II SA/Gd 943/23

II SA/Gd 943/23 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2024-04-17
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-10-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Jakub Chojnacki
Jolanta Górska /przewodniczący sprawozdawca/
Katarzyna Krzysztofowicz
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 30 ust. 6 pkt 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Asesor WSA Jakub Chojnacki Protokolant Sekretarz Sądowy Julia Bednarek po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2024 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z o. o. z siedzibą w N. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 11 sierpnia 2023 r. nr WI-I.7843.1.75.2023.GD w przedmiocie sprzeciwu w sprawie robót budowlanych oddala skargę.
Uzasadnienie
Skarga G. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 11 sierpnia 2023 r., nr WO-I.7843.1.75.2023.GD, wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
W dniu 24 kwietnia 2023 r. do Starosty Starogardzkiego wpłynęło zgłoszenie skarżącej Spółki o zamiarze montażu instalacji radiotelekomunikacyjnej wraz z konstrukcją wsporczą - 16,0 m, podtrzymywaną za pomocą lin odciągowych i kotwienia, na terenie działki nr [...] w obrębie ewidencyjnym [....] w S. Do zgłoszenia dołączono oświadczenie o posiadanym prawie- do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz dokumentację techniczną dotyczącą masztu kratownicowego H16 m.
Starosta Starogardzki decyzją z dnia 12 maja 2023 r., nr AB.6743.487.2023, wydaną na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, wniósł sprzeciw do dokonanego zgłoszenia.
W ocenie Starosty, wykonanie robót objętych dokonanym przez skarżącą Spółkę, na podstawie art. 29 ust. 3 pkt 3 lit a ustawy – Prawo budowlane, zgłoszeniem narusza ustalenia obowiązującego na terenie działki nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...] w S. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Starogard Gdański "2", uchwalonego uchwałą Rady Miasta Starogard Gdański z dnia 30 listopada 2022 r., nr LIII/631/2022. W planie tym, ustalenia dla przedmiotowego obszaru zawarto w karcie terenu oznaczonej symbolem D1.71.U2 oraz w ustaleniach ogólnych. W § 13 ust. 9 planu określono zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów telekomunikacyjnych, gdzie w pkt 5 lit b wskazano, że dopuszcza się instalację urządzeń sieci radiokomunikacyjnych, w tym anten telefonii komórkowej, przy zachowaniu następujących warunków: dopuszcza się sytuowanie urządzeń i instalacji telekomunikacyjnych o wysokości nie przekraczającej 3 m na budynkach istniejących w dniu uchwalenia planu w taki sposób, by urządzenia te nie były widoczne z poziomu ulicy, przy której budynek jest usytuowany, bądź z przestrzeni ogólnodostępnych. Tym samym, wysokość zgłaszanego masztu – 16 m narusza ustalenia planu zagospodarowania terenu.
Skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania, zarzucając naruszenie:
- art. 46 ust. 1 i ust. 1a ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji niezgodne z przepisami prawa zgłoszenie sprzeciwu wobec realizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej sprzecznej z miejscowym planem, podczas gdy zgodnie z przywołanymi przepisami miejscowy plan nie może ograniczać takich inwestycji i takich postanowień miejscowego planu nie stosuje się do przedmiotowej inwestycji;
- art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane w zw. z art. 46 ust. 1 i ust. 1a, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji zgłoszenie sprzeciwu montażu inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, podczas, gdy przepis ten nie uprawnia do zgłoszenia sprzeciwu takiej budowy;
- § 13 ust. 9 pkt 3 i 5 uchwały Rady Miasta Starogard Gdański z dnia 30 listopada 2022 r., nr LIII/631/2022, w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Starogard Gdański w zw. z art. 46 ust. 1 i ust. 1a, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przepis ten ogranicza budowę/montaż masztów telekomunikacyjnych stanowiących inwestycję celu publicznego z zakresu łączności publicznej, podczas gdy prawidłowa wykładnia przepisu powinna prowadzić do wniosku, że ze względu na ograniczenia ustawowe nie może on dotyczyć masztów telekomunikacyjnych instalowanych na obiektach;
- art. 7, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez brak przeprowadzenia postępowania dowodowego (zebrania i rozpatrzenia dowodów) i tym samym brak podjęcia wszystkich czynności niezbędnych do ustalenia i wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym szczególnie w zakresie ustalenia charakteru planowanego zamierzenia inwestycyjnego oraz istnienia innych podobnych inwestycji w pobliżu – a w konsekwencji błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że planowane zamierzenie inwestycyjne jest sprzeczne z planem miejscowym, podczas gdy prawidłowo zebrany i oceniany materiał dowodowy powinien prowadzić do odwrotnego wniosku.
Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia 11 sierpnia 2023 r. Wojewoda Pomorski utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Wojewoda podzielił bowiem stanowisko organu I instancji, że objęte zgłoszeniem zamierzenie nie jest zgodne z obowiązującym na terenie działki inwestycyjnej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego a zatem zgodnie z treścią art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane należało wnieść do niego sprzeciw.
Wojewoda wyjaśnił przy tym, że zgodnie z treścią zgłoszenia zamiarem inwestora jest montaż instalacji radiotelekomunikacyjnej wraz z konstrukcją wsporczą - 16,0 m, podtrzymywaną za pomocą lin odciągowych i kotwienia, na terenie działki nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...] w S. Do zgłoszenia dołączono dokumentację techniczną obejmującą maszt kratownicowy H16m, z której wynika, że inwestor planuje realizację aluminiowego masztu kratownicowego, model M435 o wysokości 16,0 m. Maszt zamontowany będzie na dachu budynku przy ulicy Z. [...], na działce nr [...], w miejscowości S. Maszt stanowi konstrukcję wsporczą pod anteny radiowe, które służą do komunikacji radiowej pomiędzy punktami odbiorczymi w innych lokalizacjach. Zamierzenie to stanowi zatem urządzenie (antenową konstrukcję wsporczą), realizowane dla potrzeb telekomunikacyjnych.
Inwestycja ta zaplanowana jest na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta Starogard Gdański z dnia 30 listopada 2022 r., nr LIII/631/2022, w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Starogard Gdański "2", na budynku znajdującym się terenie oznaczonym w tym planie symbolem D1.71.U2, stanowiącym tereny zabudowy usługowej o charakterze publicznym, dla którego obowiązują zarówno ustalenia szczegółowe przewidziane w § 21 ust. 41 uchwały, jak również ustalenia ogólne miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W myśl § 13 ust. 9 pkt 3 stanowiącym ustalenia ogólne uchwały, inwestycje z zakresu łączności publicznej są dopuszczalne na obszarze planu, o ile nie jest to sprzeczne z ustalonym w planie przeznaczeniem terenu i nie narusza ustanowionych planem zakazów lub ograniczeń, a także nie powoduje ponadnormatywnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku w miejscach dostępnych dla ludzi. Z kolei, jak stanowi § 13 ust. 9 pkt 5 lit. b, dopuszcza się sytuowanie urządzeń i instalacji telekomunikacyjnych o wysokości nie przekraczającej 3 m na budynkach istniejących w dniu uchwalania planu, a nie wymienionych w pkt a w taki sposób, by urządzenia te nie były widoczne z poziomu ulicy, przy której budynek jest usytuowany, bądź z przestrzeni ogólnodostępnych
Tym samym, parametry zgłoszonego masztu, tj. wysokość 16 m, naruszają ustalenia planu, które dopuszczają możliwość realizacji urządzeń o wysokości do 3 m.
Wojewoda stwierdził jednocześnie, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 46 ust. 1 i ust. 1a ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. W rozpatrywanej sprawie zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zawarte w uchwale Rady Miasta Starogard Gdański nr LIII/631/2022 z dnia 30 listopada 2022 r. nie pozbawiają bowiem inwestora jakichkolwiek możliwości inwestycyjnych w zakresie lokalizowania stacji bazowych na terenie objętym planem. Wręcz przeciwnie, zgodnie z § 13 ust. 9 pkt 5 lit. b uchwały dopuszcza się sytuowanie urządzeń i instalacji telekomunikacyjnych o wysokości nie przekraczającej 3 m na budynkach istniejących w dniu uchwalania planu, a nie wymienionych w pkt a) w taki sposób, by urządzenia te nie były widoczne z poziomu ulicy, przy której budynek jest usytuowany, bądź z przestrzeni ogólnodostępnych. Przepis ten wprowadza jedynie pewne uwarunkowania wykonania wspomnianych inwestycji, np. ustalając maksymalną wysokość instalacji nie przekraczającą 3 m. Tym samym, inwestor ma możliwość realizacji inwestycji pod warunkiem spełnienia przywołanych ustaleń planu, czego nie dopełniono w przedmiotowej sprawie. Ograniczenia wprowadzone miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, które kwestionuje inwestor, są uzasadnione ochroną krajobrazu, który to element środowiska stanowi niewątpliwie cenny zasób wymagający ochrony, także w środowisku miejskim. Normatywnym odzwierciedleniem obowiązku ochrony rzeczonego elementu środowiska są przepisy prawa krajowego (ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o ochronie przyrody czy ustawy - Prawo ochronie środowiska), ale także międzynarodowego - Europejska Konwencja Krajobrazowa sporządzona we Florencji 20 października 2000 r. (ratyfikowana przez Polskę 27 września 2004 r., a weszła w życie 1 stycznia 2005 r.). Krajobraz jest jednocześnie specyficznym zasobem środowiskowym, którego ochrona wyraża się także w konieczności racjonalnego jego kształtowania, bowiem jest to jednocześnie istotny element przestrzeni. Wprowadzone postanowieniami planu miejscowego ograniczenie związane z koniecznością realizacji obiektów infrastruktury telekomunikacyjnej w określony sposób, czyli na dachu budynku z uwzględnieniem maksymalnej wysokości instalacji wynoszącej 3 m, w sposób dostosowany i zharmonizowany z architekturą i krajobrazem, nie wyklucza planowanej inwestycji, lecz zmusza inwestora do zmodyfikowania założeń projektowych.
Nadto, Wojewoda wskazał, że złożone przez inwestora zgłoszenie z dnia 24 kwietnia 2023 r. uznać należy za niekompletne w zakresie przedłożonej dokumentacji. Zgodnie bowiem z treścią zgłoszenia inwestor planuje realizację zamierzenia polegającego na montażu instalacji radiotelekomunikacyjnej wraz z konstrukcją wsporczą – 16 m, podtrzymywaną za pomocą lin odciągowych i kotwienia. Jednocześnie zaznaczono, że instalacja radiotelekomunikacyjna promieniuje moc do 1W co jest zwolnione z wymogu badań Wydziału Ochrony Środowiska. W załączonej dokumentacji nie przedstawiono natomiast żadnych elementów wyposażenia oraz ich parametrów, składających się na wspomnianą instalację radiotelekomunikacyjną, poprzestając jedynie na opisie aluminiowego masztu kratownicowego. Brak jest informacji o rodzaju montowanych anten oraz ich parametrach, w tym ilości anten, zakresów częstotliwości pól elektromagnetycznych, azymutów, na które zostaną skierowane, czy kąta ich nachylenia. Brak również informacji na temat innych elementów aparatury elektronicznej, a także samej instalacji zasilającej. Załączona do zgłoszenia dokumentacja nie przedstawia istotnych danych umożliwiających ocenę zgodności planowanej inwestycji z przepisami prawa i przyjętymi normami. Nie przedstawiono bowiem analizy występowania obszaru pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych 10 W/m2. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2019 r. poz. 2448) w tabeli 2 zawarto zakresy częstotliwości pól elektromagnetycznych, dla których określa się parametry fizyczne charakteryzujące oddziaływanie pól elektromagnetycznych na środowisko oraz dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych, charakteryzowane przez dopuszczalne wartości parametrów fizycznych dla miejsc dostępnych dla ludności. W rozporządzeniu tym w zakresie częstotliwości np. od 2 GHz do 300 GHz, dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych charakteryzowane są przez wartość skuteczną natężenia pola elektrycznego równą 61 V/m lub wartość średniej gęstości mocy pola 10 W/m2. Dokumentacja nie potwierdza spełnienia norm przewidzianych w rozporządzeniu, a tym samym zgodności z przepisami prawa w nim zawartych. Brak także informacji o zasilaniu elektrycznym instalacji radiokomunikacyjnej, w formie opisowej czy rysunkowej. W ocenie Wojewody, dokumentacja nie przedstawia istotnych rozwiązań pozwalających dokonać oceny zgodności inwestycji z przepisami prawa i przyjętymi normami. Powyższe nie ma jednakże wpływu na treść rozstrzygnięcia, gdyż z uwagi na niezgodność zamierzenia z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organ administracji architektoniczno-budowlanej był zobowiązany do wniesienie sprzeciwu w oparciu o art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, a postanowienie nakładające obowiązek uzupełnienia zgłoszenia uznać należałoby w takiej sytuacji za bezcelowe.
Również za niezasadny Wojewoda uznał zarzut dotyczący naruszenia art. 7, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. i wskazał przy tym, że prawidłowość zgłoszenia planowanych robót budowlanych była weryfikowana przez organ administracji architektoniczno-budowlanej w ramach uproszczonej procedury zgłoszeniowej uregulowanej w całości w ustawie - Prawo budowlane, a zainicjowanej zgłoszeniem inwestora z dnia 24 kwietnia 2023 r. Procedura zgłoszeniowa nie jest postępowaniem administracyjnym, o którym mowa w k.p.a. Organ administracji rozpatruje złożone zgłoszenie w oparciu o zasady uregulowane w art. 30 ustawy - Prawo budowlane i tak np. w myśl art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji. To na inwestorze ciąży obowiązek dostarczenia niezbędnej dokumentacji potwierdzającej prawidłowość zgłoszonych robót budowlanych i wbrew twierdzeniom skarżącej, organ nie jest zobowiązany do przeprowadzenia szeroko rozumianego postępowania dowodowego, w tym zbierania wszelkich dowodów, podejmowania czynności zmierzających do ustalenia charakteru planowanego zamierzenia inwestycyjnego oraz istnienia podobnych inwestycji w pobliżu. Przedłożona przez inwestora dokumentacja potwierdza, że planowane roboty budowlane są niezgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania, co prawidłowo zostało stwierdzone przez organ I instancja a odwołanie skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.
We wniesionej do Sądu skardze skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucając:
1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 136 § 1 k.p.a., poprzez brak kompleksowego przeprowadzenia postępowania dowodowego (zebrania i rozpatrzenia wszelkich dowodów) oraz brak wnikliwego przenalizowania i rozpatrzenia odwołania i tym samym brak podjęcia wszystkich czynności niezbędnych do ustalenia i wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym szczególnie brak dokonania oględzin nieruchomości, brak ustalenia charakteru planowanego zamierzenia inwestycyjnego oraz istnienia innych podobnych inwestycji w pobliżu, co w konsekwencji doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na przyjęciu, że planowane zamierzenie inwestycyjne jest sprzeczne z miejscowym planem, podczas gdy prawidłowo zebrany i oceniany materiał dowodowy powinien prowadzić do odwrotnego wniosku, szczególnie, że miejscowy plan nie mógł ograniczyć realizacji przedmiotowej inwestycji;
- art. 64 § 2 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i brak wezwania skarżącego do uzupełnienia zgłoszenia, co w konsekwencji doprowadziło do przedwczesnego zgłoszenia sprzeciwu;
- art. 9 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a. i art. 78 k.p.a., poprzez brak poinformowania skarżącego o możliwości zgłaszania zastrzeżeń oraz składania wniosków dowodowych i zajęcia stanowiska przed wydaniem decyzji, co w konsekwencji ograniczyło prawa strony do obrony swoich praw;
- art. 7a k.p.a., poprzez brak uwzględnienia wątpliwości prawnych na korzyść skarżącego;
- art. 138 § 1 pkt 2 oraz § 2 k.p.a., poprzez brak uchylenia sprzeciwu i skierowania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji lub umorzenie postępowania;
2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, tj.:
- art. 46 ust. 1 i ust. 1a ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji niezgodne z przepisami prawa zgłoszenie sprzeciwu wobec realizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej sprzecznej z miejscowym planem, podczas gdy zgodnie z przywołanymi przepisami miejscowy plan nie może ograniczać takich inwestycji i takich postanowień miejscowego planu nie stosuje się do przedmiotowej inwestycji;
- art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane w zw. z art. 46 ust. 1 i ust. 1a ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji zgłoszenie sprzeciwu montażu inwestycji celu publicznego w z zakresu łączności publicznej, podczas gdy przepis ten nie uprawnia do zgłoszenia sprzeciwu wobec takiej budowy;
- § 13 ust. 9 pkt 3 i 5 uchwały LIII/631/2022 Rady Miasta Starogard Gdański z dnia 30 listopada 2022 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Starogard Gdański w zw. z art. 46 ust. 1 i ust. 1a ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przepis ten ogranicza budowę/montaż masztów telekomunikacyjnych stanowiących inwestycję celu publicznego z zakresu łączności publicznej, podczas gdy prawidłowa wykładnia przepisu powinna prowadzić do wniosku, że ze względu na ograniczenia ustawowe nie może on dotyczyć masztów telekomunikacyjnych instalowanych na obiektach.
W odpowiedzi na skargę, Wojewoda Pomorski wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko i argumentację, przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo, odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 9, art.. 10 i art. 78 k.p.a. organ wskazał, że nie zasługuje on na uwzględnienie, albowiem skarżąca wyraziła swoje stanowisko w złożonym odwołaniu a także miała możliwość czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym, natomiast na etapie tego postępowania nie zachodziła, wbrew twierdzeniom skarżącej, konieczność uzupełnienia materiału dowodowego sprawy.
Rozpoznając wniesioną skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Przeprowadzona przez Sąd, na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) oraz art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., kontrola legalności wykazała, że decyzja Wojewody Pomorskiego z dnia 11 sierpnia 2023 r. jest zgodna z prawem.
Kontrolowaną decyzją z dnia 11 sierpnia 2023 r. Wojewoda Pomorski utrzymał w mocy decyzję Starosty Starogardzkiego z dnia 12 maja 2023 r., wnoszącą sprzeciw od dokonanego przez skarżącą Spółkę, na podstawie art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a ustawy – Prawo budowlane, zgłoszenia zamiaru montażu instalacji radiotelekomunikacyjnej wraz z konstrukcją wsporczą – 16 m, podtrzymywaną za pomocą lin odciągowych i kotwienia na dachu budynku przy ul. [...], na działce nr [...], w miejscowości S. Zgodnie bowiem z treścią art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a ustawy – Prawo budowlane nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych stanowiących albo niestanowiących całości techniczno – użytkowej urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, o wysokości powyżej 3 m.
Podstawę prawną wniesionego sprzeciwu stanowił przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, zgodnie z którym właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy.
Sąd podziela stanowisko orzekających w sprawie organów, że dokonane przez skarżącą Spółkę zgłoszenie narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Zgodnie z obowiązującym na terenie inwestycji miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta Starogard Gdański z dnia 30 listopada 2022 r., nr LIII/631/2022, w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Starogard Gdański "2", działka nr [..] w S. znajduje się na terenie oznaczonym w tym planie symbolem D1.71.U2, stanowiącym tereny zabudowy usługowej o charakterze publicznym. W § 13 ust. 9 pkt 3 tej uchwały wskazano, że inwestycje z zakresu łączności publicznej są dopuszczalne na obszarze planu, o ile nie jest to sprzeczne z ustalonym w planie przeznaczeniem terenu i nie narusza ustanowionych planem zakazów lub ograniczeń, a także nie powoduje ponadnormatywnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku w miejscach dostępnych dla ludzi. Z kolei, w § 13 ust. 9 pkt 5 lit. b planu dopuszczono sytuowanie urządzeń i instalacji telekomunikacyjnych o wysokości nieprzekraczającej 3 m na budynkach istniejących w dniu uchwalania planu, a niewymienionych w pkt a, w taki sposób, by urządzenia te nie były widoczne z poziomu ulicy, przy której budynek jest usytuowany, bądź z przestrzeni ogólnodostępnych. Niewątpliwie zaś z informacji zawartych w zgłoszeniu i z dołączonej do zgłoszenia dokumentacji, jak również niekwestionowanych w toku całego postępowania wynika, że skarżąca Spółka zaplanowała montaż na budynku istniejącym w dniu uchwalenia planu instalacji wraz z konstrukcją wsporczą o wysokości 16 m a tym samym w wysokości przekraczającej wysokość 3 m dopuszczoną w planie. Z uwagi na powyższe, nie budzi wątpliwości Sądu, że zaplanowana w zgłoszeniu skarżącej Spółki inwestycja narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Niewątpliwie przy tym, z treści art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 733 ze zm.), miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Ponadto, stosownie do treści art. 46 ust. 1a tej ustawy nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki nie oznacza to jednak, że plan miejscowy nie może wprowadzać pewnych ograniczeń, czy to w zakresie lokalizacji inwestycji, ich rozmieszczenia w terenie, czy też ograniczeń co do rodzaju urządzeń z uwagi na miejsca, w których będą zlokalizowane, bądź ograniczeń z uwagi na ochronę innych wartości istotnych z punktu widzenia gospodarowania przestrzenią.
Sąd podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, zgodnie z którym z treści art. 46 powołanej ustawy nie można wyprowadzać normy prawnej, która całkowicie pozbawia organy gmin prawa kształtowania przestrzeni. W konsekwencji, inwestor na podstawie ww. przepisów nie może żądać, aby obszar objęty miejscowym planem był bezwarunkowo otwarty na inwestycje przez niego realizowane. Przepisy te nie przyznają bowiem przedsiębiorcom telekomunikacyjnym autonomicznego uprawnienia do kształtowania polityki przestrzennej. Organy gminy mogą w sposób władczy, przy zachowaniu przepisów ustawy, określać warunki zagospodarowania terenu, a ich władztwo zostało przepisami ustawy jedynie ograniczone, a nie zupełnie wyłączone. Prowadzi to do wniosku, że art. 46 ust. 1 i 2 ustawy, mógłby zostać naruszony tylko w takich warunkach, w których uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pozbawiałaby inwestorów możliwości inwestycyjnych w zakresie lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej na terenie objętym planem (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 7 marca 2023 r., II SA/Ol 852/22, wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 lutego 2018 r., VII SA/Wa 843/17, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z przepisów art. 46 ust. 1 i 2 ustawy wynika, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może wprowadzać zakazu lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych na całym obszarze objętym planem, uniemożliwiającego realizację takiego celu publicznego. Nie oznacza to jednak, że organy gminy w ogóle nie mogą korzystać ze swego władztwa planistycznego w zakresie lokalizowania na ich terenie urządzeń telekomunikacyjnych. Nie oznacza to również, że plan miejscowy nie może wprowadzać pewnych ograniczeń, czy to w zakresie lokalizacji inwestycji, ich rozmieszczenia w terenie, czy też ograniczeń co do rodzaju urządzeń z uwagi na miejsce, w którym będą zlokalizowane, czy też ograniczeń z uwagi na ochronę innych, istotnych z punktu widzenia gospodarowania przestrzenią, wartości (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 7 grudnia 2017 r., II SA/Gd 437/17, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wprawdzie, treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego teren przedmiotowej inwestycji wyklucza możliwość realizacji obiektu, którego dotyczy wniosek Spółki, to jest masztu antenowego o wysokości 16 m, to jednak nie wyklucza możliwości realizacji tego typu inwestycji w ogóle, jako że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta Starogard Gdański "2" nie zakazuje, a wręcz dopuszcza możliwość realizacji inwestycji celu publicznego z zakresu telekomunikacji, lecz jedynie na warunkach określonych w przepisach odrębnych i szczególnych a także ustalonych w tym planie.
Tym samym, ponieważ miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Starogard Gdański "2" nie zakazuje całkowicie ani też nie uniemożliwia w ogóle, lecz wręcz dopuszcza możliwość realizacji inwestycji celu publicznego z zakresu telekomunikacji, zatem w okolicznościach niniejszej sprawy nie mogą odnieść skutku zarzuty dotyczące naruszenia art. 46 ust. 1 i 1a powołanej ustawy.
Podkreślić przy tym należy, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta Starogard Gdański "2" został uchwalony w 2022 r. a więc nie tylko po wejściu w życie ustawy i jej art. 46 ust. 1 ale również po wejściu w życie art. 46 ust. 1a tej ustawy.
W związku z tym, wyjaśnić należy, że niewątpliwie regulacja art. 46 ust. 1 odnosi się do miejscowych planów uchwalonych po dniu wejścia w życie ustawy (17 lipca 2010 r.). Natomiast obowiązujące wcześniej plany miejscowe powinny zostać dostosowane do obecnie obowiązujących przepisów, co wynika wprost z treści art. 33 ustawy z dnia 27 marca 2002 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r., poz. 293 ze zm.), zgodnie z którym w sytuacji, gdy w wyniku zmiany ustaw zachodzi konieczność zmiany studium lub planu miejscowego, czynności, o których mowa w art. 11 i 17, wykonuje się odpowiednio w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian. Stąd też, w orzecznictwie wskazuje się, że przy uwzględnieniu art. 46 ust. 1 ustawy należy oceniać zgodność inwestycji z planem miejscowym uchwalonym przed wejściem w życie tego przepisu. W przypadku bowiem, gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie został zaktualizowany w trybie art. 33 u.p.z.p., w wyniku czego powstał stan sprzeczności zapisów planu miejscowego z przepisami ustawy, które weszły w życie w okresie późniejszym niż data uchwalenia planu, instrumentem służącym do eliminacji tych niezgodności jest stosowanie nowych regulacji ustawowych, jako regulacji prawnych wyższego rzędu (por. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2023 r., sygn. akt II OSK 2803/21, https://ortzeczenia.nsa.gov.pl).
Z kolei, jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy zmieniającej, ust. 1a został dodany do art. 46 z tego względu, że mimo obowiązywania art. 46 ust. 1 nadal niektóre miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego przewidywały zakazy czy ograniczenia w zakresie lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Przepisem tym wprowadzono zasadę, że owe zakazy i nakazy z mocy prawa nie mają zastosowania. Proponowane rozwiązanie domykać miało całość regulacji związanych z zakazem ustanawiania w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego zakazów i ograniczeń w zakresie lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej.
W orzecznictwie wskazuje się, że wprowadzona zmiana w art. 46 przez dodanie ust. 1a, ograniczenia te rozluźniła, jednakże nie oznacza to całkowitej dowolności w posadowieniu urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej. Organ gminy nadal może korzystać ze swego władztwa planistycznego w zakresie lokalizowania na jego terenie urządzeń telekomunikacyjnych i nie oznacza to, że plan miejscowy nie może wprowadzać pewnych ograniczeń, czy to w zakresie lokalizacji inwestycji, ich rozmieszczenia w terenie, czy ograniczeń co do rodzaju urządzeń z uwagi na miejsce, w którym będą zlokalizowane, czy też ograniczeń z uwagi na ochronę innych, istotnych z punktu widzenia gospodarowania przestrzenią, wartości. Na brak przeszkód w korzystaniu z koncepcji wypracowanych dotychczas przez orzecznictwo odnośnie do rozumienia określenia "uniemożliwianie lokalizowania inwestycji celu publicznego" w planach miejscowych zdaje się wskazywać uzasadnienie do projektu rządowego tej nowelizacji (tak NSA w wyroku z dnia 25 października 2021 r., sygn. akt I OSK 579/21, hhtps://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W tej sytuacji należy stwierdzić, że art. 46 ust. 1a ustawy o wspieraniu rozwoju nie wprowadza istotnej zmiany w zakresie zakazów i ograniczeń w planach miejscowych, ale ma na celu jedynie usunięcie wątpliwości co do niestosowania przepisów planów obowiązujących przed rokiem 2010, które zawierałyby tego rodzaju zakazy i ograniczenia.
Ze wskazanych wyżej powodów, Sąd nie podzielił zarzutów sformułowanych w skardze odnośnie naruszenia art. 46 ust. 1 i 1a ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych.
Zdaniem Sądu, z uwagi na fakt, że objęta zgłoszeniem inwestycja nie jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zasadne było wniesienie sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane.
W tej sytuacji nie było potrzeby uzupełniania zgłoszenia w zakresie dotyczącym wskazanych w decyzji Wojewody Pomorskiego parametrów, albowiem uzupełnienie zgłoszenia w tym zakresie nie zmieniłoby oceny co do niezgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Podsumowując, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza norm prawa materialnego ani procesowego w zakresie uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.
Postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone zgodnie z art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 9, art. 8 k.p.a., art. 77 i art. 80 k.p.a., a decyzja i uzasadnienie decyzji odpowiadają wymogom art. 107 § 1 i § 3 k.p.a.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.