II SA/Gd 963/25

II SA/Gd 963/25 - Postanowienie WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-12-19
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-12-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Katarzyna Krzysztofowicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Odrzucenie sprzeciwu
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Odrzucono sprzeciw od decyzji
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58 par. 1 pkt 6 w zw. z art. 64b par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu B. H. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 14 października 2025 r., nr SKO Gd/3582/23 w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie warunków zabudowy postanawia 1. odrzucić sprzeciw; 2. zwrócić skarżącemu B. H. ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku uiszczony wpis od sprzeciwu w kwocie 100 (sto) złotych.
Uzasadnienie
B. H. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku sprzeciw od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 14 października 2025 r., którą uchylono decyzję Burmistrza Helu z 11 kwietnia 2023 r., nr RGK.6730.13.2022, o odmowie uchylenia decyzji nr RGK.6730.17.2018 z 13 sierpnia 2018 r. o warunkach zabudowy dla inwestycji: rozbiórka istniejących budynków i budowa budynku usługowego zakwaterowania turystycznego i rekreacyjnego (kat. ob. bud. XIV) wraz z infrastrukturą towarzyszącą, na terenie działek: [...]-[...], przy ul. [...] w H.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sprzeciw należało odrzucić z uwagi na wniesienie go przez podmiot nieposiadający legitymacji skargowej.
Zgodnie z art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (czyli decyzji kasacyjnej), skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. W myśl zaś art. 64b § 1 p.p.s.a., do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Warunkiem merytorycznej oceny zarzutów zawartych w złożonym sprzeciwie jest uprzednie przesądzenie jego dopuszczalności. Z uwagi bowiem na art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a., sprzeciw niedopuszczalny podlega odrzuceniu.
Jednym z wymogów dopuszczalności sprzeciwu jest wniesienie go przez podmiot do tego uprawniony. Z treści art. 64a p.p.s.a. wynika, że legitymacja do wniesienia sprzeciwu przysługuje stronie niezadowolonej z wydanej decyzji kasacyjnej. Ponadto, mając na względzie odpowiednie stosowanie przepisów o skardze, w myśl art. 50 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia sprzeciwu jest również prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Stosownie zaś do art. 50 § 2 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
Analiza treści art. 50 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że o statusie strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym decyduje posiadanie interesu prawnego. Podkreślić należy, że kryterium "interesu prawnego", na którym oparta jest legitymacja procesowa z art. 50 § 1 p.p.s.a., ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę bądź sprzeciw, a zaskarżonym aktem lub czynnością organu administracji. Interes prawny w postępowaniu administracyjnym, a w konsekwencji sądowoadministracyjnym występuje, gdy dany podmiot jest w stanie wskazać przepis prawa uprawniający go do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej. Ze skargą bądź sprzeciwem może więc wystąpić co do zasady podmiot, który wykaże związek między określonym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej.
Natomiast w orzecznictwie oraz doktrynie zgodnie przyjmuje się, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione przez organ administracji publicznej, którego działalność ma być przedmiotem oceny z punktu widzenia zgodności z prawem, ani przez żaden inny organ pozostający w strukturze organizacyjnej tej administracji, przykładowo przez organ wyższego stopnia. Organy te nie mogą posiadać uprawnień do poddawania swojej działalności kontroli zewnętrznej w stosunku do administracji, ani też postępowanie sądowoadministracyjne nie może być wykorzystane do rozstrzygania sporów na tle odmiennych poglądów prawnych między organami różnych szczebli w strukturze organizacyjnej administracji publicznej. Powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej - niezależnie od tego czy nastąpiło na podstawie ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, bądź sądowoadministracyjnego (zob. T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, Wolters Kluwer 2016; uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r., sygn. akt OPS 1/03, ONSA 2003/4/115, dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W niniejszej sprawie sprzeciw od decyzji organu II instancji, tj. Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wniósł Burmistrz, który orzekał w sprawie odmowy uchylenia decyzji własnej z 13 sierpnia 2018 r. o warunkach zabudowy jako organ I instancji. Skorzystał on więc już ze swych władczych uprawnień i rozstrzygnął indywidualną sprawę administracyjną, kształtując tym samym sytuację indywidualnego podmiotu – inwestora. Wobec tego nie posiadał on legitymacji skargowej do kwestionowania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydanej w tej samej sprawie w postępowaniu odwoławczym, zakończonym decyzją kasatoryjną (por. postanowienia NSA: z 27 października 2017 r., sygn. akt I OSK 2182/17; z 24 października 2018 r., sygn. akt
I OSK 3471/18, CBOSA).
W tym stanie rzeczy - uznając, że posiadanie uprawnienia do złożenia sprzeciwu do sądu administracyjnego stanowi główną przesłankę dopuszczalności tego środka, a skarżący takiej legitymacji nie posiada, sprzeciw należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 64b § 1 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.
O zwrocie z urzędu uiszczonego w sprawie wpisu sądowego od sprzeciwu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.