II SA/PO 425/22

II SA/Po 425/22 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2022-10-13
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-06-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz
Paweł Daniel
Wiesława Batorowicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Sygn. powiązane
II OSK 393/23 - Wyrok NSA z 2024-04-16
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Dnia 13 października 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz Asesor WSA Paweł Daniel po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 października 2022 roku sprawy ze skargi T. H. na decyzję Wojewody z dnia 14 kwietnia 2022 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Dnia 16 grudnia 2020 r. do Starostwa Powiatowego w Z. wpłynął wniosek T. H. (zwanego dalej "inwestorem", "Stroną" lub "Skarżącym") o pozwolenie na budowę dla inwestycji polegającej na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego w Z. przy ul. [...] na działce ew. nr [...] oraz [...]. Do wniosku dołączono cztery projekty budowlane, decyzję o warunkach zabudowy, oświadczenie projektanta o zgodności projektu budowlanego z prawem oraz pełnomocnictwo z dowodem jego opłacenia. Dołączono także oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jak wynika z oświadczenia, w stosunku do działki [...] – inwestor jest jej właścicielem, a w stosunku do działki [...] – łączy go stosunek zobowiązaniowy.
Pismem z dnia 31 grudnia 2020 r. Starosta Z. (zwany dalej "Starostą" lub "organem I instancji") wezwał inwestora do uzupełnienia jego wniosku o ostateczną decyzję nr [...] o warunkach zabudowy znak [...] z dnia 10 maja 2018 r, wydaną przez Burmistrza Miasta Z., ostateczne decyzje z dnia 1 grudnia 2020 r., nr [...] oraz 3 grudnia 2020 r., znak [...], a także kompletne egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami i innymi wymaganymi dokumentami.
Pismem z dnia 8 stycznia 2021 r. inwestor spełnił zobowiązanie. Przedstawił decyzję Burmistrza Miasta Z. z dnia 3 grudnia 2020 r., nr [...], w której zezwolono inwestorowi zlokalizowanie w pasie drogowym drogi gminnej części budynku mieszkalnego wielorodzinnego – balkony, decyzję z dnia 1 grudnia 2020 r., nr [...] zezwalającą na zlokalizowanie połączonych zjazdów do garaży i dojścia do planowanego budynku z drogi gminnej, decyzję z dnia 10 maja 2018 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy dla rzeczonej nieruchomości wydaną na wniosek B. L. oraz decyzję z dnia 22 grudnia 2020 r., nr [...] dotyczącą przeniesienia decyzji o warunkach zabudowy z B. L. na inwestora. Nadesłano także wszystkie pozwolenia projektantów pracujących przy sporządzeniu projektu budowlanego.
Pismem z dnia 12 stycznia 2021 r. Starosta zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działkach nr ew. [...] oraz [...] w Z..
Postanowieniem z dnia 12 stycznia 2021 r., nr [...] Starosta nałożył na Stronę obowiązek usunięcia nieprawidłowości występujących w przedłożonym projekcie budowlanym dotyczącym budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego.
Pismem z dnia 26 stycznia 2021 r. pełnomocnik inwestora zwrócił się do Starosty z wnioskiem o udzielenie zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. Ze względu na gabaryty planowanej budowy, która ma na celu wykazywanie tożsamości z istniejącą już zabudową pierzejową, inwestor zwrócił się z wnioskiem o akceptację odstępstwa od wymogów określonych w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 ze zmianami, zwanego dalej "rozporządzeniem").
Decyzją z dnia 20 stycznia 2021 r., nr [...] Burmistrz Miasta Z. zmienił ostateczną decyzję zezwalającą na realizację balkonów planowanej inwestycji w pasie drogowym w ten sposób, że obniżył ich wysokość z 2,5 m do 2,1 m.
W odpowiedzi na postanowienie nakładające szereg obowiązków związanych z usunięciem nieprawidłowości inwestor wyjaśnił wszystko oraz przedłożył wymagane dokumenty.
W piśmie z dnia 16 lutego 2021 r. strona postępowania – S. sp. j. podniosła, że inwestycja nie spełnia wymogu odległości od granicy działki. Ponadto błędnie określono wskaźniki ciepła. Uczestnik postępowania ma obawy, czy jeśli zostanie zastosowana grubsza izolacja nie dojdzie do wejścia izolacji w granicę jego działki.
Nie ocieplono stropu między garażem parterowym a mieszkaniem na piętrze, ponieważ wtedy doszłoby do przekroczenia granicy wysokości budynku.
Postanowieniem z dnia 17 lutego 2021 r., nr [...] Starosta z urzędu zawiesił postępowanie. Jak wskazano w uzasadnieniu, zawieszenie postępowania administracyjnego nastąpiło wskutek wystąpienia do Ministra Rozwoju o wydanie upoważnienia do wydania zgody na odstępstwo, o które wnioskuje inwestor.
Dnia 15 kwietnia 2021 r. Minister Rozwoju, Pracy i Technologii wydał upoważnienie o numerze DAB-IV.713.370.2021. Minister zastrzegł, że zgadza się na zastosowanie odstępstwa pod warunkiem wykonania w projektowanej budowie budynku ściany oddzielenia przeciwpożarowego, bezpośrednio przy granicy tej działki budowlanej.
Postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2021 r., nr [...] Starosta podjął zawieszone postępowanie administracyjne. Kolejnym postanowieniem datowanym na ten sam dzień, Starosta nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości poprzez spełnienie obowiązku z § 235 rozporządzenia i opisanie go w części opisowej i graficznej.
Pismem z dnia 5 maja 2021 r. inwestor przedstawił uzupełnienie projektu budowlanego.
Dnia 11 maja 2021 r. Starosta zawiadomił strony o zakończeniu postępowania dowodowego i wezwał je do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym.
Postanowieniem z dnia 27 maja 2021 r., nr [...] Starosta udzielił zgodę na zastosowanie odstępstwa od przepisu § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia.
Decyzją nr 251 z dnia 28 maja 2021 r., znak: [...] Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla planowanej inwestycji.
W wyniku rozpoznania odwołania od decyzji organu I instancji wniesionego przez S. sp. j., decyzją z dnia 17 sierpnia 2021 r., nr [...] Wojewoda (zwany dalej "Wojewodą" lub "organem II instancji") uchylił zaskarżoną decyzję oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Wojewoda wytknął Staroście, że nie przeprowadził ustaleń co do miejsc postojowych również dla pojazdów zatrzymujących się tam czasowo z uwzględnieniem pojazdów dla osób z niepełnosprawnościami. Te miejsca nie stanowią uzupełnienia dla miejsc postojowych w ogóle. Starosta powinien sprawdzić, czy zaplanowane w decyzji o warunkach zabudowy miejsca postojowe odpowiadają przepisowi § 18 ust. 1 rozporządzenia.
Wojewoda zwrócił także uwagę, że zgodnie z zarzutem odwołania, Starosta zupełnie pominął fakt, że w sąsiedztwie planowanej inwestycji znajduje się stacja paliw. Starosta powinien także wyjaśnić kwestię dostępności mieszkań dla osób z niepełnosprawnościami. Zaprojektowano jedynie schody.
Pismem z dnia 3 września 2021 r. Starosta wezwał inwestora do uzupełnienia wniosku o dołączenie dwóch egzemplarzy kompletnego projektu budowlanego.
Postanowieniem z dnia 8 października 2021 r., nr [...] Starosta nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości jego wniosku. Inwestor miał przedłożyć projekt zagospodarowania terenu w części granicznej sporządzonej na kopii aktualnej mapy do celów projektowych, analizę projektowanych miejsc postojowych, analizę projektowanej inwestycji w stosunku do stacji paliw, podać prawidłową liczbę lokali mieszkalnych oraz urządzić miejsca postojowe dla pojazdów zatrzymujących się stale i okresowo.
W odpowiedzi na wezwanie zawarte w postanowieniu, inwestor spełnił zobowiązania.
Pismem z dnia 3 lutego 2022 r. Starosta zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z dokumentacją zgromadzoną w sprawie.
S. sp. j. zwróciła się z prośbą o wydłużenie terminu do zapoznania się z dokumentacją. Ponadto wezwała Starostę do nadesłania kopii interesujących ją dokumentów.
Pismem z dnia 15 lutego 2022 r. Starosta powiadomił strony, że zostanie wydana decyzja odmowna.
Decyzją z dnia 22 lutego 2022 r., nr [...] Starosta odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Organ I instancji stwierdził w uzasadnieniu decyzji, że przedstawiona dokumentacja nadal nie spełnia wystarczającej analizy w zakresie projektowanej ilości projektowanych miejsc postojowych wraz z uzasadnieniem ich liczby w odniesieniu do miejsca planowanej inwestycji, a część opisowa i graficzna nie czyni zadość przepisowi § 18 rozporządzenia. Co do postoju pojazdów należących do osób z niepełnosprawnościami wskazano, że parkowanie będzie się odbywać na miejskich miejscach postojowych. Nie wskazano jednak gdzie to będzie.
W terminowo wniesionym odwołaniu od decyzji organu I instancji, Strona zakwestionowała ją w całości. Zdaniem Strony, naruszono przepis:
1) art. 35 ust. 4 w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zmianami, zwanej dalej "p.b.") poprzez odmowę udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy projektowana inwestycja spełnia wszelkie wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy oraz była zgodna z pozostałymi przepisami techniczno-budowlanymi;
2) § 18 rozporządzenia poprzez stwierdzenie, że nie urządzono odpowiedniej ilości miejsc postojowych na nieruchomości;
3) art. 8 i art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zmianami, zwanej dalej "k.p.a.") polegające na naruszeniu zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwowych w ten sposób, że organ administracji architektoniczno-budowlanej jeszcze przed wydaniem decyzji w toku postępowania wyjaśniającego nie odniósł się do pisma inwestora przedłożonego w dniu 31 stycznia 2022 r.
Powołując się na treść § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia wskazano na obowiązek zaprojektowania miejsc postojowych zgodnie z planem miejscowym albo z decyzją o warunkach zabudowy. W decyzji o warunkach zabudowy jest mowa o miejscu postojowym w garażu na dwa mieszkania. Zapewniono łącznie trzy garaże na sześć mieszkań. Gabaryty budynku określone w decyzji o warunkach zabudowy nie pozwalają na zaprojektowanie większej ilości miejsc postojowych.
Strona uważa, że Starosta nie odniósł się do uzupełnienia jakie przedstawił w piśmie z dnia 31 stycznia 2022 r. Tym samym doszło do naruszenia zasad z art. 8 i art. 11 k.p.a.
Decyzją z dnia 14 kwietnia 2022 r., nr [...] Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję w części dyspozytywnej w ten sposób, że w podstawie prawnej zamiast art. 35 ust. 1 p.b. przywołał art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. W pozostałym zakresie, decyzja organu I instancji została utrzymana w mocy. Wojewoda wyjaśnił, że kwestia dotycząca ilości miejsc postojowych jest regulowana w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Nie ma takiego obowiązku podczas ustalania warunków zabudowy. Organ II instancji stwierdził, że określenie w decyzji o warunkach zabudowy, że należy zaprojektować 1 miejsce/garaż na dwa mieszkania jest ogólne i nieprzesądzająca ostatecznie. Rolą organu administracji architektoniczno-budowlanej jest ocena, czy trzy garaże na sześć mieszkań odpowiada przepisowi § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia. Wojewoda podzielił stanowisko Starosty, że zaprojektowanie trzech miejsc postojowych/garażowych dla sześciu mieszkań, w tym jedno dla osób niepełnosprawnych, a także brak wskazania jakichkolwiek miejsc dla użytkowników przebywających okresowo jest niewystarczające.
Co do sąsiedztwa ze stacją benzynową, stwierdzono, że odległości planowanej inwestycji z wiatą, budynkiem obsługi stacji paliw, odmierzaczami paliwa są odpowiednie.
Zarzuty podniesione w odwołaniu okazały się niezasadne.
Pełnomocnik Skarżącego – r. pr. J. W. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, w której zakwestionowano decyzję organu II instancji w pkt 2 tj. w części utrzymującej decyzję organu I instancji w mocy. Podniesiono zarzut naruszenia:
1) § 18 rozporządzenia poprzez uznanie, że w przedłożonym projekcie budowlanym nie zagwarantowano odpowiedniej ilości miejsc postojowych, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że w projektowanej inwestycji zapewniona została wystarczająca ilość tych miejsc;
2) art. 35 ust. 4 prawa bankowego [zapewne chodziło o p.b. – uw. Sądu] poprzez jego niezastosowanie, albowiem przy prawidłowym zastosowaniu przepisów rozporządzenia, organy obu instancji powinny stwierdzić brak przeciwskazań do zatwierdzenia projektu budowlanego zgodnie z wnioskiem Skarżącego.
Na tej podstawie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że obie decyzje organów administracji architektoniczno-budowlanej nie odpowiadają prawu. Należy podkreślić, że przepis § 18 rozporządzenia nie określa sztywnych granic co do ilości miejsc postojowych. Przepis nie określa minimalnej ilości miejsc, a ich liczba ma być ustalona w oparciu o kryteria wskazane w § 18 ust. 1 rozporządzenia.
Skarżący uważa, że przepis § 18 rozporządzenia należy odczytywać w taki sposób, aby uczynić zadość prawu własności. Skoro zostanie zabudowane 100% działki, to logicznym jest, że nie ma miejsca dla dodatkowych miejsc postojowych. Tym samym, to co przedstawiono w projekcie budowlanym musi być potraktowane jako wystarczające. W decyzji o warunkach zabudowy zezwolono na 100-procentowe zabudowanie działki i wskazano konieczność zapewnienia jednego miejsca postojowego/garażu na dwa mieszkania. Przedstawiony projekt budowlany odpowiada zatem decyzji o warunkach zabudowy jak i przepisowi § 18 ust. 1 rozporządzenia. Jak wskazano w części opisowej, gabaryty nie pozwalają na zaprojektowanie kolejnych miejsc postojowych. Pozostałe, niezaprojektowane miejsca parkingowe będą dostępne w ramach okołomiejskich miejsc postojowych, w tym dla osób z niepełnosprawnościami.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Organ II instancji w pełni podtrzymał swoje twierdzenia, które stały się przyczynkiem do wniesienia skargi. Zarzuty skargi uznano za bezpodstawne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Na wstępnie należy zwrócić uwagę, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zmianami). Zgodnie z powołanym przepisem: "Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów". Zarządzeniem z dnia 13 września 2022 r. Przewodniczący Wydziału II. tut. Sądu skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 października 2022 r.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zmianami) sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej przyjmując jako kryterium kontroli zgodność z prawem. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 329 ze zmianami, zwanej dalej "p.p.s.a.") w zakresie realizowanej kontroli, Sąd nie jest związany granicami skargi, w związku z czym zarzuty podniesione w jej treści nie wyznaczają kierunku analizy podejmowanej przez Sąd.
Przedmiotem niniejszej skargi jest ocena zgodności z prawem decyzji Wojewody, w której zasadniczo utrzymano w mocy decyzję Starosty w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. W wyniku przeprowadzenia kontroli sądowej w niniejszej sprawie, Sąd doszedł do przekonania o tym, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Twierdzenie Sądu wynika z następującej argumentacji.
Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie są przepisy p.b. oraz rozporządzenia. Sąd w składzie orzekającym postanowił w pierwszej kolejności odnieść się do relacji pomiędzy decyzją o warunkach zabudowy a decyzją o pozwoleniu na budowę, aby wyłożyć to, dlaczego pierwsza z nich, chociaż posiadająca konkretne wskazania, nie może być punktem odniesienia dla organu administracji architektoniczno-budowlanej.
Jak bowiem wynika z art. 55 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 503, zwanej dalej "u.p.z.p.") decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Nie ulega jednak wątpliwości, że decyzja o warunkach zabudowy cechuje się dużym stopniem ogólności, gdyż wyznacza jedynie ramy, według których planowana inwestycja musi zostać zrealizowana. To, co zostało ostatecznie przyjęte w decyzji o warunkach zabudowy nie przesądza, że dokładnie w takim kształcie inwestycja zostanie zrealizowana na podstawie udzielonego pozwolenia na budowę (por. np. wyrok NSA z dnia 14 października 2021 r., sygn. akt II OSK 365/21, dostępny na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwana dalej "CBOSA"). Decyzja o warunkach zabudowy istotnie jest wyznacznikiem dla organu administracji architektoniczno-budowlanej, jednakże nie stanowi o konieczności postąpienia dokładnie według niej. Z tego też względu przyjęcie "zasady", że inwestor powinien zapewnić jedno miejsce postojowe/garaż na dwa mieszkania, nie oznacza, że jest to działanie w myśl pozostałych przepisów szeroko rozumianego prawa budowlanego. Jednocześnie Sąd podziela stanowisko organów, że kwestia ulokowania miejsc postojowych, ich wymiary oraz konkretna ilość stanowią przedmiot postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, a nie postępowania o ustalenie warunków zabudowy.
Twierdzenia Sądu nie zmienia przepis art. 34 ust. 1 p.b., w którym mowa jest o konieczności zapewnienia zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy. Istotnie, Skarżący przedstawił projekt budowlany, w którym zachowano "zasadę" jedno miejsce parkingowe na dwa mieszkania, jednakże to nie oznacza, że to spełnia inne wymagania prawnobudowlane. Inne wymagania, o których mowa w zdaniu poprzednim to chociażby warunki techniczno-budowlane. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a, a także art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej dokonuje sprawdzenia projektu z decyzją o warunkach zabudowy, a także z wymaganiami techniczno-budowlanymi uregulowanymi w rozporządzeniu. Co istotne, treść całego przepisu art. 35 ust. 1 p.b. wskazuje na konieczność kumulatywnego spełnienia warunków w nim wskazanych. To zaś oznacza, że niespełnienie choćby jednego warunku implikuje wydanie decyzji negatywnej, co zresztą miało miejsce w niniejszej sprawie (art. 35 ust. 5 pkt 1 p.b.).
Stanowisko Sądu w składzie orzekającym znajduje swoje potwierdzenie w licznych poglądach orzecznictwa. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że liczba miejsc postojowych oraz urządzenie parkingu ma odpowiadać wymogom wskazanym w decyzji o warunkach zabudowy. Sama nie wskazuje liczby, tylko warunki i nimi powinien kierować się organ administracji architektoniczno-budowalnej (zob. wyrok NSA z dnia 7 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 1534/17, podobnie wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 761/16, dostępne w CBOSA).
Istotą niniejszego sporu jest wykładnia przepisu § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia. Wojewoda, a przed nim Starosta zgodnie stwierdzili, że Skarżący nie zaprojektował miejsc postojowych przeznaczonych dla samochodów użytkowników przebywających okresowo pod adresem planowanej inwestycji. Jak wynika z projektu budowlanego, Skarżący zaprojektował w bryle budynku mieszkalnego wielorodzinnego trzy garaże, w których znajdują się trzy miejsca parkingowe, w tym jedno dla samochodu osoby z niepełnosprawnościami. Zarówno Sąd w składzie orzekającym, jak i organy obu instancji nie kwestionują tego, że tak zaprojektowany parking odpowiada, ale tylko częściowo przepisowi § 18 ust. 1 rozporządzenia. Powołany przepis stanowi: "Zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne". Analiza tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że prawodawca zawarł w nim koniunkcję poprzez zastosowanie spójnika "i". Denotacja koniunkcji prowadzi do wniosku, że obowiązkiem każdego inwestora jest zapewnienie stanowisk postojowych dla samochodów użytkowników stałych oraz stanowisk postojowych dla samochodów użytkowników przebywających okresowo, jednocześnie. Przygotowanie stanowisk tylko jednej kategorii nie czyni zadość temu obowiązkowi, co zasadnie zakwestionowały organy obu instancji orzekające w niniejszej sprawie (rozpoznawczy oraz odwoławczy). Przepis § 18 ust. 2 rozporządzenia nie zmienia tych wniosków. Jest w nim bowiem mowa o konieczności zapewnienia konkretnej liczby stanowisk oraz sposób ich urządzenia według wymagań określonych w planie miejscowym albo w decyzji o warunkach zabudowy. Pamiętając ogólność tejże decyzji, nie można skutecznie postawić tezy, że transpozycja rozwiązań z decyzji o warunkach zabudowy jest spełnieniem wymagań z przepisów techniczno-budowlanych. Również i ten pogląd Sądu w składzie orzekającym jest akceptowany w orzecznictwie. "Po pierwsze, miejsca parkingowe muszą być urządzone na działce budowlanej a nie poza nią; po drugie, ich liczba i sposób urządzenia wynikają z ustaleń decyzji o warunkach zabudowy; po trzecie, działka budowlana to teren realizacji obiektu budowlanego, a nie jakikolwiek inny teren, choćby inwestor posiadał do niego prawa, nawet prawa rzeczowe." (wyrok WSA w Krakowie z dnia 13 czerwca 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 502/19, dostępny w CBOSA). Zacytowany pogląd zasługuje na rozwinięcie, mianowicie miejsca parkingowe i okresowe i stałe muszą zostać zaprojektowane na działce inwestycyjnej, a nie poza nią. Niedopuszczalne jest bowiem to, aby wskazywać miejsca parkingowe należące do innych podmiotów prawa, szczególnie gdy dotyczy to miejsc publicznych. Ta kwestia również została wyeksponowana przez Starostę oraz Wojewodę.
Konkludując, a także odnosząc się do zarzutów skargi, należy stwierdzić, że Skarżący niezasadnie wywiódł skargę na decyzję Wojewody. Przepis § 18 rozporządzenia, chociaż istotnie jest przepisem nieostrym, to rzeczona nieostrość nie może być przesłanką do przyjmowania założeń, które pozwolą na odmienny wynik wykładni prawa, niźli powinien on być. Jeżeli wykładnia celowościowa prowadzi w sposób oczywisty do innych rezultatów niż wskazany przez prawodawcę zamiar, tylko w takich okolicznościach należy poprzestać na efektach wykładni językowej, gdyż to wykładni językowej przypisuje się priorytet w procesie interpretacji prawa (zob. także uchwała pełnego składu Izby Cywilnej SN z dnia 14 października 2004 r., sygn. akt III CZP 37/04, Orzecznictwo Sądu Najwyższego – Izba Cywilna 42/3/2005). Spójnik koniunkcji "i" wskazuje na konieczność jednoczesnego zapewnienia miejsc postojowych obu "kategorii" – stałe i okresowe.
Skoro Skarżący uzyskał zgodę na odstępstwo od wymagań budowlanych i może zabudować 100% powierzchni działki, powinien przewidzieć, że to istotnie będzie utrudniać jemu spełnienie innych wymagań. Minister nie zwolnił Skarżącego z całokształtu wymagań prawnobudowlanych, stąd Wojewoda zasadnie podnosi konieczność zapewnienia standardów z § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia. Prawo własności, które jest powoływane przez Skarżącego, nie jest nieograniczone, a szczególnie, gdy czyni się wobec jego dzierżyciela ustępstwa. Zamysł Skarżącego co do wyższości jego interesu nad interesem publicznym uzasadniającym przyznanie jemu pozwolenia na budowę nie może się odbywać kosztem innych podmiotów prawa, które tak jak Skarżący są zobowiązane do każdorazowego przestrzegania § 18 rozporządzenia.
Konsekwencją niezasadności zarzutu naruszenia § 18 rozporządzenia jest niezasadność zarzutu naruszenia art. 35 ust. 4 p.b. Skarżący co prawda powołał przepis art. 35 ust. 4 prawa bankowego, jednakże Sąd potraktował to jako oczywistą omyłkę, która nie wpływa na niemożność rozpoznania zarzutu. Wojewoda zasadnie nie zastosował tego przepisu (p.b.), ponieważ uznając, że Skarżący nie spełnił wymogu z § 18 rozporządzenia, nie mógł w kontekście art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. uznać, że projekt budowlany odpowiada prawu.
W treści uzasadnienia skargi podniesiono, że skoro w decyzji o warunkach zabudowy zezwala się Skarżącemu na zabudowanie jego działki w 100-procentach, to nie można inaczej zaprojektować tejże inwestycji. Sąd przypomina, że prawo do zabudowania w 100-procentach nie oznacza, że bryła budynku rzeczywiście musi zajmować całą powierzchnię. Możliwe jest przecież zaprojektowanie "wnęki", która po np. zmniejszeniu metrażu pomieszczeń parterowych będzie mogła być wkomponowana w działkę inwestycyjną. Treść decyzji o warunkach zabudowy nie oznacza nakazu zabudowania tejże działki w sposób w niej określony. Decyzja o warunkach zabudowy, tak jak niniejszej sprawie, wskazuje maksymalne granice. Nie trzeba ich spełniać.
Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do przekonania o niezasadności zarzutów podniesionych w skardze, jak i jej samej. Kierując się wspomnianym już art. 134 § 1 p.p.s.a. nie znaleziono żadnych podstaw skutkujących uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, o czym orzeczono w sentencji wyroku.