III SA/Gd 147/05

III SA/Gd 147/05 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2006-06-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-03-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alina Dominiak
Anna Orłowska /sprawozdawca/
Arkadiusz Despot-Mładanowicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6330 Status  bezrobotnego
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Sygn. akt III SA/Gd 147 / 05 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 czerwca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędzia NSA Anna Orłowska /spr./ Protokolant St. Sekr. Sąd. Beata Kaczmar po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 28 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia 10 stycznia 2005 r. nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 10 stycznia 2005 r. Wojewoda [...] powołując art.138 § 1 pkt 1, art. 43 k.p.a., art.33 ust.3 i ust.4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99 poz.1001), po rozpoznaniu odwołania J. G., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 26 października 2004 r. w przedmiocie utraty przez niego statusu osoby bezrobotnej z dniem 15 października 2004 r. na okres 3 miesięcy z powodu nieusprawiedliwionego niestawiennictwa w wyznaczonym terminie w urzędzie pracy.
Uzasadniając rozstrzygnięcie organy podały m.in., że J. G. został zarejestrowany w dniu 21 czerwca 2004 r. w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. nabywając status osoby bezrobotnej.
Strona była zobowiązana do stawienia się w powiatowym urzędzie pracy w celu potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia w dniu 15 października 2004 r.
Wezwanie do stawiennictwa w tym terminie zostało doręczone w dniu 6 października 2004 r. w trybie art.43 k.p.a. tj. z uwagi na nieobecność adresata zostało ono doręczone dorosłemu domownikowi – S. G., który podjął się doręczenia przesyłki adresatowi. Organy obu instancji uznały, że termin stawiennictwa został podany stronie do wiadomości ze stosownym wyprzedzeniem. Pomimo tego w wyznaczonym terminie strona nie stawiła się w urzędzie pracy i nie powiadomiła w terminie 5 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa.
W odwołaniu od decyzji organu I instancji, strona zarzuciła jej naruszenie szeregu przepisów, m.in. art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, art. 107 § 1 k.p.a., oraz zakwestionowała umocowanie Prezydenta Miasta [...] do jej wydania, nie wskazując przyczyn niestawiennictwa w urzędzie pracy.
Ustosunkowując się do zarzutów odwołania, Wojewoda [...] w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniósł m.in., że rozstrzygnięcie wydane w pierwszej instancji podjął właściwy organ. Zgodnie bowiem z art.2 ust. 1 pkt 36 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, ilekroć posługuje się ona pojęciem starosty, oznacza to starostę powiatu lub prezydenta miasta na prawach powiatu, sprawującego zwierzchnictwo nad powiatowym urzędem pracy. Prezydent Miasta [...] sprawujący zwierzchnictwo nad Powiatowym Urzędem Pracy w G. jest organem, o którym mowa w powołanym przepisie, i na podstawie art. 9 ust. 7 powołanej ustawy mógł w formie pisemnej upoważnić dyrektora powiatowego urzędu pracy lub na jego wniosek innych pracowników tego urzędu do załatwiania w jego imieniu spraw, w tym do wydawania decyzji m.in. o utracie statusu osoby bezrobotnej (art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a ustawy.)
Uwzględniając całokształt okoliczności niniejszej sprawy, organ odwoławczy zauważył, że strona, pomimo prawidłowo doręczonego wezwania do stawiennictwa w urzędzie pracy – odpowiadającego wymogom z art. 54 k.p.a. - nie stawiła się w oznaczonym terminie oraz w ciągu 5 dni nie poinformowała o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa, co w świetle art. 33 ust.4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy uzasadniało wydanie orzeczenia w przedmiocie utraty statusu bezrobotnego na okres 3 miesięcy.
J. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w całości. W ocenie skarżącego, rozstrzygniecie Wojewody [...] nie odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Nadto, w niniejszej sprawie nie wystąpiły okoliczności uzasadniające podjecie decyzji, o jakiej mowa w art. 33 ust.4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd orzekł w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99 poz.1001 ze zm.) warunkuje uzyskanie i zachowanie statusu bezrobotnego od legitymowania się gotowością do podjęcia zatrudnienia. W celu potwierdzenia tej gotowości i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia bezrobotni mają obowiązek zgłaszania się w wyznaczonych terminach do właściwego powiatowego urzędu pracy. Obowiązek ten wynika z art. 33 ust. 3 powołanej ustawy.
Materialnoprawną podstawę wydania decyzji organów obu instancji stanowił przepis art.33 ust.4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który stanowił, że starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 5 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 3 miesięcy od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy.
W sprawie zaś nie budzi wątpliwości, że skarżący w wyznaczonym terminie, tj. w dniu 15 października 2004 r. nie zgłosił się w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. celem potwierdzenia swej gotowości do podjęcia pracy.
Skarżący nie powiadomił też o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa.
Podkreślić przy tym należy, iż wezwanie do stawiennictwa w tym terminie zostało doręczone prawidłowo w dniu 6 października 2004 r. gdyż zgodnie z art. 43 k.p.a. - doręczenie pisma dorosłemu domownikowi skutkuje tak samo, jak doręczenie adresatowi. Ponadto wskazano w nim skutki prawne niezastosowania się do wezwania, jak wymaga tego przepis art. 54 § 1 pkt 6 k.p.a.
Wbrew twierdzeniom skarżącego, organ I instancji był właściwy do wydania decyzji z dnia 26 października 2004 r. w przedmiocie utraty przez niego statusu osoby bezrobotnej.
Podkreślić bowiem należy iż jednym z zadań samorządu powiatu w zakresie polityki rynku pracy, określonym w art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jest wydawanie decyzji o uznaniu lub odmowie uznania danej osoby za bezrobotną oraz utracie statusu bezrobotnego.
Prezydent Miasta [...], które w myśl załącznika (część XI) do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 sierpnia 1998 r. w sprawie utworzenia powiatów (Dz.U. Nr 103 poz. 652) posiada status miasta na prawach powiatu, sprawuje zwierzchnictwo nad Powiatowym Urzędem Pracy w G. Oznacza to, że w świetle art. 2 ust. 1 pkt 36 oraz art.33 ust.4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zarzut wydania decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości uznać należy za bezzasadny.
Biorąc zatem pod uwagę, iż w niniejszej sprawie organy administracji prawidłowo ustaliły stan faktyczny oraz oceniły materiał dowodowy w granicach określonych przepisem art. 80 k.p.a., uznać należy, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie narusza prawa.
Z tych też względów skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.