę wniesiono w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie Nowodworskim (dalej "PINB") decyzją z 23 sierpnia 2016 r. nakazał P. M. - inwestorowi robót budowlanych polegających na budowie obiektu budowlanego konstrukcji drewnianej - wiaty narzędziowej o wymiarach 2,8 m x 2,8 m, usytuowanej na terenie działki nr [...] przy ul. [...] w miejscowości J., w południowo wschodnim narożniku tej działki (53 cm od ogrodzenia z sąsiednią nieruchomością i 1,3 m od ogrodzenia oddzielającego ww. nieruchomość od działki drogowej) rozbiórkę tego obiektu - ww. wiaty narzędziowej. Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej "PWINB") decyzją z 20 kwietnia 2017 r. utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w postępowaniu nadzwyczajnym decyzją nr DON.7200.194.2017.BSI odmówił stwierdzenia nieważności decyzji PINB z 23 sierpnia 2016 r. Następnie decyzją z 4 lutego 2021 r. PWINB odmówił zmiany ww. własnej decyzji z 20 kwietnia 2017 r. Decyzję tę utrzymał w mocy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z 22 marca 2021 r.
Upomnieniem z 25 marca 2022 r., doręczonym 29 marca 2022 r., wezwano zobowiązanego do wykonania obowiązku z zagrożeniem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Z uwagi na fakt, że zobowiązany nie wykonał nałożonego obowiązku - organ I instancji wystawił tytuł wykonawczy TW-2 stosowany w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym z 21 kwietnia 2022 r., doręczony 25 kwietnia 2022 r.
Pismem z 1 maja 2022 r. P. M. wniósł następujące zarzuty: brak uprzedniego doręczenia upomnienia zobowiązanej E. M. jako stronie postępowania; wygaśnięcie obowiązku w całości; nieistnienie obowiązku, a także zarzut niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym.
Postanowieniem z 21 czerwca 2022 r. PINB oddalił zarzuty wniesione przez P. M., uznając je za niezasadne.
Po rozpatrzeniu wniesionego zażalenia, PWINB postanowieniem z 28 września 2022 r. utrzymał w mocy tak wydane postanowienie PINB, podzielając stanowisko organu I instancji, że wniesione zarzuty były niezasadne. W uzasadnieniu WINB wskazał, że fakt niewykonania nałożonego obowiązku rozbiórki, uzasadniał podjęcie działań przez PINB w oparciu o ustawę z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (u.p.e.a.). PWINB wskazał także, że wniesione zarzuty uregulowane zostały w art. 33 § 2 pkt 1, 3, 5 u.p.e.a. Odnosząc się natomiast do złożonych zarzutów stwierdził, że E. M. nie jest zobowiązaną, natomiast zobowiązanym jest P. M. i tylko on jest stroną w postępowaniu egzekucyjnym. PWINB poinformował, że kwestia ta była już wyjaśniana pismami wystosowanymi do E. M. zarówno przez organ I instancji jak i odwoławczy. PWINB stwierdził także, że obowiązek istnieje, gdyż wynika z pozostającej w obrocie prawnym decyzji organu I instancji z 23 sierpnia 2016 r. utrzymanej w mocy decyzją z 20 kwietnia 2017 r. Obowiązek został prawidłowo określony w tytule wykonawczym z 21 kwietnia 2022 r. i nie wygasł oraz jest nadal wymagalny. Upomnienie zostało prawidłowo doręczone ze wskazaniem dokumentu pozostającego w obrocie prawnym, z którego wynika nałożony obowiązek. Ponadto wskazano, że postępowanie egzekucyjne wszczyna tytuł wykonawczy, natomiast upomnienie jest czynnością poprzedzającą wszczęcie postępowania egzekucyjnego, ale go nie wszczyna. Mając powyższe na uwadze PWINB stwierdził, że brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Odnosząc się do zarzutów zawartych w zażaleniu PWINB wskazał, że wystawienie tytułu wykonawczego jest konsekwencją wcześniej wydanego upomnienia, z którego wynika wprost, że obowiązek nakazany decyzją z 2016 r. należało zrealizować ostatecznie w terminie 7 dni od dnia doręczenia upomnienia, co nastąpiło 29 marca 2022 r., a o wykonaniu obowiązku należało niezwłocznie powiadomić wierzyciela. Pierwszą kontrolę organ I instancji przeprowadził 12 kwietnia 2022 r., tj. po terminie wskazanym w upomnieniu. Następnie wystawił tytuł wykonawczy. Organ wskazał także, że zobowiązany udaremnił kontrolę zaplanowaną przez organ I instancji. Poinformował, że udaremnienie wynikających z prawa czynności organom nadzoru budowlanego stanowi naruszenie art. 91 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Wobec tego udaremnianie przeprowadzenia kontroli inspektorom nadzoru budowlanego (po uprzednim zawiadomieniu o jej przeprowadzeniu), stanowi wykroczenie określone w rozdziale 9 ustawy Prawo budowlane, o czym, organ I instancji zawiadomił Komendę Powiatową Policji w Nowym Dworze Gdańskim.
W skardze na tak wydane postanowienie zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie przez organ drugiej instancji i utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji, w sytuacji, gdy istniały podstawy zastosowania artykułu 138 § 2 k.p.a., tj. uchylenia w całości i przekazania do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji, gdyż postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie. W rezultacie wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go orzeczenia PINB.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że organy obu instancji dopuściły się wielu nieprawidłowości. Skarżący wskazał, że PINB nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w zakresie oświadczenia skarżącego, że obowiązek został przez niego wykonany w maju 2020 r., a informacja została złożona z uwagi na stan epidemii do wrzutni w Starostwie Powiatowym w Nowym Dworze Gdańskim w dniu 19 maja 2020 r. PINB pismem z 21 kwietnia 2022 r., stwierdził, że ww. pismo nie dotarło, a z uwagi na to, że do tej pory nigdy nic nie zginęło, zaginięcie pisma nie jest możliwe. Organ w tym samym piśmie poinformował, że przeprowadził kontrolę w dniu 12 kwietnia 2022 r. Tymczasem strona nie była przy kontroli, a kontrola nie odbyła na terenie posesji - jeżeli się odbyła to przeprowadzono ją z drogi wewnętrznej "na tzw. oko". Nadto skarżący wskazał, że organ w piśmie nadmienia o kilku kontrolach, jednak w aktach znajdują się dokumenty potwierdzające jedynie kontrolę z 12 kwietnia 2022 r.
Skarżący wniósł zarzuty po otrzymaniu tytułu wykonawczego dokładnie wyjaśniając, że obowiązek wygasł i już nie istnieje. W zarzucie skarżący wyjaśnił, działając w dobrej wierze i myśląc, że organ otrzymał informację, że podjął działania by posadowić wiatę, wykorzystując w tym celu elementy starej i tu następuje ciąg logicznych zdarzeń - po ponad miesiącu licząc od 19 maja 2020 r. myśląc, że sprawę z PINB ma uregulowaną (nie nastąpiła żadna kontrola) złożył dokumenty z 29 czerwca 2020 r. otrzymane przez Starostwo 1 lipca 2020 r. - tzw. zgłoszenie budowy obiektów wraz z rysunkiem i projektem wiaty śmietnikowej o wymiarach 2,80 x 2,80 z podaniem dwóch lokalizacji: lokalizacja 1) w południowo- wschodniej części działki, lokalizacja 2) w południowo - zachodniej części działki. Starostwo pismem nr AB.6743.223.2020.MM z 1 lipca 2020 r. poinformowało, że wiata śmietnikowa o podanych wymiarach i usytuowaniu jest obiektem małej architektury, który nie wymaga ani pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia budowy. W ocenie organu są to roboty budowlane, które nie wymagają ani zgłoszenia wykonania ani pozwolenia na budowę. Urząd nie wniósł sprzeciwu.
Skarżący zwrócił się także do Urzędu Gminy w S. (zanim wystąpił o zgłoszenie do Starostwa) z pismem z 25 czerwca 2020 r. o wydanie zgody na lokalizację wiaty śmietnikowej w odległości mniejszej niż 6 m od drogi wewnętrznej działki 70 na działce nr [...]. Załączył projekt, mapę, lokalizację wiaty 2,8 x 2,8 m podając dwie lokalizacje zaznaczone na mapie geodezyjnej, tj. w części południowo - zachodniej działki nr [...] i południowo - wschodniej działki nr [...].
W odpowiedzi na powyższy wniosek Wójt Gminy S. pismem z 29 czerwca 2020 r. nr IGPN-P.6727.1.8.2020 poinformował, że działka nr [...] obręb J. nie stanowi drogi publicznej kategorii gminnej. W związku z powyższym art. 43 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r o drogach publicznych nie ma zastosowania, co wobec tego nie stanowi przeszkody w postawieniu wiaty 2,8 x 2,8 m w cytowanych miejscach działki [...]. Skarżący dodał, że w orzecznictwie charakter prawny zaświadczeń - pism burmistrza, wójta, prezydenta w celu uzyskania poświadczenia legalności ma urzędowy charakter i stanowi dowód tego co zostało w nim stwierdzone. W październiku 2020 roku skarżący przystąpił do postawienia wiaty.
Skarżący uznał przy tym za niewłaściwe stwierdzenie organu, że gdyby się nie odwołali to rozebraliby obiekt, a skoro były składane odwołania, to obiekt nie został rozebrany. Skarżący podkreślił, że obiekt do rozbiórki określony w tytule wykonawczym i decyzji nie istnieje, a wobec tego nie istnieje obowiązek jego wykonania. Obowiązek taki, jego zdaniem, wygasł. Zdaniem skarżącego obiekt, na który wskazuje PINB w kontroli z 12 kwietnia 2022 r. jest już inny obiektem.
W dniu 13 maja 2022 r. PINB poinformował skarżącego o czynnościach kontrolnych związanych z egzekucją. Skarżący pisemnie 19 maja 2022 r. udzielił odpowiedzi, że kontrola egzekucyjna w dniu 3 czerwca 2022 r. jest niezasadna, gdyż złożył zarzut 30 kwietnia 2022 r. i na podstawie art. 35 § 1 u.p.e.a. urząd powinien zawiesić postępowanie. To postępowanie organ zawiesił dopiero 21 czerwca 2022 r. pismem PNB.72.1.6.2022, czyli 2 miesiące od złożenia zarzutu. Pomimo tego w zaskarżonym postanowieniu organu II instancji umieścił treść jakoby kontrola 12 kwietnia 2022 r. była udaremniona i zawiadomiono Policję. Tymczasem kontrolę w dniu 12 kwietnia 2022 r. wykonano na odległość, jak wyjaśniono wyżej i była to pierwsza kontrola, jak przyznaje organ II instancji w zaskarżonym postanowieniu. Organy mijają się z prawdą, twierdząc o przeprowadzanych kontrolach. Organ II instancji natomiast nie przeprowadził żadnego postępowania wyjaśniającego zarzuty i powielił stanowisko organu PINB.
W odpowiedzi na skargę PWINB wniósł o jej oddalenie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z 28 września 2022 r., którym organ ten utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego oddalające zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym wniesione przez skarżącego.
Na wstępie zauważyć należy, że celem egzekucyjnego postępowania administracyjnego jest doprowadzenie do realizacji przez zobowiązanego obowiązków wymienionych w tytule wykonawczym. Postępowanie to toczy się według zasad określonych w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 479, powoływanej dalej jako u.p.e.a.). Jedną z nich jest ograniczenie kompetencji organu egzekucyjnego do badania wyłącznie dopuszczalności egzekucji administracyjnej z wyłączeniem oceny zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (art. 29 § 1 u.p.e.a.).
Środkiem prawnym zwalczania przez zobowiązanego niezgodności z prawem egzekucji administracyjnej są natomiast zarzuty, których podstawą mogą być wyłącznie okoliczności wymienione w art. 33 § 2 pkt 1 - 6 u.p.e.a.
Zgodnie z tym ostatnim przepisem podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej mogą być:
1) nieistnienie obowiązku;
2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:
a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,
b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1,
c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;
3) błąd co do zobowiązanego;
4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;
5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;
6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:
a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,
b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,
c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.
Ponadto zaznaczyć należy, że zarzuty, o których mowa w art. 33 u.p.e.a., są środkiem zaskarżenia, który służy na etapie wszczęcia postępowania egzekucyjnego wyłącznie zobowiązanemu. Zarzuty wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Wynika to z treści art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., który stanowi, że tytuł wykonawczy zawiera m.in. pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Uchybienie terminu do złożenia zarzutów czyni czynność zobowiązanego prawnie nieskuteczną. Postępowanie administracyjne toczy się więc tylko w ramach zgłoszonych zarzutów, jeśli zostały zgłoszone w terminie określonym w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że skarżący wniósł zarzuty w dniu 1 maja 2022 r., we wskazanym w powyższym przepisie, terminie 7 dni od dnia doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego (25 kwietnia 2022 r.). W kontekście natomiast powołanych przez stronę skarżącą argumentów oraz w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego stwierdzić należy, że zasadnie oddalono zarzuty w stosunku do prowadzonego postępowania egzekucyjnego.
Analiza stanowiska strony skarżącej zawarta w piśmie z 1 maja 2022 r., w którym zgłoszono zarzuty wskazuje, że ich podstawą są przesłanki z art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.: "nieistnienia obowiązku", z art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. "wygaśnięcia obowiązku", a także z art. 33 § 2 pkt 4 "brak uprzedniego doręczenia zobowiązanej upomnienia", nadto niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym. Oceniając powyższe zarzuty z punktu widzenia ich zasadności podzielić należy stanowisko organów orzekających w niniejszej sprawie.
Sąd w składzie orzekającym podziela stanowisko organu, uznające za niezasadny zarzut niedoręczenia upomnienia zobowiązanej, którą w ocenie skarżącego jest E. M. Zgodnie bowiem z art. 1a pkt 20 u.p.e.a. ilekroć w ustawie jest mowa o zobowiązanym - rozumie się przez to osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej albo osobę fizyczną, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązku o charakterze niepieniężnym (...). Zauważyć należy, że decyzja nakazująca rozbiórkę spornego obiektu, nakłada wspomniany obowiązek na skarżącego, P. M. Do skarżącego także skierowane zostało upomnienie, które też zostało mu doręczone 29 marca 2022 r., co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki. Tym samym zobowiązanemu, którym na gruncie niniejszej sprawy jest P. M., doręczono upomnienie, a to sprawia, że zarzut, którego podstawą jest art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a., jest niezasadny. Organ zarazem nie miał obowiązku, ani prawa doręczania upomnienia osobie, która nie posiada przymiotu zobowiązanego.
W odniesieniu do kolejnego zarzutu, wyjaśnić należy, że zobowiązany, podnosząc zarzut "nieistnienia obowiązku" (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.), powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje. Nieistnienie obowiązku w rozumieniu art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. oznacza przede wszystkim sytuacje, w których obowiązek ten nigdy nie powstał (np. z mocy prawa) albo nie wydano/nie wysłano decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji, bądź też decyzja taka została wydana/wysłana, lecz następnie ją uchylono, stwierdzono jej nieważność lub wygaśnięcie. Z kolei jeśli obowiązek podlegający egzekucji wygasł w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie zachodzi podstawa z art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a.
Uwzględnienia w tym miejscu wymaga, że PINB decyzją z 23 sierpnia 2016 r. nakazał P. M. - inwestorowi robót budowlanych polegających na budowie obiektu budowlanego konstrukcji drewnianej - wiaty narzędziowej o wymiarach 2,8 m x 2,8 m, usytuowanej na terenie działki nr [...] przy ul. [...] w miejscowości J., w południowo wschodnim narożniku tej działki (53 cm od ogrodzenia z sąsiednią nieruchomością i 1,3 m od ogrodzenia oddzielającego ww. nieruchomość od działki drogowej) rozbiórkę obiektu budowlanego. Po rozpoznaniu zaś wniesionego odwołania PWINB decyzją z 20 kwietnia 2017 r. utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji. Skarżący nie przedstawił przy tym dowodów potwierdzających, że obowiązek nie istnieje bądź też wygasł. Tym samym za bezzasadny uznać należy zarzut "nieistnienia obowiązku" i zarzut jego wygaśnięcia.
Uzasadniając powyższe zarzuty skarżący dowodzi, że obowiązek nie istnieje i wygasł, gdyż nie istnieje obiekt rozbiórki, bo została ona już wykonana. Podkreślenia wymaga, że wyjaśnienia te nie znalazły potwierdzenia w toku postępowania prowadzonego przez PINB, który dokonał przy tym sprawdzenia wykonania nałożonego obowiązku w trakcie kontroli w dniu 12 kwietnia 2022 r. Z protokołu z przeprowadzonych wówczas czynności wynika, że sporny obiekt nie został rozebrany, mimo wcześniejszego doręczenia skarżącemu upomnienia. Co więcej, w związku ze zgłoszonymi zarzutami, w celu weryfikacji twierdzeń zobowiązanego o wykonaniu obowiązku, organ poinformował stronę o planowanych czynnościach kontrolnych w dniu 3 czerwca 2022 r. Jak wynika z akt organu I instancji, skarżący uniemożliwił w tym dniu przeprowadzenie czynności kontrolnych, mających na celu ustalenie, czy wykonał on określony w tytule wykonawczym obowiązek rozbiórki. Z protokołu czynności kontrolnych wynika, że P. M. uniemożliwił przedstawicielom organu wejście na teren nieruchomości i odmówił udziału w czynnościach. Z dokonanych przez pracowników organu obserwacji wynika przy tym, że sporny obiekt nie został rozebrany. Do protokołu załączono dokumentację fotograficzną, potwierdzającą próbę dokonania czynności kontrolnych, z widoczną wiatą narzędziową. Organ dokonał przy tym zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa, wskazując jako podstawę naruszenie art. 91 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z uwagi na udaremnienie czynności organu nadzoru budowlanego. Tym samym, postawa skarżącego niewątpliwie utrudniła bezsporne ustalenie stanu faktycznego w zakresie podnoszonych przez niego okoliczności dokonania rozbiórki obiektu objętego decyzją, mimo że sam skarżący domagał się czynności organu i to w jego interesie zostały one podjęte. Pomimo tego, dokumentacja zdjęciowa potwierdza, że sporny obiekt nie został rozebrany, a tym samym – obowiązek istnieje i nie wygasł. Zdaniem Sądu nadto, nie zmienia tej oceny argumentacja zawarta w skardze, która sugeruje, że na działce znajduje się "nowa" wiata, zrealizowana w następstwie zgłoszenia z 29 czerwca 2020 r. przy wykorzystaniu materiałów pochodzących z rozebranej wiaty. Skarżący udaremnił kontrolę, której celem było w szczególności zweryfikowanie tego twierdzenia. Natomiast faktem jest, że wiata narzędziowa istnieje i znajduje się ona, jak wynika ze zdjęć, w odległościach od działki sąsiedniej i drogi, wskazanych w decyzji rozbiórkowej, co przeczy oświadczeniom skarżącego, iż jest to "nowy" obiekt. Nie budzi też wątpliwości Sądu, że w takich okolicznościach organ nie miał podstaw ku temu, by dać im wiarę, skoro skarżący uniemożliwił ich obiektywną weryfikację w miejscu objętym nakazem rozbiórki, nie wpuszczając pracowników organów na wcześniej wyznaczoną kontrolę.
Wskazać na marginesie należy, że niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym stanowi przesłankę umorzenia postępowania egzekucyjnego (art. 59 § 1 pkt 2). Przesłanka ta zachodzi, gdy istnieją niezależne od zobowiązanego oraz trwałe przyczyny braku możliwości wykonania obowiązku, np. obowiązek jest niewykonalny z przyczyn faktycznych, jeżeli nie istnieją techniczne możliwości jego realizacji, bądź występują różnego rodzaju okoliczności dotyczące zobowiązanego, np. stan jego zdrowia, jeżeli obowiązek ma charakter osobisty; obowiązek jest niewykonalny z przyczyn prawnych, gdy decyzja nakładająca obowiązki jest sprzeczna z obowiązującym porządkiem prawnym w ten sposób, że strona zostaje zobowiązana do podjęcia działań w stosunku do rzeczy, której nie jest właścicielem i których nie może dokonać bez zgody właściciela. Zdaniem Sądu, na gruncie niniejszej sprawy nie zachodzą przesłanki wskazujące na niewykonalność nałożonego na skarżącego obowiązku rozbiórki.
Sąd, analizując wniesioną skargę z urzędu, nie dopatrzył się również naruszenia przez organy administracji innych przepisów prawa. Postępowanie zostało przeprowadzone przez organ z poszanowaniem zasad ogólnych, a uzasadnienie rozstrzygnięcia spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. oraz art. 18 u.p.e.a. Organ egzekucyjny odniósł się do podniesionych przez stronę skarżącą zarzutów, określonych w art. 33 u.p.e.a., nie znajdując podstaw do ich uwzględnienia. Organy prawidłowo uwzględniły, że wobec skarżącego, po doręczeniu mu decyzji PINB, a następnie upomnienia w dniu 29 marca 2022 r., wydano tytuł wykonawczy, który został skarżącemu doręczony 25 kwietnia 2022 r. Skarżący nie wykonał przy tym wskazanego w decyzji PINB obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego konstrukcji drewnianej - wiaty narzędziowej o wymiarach 2,8 m x 2,8 m, usytuowanej na terenie działki nr [...] przy ul. [...] w miejscowości J., w południowo wschodnim narożniku tej działki (53 cm od ogrodzenia z sąsiednią nieruchomością i 1,3 m od ogrodzenia oddzielającego ww. nieruchomość od działki drogowej).
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259), skargę jako nieuzasadnioną oddalił.
Na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sąd orzekł na posiedzeniu niejawnym, gdyż przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie.