II SA/Gd 836/07

II SA/Gd 836/07 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2008-04-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-12-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Barbara Skrzycka-Pilch /przewodniczący sprawozdawca/
Janina Guść
Tamara Dziełakowska
Symbol z opisem
6133 Informacja o środowisku
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 134 par. 1, art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 152, art. 200, art. 205
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2006 nr 129 poz 902
art. 46 ust. 1 pkt 1, art. 47, art. 51 ust. 1 pkt 1, art. 51 ust. 8, art. 46a ust. 1 i 4 pkt 3, art. 52 ust. 1 pkt 1, art. 3 pkt 4 i 5, art. 56 ust. 1
Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 Prawo ochrony środowiska - tekst jedn.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 7, art. 77 par. 1, art. 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2004 nr 257 poz 2573
par. 2 ust. 1 pkt 39a
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r.w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na  środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na  środowisko
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Skrzycka-Pilch (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędzia WSA Janina Guść Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Ilona Panic po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2008 r. na rozprawie sprawy ze skargi P. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 października 2007 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowego uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia 30 stycznia 2007 r., nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego P. P. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3. określa, że wymienione w punkcie pierwszym decyzje nie mogą być wykonane.
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 14 października 2005 r., uzupełnionym w dniu 17 listopada 2005 r., M. B., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą S. Z. U. H. "A" G. i M. B., zwrócił się do Wójta Gminy o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na użytkowaniu stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji w miejscowości G. na działce nr [...] przy ul. S. [...].
Decyzją z dnia 30 stycznia 2007 r. nr [...] Wójt Gminy, działając na podstawie art. 46 ust. 1, art. 46a ust. 7 pkt 4 w zw. z art.48 ust. 2 pkt 1 i art. 56 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627 ze zm.), § 2 ust. 1 pkt 39a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 28 lipca 2005 r. w sprawie minimalnych wymagań dla stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 143, poz. 1206), art. 35 ust. 1, art. 35a ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. Nr 92, poz. 880 ze zm) oraz w oparciu o załączony do wniosku inwestora raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz uzgodnienia z Wojewodą i Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym określił dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji na działce nr [...] położonej w miejscowości G., gmina W. realizowanego przez M. B. środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia.
W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 39a Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) przedmiotowe przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska realizacja takiego przedsięwzięcia jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W toku postępowania uzyskano uzgodnienia z Wojewodą oraz Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym. Uwarunkowania zawarte w postanowieniach wskazanych organów zostały w całości zamieszczone w decyzji. Organ pierwszej instancji ustalił, że na terenie objętym wnioskiem obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym działka nr [...] położona w miejscowości G. została przeznaczona na cele produkcji, rzemiosła i/lub usług w tym usług handlu, usług biurowych, usług związanych z obsługą ruchu turystycznego i tranzytowego oraz magazyny, składy, stacje diagnostyczne, stacje paliw i gazu itp. W ocenie organu pierwszej instancji przedsięwzięcie w postaci stacji demontażu pojazdów jest zgodne z tym planem i może być zlokalizowane na przedmiotowym terenie. Organ wskazał, iż spełnienie wszystkich wymogów i uwarunkowań decyzji spowoduje, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie będzie powodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do którego prowadzący instalację ma tytuł prawny.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł P. P., właściciel działki nr [...], położonej w G., przylegającej do działki objętej planowanym przedsięwzięciem, podnosząc, iż planowane przedsięwzięcie narusza w sposób istotny jego interesy i jest powodem konfliktów społecznych. Inwestycja w postaci stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz magazynowanie odpadów pochodzących z demontażu pojazdów jest, zdaniem odwołującego, zaprzeczeniem zasady dobrego sąsiedztwa, gdyż graniczy bezpośrednio z zabudową mieszkaniową. Odwołujący zarzucił, iż raport o oddziaływaniu na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia pomija sąsiedztwo ze strony wschodniej, gdyż właśnie tam znajduje się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, przylegająca bezpośrednio do stacji demontażu pojazdów i składu złomu, tj. pięć domów jednorodzinnych zlokalizowanych na działkach nr [...], [...], [...] i [...]. Podniósł, że planowana inwestycja nie tylko pogorszy stan środowiska, ale będzie miała bezpośredni wpływ na nieruchomość odwołującego i inne sąsiadujące nieruchomości, w tym także na znaczne zaniżenie ich wartości.
Decyzją z dnia 15 października 2007 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 46 ust. 1 i art. 56 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska w zw. z przepisami Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji Kolegium podniosło, że z załącznika nr 2 do decyzji organu pierwszej instancji, wynika, że planowane przedsięwzięcie nie naruszy interesów osób trzecich, jak również nie wywoła konfliktów społecznych związanych z funkcjonowaniem, bowiem oddziaływanie projektowanej inwestycji na środowisko będzie ograniczać się do jego granic, nie przewiduje się negatywnego wpływu projektowanego obiektu na obszary zlokalizowane w sąsiedztwie, zdrowie i życie okolicznych mieszkańców. Spełnienie warunków i wymogów zawartych w decyzji spowoduje, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie będzie powodować przekroczenia standardów środowiska poza teren inwestycji. Planowana inwestycja jest zgodna z obowiązującym na przedmiotowym terenie miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Postępowanie organu pierwszej instancji zostało przeprowadzone prawidłowo. Kolegium uznało, że stanowisko organu pierwszej instancji jest trafne, natomiast argumentacja zawarta w odwołaniu nie może mieć wpływu na zmianę rozstrzygnięcia w sprawie.
W skardze na powyższą decyzję P. P., zarzucając jej wydanie z naruszeniem art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), w którym określona została zasada kontynuacji i dobrego sąsiedztwa, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Podniósł, że zawarte w załączniku nr 2 do decyzji organu pierwszej instancji są nieprawidłowe. W ocenie skarżącego planowane przedsięwzięcie w sposób ewidentny naruszy zasady dobrego sąsiedztwa, a przede wszystkim negatywnie wpłynie na obszary zlokalizowane w sąsiedztwie, na zdrowie i życie mieszkańców sąsiadujących z działką nr [...]. Wyjaśnił, że od strony wschodniej działki nr [...], na której ma być zlokalizowana planowana inwestycja, znajduje się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna przylegająca bezpośrednio do planowanej inwestycji. Zdaniem skarżącego inwestycja ta pogorszy stan środowiska oraz będzie miała bezpośredni wpływ na nieruchomość skarżącego, w tym na znaczne zaniżenie jej wartości.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko oraz argumentację zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2008 r. skarżący podtrzymał skargę, podnosząc ponadto, iż kwestia zlokalizowania pięciu obiektów mieszkalnych od wschodniej strony działki objętej planowaną inwestycją, została całkowicie pominięta w raporcie oddziaływania na środowisko. Podał również, że realizacja zamierzonej inwestycji będzie stanowiła uciążliwość dla jego nieruchomości w postaci emisji hałasu. Skarżący wniósł o zwrot kosztów postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 2 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny stosownie do unormowania art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) obejmuje wszystkie kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym, a więc to, czy organy administracji dokonały prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zastosowanych norm prawnych, czy normy te właściwie zinterpretowały i nie naruszyły zasad uznawania określonych faktów za udowodnione.
W myśl art. 135 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Skarga wniesiona w niniejszej sprawie była zasadna, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem prawa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia zostało uregulowane w przepisach rozdziału 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity Dz.U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150 – dalej jako: ustawa – Prawo ochrony środowiska). Zgodnie z art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zwanej dalej "decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach". Dla przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko przeprowadza się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w którym, zgodnie z art. 47 ustawy – Prawo ochrony środowiska, określa się, analizuje oraz ocenia:
1) bezpośredni wpływ danego przedsięwzięcia na:
a) środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi,
b) dobra materialne,
c) zabytki,
d) wzajemne oddziaływanie między czynnikami, o których mowa w lit. a-c,
e) dostępność do złóż kopalin;
2) możliwości oraz sposoby zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko,
3) wymagany zakres monitoringu.
Przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska wskazuje, iż sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, zaś rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko określa, wydane na podstawie art. 51ust. 8 ustawy – Prawo ochrony środowiska, rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). W § 2 ust. 1 pkt 39a ww. rozporządzenia określono, że sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają stacje demontażu pojazdów, a także zakłady przetwarzania odpadów powstałych z tych pojazdów, w rozumieniu ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz.U. Nr 25, poz. 202 ze zm.).
Okolicznością bezsporną w niniejszej sprawie było, iż przedsięwzięcie planowane przez wnioskodawcę, polegające na zmianie sposobu użytkowania terenu z palcu manewrowo-postojowego na stację demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji, stanowi przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko. Charakter przedsięwzięcia wypełniał bowiem dyspozycję przepisu § 2 ust. 1 pkt 39a cytowanego wyżej rozporządzenia. Planowane przez inwestora przedsięwzięcie wymagało zatem uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Zgodnie z art. 46a ust. 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu podejmującego realizację przedsięwzięcia. Do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach – w postępowaniu dotyczącym przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - należy dołączyć m.in. raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (art. 46a ust. 4 pkt 3 ustawy – Prawo ochrony środowiska). W rozpoznawanej sprawie wymagany raport został przez wnioskodawcę załączony do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia, jednak rozważenia wymagało, czy raport ten spełniał wszystkie wymogi przewidziane przepisami prawa.
Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, zgodnie z art. 52 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska, powinien zawierać:
1) opis planowanego przedsięwzięcia, a w szczególności charakterystykę całego przedsięwzięcia i warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, główne cechy charakterystyczne procesów produkcyjnych i przewidywane wielkości emisji, wynikające z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia;
2) opis elementów przyrodniczych środowiska, objętych zakresem przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia;
2a) opis istniejących w sąsiedztwie lub bezpośrednim zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia zabytków chronionych na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami;
3) opis analizowanych wariantów, w tym wariantu polegającego na niepodejmowaniu przedsięwzięcia i wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem ich wyboru;
4) określenie przewidywanego oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów, w tym również w przypadku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, a także możliwego transgranicznego oddziaływania na środowisko;
5) uzasadnienie wybranego przez wnioskodawcę wariantu ze wskazaniem jego oddziaływania na środowisko, w szczególności na ludzi, zwierzęta, rośliny, wodę i powietrze, powierzchnię ziemi, z uwzględnieniem ruchów masowych ziemi, klimat i krajobraz, dobra materialne, zabytki i krajobraz kulturowy, objęte istniejącą dokumentacją, w szczególności rejestrem lub ewidencją zabytków, wzajemne oddziaływanie między w/w elementami;
6) opis przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko, obejmujący bezpośrednie, pośrednie, wtórne, skumulowane, krótko-, średnio- i długoterminowe, stałe i chwilowe oddziaływanie na środowisko wynikające z istnienia przedsięwzięcia, wykorzystania zasobów środowiska, emisji oraz opis metod prognozowania, zastosowanych przez wnioskodawcę;
7) opis przewidywanych działań mających na celu zapobieganie, ograniczanie lub kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko (...);
9) wskazanie, czy dla planowanego przedsięwzięcia konieczne jest ustanowienie obszaru ograniczonego użytkowania oraz określenie granic takiego obszaru, ograniczeń w zakresie przeznaczenia terenu, wymagań technicznych dotyczących obiektów budowlanych i sposobów korzystania z nich;
10) przedstawienie zagadnień w formie graficznej (...);
11) analizę możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem;
12) przedstawienie propozycji monitoringu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na etapie jego budowy i eksploatacji;
13) wskazanie trudności wynikających z niedostatków techniki lub luk we współczesnej wiedzy, jakie napotkano opracowując raport;
14) streszczenie w języku niespecjalistycznym informacji zawartych w raporcie;
15) nazwisko osoby lub osób sporządzających raport;
16) źródła informacji stanowiące podstawę do sporządzenia raportu.
Sąd dokonując analizy sporządzonego w niniejszej sprawie raportu o oddziaływaniu na środowisko dopatrzył się nieprawidłowości, które miały wpływ na prawidłowość rozstrzygnięcia, wydanego w oparciu o ten raport.
Przedmiotem decyzji organów obu instancji w niniejszej sprawie było przedsięwzięcie polegające na budowie stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji na działce nr [...] położonej w G., gmina W. W raporcie o oddziaływaniu na środowisko załączonym do wniosku wskazano, że na terenie działki wydzielono wybetonowane zadaszenie oraz odpowiednio zabezpieczone miejsca przeznaczone na określone rodzaje odpadów, a ponadto wybetonowaną część parkingową przeznaczoną dla pojazdów oczekujących na rozbiórkę. Wskazano też, że demontaż pojazdów odbywa się ręcznie, nie przewiduje się dużej uciążliwości akustycznej na otoczenie ze strony prowadzonej działalności. Niewielkimi źródłami hałasu jest natomiast ruch pojazdów transportowych. Przenikanie hałasu do otoczenia ograniczone jest również od strony zachodniej i północnej wysoką skarpą, zaś od strony wschodniej przylega teren należący do właściciela stacji, od południa stacja sąsiaduje z drogą krajową nr [...].
Funkcjonowanie stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji jest związane z określonymi emisjami, które w pewnych przypadkach mogą stanowić uciążliwości. Demontaż pojazdów będzie się odbywał ręcznie, w związku z czym można się spodziewać, że ruch przedsiębiorstwa będzie powodował emisję substancji i energii. Skoro raport o oddziaływaniu na środowisko powinien zawierać przewidywane wielkości emisji, wynikające z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia, należy się odwołać do zawartej w ustawie – Prawo ochrony środowiska definicji emisji. W art. 3 pkt 4 tejże ustawy wskazuje się, że ilekroć w ustawie jest mowa o emisji – rozumie się przez to wprowadzanie bezpośrednio lub pośrednio, w wyniku działalności człowieka, do powietrza, wody, gleby lub ziemi: a) substancje, b) energie, takie jak ciepło, hałas, wibracje lub pole elektromagnetyczne. Raport o oddziaływaniu na przedsięwzięcia na środowisko załączony do wniosku, nie zawierał danych dotyczących przewidywanych wielkości emisji hałasu wskazując tylko, iż nie przewiduje się dużej uciążliwości akustycznej. Wskazanie przewidywanej wielkości emisji hałasu winno polegać na dokładnym jej określeniu, tak aby było możliwe jej odniesienie do definicji hałasu zawartej w art. 3 pkt 5 ustawy – Prawo ochrony środowiska, zgodnie z którą przez hałas rozumie się dźwięki o częstotliwościach od 16 Hz do 16.000 Hz. Nie wskazano ponadto w jaki sposób dokonano zbadania poziomu emisji hałasu, którego źródłem ma być planowane przedsięwzięcie. W ocenie Sądu nie jest wystarczające stwierdzenie, iż ustaleń poczynionych w raporcie dokonano na podstawie wizji lokalnej. Tak przeprowadzone badania należało uznać za nierzetelne. Należy się spodziewać, że urządzenia techniczne stacji demontażu będą emitować substancji i energie, w tym hałas, które w określonym stopniu będą oddziaływały na środowisko oraz przyległe tereny, zaś zadaniem organów obu instancji było rozważenie zakresu i skutków tych oddziaływań. Sąd uznał zatem, że organy obu instancji uchybiły obowiązkowi zbadania sprawy w tym zakresie.
Ponadto podnieść należy, że raport dołączony do wniosku nie zawierał wyczerpującej analizy wpływu planowanego przedsięwzięcia na sąsiednie nieruchomości. Zawarte w tym zakresie ustalenia dotyczyły nieruchomości położonych od strony zachodniej i północnej przedmiotowej nieruchomości, na których znajduje się skarpa oraz nieruchomości położonej od strony południowej, która stanowi drogę. W odniesieniu do nieruchomości położonych od strony wschodniej raport pomijał wpływ planowanego przedsięwzięcia na nieruchomość stanowiącą własność skarżącego - oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka nr [...]. Braki raportu w tym zakresie uniemożliwiały wydanie decyzji uwzględniającej wniosek. Wyjaśnienie powyższych okoliczności miało zasadnicze znaczenie dla oceny prawidłowości rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, jednakże organ odwoławczy nie poczynił żadnych ustaleń w tym zakresie, pomimo że odwołanie wniesione przez skarżącego zawierało zarzuty dotyczące negatywnego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na sąsiednie nieruchomości.
Organy obu instancji oparły zatem własne ustalenia na niepełnym materiale dowodowym naruszając w ten sposób art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., które nakładają na organ administracji publicznej obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie istotnym dla przedmiotu orzekania. W tym celu organy winny dokonać wszechstronnej analizy całokształtu materiału dowodowego i uzasadnienie swojego stanowiska w sposób określony w przepisach k.p.a. Brak w materiale dowodowym, a w szczególności w załączonym do wniosku raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wymaganych informacji odnośnie przewidywanej wielkości emisji hałasu oraz stopnia jej oddziaływania na sąsiednie nieruchomości nie należące do wnioskodawcy stanowił naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy, albowiem od poczynienia ustaleń w tym zakresie jest uzależnione stwierdzenie, czy planowane przedsięwzięcie odpowiada wymogom ochrony środowiska. Jednocześnie w wyniku nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy organy obu instancji poczyniły dowolne ustalenia stwierdzając, że oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na środowisko będzie ograniczone do granic działki, do której tytuł posiada wnioskodawca. Ustalenia nie oparte na zebranym materiale dowodowym nie korzystają z ochrony wynikającej z zasady swobodnej oceny dowodów i naruszają przepis art. 80 k.p.a.
Dokonanie oceny w zakresie przewidywanej wielkości emisji hałasu, którego źródłem ma być planowane przedsięwzięcie w postaci stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji miało zasadnicze znaczenie również w kontekście ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dla działki gruntu objętej planowanym przedsięwzięciem plan miejscowy ustalał następujące funkcje: "produkcja, rzemiosło i/lub usługi w tym usługi handlu, usługi biurowe, usługi związane z obsługą ruchu turystycznego i tranzytowego oraz magazyny, składy, stacje diagnostyczne, stacje paliw i gazu itp." Planowane przedsięwzięcie należy ocenić jako najbardziej uciążliwe z możliwych na tym terenie sposobów zagospodarowania przestrzennego, w szczególności, że nieruchomość objęta planowanym przedsięwzięciem graniczy bezpośrednio z terenem przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową wolnostojącą, jednorodzinną. Ponadto plan miejscowy określał w zakresie ustaleń ogólnych dotyczących warunków wynikających z ochrony środowiska przyrodniczego, iż wszystkie uciążliwości związane z prowadzoną działalnością gospodarczą muszą zawierać się w granicach własności nieruchomości. Zatem ocena zakresu i skutków przewidywanych emisji było obowiązkiem organów obu instancji również ze względu na konieczność oceny zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 56 ust. 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska).
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ pierwszej instancji, po uzupełnieniu materiału dowodowego, rozstrzygnie w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, rozważając w jakim stopniu przewidywane wielkości emisji oddziaływują na sąsiednie nieruchomości, szczególnie stanowiące strefy zamieszkania ludzi.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.
Odnośnie kosztów postępowania Sąd orzekł w punkcie drugim sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Na podstawie art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd, w punkcie trzecim sentencji wyroku, orzekł, iż zaskarżona decyzji oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie mogą być wykonane.