II SA/Gd 861/20

II SA/Gd 861/20 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2021-02-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-11-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Diana Trzcińska
Jolanta Górska /przewodniczący sprawozdawca/
Magdalena Dobek-Rak
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II OSK 1218/21 - Wyrok NSA z 2024-02-14
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 155
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Diana Trzcińska Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2021 r. w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji w sprawie warunków zabudowy oddala skargę.
Uzasadnienie
Skarga D. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 lipca 2020 r., nr [..], wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
We wniosku z dnia 3 stycznia 2020 r. skarżący wystąpił do Wójta Gminy o zmianę decyzji o warunkach zabudowy z dnia 1 sierpnia 2016 r., nr [..], ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działki nr [..], położonej w obrębie geodezyjnym L., gmina C., poprzez zmianę układu połaci dachowych z dwuspadowych na dwuspadowe lub wielospadowe oraz poprzez zwiększenie wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki z maksymalnie 3,4% na maksymalnie 30%.
Wójt Gminy decyzją z dnia 25 marca 2020 r., nr [..], wydaną na podstawie art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256) – zwanej dalej k.p.a. oraz art. 59 ust. 1 i 2, art. 60, art. 61 ust. 1, art. 63 ust. 2 i 4 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r., poz. 293) – zwanej dalej u.p.z.p., odmówił zmiany decyzji o warunkach zabudowy z dnia 1 sierpnia 2016 r.
Uzasadniając wydaną decyzję, Wójt wskazał, że z decyzji o warunkach zabudowy będącej przedmiotem niniejszej sprawy wynika, że w obszarze analizowanym znajduje się jedna działka zabudowana (nr [..]), na której występuje budynek mieszkalny jednorodzinny z dachem dwuspadowym. Na działce nr [..] wskaźnik powierzchni zabudowy wynosi około 3,4%. Z powyższego wynika, że nie ma możliwości zmiany wydanej decyzji o warunkach zabudowy, gdyż w obszarze analizowanym nie ma innych działek zabudowanych poza wyżej wymienioną. W związku z tym nie ma dachów wielospadowych, ani działek ze wskaźnikiem zabudowy na poziomie 30%. Podstawą ustalenia warunków zabudowy mogą być tylko działki zabudowane, dlatego też nie można uwzględnić ustaleń obowiązującego w sąsiedztwie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Jednocześnie, Wójt podkreślił, że w dniu 16 lipca 2016 r. weszła w życie ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. z 2019 r., poz. 654 ze zm.), która określa warunki i tryb lokalizacji m.in. budynku mieszkalnego od elektrowni wiatrowych. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 tej ustawy budynek mieszkalny może być lokalizowany w odległości równej lub większej od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowej). Jednakże, w myśl art. 14 ust. 1 tej ustawy postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy dotyczące budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, wszczęte i niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy prowadzi się przez 36 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy na podstawie przepisów dotychczasowych. Dalej w ust. 3 mowa jest o tym, że w przypadku decyzji o warunkach zabudowy wydanej na podstawie tego postępowania, przesłanki odmowy przez organ administracji architektoniczno-budowlanej wydania pozwolenia na budowę lub, w przypadku zgłoszenia, wniesienia sprzeciwu, nie stanowi fakt, iż inwestycja ta nie spełnia wymogów w zakresie odległości od elektrowni wiatrowej. Z powyższego wynika, że planowany budynek mieszkalny będzie mógł być wybudowany, chociaż nie spełnia warunku odpowiedniej odległości od elektrowni wiatrowej. Z analizy wynika, że planowany budynek mieszkalny jednorodzinny ma być wybudowany w odległości mniejszej niż dziesięciokrotność wysokości elektrowni wiatrowych zlokalizowanych na terenie działek nr [..] i [..] obręb L. Wysokość elektrowni wiatrowych określona w pozwoleniu na budowę z dnia 12 czerwca 2013 r. wynosi 160,0 m, obszar oddziaływania 1,6 km.
Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia 22 lipca 2020 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Uzasadniając wydaną decyzję, Kolegium wskazało, że decyzja z dnia 1 sierpnia 2016 r. zawiera załączniki w postaci analizy funkcji i zagospodarowania terenu, tj. część tekstową i graficzną (załącznik graficzny do analizy). Wynika z niej, iż obszarze analizowanym znajduje się jedna działka zabudowana (nr [..]), na której występuje budynek mieszkalny jednorodzinny z dachem dwuspadowym, a wskaźnik powierzchni zabudowy na tej działce wynosi około 3,4%. Analizując akta sprawy Kolegium stwierdziło, że znajduje się w niej dokumentacja zdjęciowa opatrzona pieczątką osoby sporządzającej analizę urbanistyczną. Jest tam zdjęcie przedstawiające budynek jednorodzinny z dachem wielospadowym, który prawdopodobnie znajduje się na działce nr [..]. W związku z tym, zdaniem Kolegium potencjalna zmiana decyzji odnośnie połaci dachowych z dwu - na wielospadowe byłaby możliwa. Inaczej jednak jest w przypadku zmiany wielkości powierzchni zabudowy na 30%, która obecnie kształtuje się na poziomie 3,4%, a więc znacznie mniej od wnioskowanej. Zdaniem Kolegium, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie można wziąć pod uwagę ustaleń obowiązującego w sąsiedztwie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który przewiduje właśnie 30% powierzchnię zabudowy. Art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. jasno wskazuje, że aby ustalić warunki dla nowej zabudowy to co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, musi być zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji. Nie przewiduje on więc ewentualnie potencjalnej zabudowy, która może powstać w przyszłości.
Dalej, Kolegium wskazało, że kolejnym powodem odmowy zmiany decyzji o warunkach zabudowy są zapisy ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Elektrownie wiatrowe są zlokalizowane na działkach nr [..] i [..] w obrębie L. Wysokość elektrowni wiatrowych określona w pozwoleniu na budowę z dnia 12 czerwca 2013 r. wynosi 160,0 m, promień obszaru oddziaływania wynosi zatem - 1,6 km. Działka nr [..] od działki inwestycyjnej znajduje się w odległości ok. 1,01 km. Wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy został złożony w Urzędzie Gminy w dniu 19 maja 2016 r., a więc przed wejściem w życie tej ustawy. W myśl zaś art. 14 ust. 1 powołanej ustawy, postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy dotyczące budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, wszczęte i niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy prowadzi się przez 36 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy na podstawie przepisów dotychczasowych. Postępowanie to zostało zakończone z dniem wydania decyzji, tj. z dniem 1 sierpnia 2016 r. Dalej, w ust. 3, mowa jest o tym, że w przypadku decyzji o warunkach zabudowy wydanej na podstawie tego postępowania, przesłanki odmowy przez organ administracji architektoniczno-budowlanej wydania pozwolenia na budowę lub, w przypadku zgłoszenia, wniesienia sprzeciwu, nie stanowi fakt, iż inwestycja ta nie spełnia wymogów w zakresie odległości od elektrowni wiatrowej. Z powyższego wynika, że planowany budynek mieszkalny będzie mógł być wybudowany w dotychczas uzgodnionej formie, chociaż nie spełnia warunku odpowiedniej odległości od elektrowni wiatrowej. Postępowanie w sprawie zmiany decyzji o warunkach zabudowy jest nowym odrębnym postępowaniem. Co prawda, zgodnie z art. 14 ust. 2 postępowania w przedmiocie wydania decyzji WZ, dotyczące budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, wszczęte po dniu wejścia w życie ustawy prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych przez 36 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, ale ten czas już minął. Ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych weszła w życie 15 lipca 2016 r., a więc okres 36 miesięcy minął z dniem 15 lipca 2019 r. Natomiast wniosek o zmianę decyzji został złożony w dniu 3 stycznia 2020 r. Zdaniem Kolegium, sformułowanie zawarte w powołanej ustawie "postępowania w przedmiocie wydania decyzji WZ" należy również odnieść do wniosku o ewentualną zmianę już wcześniej wydanej decyzji o warunkach zabudowy. Jest to podyktowane tym, iż w zmienianej decyzji byłyby na nowo ustalane parametry planowanej zabudowy.
We wniesionej do Sądu skardze na powyższą decyzję skarżący wniósł o jej uchylenie, zarzucając, że wydana została ona:
- z naruszeniem art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., przejawiającym się w błędnej wykładni tego przepisu, polegającej na przyjęciu, wbrew utrwalonemu stanowisku sądownictwa administracyjnego, że kontynuacja funkcji zabudowy przejawia się w konieczności istnienia w sąsiedztwie zabudowy o identycznych parametrach jak planowana, podczas gdy orzecznictwo sądów administracyjnych w sposób jednoznaczny wskazuje, że kontynuacja funkcji zabudowy sąsiedniej nie oznacza ograniczenia nowej zabudowy do możliwości powstania w danym miejscu jedynie obiektów tożsamych z istniejącymi, a przepis ten powinien być interpretowany szeroko, z uwzględnieniem praw własnościowych właściciela działki, a najistotniejszą przesłanką jest możliwość pogodzenia (brak sprzeczności) nowej zabudowy z funkcja dotychczasowej;
- pomimo błędu w ustaleniach faktycznych, przejawiającego się w przyjęciu, że skarżący zamierza dokonywać inwestycji na przedmiotowej działce powodującej jej zabudowę w 30%, w sytuacji gdy wniosek wskazuje na powierzchnię zabudowy do 10%, pozwalającą na wybudowanie budynku wielkościowo powierzchnią zabudowy do budynków w obszarze analizowanym, a wielkość 30% podana została wyłącznie w celach porównawczych, jako maksymalna powierzchnia zabudowy na działce w obszarze analizowanym, objętej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego;
- z naruszeniem art. 14 ust. 2 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, poprzez jego błędne zastosowanie do postępowania w sprawie niniejszej, poprzez przyjęcie że odnosi się on do postępowań w sprawie warunków zabudowy, w sytuacji gdy ustawodawca posłużył się nigdzie nie zdefiniowanym pojęciem "decyzji WZ";
- z naruszeniem art. 4 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, poprzez jego zastosowanie do niniejszej sprawy, w sytuacji, gdy wobec przedmiotowej nieruchomości została już wydana prawomocna decyzja administracyjna zezwalająca na zabudowę mieszkalną terenu przedmiotowej nieruchomości, a niniejsze postępowanie ma jedynie prowadzić do zmodyfikowania nabytego już przez skarżącego prawa i to w sposób pozwalający na dostosowanie wielkości budynku mieszkalnego do wielkości budynków mieszkalnych posadowionych w obszarze analizowanym, a więc de facto do kontynuacji funkcji zabudowy wyrażonej w sposób maksymalnie ścisły.
W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Rozpoznając wniesioną skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Przeprowadzona przez Sąd, na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2107 ze zm.) oraz art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., kontrola legalności wykazała, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 lipca 2020 r. nie została wydana z naruszeniem przepisów prawa, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit a – c p.p.s.a., a więc z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Będący podstawą złożonego przez skarżącego wniosku o zmianę decyzji o warunkach zabudowy z dnia 1 sierpnia 2016 r. przepis art. 155 k.p.a. stanowi, że decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio.
Przede wszystkim wskazać należy, że kwestia dotycząca możliwości zmiany decyzji o warunkach zabudowy na podstawie przepisu art. 155 k.p.a. nie jest jednoznacznie postrzegana w orzecznictwie sądów administracyjnych. Prezentowany jest bowiem pogląd o niedopuszczalności złożenia wniosku o zmianę takiej decyzji na podstawie artykułu 155 k.p.a. (zob. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 17 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 559/17, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z drugiej zaś strony wskazuje się, że zmiana takiej decyzji w trybie art. 155 k.p.a. jest co do zasady dopuszczalna (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 432/18, https://orzeczenia.nsa.gov.pl) i jest to pogląd dominujący aktualnie w orzecznictwie.
Sąd orzekający podziela pogląd, zgodnie z którym decyzja o warunkach zabudowy może podlegać zmianie w trybie art. 155 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 2827/18, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Niewątpliwie, w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się przy tym pogląd, iż art. 155 k.p.a. może mieć zastosowanie tylko do decyzji uznaniowych, w których organ ma możliwość swobody decyzyjnej w orzekaniu, w ramach której może uwzględnić interes społeczny lub słuszny interes strony. Dlatego przepisu tego nie można stosować dla uchylenia lub zmiany decyzji, przy wydaniu której organ nie posiadał żadnego luzu decyzyjnego, gdyż bezwzględnie obowiązujący przepis prawa materialnego zobowiązywał go, przy ustaleniu istnienia określonych w nim przesłanek, do wydania takiej decyzji. Wprawdzie decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ma charakter związany, jednakże związanie to polega wyłącznie na tym, iż rozpoznający podanie strony organ jest związany treścią wniosku strony, którego nie może samodzielnie modyfikować, a jednocześnie nie może odmówić jego uwzględnienia (to jest ustalenia warunków zabudowy), w sytuacji gdy objęte wnioskiem zamierzenie inwestycyjne spełnia wymogi o jakich mowa w art. 61 u.p.z.p. Z faktu, iż decyzja organu rozpoznającego wniosek o ustalenie warunków zabudowy nie ma charakteru uznaniowego nie wynika przy tym, by dla danego terenu możliwym było wydanie jedynie jednej decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu o treści zdeterminowanej stanem faktycznym danej nieruchomości i jej otoczenia. Wręcz przeciwnie, dla danego terenu formalnie możliwe jest wydanie szeregu rożnych decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, których jedynym wspólnym mianownikiem będzie to, iż te odmienne zamierzenia inwestycyjne muszą odpowiadać wymogom określonym w art. 61 u.p.z.p., w tym mimo swojego zróżnicowania muszą zapewnić spełnienie wyrażonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zasady dobrego sąsiedztwa.
Postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 k.p.a. ma bowiem dostarczyć odpowiedzi na pytanie, czy zachodzą wskazane w tym przepisie przesłanki uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej, co oznacza, że postępowanie to prowadzone jest w nowej co do przedmiotu sprawie, choć jej rozstrzygnięcie dotyczy praw lub obowiązków, które już doznały konkretyzacji w formie decyzji o której uchylenie bądź zmianę zabiega podmiot je inicjujący. Wskazana regulacja określa zatem zarówno zakres postępowania wyjaśniającego jakie winno być przeprowadzone przez orzekający w sprawie organ administracji, jak i przesądza o tym, że art. 155 k.p.a. można zastosować jedynie wówczas, gdy uchylenie bądź zmiana decyzji ostatecznej nie spowoduje naruszenia przepisu prawa materialnego, na podstawie którego wydana została decyzja stanowiąca przedmiot postępowania nadzwyczajnego. Niewątpliwie bowiem to właśnie przepisy prawa materialnego stanowiące podstawę wydania ostatecznego rozstrzygnięcia, które ma zostać uchylone bądź zmienione, stanowią (choć nie wyłącznie one) jedne z przepisów szczególnych, o jakich mowa w art. 155 k.p.a. Przepis art. 155 k.p.a. jest bowiem przepisem o szczególnym charakterze i nie może upoważniać do lekceważenia normy materialnoprawnej i zastępowania jej elementami oceny o charakterze uznaniowym lub słusznościowym, jakie zawiera ogólna klauzula "interesu społecznego lub słusznego interesu strony". O interesie społecznym i słusznym interesie strony można mówić tylko w takich przypadkach, jeżeli uwzględnienie tych interesów nie narusza prawa (nie sankcjonuje stanu niezgodnego z prawem).
Istotą postępowania prowadzonego w trybie art. 155 k.p.a. jest sprawdzenie, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej. Prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 uwarunkowana jest zatem prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego. Rozważenie możliwości stosowania trybu przewidzianego w art. 155 wymaga uprzedniego ustalenia, czy w konkretnym przypadku występuje tożsamość sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnym (uzasadnienie uchwały siedmiu sędziów NSA z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 2/09, ONSA WSA 2010/1, poz. 4). Na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy faktycznej i prawnej. Inaczej, tożsamość sprawy występuje, gdy występują te same podmioty, gdy dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy (zob. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 1998 r., sygn. akt IV SA 1061/96, LEX nr 45166).
Z powyższego wynika, że zmiana ostatecznej decyzji ustalających warunki zabudowy i zagospodarowania terenu w trybie art. 155 k.p.a. jest dopuszczalna, jeżeli będzie się mieścić się w granicach wynikających z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (czyli będzie spełniać wymogi wynikające z zasady dobrego sąsiedztwa - art. 61 ust. 1pkt 1 u.p.z.p.) oraz jeżeli nie doprowadzi do naruszenia przez zmodyfikowaną zabudowę bądź zagospodarowanie terenu pozostałych wymagań wynikających z art. 61 u.p.z.p. (zob. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 432/18, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeżeli dopuszcza się zmianę decyzji o warunkach zabudowy – to oznacza, że elementy tej decyzji, tj. parametry zabudowy mogą ulec zmianie o ile uzasadnia to przeprowadzona w postępowaniu zwykłym analiza urbanistyczna (zob. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 11 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Bd 1072/14, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Procedując w przedmiocie zmiany ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu w trybie art. 155 k.p.a. właściwy organ nie może jedynie dopuścić do sytuacji, w której doszłoby do uznaniowego i uzasadnionego wyłącznie interesem inwestora wprowadzeniem zmian w funkcji, czy też parametrach zabudowy odmiennie od wymagań wynikających z wyrażonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zasady dobrego sąsiedztwa, a ustalonych w toku pierwotnego postępowania lokalizacyjnego w wyniku przeprowadzenia prawem wymaganej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu.
Z uwagi na powyższe, Sąd podzielił stanowisko orzekających w niniejszej sprawie organów, które uznały, że zmiana decyzji Wójta Gminy z dnia 1 sierpnia 2016 r. w zakresie wnioskowanym przez skarżącego nie była możliwa.
Wójt Gminy w decyzji z dnia 1 sierpnia 2016 r. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działki nr [..] położonej w obrębie geodezyjnym L., gmina C., wskazując m.in. wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki jako "maksymalnie 3,4%" zaś układ głównych połaci dachowych jako "dwuspadowe". Z załączonych do tej decyzji wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki nr [..] wynika, że wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki wyznaczono zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie średniej wielkości występującej w obszarze analizowanym, wynoszącej 3,4%. Z kolei, układ połaci dachowych wskazano jako dwuspadowe, wielospadowe.
W związku z tym, jak słusznie wskazało Kolegium, w żadnym razie nie było możliwe dokonanie zmiany decyzji w zakresie wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki z 3,4% na maksymalnie 30%, tak jak tego żądał skarżący we wniosku z dnia 3 stycznia 2020 r. Sporządzona w sprawie analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu nie wykazała bowiem aby w obszarze analizowanym istniała zabudowa, dla której wnioskowana przez skarżącego wielkość stanowiłaby kontynuację, stosownie do wymogu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W obszarze analizowanym średnia powierzchnia zabudowy wynosi bowiem 3,4% i została ona ustalona na podstawie jedynej zabudowy występującej w obszarze analizowanym. Parametry nowej zabudowy muszą wynikać w sposób jednoznaczny ze sporządzonej analizy. Z kolei, ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla nieruchomości znajdującej się w obszarze analizowanym nie mogą być brane pod uwagę przy ustaleniu parametrów nowej zabudowy w decyzji o warunkach zabudowy. Zabudowę taką wyznacza wyłącznie faktyczne zagospodarowanie terenu występujące w obszarze analizowanym. Wskazać przy tym należy, wbrew twierdzeniom skarżącego, że we wniosku o zmianę decyzji nie określił on wielkości powierzchni zabudowy na 10% lecz na 30%. Po zakończeniu postępowania administracyjnego nie jest zaś możliwe modyfikowanie wniosku o zmianę decyzji.
Nadto, trafnie stwierdziło Kolegium, że możliwe było ewentualnie rozważenie zasadności wniosku w części zmiany decyzji w zakresie układu głównych połaci dachowych z dwuspadowych na dwuspadowe lub wielospadowe. Mimo to, orzekające w sprawie organy słusznie zauważyły, że w niniejszej sprawie wystąpiła wskazana w art. 155 k.p.a. przesłanka negatywna, tj. przepis szczególny sprzeciwiający się zmianie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy.
W dniu 16 lipca 2016 r. weszła w życie ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 981 ze zm.), której przepis art. 4 ust. 1 pkt 2 stanowi, że budynek mieszkalny może być lokalizowany w odległości równej lub większej od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowej). Zgodnie przy tym z treścią art. 4 ust. 3 tej ustawy odległość, o której mowa w ust. 1, nie jest wymagana przy przebudowie, nadbudowie, rozbudowie, remoncie, montażu lub odbudowie budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa.
W niniejszej sprawie bezsporne jest i wynika to z niekwestionowanych ustaleń organów obu instancji, że planowany budynek mieszkalny jednorodzinny ma być wybudowany w odległości mniejszej niż dziesięciokrotność wysokości elektrowni wiatrowych zlokalizowanych na terenie działek nr [..] i [..] obręb L. Wysokość elektrowni wiatrowych określona w pozwoleniu na budowę z dnia 12 czerwca 2013 r. wynosi bowiem 160,0 m, a zatem dziesięciokrotność wynosi 1,6 km. Tymczasem, działka nr [..], na której ma powstać obiekt objęty decyzją ustalającą warunki zabudowy, której zmiany domaga się skarżący znajduje się w odległości około 1,01 km. Tym samym, w obecnym stanie prawnym uzyskanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego na działce skarżącego nie jest możliwe.
Sąd podziela przy tym stanowisko orzekających w sprawie organów, że w dniu wydawania przez Wójta Gminy decyzji z dnia 1 sierpnia 2016 r. organ ten nie był zobowiązany do uwzględnienia treści powołanego art. 4 ust. 1 pkt 2 powołanej wyżej ustawy. Wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy został złożony przez skarżącego w dniu 19 maja 2016 r. a zgodnie z art. 14 ust. 1 powołanej ustawy postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy dotyczące budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład którego wchodzi funkcja mieszkaniowa, wszczęte i niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy (tj. 16 lipca 2016 r.) prowadzi się przez 36 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy na podstawie przepisów dotychczasowych. Jednakże, okres 36 miesięcy, o którym mowa upłynął w dniu 16 lipca 2019 r. albowiem ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych weszła w życie 16 lipca 2016 r. Wniosek o zmianę decyzji o warunkach zabudowy złożony zaś został w niniejszej sprawie w dniu 3 stycznia 2020 r. a więc po upływie tego terminu.
Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., wniesioną w niniejszej sprawie skargę jako bezzasadną, oddalił.
Sąd wydał w niniejszej sprawie wyrok na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie bowiem z treścią art. 133 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Przepis art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) stanowi zaś, że przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Nadto, w dniu 19 października 2020 r. Prezes Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wydał zarządzenia nr 49/2020 w sprawie odwołania rozpraw oraz wstrzymania przyjmowania interesantów i ograniczenia obsad kadrowych w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gdańsku w związku z istotnym zagrożeniem zakażenia wirusem SARS-CoV-2. Z uwagi na intensyfikację rozwoju epidemii oraz niemożność przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Dopuszczalność orzekania na posiedzeniu niejawnym ze względu na okoliczności związane z zarządzeniem stanu pandemii COVID-19 potwierdza uchwała składu 7 Sędziów NSA z 30 listopada 2020 r., sygn. II OSP 6/19 (www.nsa.gov.pl).