II SA/Gd 893/22

II SA/Gd 893/22 - Postanowienie WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2022-12-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-10-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Magdalena Dobek-Rak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 58 par. 1 pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak po rozpoznaniu w dniu 27 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w N. na uchwałę Rady Miasta Starogard Gdański z dnia 28 października 2010 r., nr LXIII/547/2010 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Starogard Gdański postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej G. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w N. ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 300 (trzysta) złotych uiszczonego wpisu sądowego od skargi.
Uzasadnienie
G. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwałę Rady Miasta Starogard Gdański nr LXIII/547/2010 z dnia 28 października 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Starogard Gdański, wnosząc o stwierdzenie nieważności § 22 ust. 21 pkt 4 lit. c zaskarżonej uchwały, względnie uznanie, że uchwała została wydana z naruszeniem prawa.
Zarządzeniem z 24 października 2022 r. wezwano skarżącą do wskazania, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, czy przed wniesieniem skargi zwracała się do Rady Miasta Starogard Gdański z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną uchwałą.
W odpowiedzi na wezwanie skarżąca w piśmie z 6 listopada 2022 r. wyjaśniła, że nie występowała do organu z wezwaniem do zaprzestania naruszania prawa. Wskazała przy tym, że na skutek zmiany przepisów od dnia 1 czerwca 2017 r. skarga na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego może być wniesiona w każdym czasie bez konieczności uprzedniego wezwania organu do zaprzestania naruszenia prawa. Zdaniem skarżącej, obecnie ustawy nie regulują już wezwania do zaprzestania naruszenia prawa, zatem brak takiego działania nie stanowi podstawy do odrzucenia skargi, a brak powołania się na wezwanie nie stanowi braku formalnego.
W piśmie procesowym z 2 listopada 2022 r. organ wskazał, że skarga stanowi jedyne pismo w sprawie wystosowane przez skarżącą, informując jednocześnie, że procedura uchwalenia planu toczyła się w latach 2004–2010.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446 ze zm.), zwanej dalej u.s.g., w brzmieniu przed nowelizacją dokonaną ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935), zwanej dalej ustawą nowelizującą, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Wbrew stanowisku skarżącej, powołane wyżej brzmienie przepisu art. 101 ust. 1 u.s.g. – obowiązujące do dnia 1 czerwca 2017 r. – ma zastosowanie w niniejszej sprawie z uwagi na treść art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej, który stanowi, że przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9 (dot. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2 (dot. ustawy o samorządzie gminnym), art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., w brzmieniu sprzed nowelizacji, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl art. 52 § 3 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa.
W konsekwencji, w okolicznościach niniejszej sprawy, w której kwestionowaną uchwałę podjęto w dniu 28 października 2010 r., skargę należało poprzedzić wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa.
Zgodnie z powołanymi przepisami, w tym art. 101 ust. 1 u.s.g., warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na uchwałę organu gminy podjętą przed dniem 1 czerwca 2017 r. jest uprzednie bezskuteczne wezwanie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego jej postanowieniami. Wezwanie takie może być wniesione w każdym czasie, ale dopiero jego dokonanie otwiera drogę do sądowej kontroli aktu administracyjnego. Instytucja wezwania do usunięcia naruszenia prawa (stanowiąca surogat środka zaskarżenia) nie ma wyłącznie charakteru formalnego, lecz ma umożliwiać kompetentnemu organowi gminy, który podjął kwestionowany akt, wyeliminowanie z obrotu prawnego takich unormowań zawartych w uchwale, które w świetle obowiązującego, obiektywnego porządku prawnego, naruszają interes prawny lub uprawnienie podmiotu wzywającego do usunięcia naruszenia prawa. Czynność wezwania do usunięcia naruszenia prawa nie może mieć jedynie charakteru formalnego, a musi dawać radzie gminy rzeczywistą możliwość odniesienia się do indywidulanie zgłoszonych zarzutów.
Wniesienie skargi do sądu administracyjnego na uchwałę organu gminy podjętą przed wejściem w życie ustawy nowelizującej bez wyczerpania trybu uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa skutkuje odrzuceniem skargi przez ten sąd jako niedopuszczalnej, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku,
na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., skargę odrzucił.
O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.