II SA/Gd 810/23

II SA/Gd 810/23 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2024-06-26
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-09-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Dariusz Kurkiewicz /przewodniczący/
Justyna Dudek-Sienkiewicz /sprawozdawca/
Krzysztof Kaszubowski
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OZ 97/24 - Postanowienie NSA z 2024-03-05
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 682
art. 51 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Julia Bednarek po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2024 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A w L. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 13 lipca 2023 r. nr WOP.7721.74.2023.EL w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.
Uzasadnienie
Wspólnota Mieszkaniowa "[...], reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła skargę na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 13 lipca 2023 r., nr WOP.7721.74.2023.EL, utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lęborku z dnia 23 lutego 2023 r., nr PINB.5160.25.2022.RR nakazującą rozbiórkę wiaty z przeznaczeniem na gromadzenie odpadów stałych o wymiarach 3m x 4m, zlokalizowanej na działce nr [...] obręb [...] w L.
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lęborku decyzją z dnia 23 lutego 2023 r., nr PINB.5160.25.2022.RR nakazał skarżącej rozbiórkę wiaty o wymiarach 3m x 4m, posadowionej z przeznaczeniem na gromadzenie odpadów stałych na działce nr [....] obręb [...] w L. Organ ustalił, że wiata posadowiona została na dwóch miejscach postojowych, w tym jednego dla osoby niepełnosprawnej. Konstrukcja obiektu jest szkieletowa z profili stalowych, wypełnienie z profili PCV, pokrycie dachu z blachy stalowej. Wiata jest trwale połączona z gruntem, przykręcona przy wykorzystaniu kotew do kostki brukowej i została wybudowana 11 października 2022 r. na podstawie zgłoszenia dokonanego w sierpniu 2022 r. w Starostwie Powiatowym w Lęborku, jednak jej lokalizacja nie jest zgodna ze zgłoszeniem. Stosownie do zgłoszenia odległość wiaty od działki nr [...] powinna wynosić 17 m, w rzeczywistości wynosi 11 m, w zgłoszeniu nie ma też informacji dotyczących lokalizacji wiaty na miejscach postojowych oraz odległości od terenu zielonego z urządzeniami placu zabaw. Wiata została posadowiona w odległości 6,3 m od granicy wyznaczającej teren zielony, na którym zlokalizowano urządzenia placu zabaw.
Organ ustalił też, że na terenie działki nr [...] obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą nr XXV/220/99 Rady Miejskiej w Lęborku z dnia 29 grudnia 1999 r. Zapisy punktu 8.2 i 8.3 wskazują, że jeżeli lokalizacja obiektu powoduje ubytek istniejących miejsc parkingowych, to muszą one być odtworzone na terenie inwestycji lub w innej lokalizacji.
W oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy organ uznał, że lokalizacja wiaty jest niezgodna z dokonanym zgłoszeniem w Starostwie Powiatowym w Lęborku, likwidacja miejsca postojowego dla osoby niepełnosprawnej narusza art. 5 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, a nieodtworzenie zajętych miejsc postojowych jest niezgodne z punktem 8.2 i 8.3 uchwały nr XXV/220/99 Rady Miejskiej w Lęborku z dnia 29 grudnia 1999 r. w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Lęborka na obszarze obejmującym jednostkę terytorialną T.11. Ponadto odległość wiaty od placu zabaw wynosząca 6,3 m jest niezgodna z § 23 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wobec naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, zapisów punktu 8.2 i 8.3 uchwały nr XXV/220/99 Rady Miejskiej w Lęborku z dnia 29.12.1999 r., w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Lęborka na obszarze obejmującym jednostkę terytorialną T.11. oraz naruszenia § 23 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie organ za konieczne uznał wydanie nakazu rozbiórki.
Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku rozpoznając odwołanie skarżącej, decyzją z dnia 13 lipca 2023 r., nr WOP.7721.74.2023.EL, utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lęborku z dnia 23 lutego 2023 r.
Organ odwoławczy podzielając ustalenia faktyczne i prawne organu pierwszej instancji podkreślił, że gdy roboty budowlane nie są prowadzone zgodnie z dokonanym zgłoszeniem, należy przeprowadzić postępowanie na podstawie przepisów art. 48 ustawy Prawo budowlane.
Odnosząc się do argumentów odwołania wyjaśniono, że to w zgłoszeniu inwestor wskazuje lokalizację obiektu, aby organ mógł ocenić o zgodności inwestycji z przepisami prawa. Ponadto organ nadzoru budowlanego ocenia konkretny obiekt, w konkretnej lokalizacji, będący przedmiotem postępowania, którym w niniejszym przypadku jest wiata z przeznaczeniem na gromadzenie odpadów stałych, a nie plac zabaw.
Wspólnota Mieszkaniowa "[...] w skardze na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 13 lipca 2023 r., nr WOP.7721.74.2023.EL, zarzuciła organowi naruszenie:
1/ art. 7 w zw. z art. 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a., art. 80, art. 107 § 1 k.p.a. poprzez nierozpoznanie istoty sprawy i zaniechanie dokonania ustaleń własnych oraz poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i dokonanie oceny zgromadzonego materiału dowodowego w oparciu o nieuzasadnione przesłanki oraz wbrew treści tego materiału dowodowego, przy zastosowaniu dowolnej, a nie swobodnej, oceny dowodów, zgromadzonych w sprawie, kierując się przesłankami nieprzewidzianymi ustawą, a także nieodpowiadającymi rzeczywistemu stanowi faktycznemu z pominięciem niemal wszystkich istotnych okoliczności faktycznych oraz prawnych, w tym w szczególności błędnie przyjętą metodologię określania odległości wiaty od okien i drzwi budynku i placów zabaw oraz przekroczenie granic swobodnej oceny w zakresie koniecznych odtworzeń miejsc postojowych.
2/ art. 40 § 2 k.p.a. poprzez niedoręczenie zaskarżonej decyzji pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie, lecz bezpośrednio skarżącej,
3/ art. 51 ust. 1 pkt 1 i art. 51 ust. 7, w związku z art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane, poprzez nieuprawnione wydanie nakazu rozbiórki wiaty z przeznaczeniem na gromadzenie odpadów stałych.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także o zbadanie przez Sąd, czy wobec tych decyzji zaistniały przesłanki unieważnienia w trybie przepisu art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 k.p.a.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że jeżeli rozporządzenie techniczne ustanawia wymogi odległościowe dla placu zabaw, to rzeczą organu jest w pierwszej kolejności ustalić, jakie są granice przestrzenne tego placu, albowiem to one stanowią punkt wyjścia dla weryfikacji zachowania norm odległościowych. Tymczasem organ bezrefleksyjnie przyjął, że obszar placu zabaw obejmuje cały okrawężnikowany teren zielony. W tym kontekście wskazano, że cztery urządzenia placu zabaw zlokalizowane są na terenie zielonym pomiędzy budynkami nr [...]-[...] przy ulicy [...], a odległość wiaty przeznaczonej na gromadzenie odpadów stałych od najbliższego urządzenia zlokalizowanego na placu zabaw, a także do zewnętrznego obrysu urządzeń znajdujących się na placu zabaw, spełnia wymagania przepisu § 23 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bowiem wynosi 103 m.
Skarżąca Wspólnota stwierdziła następnie, że uchwała Nr XXV/220/99 Rady Miejskiej w Lęborku z dnia 29 grudnia 1999 roku w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Lęborka na obszarze obejmującym jednostkę terytorialną T.11. nie wskazuje, by odtworzenie miejsc postojowych należało wykonać do dnia zakończenia robót związanych z realizacją rozbudowy obiektu. Co więcej, Burmistrz Miasta Lęborka pismem z dnia 10 stycznia 2023 r. poinformował, że prace związane z odtworzeniem miejsc postojowych, które zostały przeznaczone pod budowę wiaty śmietnikowej, zostaną wykonane do dnia 31 maja 2023 r. Przy tym przedmiotowe miejsca postojowe stanowią samowolę budowlaną, a ich lokalizacja nie została wprowadzona do zasobów Wydziału Geodezji w Starostwie Powiatowym.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.
Skarga podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) i art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia
30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
(t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądowa kontrola legalności polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Przy czym, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy co do zasady nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.
Kontrola legalności przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie
w tak zakreślonych granicach kognicji doprowadziła do wniosku, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Organy nadzoru budowlanego w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie administracyjne, w trakcie którego zgromadziły kompletny materiał dowodowy dający podstawę do właściwego zastosowania przepisów prawa budowlanego.
Zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r., poz. 682) - dalej też jako "p.b.", przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Przy czym stosownie do art. 51 ust. 7 p.b., przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1. Z kolei art. 50 ust. 1 pkt 4 p.b. stanowi, że w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49f organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę, projekcie zagospodarowania działki lub terenu, projekcie architektoniczno-budowlanym lub w przepisach.
W niniejszej sprawie organy prawidłowo zastosowały powyższe unormowania. Skarżąca zrealizowała roboty budowlane na podstawie skutecznego zgłoszenia, niemniej jednak ustalenie przez organ, że inwestycja naruszała przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem, uzasadniało zastosowanie trybu legalizacyjnego określonego w art. 50 i art. 51 p.b. Dokonanie zgłoszenia przez inwestora i brak wniesienia sprzeciwu przez organ architektoniczno-budowlany nie wyklucza możliwości prowadzenia w późniejszym okresie postępowania naprawczego, jeżeli zostanie ujawniona niezgodność z przepisami. Przepis art. 50 ust. 1 pkt 4 p.b. nie ogranicza bowiem robót budowlanych objętych jego dyspozycją do robót wykonywanych na podstawie pozwolenia na budowę, stanowi on zatem podstawę wstrzymania wszelkich robót wykonywanych sprzecznie z przepisami, w tym robót odnośnie których dokonano zgłoszenia.
W ocenie Sądu prawidłowe jest stanowisko organów, że przedmiotowa wiata z przeznaczeniem na gromadzenie odpadów stałych zlokalizowana na działce nr [...] obręb [...] w L. wybudowana została z naruszeniem § 23 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem, odległość miejsc do gromadzenia odpadów stałych, o których mowa w § 22 ust. 2 pkt 1, 3 i 4, powinna wynosić co najmniej 10 m - od placu zabaw dla dzieci, boisk dla dzieci i młodzieży oraz miejsc rekreacyjnych, o których mowa w § 40. W niniejszej zaś sprawie organy ustaliły, że kontrolowana wiata na gromadzenie odpadów stałych posadowiona została w odległości 6,3 m od placu zabaw, co stoi w sprzeczności z powyższym przepisem.
Zarzuty skarżącej kwestionującej dokonany pomiar są nietrafne. Pomiaru tego organy dokonały mierząc odległość wiaty od krawężnika separującego część utwardzoną z kostki betonowej od trawnika, co należy zaakceptować. Jak bowiem wynika z pisma Burmistrza Miasta Lęborka z dnia 24 listopada 2022 r., cyt. "w ocenie odpowiedzialnej za utrzymanie placu zabaw komórki UM Lęborku, przedmiotowy plac zabaw obejmuje cały okrawężnikowany teren zielony, na którym urządzenia zabawowe są zamontowane (świadczy o tym także zapis w regulaminie placu zabaw, który informuje, że na terenie placu zabaw zabrania się niszczenia trawników, drzew i krzewów oraz pozostałych elementów tj. kwietników, rabat)". Dokumentacja zdjęciowa stanowisko to potwierdza, jest to bowiem teren stosunkowo niewielki a urządzenia usytuowane są w bliskiej odległości od krawężnika. Nie jest zatem dowolnym ustalenie organu, że plac zabaw w okolicznościach tej sprawy to teren zielony wraz z posadowionymi na nim urządzeniami, którego granice wyznacza krawężnik. W tej sytuacji argumentacja skarżącej, że pomiaru odległości należało dokonać do najbliżej usytuowanego urządzenia (zabawki) placu zabaw nie jest trafna, również w świetle dostrzeganej przez samą skarżącą konieczności uwzględnienia wynikającej z normy PN-EN 1176 strefy bezpieczeństwa podczas upadku z tego rodzaju urządzeń. Forsowana w skardze teza, że odległość wiaty należy liczyć od zewnętrznego obrysu urządzeń znajdujących się na placu zabaw owej strefy nie uwzględnia, co dodatkowo podważa zasadność tej tezy.
Przedmiotem niniejszego postępowania nie jest również kwestia zgodności z prawem posadowienia urządzeń placu zabaw. Skoro wiata na odpady stałe jest późniejsza niż plac zabaw, to jej usytuowanie wymagało zachowania przewidzianych prawem odległości od istniejącego już placu zabaw.
Podsumowując, sporna wiata narusza § 23 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, co słusznie stwierdziły organy.
Niezasadne są zarzuty skargi kwestionujące ustalenie co do naruszenia w wyniku realizacji przedmiotowej wiaty zapisów punktu 8.2 i 8.3 uchwały nr XXV/220/99 Rady Miejskiej w Lęborku z dnia 29 grudnia 1999r. w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Lęborka na obszarze obejmującym jednostkę terytorialną T.ll. Stanowią one, że: Jeżeli lokalizacja lub rozbudowa obiektu powoduje ubytek istniejących stałych miejsc parkingowych muszą one być odtworzone na terenie inwestycji (8.2). Jeżeli realizacja potrzeb parkingowych, o których mowa w ustaleniu 8.1 i 8.2 jest niemożliwa na terenie inwestycji – dopuszcza się inny sposób rozwiązania przez inwestora potrzeb parkingowych w drodze porozumienia z Zarządem Miasta. Stanowisko skarżącej, że odtworzenie miejsc postojowych w innej lokalizacji może nastąpić w nieoznaczonym czasie, czyniłoby to ustalenie uchwały w istocie martwym, czego nie można zaakceptować. Ustalenie to należy rozumieć w ten sposób, że jeśli nie jest możliwe odtworzenie miejsc parkingowych na terenie inwestycji, to przystąpienie do realizacji inwestycji jest dopuszczalne dopiero po zawarciu stosownego porozumienia z Zarządem Miasta. Takiego porozumienia co do odtworzenia likwidowanych miejsc postojowych inwestor nie zawarł. Co więcej, dokonując zgłoszenia nawet nie zawarł w nim informacji o likwidacji miejsc postojowych w wyniku realizacji inwestycji. Powyższy warunek wynikający z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie został zatem przez inwestora spełniony, co również uzasadniało wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Skarżąca argumentuje, że zlikwidowane miejsca postojowe, jak i cały parking, stanowią samowolę budowlaną. Odnosząc się do tej kwestii organ wskazał, że przedmiotowy parking zbudowany został w okresie obowiązywania ustawy Prawo budowlane z 1974r., według której inwestorzy nie byli zobowiązani do przechowywania dokumentacji budowy, dopiero ustawa z 1994 r. wprowadziła w art. 63 taki obowiązek. Brak zatem dokumentacji związanej z budową tego parkingu nie oznacza, że stanowił on samowolę budowlaną. Organ nie dostrzegł też podstaw do przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego odnośnie przedmiotowego parkingu. Skoro organy nadzoru budowlanego, będące organami wyspecjalizowanymi, dysponując całym materiałem dowodowym w tej sprawie, nie dopatrzyły się podstaw do wszczęcia i prowadzenia postępowania w przedmiocie legalizacji robót budowlanych polegających na budowie parkingu, to twierdzenia skarżącej co do tego, że stanowił on samowolę budowlaną, nie znalazły urzędowego potwierdzenia. Parking ten istnieje i wobec braku stwierdzenia przez organ nadzoru budowlanego konieczności wszczęcia postępowania co do jego legalizacji, likwidacja znajdujących się na nim miejsc parkingowych wymagała dochowania wymogów wynikających z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie ich odtworzenia.
Prawidłowe jest też stanowisko organów nadzoru budowlanego, że stwierdzone naruszenie warunków technicznych, jak i ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (przesłanka wynikająca z art. 50 ust. 1 pkt 4 p.b.) dodatkowo skutkowało likwidacją miejsca postojowego dla osoby niepełnosprawnej, co stoi w sprzeczności z zasadą wyrażoną w art. 5 ust.1 pkt 4 p.b., zgodnie z którym obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając niezbędne warunki do korzystania z obiektów użyteczności publicznej i mieszkaniowego budownictwa wielorodzinnego przez osoby niepełnosprawne, o których mowa w art. 1 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, sporządzonej w Nowym Jorku dnia 13 grudnia 2006 r. (Dz. U. z 2012 r. poz. 1169 oraz z 2018 r. poz. 1217), w tym osoby starsze.
W skardze skarżąca podnosi, że "przedmiotowe miejsce dla osób niepełnosprawnych nie spełniało wymagań w zakresie szerokości i długości, tym samym nie spełniało wymagań § 21 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki, a zostało oznakowane znakiem drogowym D-18a na wniosek jednego z mieszkańców Wspólnoty Mieszkaniowej nr [...], który zmarł kilka lat temu, zaś rzeczone miejsce użytkowane było wówczas przez osoby nieuprawnione do korzystania z niego. Brak spełnienia wymogów technicznych miejsca postojowego dla osób niepełnosprawnych przy wydawaniu decyzji pominęły oba organy" oraz że "miejsca postojowe, w tym miejsce postojowe dla osób niepełnosprawnych, zostały wykonane. Ponadto, w pobliżu budynku Wspólnoty Mieszkaniowej znajdują się trzy stanowiska postojowe dla osób niepełnosprawnych, co w pełni zabezpiecza potrzeby tych osób.". Argumentacja ta jest nietrafna. Bez znaczenia jest w jakich okolicznościach i na czyj wniosek miejsce parkingowe zostało oznakowane znakiem drogowym D-18a. Istotne jest, że w dacie realizacji inwestycji oznakowanie to istniało, co oznacza, że miejsce to, niezależnie od jego wymiarów, było miejscem postojowym dla osoby niepełnosprawnej i że zostało ono fizycznie zlikwidowane wskutek posadowienia na nim wiaty i nie zostało odtworzone na terenie inwestycji. Istnienie miejsc dla osób niepełnosprawnych w innych lokalizacjach, poza terenem inwestycji, jest w tej sytuacji bez znaczenia.
W konsekwencji zasadnie organ odwoławczy stwierdził, że w powyższym stanie rzeczy, wobec treści przepisu art. 50 ust. 1 pkt 4 p.b. należało orzec o rozbiórce spornej wiaty na odpady stałe na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b., gdyż w ustalonych okolicznościach jest to jedyny sposób doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem.
Naruszenie przez organ odwoławczy art. 40 § 2 k.p.a., poprzez doręczenie decyzji bezpośrednio stronie zamiast ustanowionemu przez nią pełnomocnikowi, nie miało wpływu na wynik sprawy.
Wyjaśnić należy, że w orzecznictwie wskazuje się, że celem normy zawartej w art. 40 § 2 k.p.a. nakazującej doręczenie decyzji pełnomocnikowi, wówczas gdy został on ustanowiony, jest zwolnienie strony z obowiązku osobistego prowadzenia sprawy. Wskazuje się przy tym, że ocena skutków pominięcia pełnomocnika w sprawie w każdym przypadku zależy natomiast od okoliczności danej sprawy, przy jednoczesnym uwzględnieniu wpływu tego uchybienia na treść rozstrzygnięcia. W sytuacji, gdy wadliwość doręczenia nie powoduje żadnych ujemnych konsekwencji dla strony, a zwłaszcza nie pozbawia jej możliwości skorzystania ze środków zaskarżenia, brak jest podstaw do eliminowania decyzji z obrotu prawnego wyłącznie z powyższego powodu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 września 2023 r., II SAB/Po 50/23). Powyższy pogląd Sąd przyjmuje za własny. W niniejszej sprawie organ odwoławczy wprawdzie rzeczywiście wbrew treści art. 40 § 2 k.p.a. wydaną przez siebie decyzję doręczył bezpośrednio stronie zamiast ustanowionemu przez nią pełnomocnikowi, jednak skarga do Sądu wniesiona został w terminie, zatem uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy.
Reasumując, podnoszone w skardze zarzuty należało ocenić jako chybione. Sąd nie dopatrzył się też innych naruszeń prawa warunkujących uchylenie zaskarżonego aktu. Organy obu instancji prawidłowo bowiem dokonały ustaleń faktycznych, a następnie na ich podstawie oceny prawnej legalności przedmiotowej wiaty śmietnikowej.
Wobec powyższego Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w niniejszym uzasadnieniu dostępne są na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl.