II SA/Gd 761/03

II SA/Gd 761/03 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2005-11-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-05-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Jolanta Górska
Krzysztof Ziółkowski /przewodniczący/
Wanda Antończyk /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję II i I instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski, Sędziowie Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.), Sędzia WSA Jolanta Górska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Dobroń, po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi G. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 14 kwietnia 2003 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta z dnia 18 listopada 2002 r., nr [...].
Uzasadnienie
II SA/Gd 761/03
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 8 listopada Nr [...] Burmistrz Miasta rozpoznając wniosek G. W. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie siedliska rolno- ogrodniczego na działce oznaczonej według ewidencji gruntów numerem [...] w miejscowości Ś., gmina B., działając na podstawie art. 40 ust. 1 i art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1 994r. o zagospodarowaniu przestrzennym 1 Dz. U. nr49, poz. 415 ze zm./ oraz na podstawie art. 104 i 107 kpa odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla wyżej wymienionej inwestycji z powodu sprzeczności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy.
W uzasadnieniu decyzji organ podał, że w dniu 15.10.2002r. G. W., zamieszkała w B., przy ul. [..] złożyła wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie siedliska rolno- ogrodniczego na działce nr [..] w Ś., gmina B. W ramach siedliska planowana jest budowa budynku mieszkalnego oraz trzech budynków gospodarczo- składowych, natomiast wnioskodawca nie podał precyzyjnie przeznaczenia projektowanych budynków gospodarczych.
W gospodarstwie rolnym produkcja polegać ma na uprawie warzyw i zbóż.
Wskazano, że dla terenu, którego dotyczy opisany wniosek obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy, zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia 13 grudnia 1994r i ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Województwa S. nr [...] z 16 grudnia 1994r. poz. [...]. Działka nr [...] położona jest w strefie głównego zbiornika wód podziemnych oraz w przewadze, na glebach pochodzenia organicznego. Wnioskowana lokalizacja siedliska jest bardzo oddalona od infrastruktury gminnej i nie posiada dogodnego dojazdu. Powierzchnia działki wynosi 13,53 ha i stanowi w większości grunty orne w klasie IV a i IV b oraz łąki trwałe w klasie IV- położona jest na terenach zagospodarowania rolniczego w obszarze gleb klasy IV.
Powołany wyżej plan miejscowy w dziale 2.3 " Ustalenia w zakresie rolnictwa" określa między innymi następujące zasady zagospodarowania rolniczego:
- wydziela się obszary o przewadze gleb klasy IV jako najkorzystniejsze do produkcji rolnej.
Ustala się ograniczenie do minimum wydawania pozwoleń na wszelkie inwestycje poza terenami wyznaczonymi planem - na obszarach rolnych o przewadze gleb III i IV klasy ogranicza się wydawanie pozwoleń do przypadków szczególnie uzasadnionych - ustala się ochronę przed degradacją oraz przeznaczaniem na funkcje pozarolnicze terenów zagospodarowania rolniczego. Dotyczy to zarówno producentów rolnych, jak również innych użytkowników, których działalność może degradować wf w tereny - plan miejscowy na lokalizację siedlisk i obiektów służących produkcji żywności preferuje oraz wskazuje tereny strefy osiedleńczej. Lokalizację poza strefą osiedleńczą dopuszcza się tylko w przypadku planowania produkcji rolniczej, której uciążliwość przekroczy granice tej strefy.
Powołując się na wyżej przytoczone ustalenia planu organ uznał, że wnioskowana inwestycja nie jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, gdyż plan wyraźnie zakazuje na terenie gminy B. zabudowy gruntów rolnych poza jednym wyjątkiem, gdy planowana produkcja rolnicza przekroczyłaby uciążliwością granice strefy rolnoosiedleńczej, co w rozpatrywanej stanie nie ma miejsca.
Zdaniem organu wnioskowana inwestycja nie przekracza uciążliwością możliwości lokalizacji w strefie rolno- osiedleńczej i nie jest przypadkiem szczególnie uzasadnionym by lokalizować ją w miejscu wskazanym we wniosku. Decyzja pozytywna byłaby sprzeczna z przytoczonymi w uzasadnieniu decyzji ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania.
G. W. złożyła odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie i przekazanie do ponownego rozpoznania lub z uwagi na szczególny przypadek, jaki ma miejsce w rozpatrywanej sprawie, wniosła do Burmistrza B. o nie przesyłanie odwołania do samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. a o dokonanie zmiany decyzji w świetle art. 127 oraz art. 132 kpa w ten sposób, by umożliwić lokalizację siedliska rolniczego.
W uzasadnieniu odwołania podała, że już dwukrotnie składała wniosek w sprawie wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczącego siedliska rolniczego, dotychczas decyzja pozytywna nie została wydana z uwagi na to, że obszar siedliska stanowił grunty rolne o bonitacji w klasie IV b .Kolejny wniosek będący przedmiotem niniejszej sprawy został złożony po określeniu nowej lokalizacji na obszarze gruntów o bonitacji klasy V oraz po dokonaniu szczegółowych oględzin terenu, w tym dokonaniu próbnych odwiertów penetrujących celem określenia przydatności wyodrębnionego terenu do lokalizacji siedliska ze wskazaniem że ta lokalizacja jest naprawdę jedyną możliwą do zrealizowania.
Odwołująca podniosła, że organ nie zachował należytej staranności przy rozpatrywaniu wniosku i ocenie stanu faktycznego / art. 77 kpa! dotyczącego w szczególności trudnej sytuacji odwołującej się w prowadzeniu działalności rolniczej. Podkreśliła odwołująca się, że istnieje możliwość lokalizacji siedliska rolniczego, bowiem zgodnie z zapisem planu miejscowego " na obszarach rolnych o przewadze gleb klasy III i IV ogranicza się wydawanie pozwoleń do przypadków szczególnie uzasadnionych." W niniejszej sprawie taki uzasadniony przypadek zachodzi, gdyż odwołująca się posiada w sumie 19,75 ha gruntów ornych, mieszka w budynku wielorodzinnym położonym przy ul. [...], tam też na swojej przyległej do domu działce przetrzymuje niezabezpieczone przed wpływami atmosferycznymi maszyny i urządzenia rolnicze, stogi siana i słomy oraz przechowuje chroniąc przed zimnem w okresach jesienno- zimowych w tymczasowych budynkach gospodarczych zwierzęta gospodarcze. Prowadzenie działalności rolniczej w takiej sytuacji jest bardzo trudne i realizacja siedliska jest tutaj jedyny logicznym rozwiązaniem problemów.
Nadto powołała się na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego lopubl. ONSA 1998/4/111/ w którym wskazano, że zamierzenie budowy obiektów służących produkcji rolnej, a zatem również domu mieszkalnego i zabudowań gospodarczych na terenie określonym w planie zagospodarowania przestrzennego jako grunty orne służące produkcji rolnej! -nie jest sprzeczne z tym planem, jeśli nie wprowadzono zakazu takiej zabudowy. Jeśli zatem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie zawiera wyraźnych zakazów budowy siedliska , nie ma jakichkolwiek podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Odnosząc się do stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy odwołująca się podniosła, że w planie zagospodarowania przestrzennego dotyczącego wnioskowanego terenu nie ma wyraźnego zakazu lokalizacji zabudowy siedliskowej rolniczej. Zapisano w nim jedynie ograniczenia dotyczące realizacji inwestowania związanego z bonitacją gleb o klasach wyższych niż klasa V. W zapisie tym jak wskazano w odwołaniu wskazuje się na możliwość lokalizacji dla przypadków szczególnych, nie wprowadzono natomiast zakazu lokalizacji inwestycji dla terenu objętego klasami niższymi niż klasa III i IV ,jak to ma miejsce w tym przypadku.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. Decyzją z dnia 14 kwietnia 2003r., nr [...] działając na podstawie: art.2 ustawy z dnia 12.1O.1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych / tekst jednolity Dz. U. nr 79 z 2001r., poz. 856/, art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt l oraz art. 138 § l pkt l kpa, art. 40 ust. 1 i art. 43 ustawy z dnia 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym / tekst jednolity Dz. U. z 1999r., nr 15, poz. 139 ze zm.i na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. /uchwała nr [...] Rady Miejskiej w B. z 13.12. 1994r.- publikacja Dz. Urz. Województwa nr [...] z 1994r. ze zm./ po rozpoznaniu odwołania utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji organ drugiej instancji w pierwszej kolejności wskazał, że jak wynika z wyjaśnień organu orzekającego teren objęty zaskarżoną decyzją znajduje się w granicach uchwalonego uchwałą [...] z dnia 12 czerwca 2002r. Rady Miejskiej w B. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy B. oraz obszaru objętego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej B. z dnia 30 grudnia 2002r. w sprawie zmiany planu miejscowego gminy B. dla obrębów: między innymi Ś. Organ I instancji zobowiązany był zatem uwzględnić ustalenia nadal obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B.
Rozpoznając odwołanie organ II instancji podzielił w całości stanowisko zajęte w decyzji wydanej przez Burmistrza B. Rozpoznając odwołanie powołano się ponownie na zacytowane wyżej postanowienia planu zagospodarowania przestrzennego, które w ocenie organu wykluczają realizację zamierzenia odwołującej na obszarze działki [...], w sytuacji gdy zgodnie z planem obszar, na którym jest ona usytuowana przeznaczony jest pod uprawy rolne i pastwiska. Decyzja pozytywna byłaby sprzeczna z przytoczonymi w decyzji ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania dotyczącymi zasad zagospodarowania rolniczego takimi jak: ograniczenie do minimum wydawania pozwoleń na wszelkie inwestycje poza terenami wyznaczonymi, ograniczenie wydawania pozwoleń do przypadków szczególnie uzasadnionych na obszarach o przewadze gleb klasy IV, ochrona przed degradacją, preferowanie na lokalizację siedlisk i obiektów służących produkcji rolniczej na terenie strefy osiedleńczej a poza strefą w przypadku planowania produkcji rolniczej, które uciążliwość przekroczy granice tej strefy.
Nadto organ II instancji podał, że odmowa ustalenia warunków zabudowy znajduje też uzasadnienie w świetle postanowień ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych / Dz. U. nr 16, poz. 78 ze zm./ . Zgodnie z art. 3 pkt l tej ustawy ochrona ta polega na ograniczeniu przeznaczenia gruntów ornych na cele nierolnicze. Przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze można dokonać wyłącznie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i za zgodą właściwych organów / art. 7 ustawy/o Obszar na którym usytuowana jest działka zgodnie z obowiązującym planem przeznaczony jest pod uprawy rolne i pastwiska, co przesądza o tym, że działka może być zagospodarowana wyłącznie w sposób, który nie pozbawi jej charakteru gruntu omego. Odnosząc się do powoływanego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego dopuszczającego zabudowę gruntów ornych obiektami kubaturowymi, jeżeli miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje zakazu takiej zabudowy, organ II instancji wskazał, że podstawę dla zajęcia takiego stanowiska stanowił przepis art.2 pkt 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych stanowiący, że nie tracą takiego charakteru między innymi grunty pod wchodzącymi w skład gospodarstw rolnych budynkami mieszkalnymi i urządzeniami służącymi wyłącznie produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno- spożywczemu. Uzasadnieniem takiego stanowiska jest umożliwienie rolnikowi zamieszkania w posiadanym już gospodarstwie rolnymi jego prowadzenie. W niniejszym przypadku projektowana zabudowa będzie zdominowana funkcją mieszkaniową, a całość rodzi wątpliwości czy w istocie jest to zabudowa charakterystyczna dla gospodarstwa rolnego. Zatem powyższy przepis ustawy o ochronie gruntów ornych, jak i stanowisko NSA nie mogą znaleźć zastosowania w rozpatrywanej sprawie.
Powołując się na powyższe ustalenia organ II instancji ustalił, że w sprawie zachodzą obie przesłanki uzasadniające odmowę ustalenia warunków zabudowy przewidziane wart. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a mianowicie zamierzenie nie odpowiada ustaleniom planu, jak też nie odpowiada obowiązującym przepisom.
G. W. złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Oddział Zamiejscowy w Gdańsku na powyższą decyzję wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G., jak i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza z dnia 8 listopada 2003r.
W uzasadnieniu skargi skarżąca zarzuciła naruszenie przy podejmowaniu decyzji art.77 kpa poprzez nie dołożenie przez Burmistrza B. należytej staranności przy rozpatrywaniu wniosku i ocenie stanu faktycznego dotyczącego w szczególności trudnej sytuacji skarżącej oraz jej rodziny opisanej w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Wskazała, że w tej sytuacji prowadzenie działalności rolniczej jest bardzo trudne. Stąd realizacja siedliska stanowiłaby rozwiązanie przedstawionych problemów. Nadto skarżąca w całości przytoczyła zarzuty zawarte w odwołaniu, podnosząc, że treść planu zagospodarowania przestrzennego nie zawiera zakazu lokalizacji zabudowy siedliskowo rolniczej na działce, której wniosek dotyczy.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Organ II instancji ponownie wskazał, że odmowa ustalenia warunków zabudowy działki nr 165/ 7P wynika z dwóch przesłanek, o których mowa w art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Po pierwsze, ograniczenie to wynika z art. 7 ustawy o ochronie gruntów ornych i leśnych! zmiana przeznaczenia gruntów dokonywana jest w planie zagospodarowania przestrzennego/ po drugie z zapisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. z dnia 13 grudnia 1994r. ograniczenia w wydawaniu pozwoleń na wszelkie inwestycje poza terenami wyznaczonymi planem/o
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z treścią przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów powszechnych i ustawę o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm./, sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie w których nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi 1 Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm./.
Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych 1 Dz. U. nr 153, poz. 12691 sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola zgodności zaskarżonej decyzji z prawem dokonywana jest przez Sąd w oparciu o stan prawny obowiązujący w dacie orzekania przez organy administracji.
Skarga jako zasadna zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja narusza prawo. Sąd uznał, ze zasadny jest zarzut skarżącej dotyczący naruszenia art. 77 § 1 kpa w związku z art. 7 kpa. Art. 7 kpa zawiera jedną z naczelnych zasad nakazujących organom administracji publicznej podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością. Z kolei art77 § 1 kpa stanowi, że organ administracji publicznej zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Powyższe zasady nie zostały przez organy rozpoznające wniosek zachowane. Nadto Sąd ustalił, że doszło do przy rozpatrywaniu sprawy, do naruszenia prawa materialnego i miało to wpływ na wynik sprawy.
W niniejszej sprawie organy obydwu instancji jako materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia powołały przepisy art. 40 ust. l i art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994r./ tekst jednolity Dz. U. z 1999r, nr 15, poz. 139 ze zm./.
Zgodnie z obowiązującym w chwili podjęcia zaskarżonej decyzji art. 40 ust. 1 w/ wym. ustawy w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu , z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1 , na podstawie przepisów szczególnych. Zgodnie natomiast z art. 43 ustawy nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego , z zastrzeżeniem art. 2 ust. 2.
Powyższe przepisy ustawy wskazują, że decydujące znaczenie dla oceny dopuszczalności określonego zamierzenia inwestycyjnego na konkretnym terenie mają ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego, a organ rozstrzygający w sprawie warunków zabudowy ma obowiązek zbadania, czy na terenie objętym wnioskiem może być realizowana zamierzona inwestycja.
Jak wynika z akt sprawy dla obszaru planowanej inwestycji obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy B. zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia 13grudnia 1994r., ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Województwa S. nr [...] z 16 grudnia 1994r., poz. [...]. Plan ten obowiązywał również w dacie wydania decyzji przez organ II instancji tj. w dniu 14 kwietnia 2003r., gdyż teren objęty decyzją o odmowie ustalenia warunków zabudowy znajduje się w granicach uchwalonego uchwałą studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy B. oraz w granicach obszaru objętego uchwałą nr [...] w sprawie zmiany planu miejscowego gminy B. dla obrębów: [...], [....], [...], [...] i [...]. Zatem orzekanie winno nastąpić na podstawie ustaleń tego planu. Ustalenia tego planu były powoływane przez organy administracji.
Ze złożonego do akt sprawy wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. wraz z oznaczoną wnioskowaną lokalizacją siedliska rolno- ogrodniczego wynika, że objęty zaskarżoną decyzją teren położony jest na terenie z przewagą gleb klasy V i VI/symbol R na planie zagospodarowania/o Zatem ustalenie organów I i II instancji, że zgodnie z ustaleniami planu teren działki nr [...] wnioskowany pod zabudowę to w większości grunty orne klasy IV a i IV b nie znajduje uzasadnienia w treści planu złożonego do akt sprawy. Skoro zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego teren, którego dotyczy wniosek o wydanie warunków zabudowy obejmuje tereny z przewagą gleb klasy V i VI to nie mogą mieć do niego zastosowania ograniczenia wynikające z planu i przywoływane w decyzjach dotyczące gleb klasy III i IV a mianowicie wydawanie pozwoleń do przypadków szczególnie uzasadnionych i ograniczenie do minimum wydawania pozwoleń na wszelkie inwestycje poza terenami wyznaczonymi planem.
W zakresie dotyczącym gleb klasy V i VI plan ustala, że wydziela się obszary z przewagą gleb klasy V-VI. Postanowieniach planu nie zawierają zakazu zabudowy takiego obszaru na co zasadnie powołuje się skarżąca.
Organy obu instancji jako podstawę wydania decyzji odmawiającej wydania warunków zabudowy wskazały również to, że działka zamierzonego inwestowania jest gruntem ornym, podlegającym szczególnej ochronie, na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych / Dz. U. nr 16, poz. 78 ze zm.!. Ochrona ta polega między innymi na ograniczeniu przeznaczenia gruntów ornych na cele nierolnicze, którego można dokonać wyłącznie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i to za zgodą właściwych organów. Wskazano, że nie może być mowy w okolicznościach sprawy, o takiej zmianie przeznaczenia działki nr 165/7P. Powoływano się też na postanowienia planu, na mocy których ograniczono do minimum wydawanie pozwoleń na wszelkie inwestycje poza terenami wyznaczonymi planem, ustalono ochronę przed degradacją oraz przeznaczeniem na funkcje pozarolnicze terenów zagospodarowania rolniczego. Podkreślono, że plan miejscowy na lokalizację siedlisk i obiektów służących produkcji żywności preferuje i wyraźnie wskazuje tereny strefy osiedleńczej. Lokalizację poza strefą osiedleńczą dopuszcza tylko w przypadku planowania produkcji rolniczej, której uciążliwość przekroczy granice tej strefy. Ze złożonego wniosku wynika, że wnioskodawca nie przewiduje negatywnego oddziaływania na środowisko.
Powyższe stanowisko nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczy budowy siedliska rolno- ogrodniczego opisanego we wniosku. Organ II instancji wskazał, że przedmiotowa działka może być zagospodarowana tylko w sposób, który nie pozbawi jej charakteru gruntu rolnego, podnosząc jednocześnie że projektowana zabudowa będzie zdominowana funkcją mieszkaniową, a całość rodzi wątpliwości czy w istocie jest to zabudowa charakterystyczna dla gospodarstwa rolnego. Takie stanowisko nie poparte żadnymi argumentami opartymi na treści wniosku skarżącej nie może prowadzić do ustalenia , że mamy do czynienia z planowaną zmianą przeznaczenia gruntu rolnego na cele nierolnicze. Wątpliwości, na które powołał się organ wymagały zatem wyjaśnienia przy uwzględnieniu treści wniosku ze szczególnym uwzględnieniem tego czy przewidywana zabudowa gruntów ornych zmieni ich przeznaczenie. Wyjaśnienie powstałych wątpliwości powinno poprzedzać wydanie ostatecznej decyzji. Organ II instancji nie odniósł się w ogóle do treści wniosku skarżącej o wydanie decyzji, jak też argumentów zawartych w odwołaniu wskazujących na warunki w jakich obecnie skarżąca prowadzi działalność rolniczą i nie poczynił w tym zakresie żadnych ustaleń. W niniejszej sprawie skarżąca prowadzi już działalność rolniczą na gruncie, którego wniosek dotyczy, a który jest oddalony od miejsca zamieszkania, co w znacznym stopniu utrudnia prawidłowe prowadzenie tej gospodarki. Z treści wniosku wynika, że skarżąca zamierza na działce nadal prowadzić działalność rolniczą a uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy ma umożliwić jej lepsze zagospodarowanie i lepsze wykorzystanie przedmiotowej działki niż obecnie w sytuacji opisanej we wniosku. Brak było zatem podstaw do ustalenia, że zmieni się charakter nieruchomości i jej przeznaczenie, a poczynione przez organy rozpoznające wniosek skarżącej ustalenia należy uznać za dowolne i nie mające potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy/ por. powołany wyżej art.77 kpa/.
Za bezzasadne należy uznać powoływanie się w celu uzasadnienia decyzji odmownej na postanowienia planu w punktach 2.3 podpunkt 11 stanowiącego, że na lokalizację siedlisk i obiektów służących produkcji żywności preferuje się tereny strefy osiedleńczej. Lokalizację poza strefą dopuszcza się w przypadku planowania produkcji rolniczej, której uciążliwość przekroczy granice strefy osiedleńczej. Powyższe ustalenie planu stanowi wprawdzie o preferowanym obszarze lokalizacji siedlisk dla produkcji żywności ale w żaden sposób nie wprowadza zakazu takiej lokalizacji siedlisk na wydzielonych obszarach gleb klasy V-VI. Dopuszczenie lokalizacji poza strefą osiedleńczą w przypadku planowania produkcji rolniczej, której uciążliwość przekroczy granice strefy osiedleńczej nie może bowiem oznaczać , że taka produkcja może zostać zlokalizowana na obszarze gleb klasy IV, czy też V. Natomiast treść uzasadnienia decyzji organów administracji wskazuje na to, że skarżąca uzyskałaby pozytywną decyzję dotyczącą warunków zabudowy na swojej działce 165/7P w sytuacji gdyby planowała prowadzenie uciążliwej działalności rolniczej Treść powyższego postanowienia planu wskazuje na to, że uciążliwa działalność rolnicza może być dopuszczona poza strefą osiedleńczą. Bezspornym jest, że skarżąca nie wniosła o wydanie decyzji dla tego rodzaju działalności rolniczej a zatem powyższe postanowienia planu są dla rozpoznania niniejszej sprawy bezprzedmiotowe i nie mają zastosowania dla oceny złożonego wniosku.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że przeprowadzone przez organy obu instancji postępowania w zakresie odmowy ustalenia warunków zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie siedliska rolno- ogrodniczego dotknięte są uchybieniami mogącymi mieć istotny wpływ na wynik sprawy, W pierwszej kolejności podkreślić należy, że ustalenie organów obu instancji, iż odmowa ustalenia warunków zabudowy działki obiektami mającymi służyć produkcji rolnej wynika z zapisów obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. jest sprzeczne z treścią planu. Plan ten w swoich postanowieniach nie zawiera zakazu takiej zabudowy gruntu omego , przy czym jak wynika z treści planu załączonego do akt administracyjnych zabudowa miałaby dotyczyć obszaru gruntów o klasie V i VI, a nie ja wskazywano w decyzji klasy IV. Nadto przeprowadzone postępowanie nie dało żadnych podstaw do ustalenia, że zamierzenie inwestycyjne, którego dotyczył wniosek i zabudowa gruntów rolnych zmieni ich przeznaczenie. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o ochronie gruntów ornych i leśnych grunty rolne pod budynkami mieszkalnymi oraz innymi budynkami i urządzeniami służącymi wyłącznie produkcji rolnej są gruntami rolnymi.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny wobec stwierdzenia, że zaskarżona decyzja nie jest zgodna z prawem / art. 40 ust. 1 i art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennymi a ponadto została wydana w wyniku postępowania dotkniętego uchybieniami mającymi istotny wpływ na wynik sprawy działając, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy uwzględnić wyżej poczynione przez Sąd ustalenia dokonać oceny złożonego wniosku o wydanie warunków zabudowy stosownie do aktualnie obowiązującego na terenie miejscowości S. planu zagospodarowania przestrzennego, a .nadto, w sytuacji gdy nie istnieje jednoznaczny zakaz zabudowy, przy uwzględnieniu tego, że zabudowa terenu bezpośrednio służącego produkcji rolnej nie oznacza automatycznie zmiany przeznaczenia działki na cele nierolnicze w sytuacji gdy zabudowa jest niezbędna dla racjonalnego wykorzystania terenu zgodnie z jego przeznaczeniem, dla jego właściwego zagospodarowania, jak również gdy ma służyć zapewnieniu odpowiednich warunków socjalno- bytowych osobom prowadzącym produkcję rolną, tak jak to ma miejsce w rozpatrywanej sprawie.