II SA/Gd 89/22

II SA/Gd 89/22 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2022-03-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-02-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Diana Trzcińska
Janina Guść
Jolanta Górska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OSK 1738/22 - Wyrok NSA z 2025-03-11
Skarżony organ
Rada Gminy
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 293
art. 28
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść Sędzia WSA Diana Trzcińska Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Katarzyna Sałek-Gałązka po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2022 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi E.D na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia 29 sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.
Uzasadnienie
E. D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwałę Rady Gminy z dnia 29 sierpnia 2013 r., nr XXXIV/247/2013, w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów położonych w rejonie miejscowości [..] z przeznaczeniem pod budowę elektrowni wiatrowych, domagając się wyeliminowania jej z obiegu prawnego, jako zawierającej zarówno błędy proceduralne, jak i merytoryczne, a także jako naruszającej interes prawny skarżącej. Skarżąca wskazała przy tym, że w piśmie z dnia 3 lipca 2020 r. wezwała Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa zaskarżoną uchwałą, poprzez wykreślenie z tej uchwały możliwości budowania elektrowni wiatrowych.
W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o jej oddalenie, wskazując, że skarżąca nie wykazała interesu prawnego we wniesieniu przedmiotowej skargi a nadto, że zaskarżona uchwała wydana została z zachowaniem procedury narzuconej przepisami prawa i nie zawiera błędów merytorycznych. Rada wyjaśniła przy tym, że zmiana stanu prawnego w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. z 2019 r., poz. 654) wskazuje, że przepisy art. 4 i 5 tej ustawy w zakresie minimalnych odległości od budynków mieszkalnych nie mają zastosowania do realizacji inwestycji wiatrowej realizowanej na podstawie zaskarżonej uchwały. Ustawa ta weszła w życie w dniu 16 lipca 2016 r. a art. 15 ust. 2 tej ustawy wskazuje, że plany miejscowe obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy zachowują moc i jeżeli w planie miejscowym przewiduje się lokalizację elektrowni wiatrowej organ administracji architektoniczno – budowlanej odmawia wydania pozwolenia na budowę a organ prowadzący postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia, jeżeli ta inwestycja nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 4 tej ustawy. Nadto, w ust. 7 powołanego przepisu wskazano, że do projektów planów miejscowych albo ich zmian oraz inwestycji realizowanych na podstawie ustaleń tych planów, w stosunku do których przed dniem wejścia w życie dokonano wyłożenia, stosuje się przepisy dotychczasowe, tzn. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 16 lipca 2016 r. Decyzja Starosty nr [..] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę dla zamierzenia obejmującego budowę farmy wiatrowej w D. w zakresie m.in. budowy 6 elektrowni wiatrowych stała się ostateczna w dniu 23 marca 2016 r. i nadal jest w obrocie prawnym. Rada wskazała także, że stosowanie przez Wójta Gminy instrumentów prawnych zabezpieczających interesy społeczne w procesie lokalizacji elektrowni wiatrowych w latach 2008 – 2014 było ocenienia przez Najwyższą Izbę Kontroli w 2015 r. i w tym zakresie nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości.
W piśmie z dnia 12 października 2020 r. skarżąca wskazała, że zaskarżona uchwała wydana została z naruszeniem zasad sporządzania planu miejscowego, tj. z naruszeniem:
- art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, z uwagi na jej niezgodność ze studium albowiem obszar planu znacznie wykracza poza granice obszaru wskazanego w studium na cele farm wiatrowych;
- art. 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, z uwagi na jej niezgodność z uchwałą Rady Gminy z dnia 25 kwietnia 2012 r., nr XVII/127/2012, poprzez niezachowanie uciążliwości w granicach obszaru wskazanego do sporządzenia planu w uchwale intencyjnej albowiem poza granicami obszaru wskazanego do opracowania planu, m.in. tereny wsi D. znalazły się w obszarze ponadnormatywnego hałasu;
- art. 15 ust. 3a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, z uwagi na brak stref ochronnych na rysunku planu w związku ze znaczącym oddziaływaniem elektrowni wiatrowych na środowisko.
Jednocześnie, skarżąca wskazała, że jest właścicielką działki nr [..], położonej w obrębie geodezyjnym D. i ustalenia zaskarżonego planu naruszają jej interes prawny. Działka ta była i jest użytkowana jako teren zabudowy jednorodzinnej. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku dopuszczalny poziom hałasu od planowanej elektrowni na granicy terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług nie może przekraczać: 50 dB w godzinach od 6 – 22 i 40 Db w godzinach od 22 – 6. W wyniku ustaleń planu, jak wskazano w prognozie oddziaływania na środowisko, na teren działki skarżącej oddziaływać będzie hałas o wartości w porze nocnej 42,4 dB, czyli większy niż określony jako dopuszczalny w powołanym rozporządzeniu. Tym samym, zdaniem skarżącej, uciążliwości związane z elektrowniami wykraczają poza granice obszaru wskazane w uchwale intencyjnej do sporządzania planu, co jest niedopuszczalne i bezprawne, gdyż wszystkie ustalenia, w tym dotyczące hałasu od planowanych wiatraków winne odnosić się wyłącznie do obszaru objętego planem.
W piśmie, które wpłynęło do Sądu w dniu 22 grudnia 2020 r. skarżąca wyjaśniła, że jej działka nr [..] jest położona poza obszarem planu. Jednakże, zdaniem skarżącej, obszar jej działki objęty jest ponadnormatywną emisją hałasu z powodu planowanej w sąsiedztwie farmy wiatrowej, która stwarza niebezpieczeństwo wykorzystania obszaru zajętego pod wiatraki w sposób zakłócający korzystanie z jej nieruchomości ponad przeciętną miarę (art. 144 k.c.). W tych okolicznościach skarżąca posiada interes prawny chroniony konkretnym przepisem prawa uprawniający ją do kwestionowania zaskarżonej uchwały. Wskazała, że działka nr [..] była i jest użytkowana jako teren zabudowy jednorodzinnej, dla której normy hałasowe, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, wynoszą 50 dB w porze dziennej i 40 dB w porze nocnej. Według prognozy oddziaływania na środowisko, sporządzonej w toku procedury uchwalania zaskarżonego planu na teren działki skarżącej oddziaływać będzie hałas o wartości w porze nocnej – 42,4 dB, czyli większy niż określony jako dopuszczalny w ww. rozporządzeniu. Potwierdza to, że uciążliwości związane z elektrowniami wykraczają poza granice obszaru wskazane w uchwale intencyjnej do sporządzania planu, co jest niedopuszczalne i bezprawne, gdyż wszelkie ustalenia, w tym hałas, od planowanych wiatraków winny wyłącznie odnosić się do obszaru objętego planem. Skarżąca zarzuciła niezgodność ze studium oraz brak określenia w planie stref związanych z ograniczeniami, o których mowa w art. 15 ust. 3a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
W piśmie procesowym z dnia 9 kwietnia 2021 r. Wójt Gminy wyjaśnił, że na podstawie zaskarżonego planu wydana została w dniu 14 października 2015 r. decyzja nr [..], zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę farmy wiatrowej w D. składającej się z 6 elektrowni wiatrowych. Gmina nie posiada informacji odnośnie realizacji inwestycji objętej powyższym pozwoleniem, podobnie jak informacji o tym, czy wydano w stosunku do niej pozwolenie na użytkowanie, bądź czy pozwolenie takie jest w trakcie procedowania. Wskazano, że odległość nieruchomości nr [...] w miejscowości D. od najbliższej planowanej siłowni wiatrowej wynosi 867 m. Wyjaśniono, że analiza akustyczna została wykonana dla parametrów najbardziej niekorzystnych środowiskowo ze względu na rozprzestrzenianie się hałasu. Podkreślono, że niezgodność zaskarżonego planu z uchwałą w przedmiocie studium była badana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie ze skargi Wojewody o sygn. akt II SA/Gd 132/14. Organ w załączeniu przedłożył wydruk z Systemu Informacji Przestrzennej Gminy, przedstawiający jednocześnie zasięg strefy przeznaczonej pod lokalizację farm wiatrowych w zaskarżonym planie i studium.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Gd 707/20, odrzucił skargę E. D. na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uznając, że postanowienia planu nie mogą naruszać interesu prawnego skarżącej, wbrew obawom której poziom hałasu niezależnie od usytuowania w przyszłości elektrowni wiatrowej, realizowanej w oparciu o ten plan, nie może przekraczać dopuszczalnych norm.
Jednakże, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 29 października 2021 r., sygn. akt II OSK 2052/21, uchylił powyższe postanowienie. NSA ocenił bowiem, że skarżąca wykazała naruszenie jej własnego interesu prawnego ustaleniami zaskarżonego planu. Skarżąca jest współwłaścicielem nieruchomości użytkowanej jako teren zabudowy jednorodzinnej, położonej w sąsiedztwie obszaru objętego planem i przeznaczonego pod budowę farmy wiatrowej, składającej się z sześciu elektrowni wiatrowych, stanowiącej przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko i, według twierdzeń skarżącej, zaplanowana inwestycja będzie negatywnie oddziaływać na jej nieruchomość, gdyż w prognozie oddziaływania na środowisko sporządzonej w toku procedury uchwalania zaskarżonego planu ustalono, że na teren działki skarżącej oddziaływać będzie hałas o wartości 42,4 dB w porze nocnej, czyli przekraczający dopuszczalne normy. W takiej sytuacji skarżąca mogła wywodzić, że realizacja zaplanowanej inwestycji stwarza niebezpieczeństwo immisji w zakresie hałasu, które będą ponadnormatywnie zakłócać korzystanie z jej własnej nieruchomości. W takim stanie sprawy, zdaniem NSA, skarżąca powinna mieć zagwarantowane zainicjowanie kontroli sądowej celem sprawdzenia, czy rozwiązania przyjęte w planie miejscowym odpowiadają ustawowym wymogom.
Rozpoznając wniesioną skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Przeprowadzona, w świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137) oraz w świetle art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 239) – zwanej dalej p.p.s.a., kontrola uchwały Rady Gminy z dnia 29 sierpnia 2013 r., nr XXXIV/247/2013, w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów położonych w rejonie miejscowości [..] z przeznaczeniem pod budowę elektrowni wiatrowych - nie wykazała podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a.
Przede wszystkim Sąd stwierdził, że skarga E. D. na uchwałę Rady Gminy z dnia 29 sierpnia 2013 r., nr XXXIV/247/2013, spełnia warunki formalne, umożliwiające jej merytoryczne rozpoznanie przez Sąd.
Podstawę prawną wniesionej przez skarżącą skargi stanowił przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016 r., poz. 446) – dalej zwanej u.s.g., w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 czerwca 2017 r. albowiem zaskarżona uchwała została podjęta w dniu 29 sierpnia 2013 r. Od dnia 1 czerwca 2017 r. zmianie uległy przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi na podstawie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935). Stosownie do treści art. 17 ust. 1 ustawy nowelizującej, do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r., czyli w dniu 1 czerwca 2017 r., stosuje się przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w brzmieniu dotychczasowym. Zgodnie natomiast z art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej, przepisy ustaw zmienianych m.in. w art. 2 (czyli ustawy o samorządzie gminnym), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.
Zgodnie zaś z treścią art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 czerwca 2017 r. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.
Wniesiona przez skarżącą skarga poprzedzona została przez nią wezwaniem Rady Gminy do usunięcia naruszenia prawa zaskarżoną uchwałą (pismo z dnia 3 lipca 2020 r.) a nadto zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżącej, co zostało przesądzone przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 października 2021 r., sygn. akt II OSK 2052/21. W postanowieniu tym NSA wskazał, że skarżąca wykazała naruszenie jej własnego interesu prawnego ustaleniami zaskarżonego planu, jako że jest współwłaścicielem nieruchomości użytkowanej jako teren zabudowy jednorodzinnej, położonej w sąsiedztwie obszaru objętego planem i przeznaczonego pod budowę farmy wiatrowej składającej się z sześciu elektrowni wiatrowych, stanowiącej przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko i, według twierdzeń skarżącej, zaplanowana inwestycja będzie negatywnie oddziaływać na jej nieruchomość, gdyż w prognozie oddziaływania na środowisko sporządzonej w toku procedury uchwalania zaskarżonego planu ustalono, że na teren działki skarżącej oddziaływać będzie hałas o wartości 42,4 dB w porze nocnej, czyli przekraczający dopuszczalne normy. W takiej sytuacji, w ocenie NSA, skarżąca mogła wywodzić, że realizacja zaplanowanej inwestycji stwarza niebezpieczeństwo immisji w zakresie hałasu, które będą ponadnormatywnie zakłócać korzystanie z jej własnej nieruchomości. W takim stanie sprawy, zdaniem NSA, skarżąca powinna mieć zagwarantowane zainicjowanie kontroli sądowej celem sprawdzenia, czy rozwiązania przyjęte w planie miejscowym odpowiadają ustawowym wymogom. Zgodnie zaś z treścią art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nadto, zgodnie z treścią art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.
Przechodząc zatem do merytorycznego rozpoznania skargi, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z treścią art. 147 § 1 p.p.s.a. uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, sąd stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W orzecznictwie utrwalony jest przy tym pogląd, że wprowadzając sankcję nieważności – jako następstwo naruszenia prawa – ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa, które prowadziłoby do zastosowania tej sankcji. W tej kwestii odwołać się zatem należy do przepisów u.s.g., w której mowa o dwóch rodzajach naruszeń prawa, które mogą wystąpić przez ustanowienie aktów uchwalanych przez organy gminy, tj. naruszenia istotne lub nieistotne. W piśmiennictwie i orzecznictwie do istotnego naruszenia prawa zalicza się naruszenie przez organ gminy podejmujący uchwałę lub zarządzenie, przepisów o właściwości, podjęcie takiego aktu bez podstawy prawnej, wadliwe zastosowanie normy prawnej będącej podstawą prawną podjęcia aktu, jak również naruszenie przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwały. Innymi słowy, za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie, prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym (por. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, Samorząd Terytorialny 2001, z. 1-2, s. 101-102; wyroki NSA z dnia 11 lutego 1998 r., sygn. II SA/Wr 1459/97, Lex nr 33805; z dnia 8 lutego 1996 r., sygn. SA/Gd 327/95, Lex nr 25639). Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić więc tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu.
Co więcej, art. 28 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r., poz. 503) - zwanej dalej u.p.z.p., stanowi, że istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.
Powyższe oznacza, że zarówno istotne naruszenie "zasad sporządzania", jak i "trybu sporządzania" miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego skutkuje stwierdzeniem przez sąd nieważności takiej uchwały w całości lub części. Pierwszą z przewidzianych w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. przesłanek oceny zgodności z przepisami prawa uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jest przesłanka materialnoprawna, a mianowicie uwzględnienie zasad sporządzania planu miejscowego. Chodzi tu przede wszystkim o związanie rady gminy przepisami prawa, w tym prawa europejskiego, zasadami konstytucyjnymi i przepisami ustaw materialnoprawnych, które wyznaczają granice władztwa planistycznego gminy. Są to standardy odnoszące się do merytorycznych ustaleń planu, związane z jego treścią oraz parametrami technicznymi i wymaganiami dotyczącymi dokumentacji planu. Zasady sporządzania aktu planistycznego dotyczą zatem zawartości aktu planistycznego (część tekstowa i graficzna, inne załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. Dla normatywnego wyznaczenia zawartości planu znaczenie mają w szczególności przepisy art. 15, art. 17 pkt 4 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p., zaś dla standardów dokumentacji planistycznej - przepisy wydanego na podstawie upoważnienia zawartego w art. 16 ust. 2 u.p.z.p. rozporządzenia wykonawczego (por. np. Z. Niewiadomski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Warszawa 2018, wyd. 10, teza 4 do art. 28). Druga z przesłanek, formalnoprawna, dotyczy zachowania procedury sporządzenia planu i właściwości organu. Jeżeli chodzi o tryb sporządzania planu, to pojęcie to odnosi się do sekwencji czynności jakie podejmuje organ planistyczny w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, a skończywszy na jego uchwaleniu.
Kontrolując w tak zakreślonych granicach zaskarżoną w niniejszej sprawie uchwałę Rady Gminy z dnia 29 sierpnia 2013 r., Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna albowiem naruszenie interesu prawnego skarżącej nie jest powiązane z istotnym naruszeniem przepisów prawa.
Na wstępie, wskazać należy, że uchwała Rady Gminy z dnia 29 sierpnia 2013 r., nr XXXIV/247/2013, poddana była już ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, który rozpoznając skargę Wojewody na tę uchwałę, wyrokiem z dnia 25 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 132/14, orzekł o jej oddaleniu.
Zgodnie zaś z treścią art. 101 ust. 2 u.s.g. przepisu art. 101 ust. 1 nie stosuje się, jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił. Zakaz ten, jak wskazuje się w orzecznictwie i doktrynie, obowiązuje w granicach sprawy załatwianej przez sąd na podstawie art. 101 u.s.g., wyznaczonych podmiotowo i przedmiotowo. Granice podmiotowe tej sprawy odnoszą się do podmiotu legitymowanego, który skorzystał z możliwości złożenia skargi, zaś skarga ta została przez sąd oddalona. W orzecznictwie sądowym prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. orzeka się "w granicach" interesu prawnego skarżącego (zob. wyrok NSA z dnia 25 października 2019 r., sygn. akt II OSK 1905/19, LEX nr 2744703). Wobec tego art. 101 ust. 2 u.s.g. należy rozumieć w ten sposób, że co do zasady oddalenie skargi przez sąd administracyjny na ten sam akt organu gminy powoduje, że przepisu art. 101 ust. 1 nie stosuje się, a więc nie jest dopuszczalne wniesienie skargi na akt poddany wcześniej kontroli sądowoadministracyjnej. Rozpoznanie skargi na uchwałę jest jednak dopuszczalne w zakresie naruszenia interesu prawnego skarżącego, które nie było przedmiotem orzekania w poprzedniej sprawie (zob. wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 332/18, LEX nr 2777718). Poza granicami podmiotowymi takiej sprawy pozostają skargi innych legitymowanych podmiotów (tj. innych niż ten, który skargę już wnosił), zarówno w przypadku odrzucenia skargi, jak i jej oddalenia, z tym jednak zastrzeżeniem, że skarga tych podmiotów nie obejmuje przedmiotu, o jakim orzekał sąd, oddalając wcześniejszą skargę. Tym samym, nie można wykluczyć skargi z art. 101 u.s.g. na akt prawa miejscowego, w związku z dokonaną już wcześniej oceną legalności tego aktu ze skargi innego podmiotu. Konsekwencjami tego są związanie sądu orzekającego o legalności aktu prawa miejscowego, po jego wcześniejszej kontroli sądowej ze skargi innego podmiotu, tymi ocenami wyroku oddalającego skargę na ten akt, które odnoszą się do ustaleń dotyczących praw i obowiązków ogółu jego adresatów, oraz obowiązek sądu rozpoznania tych zarzutów, które mając charakter indywidualny, nie mogły być przedmiotem rozpoznania sądu wcześniej orzekającego o legalności aktu, o którym mowa. To oznacza, że jeżeli o legalności określonego aktu prawa miejscowego orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił, to sąd ten, orzekając później, ze skargi innego podmiotu, jest związany dokonanymi wcześniej ocenami w zakresie, o którym mowa, a kolejną skargę może rozpoznać w granicach, w jakich nie była rozpoznawana wcześniej, tj. naruszenia indywidualnego interesu skarżącego. W konsekwencji ewentualne stwierdzenie nieważności takiego aktu może nastąpić tylko w części dotyczącej interesów prawnych skarżącego.
Z uwagi na powyższe, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, związany był oceną legalności zaskarżonej w niniejszej sprawie uchwały w zakresie procedury planistycznej poprzedzającej jej podjęcie dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 25 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 132/14, który ocenił, że Gmina nie naruszyła procedury planistycznej w sposób, który skutkowałby koniecznością stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały.
W szczególności zaś Sąd rozpoznający niniejszą sprawę związany był oceną legalności zaskarżonej w niniejszej sprawie uchwały w zakresie jej zgodności z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, przyjętym uchwałą z dnia 30 marca 2011 r., nr VI/30/2022, dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 25 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 132/14.
W wyroku tym Sąd ocenił bowiem, że nie naruszono zasady sporządzenia planu miejscowego polegającej na zgodności z obowiązującym studium. Sąd wyjaśnił przy tym, że przedmiotowy plan dotyczy obszarów przeznaczonych pod budowę elektrowni wiatrowych w miejscowości D., obręby D., D. oraz S. Studium dopuściło lokalizację elektrowni wiatrowych na ww. obszarze (na terenie gminy D.), jako przedsięwzięcia przyczyniającego się do poprawy jakości środowiska przyrodniczego i zmniejszenia emisji zanieczyszczeń do atmosfery oraz z uwagi na położenie gminy w korzystnej strefie energetycznej wiatrów, z uwagą, że najlepsze warunki wietrzne i krajobrazowe istnieją w północnej i centralnej części gminy. Tereny pod lokalizację elektrowni wyznaczono poza obszarami chronionymi, na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Obszary te zostały wyznaczone na podstawie uwarunkowań środowiskowych i fizjograficznych, w tym granic obszarów chronionych na podstawie przepisów o ochronie środowiska oraz w oparciu o badania siły i kierunku wiejących wiatrów. W zakresie dotyczącym kierunków zagospodarowania oraz użytkowania terenów, studium wyznaczyło potencjalne obszary lokalizacji elektrowni wiatrowych. Wskazując na te obszary zauważono, że: lokalizacja farm wiatrowych wymaga szczegółowych badań wpływu inwestycji na środowisko, zgodnie z ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie; należy zachować bezpieczne odległości od projektowanych siłowni wiatrowych do najbliższej zabudowy na poziomie określonym przez właściwe przepisy specjalistyczne opracowania wykonane na potrzeby konkretnej inwestycji; na terenach lokalizacji elektrowni wiatrowych można wytwarzać energię elektryczną z innych odnawialnych źródeł energii; tereny przeznaczone w studium na funkcje związane z wytwarzaniem energii (fermy wiatrowe) są proponowane jako tereny do objęcia ograniczeniem zabudowy i zakazem zabudowy. W zakresie dotyczącym klimatu akustycznego, ochrony przed hałasem i promieniowaniem elektroenergetycznym ochrona ta powinna polegać przy budowie farm wiatrowych na obszarach oddalonych od jednostek osadniczych (poziom hałasu na obszarach jednostek osadniczych nie może przekroczyć 45dB). Na rysunku studium określono obszar dopuszczający lokalizację elektrowni wiatrowych. Plan określa jedynie potencjalne tereny lokalizacji siłowni wiatrowych. Dopuszczalna lokalizacja oznaczona została na rysunku studium i przedmiotowy plan nie wykracza poza strefę zakreśloną na rysunku studium. Rejony potencjalnej lokalizacji siłowni wiatrowych wskazano na terenach użytkowania rolniczego. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że analiza studium, w szczególności zapisów odnoszących się do parków wiatrowych pozwala przyjąć, że badana uchwała o planie miejscowym jest zgodna z wyżej przytoczonymi ustaleniami studium dotyczącymi elektrowni wiatrowych. Sąd podkreślił przy tym, że studium nie zawiera zapisów o konieczności wskazania w planie terenu pod lokalizację każdej z elektrowni wiatrowej i konkretnych miejsc ich lokalizacji. Zatem nie narusza postanowień studium określenie w planie jedynie potencjalnych terenów lokalizacji elektrowni wiatrowych, jak to wyżej wskazano dopuszczalna lokalizacja oznaczona została w strefie oznaczonej w studium, zaś plan nie wykracza poza strefę zakreśloną na rysunku studium. Nadto, w opinii z dnia 18 marca 2013 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska opiniując z uwagami projekt planu miejscowego wskazał, że w treści projektu planu zaznaczyć należy, że proponowane zainwestowanie w postaci możliwości realizacji elektrowni wiatrowych we wskazanych na planszy planu lokalizacjach należy traktować jako potencjalne, nie dające gwarancji realizacji inwestycji w przedstawionym zakresie. Nadto, Sąd wskazał, że przepis art. 10 ust. 2a ustawy stanowiący m.in. o ustaleniu w studium rozmieszczenia urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, z uwagi na datę podjęcia uchwały w sprawie przystąpienia do uchwalenia studium. Z tych przyczyn obszary te nie musiały być określone jako granice terenów pod zabudowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a ustawy w planie miejscowym na podstawie art. 15 ust. 3 pkt 3a. Nadto, w planie ustalono, że ostateczna ilość, parametry i szczegółowa lokalizacja poszczególnych wież elektrowni wiatrowych ustalone zostaną w projekcie budowlanym, po przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko; o ostatecznej lokalizacji zadecyduje szczegółowa analiza wykonana po wyborze producenta elektrowni wiatrowych, w oparciu o parametry techniczne. Elektrowni wiatrowych dotyczy karta terenu § 10 R/EW. W ustaleniach szczegółowych karty terenu R/EW jako przeznaczenie wskazano tereny lokalizacji farmy wiatrowej na obszarze o przeznaczeniu rolniczym, bez prawa zabudowy, poza dopuszczeniem wykorzystania terenu pod budowę dróg umożliwiających dojazd do farmy wiatrowej lub dróg wewnętrznych oraz zjazdów z dróg publicznych i wewnętrznych, sieci podziemnych i nadziemnych średniego i wysokiego napięcia oraz infrastruktury technicznej, budowę instalacji do pomiaru prędkości i kierunku wiatru. W punkcie 5 karty terenu stosownie do wytycznych zawartych w studium zamieszczono zakaz zabudowy na wszystkich terenach R/EW, zakaz zalesień oraz zakaz budowy obiektów naziemnych niewiązanych z funkcjonowaniem zespołu elektrowni wiatrowych zabudowy. W § 10 pkt 2 i 3 zamieszczono zapisy, że usytuowanie wież elektrowni wiatrowych w stosunku do istniejącej zabudowy oraz planowanej zabudowy w miejscowych planach obowiązujących w dniu podejmowania uchwały, musi zapewnić zachowanie dopuszczalnego poziomu hałasu wymaganego przepisami odrębnymi, planowany zespół elektrowni jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko i wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko-zgodnie z przepisami odrębnymi. Również ustalenia ogólne planu dotyczące zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego realizują wyżej przytoczone zapisy studium oraz zapisy powoływanej wyżej opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 18 marca 2013 r. (§ 7 pkt 6 - do 10 ustaleń ogólnych dotyczących zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego), w tym zapis studium, że na obszarze planu obowiązują dopuszczalne poziomy hałasu, zgodnie z obowiązującymi przepisami. Powyższe zapisy ustanawiają zatem zasadę, że poziom hałasu niezależnie od usytuowania w przyszłości elektrowni wiatrowej nie może przekraczać dopuszczalnych norm. Odnosząc się do zarzutu niezgodności planu ze studium w odniesieniu do kart terenu 01RM, 02RM tereny zabudowy zagrodowej oraz 03 R, 04R i 05R tereny rolnicze, przewidzianych w studium jako obszary zabudowanych wiejskich jednostek osadniczych wskazanych do przekształceń i uzupełnień zabudowy na cele funkcji mieszkaniowych oraz działalności gospodarczych, Sąd wskazał, że przedmiotem zaskarżonej uchwały o planie miejscowym jest uchwała odnosząca się do obszarów przeznaczonych pod budowę elektrowni wiatrowych, a więc przedmiotem planu było przeznaczenie określonego obszaru pod kątem elektrowni wiatrowych. Przedmiotu tej uchwały nie stanowiły inne kierunki zagospodarowania wskazane w studium i funkcje, w tym mieszkaniowe. Tym samym pozostawienie tych obszarów w dotychczasowym przeznaczeniu nie stanowi o niezgodności ze studium i nie przesądza ostatecznie o przeznaczeniu tych terenów w przyszłości. Wobec powyższego, zdaniem Sądu, zaskarżony plan miejscowy realizuje wyżej przytoczone zapisy studium, na co wskazuje treść przytoczonych zapisów planu oraz rysunek studium oraz rysunek planu. Nie znajduje również uzasadnienia zarzut dotyczący braku ustalenia lokalizacji elektrowni w planie miejscowym, z przyczyn już wyżej wskazanych – takiego wymogu nie zawierało studium, natomiast opinia RDOŚ nakazywała zamieszczenie w planie zapisu o jedynie potencjalnych miejscach lokalizacji elektrowni.
W świetle powyższego, nie mógł odnieść skutku podniesiony w skardze złożonej w niniejszej sprawie zarzut niezgodności zaskarżonej uchwały ze studium.
Ponadto, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, związany był oceną legalności zaskarżonej w niniejszej sprawie uchwały w zakresie jej zgodności z art. 16 ust. 7 ustawy o ochronie przyrody dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 25 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 132/14.
W wyroku tym oceniono bowiem, że projekt planu uzyskał uzgodnienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w zakresie dotyczącym ochrony przyrody postanowieniem z dnia 18 marca 2013 r., na mocy którego organ postanowił uzgodnić projekt planu w granicach otuliny Parku Krajobrazowego z uwagą: Na obszarze otuliny Parku nie należy lokalizować obiektów i podejmować przedsięwzięć mogących degradować walory przyrodnicze i krajobrazowe Parku oraz opinię wyrażoną na podstawie art. 17 pkt 6 lit. a u.p.z.p. i art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska, opinię z uwagami. Uwagi te zostały zamieszczone w tekście planu. W karcie terenu obejmującej przeznaczenie terenu pod lokalizację farmy wiatrowej zamieszczone zostały natomiast zapisy: teren znajduje się na terenie otuliny Parku Krajobrazowego oraz zapis, że planowany zespół elektrowni wiatrowych jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko i wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko-zgodnie z przepisami odrębnymi. Zapis, że teren ten znajduje się na terenie otuliny Parku Krajobrazowego oznacza, że na tym obszarze obowiązują wymagania wynikające z położenia obszaru objętego planem w otulinie Parku Krajobrazowego chronionego otuliną. Celem tej ochrony jest zabezpieczenie Parku przed zagrożeniami zewnętrznymi wynikającymi z działalności człowieka. Ochrony walorów przyrodniczych i krajobrazowych Parku, dotyczyło uzgodnienie RDOŚ. Na obszarze planu obowiązują zatem wymagania wynikające z położenia terenu objętego zaskarżonym planem w otulinie Parku Krajobrazowego. Teren otuliny służy ochronie Parku Krajobrazowego, w tym wskazanej w uzgodnieniu RDOS z dnia 18 marca 2013 r.,a więc ma ona między innymi zapobiegać degradacji walorów przyrodniczych i krajobrazowych parku (rozporządzenie Wojewody nr [..] w sprawie ustanowienia planu ochrony Parku Krajobrazowego "– Dz. Urzęd. Woj.. z 2003 r. nr 83, poz. 1362, oraz uchwała Sejmiku Województwa z dnia 27 kwietnia 20011r. w sprawie Parku Krajobrazowego–Dz. Urzęd. Woj.. z 2011r. nr 66, poz. 1461). Powyższy cyt. zapis planu, powoduje, że brak dosłownego zapisu uwagi z uzgodnienia dokonanego przez RDOŚ, nie eliminuje obowiązku oceny planowanego przedsięwzięcia czy też budowy obiektu pod kątem zgodności z planem uwzględniającej jego usytuowanie w otulinie parku. Z tych przyczyn, jak również mając na uwadze, że projekt planu został uzgodniony i mając na uwadze wydaną przez RDOŚ opinię dotyczącą projektu planu Sąd uznał, że powyższy podniesiony przez skarżącego zarzut nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności planu.
Rozpoznając zaś skargę w ramach interesu prawnego skarżącej Sąd doszedł do przekonania, że naruszenie interesu prawnego skarżącej zapisami zaskarżonej uchwały odbyło się w zgodzie z obowiązującym porządkiem prawnym.
Nie sposób bowiem zgodzić się ze skarżącą, że lokalizacja w planie na terenie R/EW elektrowni wiatrowych spowoduje naruszenie dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku. Wskazać bowiem należy, że nie można rozpatrywać nieruchomości skarżącej, stanowiącej działkę nr [..], położoną w D., indywidualnie.
Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2007 r., nr 120, poz. 826), wydanym na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska, dopuszczalny poziom hałasu od planowanych na granicy terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług chronionych akustycznie nie może przekraczać 50 dB w godzinach od 6 do 22 (pora dzienna) i 40 dB w godzinach od 22 do 6 (pora nocna). Z kolei, w przypadku terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, zamieszkania zbiorowego, zabudowy zagrodowej i mieszkaniowo – usługowych , dopuszczalny poziom hałasu w środowisku jest wyższy i wynosi 55 dB w godzinach od 6 do 22 (pora dzienna) i 45 dB w godzinach od 22 do 6 (pora nocna). W przeprowadzonej Prognozie oddziaływania na środowisko projektu zaskarżonego planu wskazano, że tereny istniejącej zabudowy we wsiach D. i T. w otoczeniu obszaru planu, znajdujące się w zasięgu oddziaływania akustycznego elektrowni wiatrowych nie są objęte obowiązującymi miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie zaś z treścią art. 115 ustawy – Prawo ochrony środowiska w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oceny, czy teren należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, właściwe organy dokonują na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów; przepis art. 114 ust. 2 stosuje się odpowiednio a zgodnie z treścią art. 114 ust. 2 tej ustawy jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak dla przeważającego rodzaju terenu. W Prognozie wskazano zaś, że w pismach z dnia 19 września 2012 r. i 27 listopada 2012 r. Wójt Gminy wskazał jako przeważającą w obrębie D. w miejscowościach D. i T. zabudowę zagrodową. Jednocześnie, w piśmie z dnia 19 września 2012 r. Wójt Gminy wskazał, że dla części obrębu D., w sąsiedztwie obszaru zaskarżonego Planu, opracowywany jest projekt planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego na podstawie uchwały Rady Gminy z dnia 25 kwietnia 2012 r., nr XVII/126/2012, w którego zasięgu planowane są przekształcenia i uzupełnienia zabudowy na cele funkcji zabudowy zagrodowej i działalności gospodarczych jak również obszary rolniczej przestrzeni produkcyjnej.
Jak wynika przy tym z rysunków dołączonych do Prognozy przedstawiających obrazy pola akustycznego przy uwzględnieniu mocy akustycznej wszystkich 6 elektrowni zespołu D. – 108 dB w porze dziennej działka skarżącej nr [..] znajduje się pomiędzy izofoną 45 dB a izofoną 40 dB. Z kolei, w porze nocnej działka skarżącej znajduje się pomiędzy izofoną 45 dB a izofoną 40 dB. Tym samym, dla terenu zabudowy zagrodowej, obejmującego również działkę skarżącej nr [..], nie zostały naruszone normy hałasu określone w powołanym rozporządzeniu, które wynoszą 55 dB w godzinach od 6 do 22 (pora dzienna) i 45 dB w godzinach od 22 do 6 (pora nocna). W Prognozie stwierdzono nadto, że wykonana analiza wykazała, że z punktu widzenia ochrony warunków akustycznych planowany zespół 6 elektrowni wiatrowych może pracować bez ograniczeń w porze dziennej i nocnej przy pełnej mocy akustycznej każdej z turbin o mocy akustycznej 108 dB. W kwestii tej wypowiedział się również Wojewódzki Sad Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 25 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 132/14, stwierdzając, że w zakresie dotyczącym klimatu akustycznego, ochrony przed hałasem i promieniowaniem elektroenergetycznym ochrona ta powinna polegać przy budowie farm wiatrowych na obszarach oddalonych od jednostek osadniczych (poziom hałasu na obszarach jednostek osadniczych nie może przekroczyć 45dB).
Nadto, za nieskuteczny Sąd uznał zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 15 ust. 3a u.p.z.p., z uwagi na brak stref ochronnych na rysunku planu w związku ze znaczącym oddziaływaniem elektrowni wiatrowych na środowisko. Powyższy wymóg wprowadzony został nowelizacją u.p.z.p., która weszła w życie w dniu 25 września 2010 r. Na podstawie art. 10 ust. 2a u.p.z.p. wprowadzono obowiązek wyznaczenia w studium obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, jeśli na obszarze gminy przewiduje się lokalizację takich obiektów. Konsekwencją wprowadzenia tego przepisu jest również uregulowanie w art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p., zgodnie z którym w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb granice terenów pod budowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a, oraz granice ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko. Kwestia ta stanowiła jednak przedmiot wiążącej oceny w wyroku z dnia 25 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 132/14, w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku kategorycznie stwierdził, że przepis art. 10 ust. 2a ustawy stanowiący m.in. o ustaleniu w studium rozmieszczenia urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, z uwagi na datę podjęcia uchwały w sprawie przystąpienia do uchwalenia studium. Z tych przyczyn obszary te nie musiały być określone jako granice terenów pod zabudowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a ustawy w planie miejscowym na podstawie art. 15 ust. 3 pkt 3a. W tej sytuacji, Sad rozpoznający niniejszą sprawę nie mógł poddać ponownej ocenie powyższego zagadnienia.
Z tych samych powodów, Sąd ocenił jako nieskuteczny zgłoszony na rozprawie przez pełnomocnika skarżącej zarzut dotyczący nieprawidłowego ustalenia sposobu zagospodarowania terenów 01.RM i 02.RM. Kwestia ta również stanowiła przedmiot wiążącej oceny w wyroku z dnia 25 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 132/14. W wyroku tym Sąd stwierdził, że uchwalony plan pozostawia te obszary w dotychczasowym użytkowaniu rolniczym. Nadto, wskazał, że przedmiotem zaskarżonej uchwały o planie miejscowym jest uchwała odnosząca się do obszarów przeznaczonych pod budowę elektrowni wiatrowych, a więc przedmiotem planu było przeznaczenie określonego obszaru pod kątem elektrowni wiatrowych. Dodatkowo wyjaśnił, że przedmiotu tej uchwały nie stanowiły inne kierunki zagospodarowania wskazane w studium i funkcje, w tym mieszkaniowe. Tym samym, pozostawienie tych obszarów w dotychczasowym przeznaczeniu nie stanowi o niezgodności ze studium i nie przesądza ostatecznie o przeznaczeniu tych terenów w przyszłości.
Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że Rada Gminy przeznaczając teren R/EW zlokalizowany w sąsiedztwie działki skarżącej nr [..] pod lokalizację elektrowni wiatrowych z infrastrukturą towarzyszącą nie nadużyła przysługującego jej władztwa planistycznego.
Wskazać przy tym trzeba, że zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. Oznacza to, że gminie przysługuje prawo do władczego przeznaczania terenu pod określone funkcje i ustalania zasad zagospodarowania terenu, określone w doktrynie jako "władztwo planistyczne". Stosownie zaś do art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, którego postanowienia kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. W konsekwencji, przysługujące gminie "władztwo planistyczne" jest ograniczone przepisami prawa oraz szczegółowymi przepisami, w tym Konstytucji RP, chroniącymi prawo własności. Zakres ochrony prawa własności nie jest jednak bezwzględny a gmina, kształtując i prowadząc politykę przestrzenną na swoim terenie, musi uwzględniać nie tylko prawo własności, ale również wymagania ładu przestrzennego, walory architektoniczne i krajobrazowe, wymagania ochrony środowiska i potrzeby interesu publicznego. Ustalenia w zakresie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu powinny być zatem wynikiem wyważenia interesu publicznego i prywatnego, potrzeb i możliwości, które decydują o konkretnych rozwiązaniach, oczywiście przy zachowaniu jawności i przejrzystości procedur planistycznych. Wynika to wprost z treści art. 1 u.p.z.p.
Tym samym, prawo własności, mimo że jest najsilniejszym prawem podmiotowym do nieruchomości, korzystającym z gwarancji ustawowych (art. 21 ust. 1 Konstytucji) i ponadustawowych (w szczególności art. 6 ust. 1 oraz art. 1 Protokołu nr 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności), nie ma jednak – co podkreśla jednolicie orzecznictwo w obszarze planowania przestrzennego - charakteru bezwzględnego, absolutnego i nieograniczonego. Prawo własności może być poddane w określonych sytuacjach ograniczeniom. Zgodnie z Konstytucja RP w art. 64 ust. 3, własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności, tj. zakazu ingerencji w sferę praw i wolności jednostki nadmiernej w stosunku do chronionej wartości. Ingerencja w sferę prawa własności musi zatem pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do ww. celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia, przy czym ograniczenia te winny być dokonane wyłącznie w formie przepisów ustawowych. Zgodnie z treścią art. 140 Kodeksu cywilnego w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.p.z.p. ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości.
Ograniczenia te mają zatem swe źródło w ustawie, tak jak tego wymaga Konstytucja RP, a jeżeli tak, to ograniczenia wykonywania prawa własności wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są prawnie dopuszczalne (tak np. wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2008 r., II OSK 1883/07, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec tego nie znajdują usprawiedliwionych podstaw te zarzuty skargi, które kwestionują prawo gminy do wprowadzania na jej obszarze określonych ograniczeń w wykonywaniu prawa własności, poprzez ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu, oczywiście pod warunkiem, że ograniczenia te gmina wprowadza w odpowiedniej proporcji do celów koniecznych dla zapewnienia racjonalnej gospodarki przestrzennej, stanowiącej element szeroko rozumianego porządku publicznego (zob. np. wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 1883/07, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). To, że gmina dysponuje zespołem uprawnień w tym zakresie kształtowanym przepisami art. 3 ust. 1 u.p.z.p., władztwem planistycznym nie oznacza oczywiście, że gmina może to władztwo wykonywać dowolnie, a jej samodzielność w tym zakresie jest nieograniczona. Gmina – w ramach koncepcji władztwa planistycznego - może zatem ingerować w wykonywanie prawa własności, taka ingerencja musi jednak uwzględniać zasadę proporcjonalności wynikającą z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, zgodnie z którą ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób, a same ograniczenia nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Nie w każdym więc przypadku ingerencja w prawo własności, postrzegana przez właścicieli nieruchomości jako niekorzystna, musi wiązać się z przekroczeniem przez gminę granic władztwa planistycznego. Sam fakt wprowadzenia ograniczeń w zakresie wykonywania prawa własności zapisami planu nie świadczy jeszcze o jego wadliwości. Istotne jest przy tym to, by gmina - wprowadzając te ograniczenia– nie dopuściła się nadużycia swoich uprawnień do ustalania przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu, nie zachowała proporcji między interesem właściciela nieruchomości a interesem publicznym. Prawnie wadliwymi będą zatem te ustalenia planu, które naruszają przepisy prawa, jak i te, które będą wynikiem ewentualnego nadużycia przysługujących gminie uprawnień, skutkujących wprowadzeniem ograniczeń nieproporcjonalnych lub niezasadnych.
Dlatego też, Sąd uznał, że uchwała Rady Gminy z dnia 29 sierpnia 2013 r., nr XXXIV/247/2013, nie została podjęta ani z istotnym naruszeniem zasad sporządzania planu miejscowego, ani z istotnym naruszeniem trybu jego sporządzania, a także z naruszeniem właściwości organów.
Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.