II SA/Gd 744/06

II SA/Gd 744/06 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2007-03-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-12-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Andrzej Przybielski /przewodniczący/
Dorota Jadwiszczok
Mariola Jaroszewska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i lit. c, art. 135, art. 152
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2000 nr 106 poz 1126
art. 35 ust. 1, art. 20 ust. 1 pkt 1b, art. 12 ust. 7 pkt 3-4
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity.
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art. 107 par. 3, art. 11, art. 9
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Przybielski Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Protokolant: Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego na decyzję Wojewody z dnia 10 lipca 2006 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty z dnia 10 kwietnia 2006 r, nr [...].
Uzasadnienie
Starosta decyzją z dnia 10 kwietnia 2006r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 35 ust. 3, ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126, ze zm.) odmówił K. i M. P. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczego, zaprojektowanych na terenie działki nr [...] położonej w K., w obrębie ewidencyjnym [...].
Jak ustalono, powołując się na art. 35 ustawy - Prawo budowlane, dołączony do wniosku projekt budowlany zawierał wady, projektantem bowiem jest osoba która, zdaniem organu, nie posiada odpowiednich uprawnień budowlanych, a to narusza art. 12 ust. 2 tej ustawy. W projekcie nie zamieszczono również, zgodnie z art. 34 ust. 3, oświadczenia właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą publiczną zgodnie z przepisami o drogach publicznych. Rysunki wchodzące w skład projektu budowlanego zawierają zmiany naniesione kolorem czerwonym z zastosowaniem techniki graficznej niezgodnej z zasadami określonymi w Polskich Normach (PN-B-01025:2004 - Rysunek budowlany - Oznaczenia graficzne na rysunkach architektoniczno-budowlanych, PN-B-OW29:2000 - Rysunek budowlany - Zasady wymiarowania na rysunkach architektoniczno-budowlanych) co narusza § 6 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. 2003r. Nr 120, poz. 1133). Postanowieniem z dnia 20 marca 2006r. Nr [...] Starosta nakazał inwestorom w terminie do dnia 4 kwietnia 2006r. uzupełnić projekt budowlany o oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą publiczną oraz opracować projekt budowlany przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane. Nakazał również opracować rysunki projektu budowlanego, zawierające zmiany naniesione kolorem czerwonym, w czytelnej technice graficznej, zgodnie z zasadami określonymi w Polskich Normach. Inwestor, wykonując postanowienie, dołączył zgodę S. P. na korzystanie z działki nr 57/6, trzy egzemplarze projektu budowlanego. Ponadto K. M., który opracował przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany, złożył kopie wyjaśnienia Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa oraz Urzędu Wojewódzkiego w sprawie jego uprawnień.
Według organu I instancji K. i M. P. nie wywiązali się z obowiązku nałożonego na nich wymienionym wyżej postanowieniem Starosty. Jak ocenił organ, oświadczenie S. P. - właściciela działki nr [...], dotyczy możliwości korzystania z prywatnego terenu, natomiast wymagane jest oświadczenie zarządcy drogi publicznej - ul. [...]. Projektant K. M. posiada uprawnienia budowlane nr [...] z dnia 1 maja 1981r. upoważniające do wykonywania samodzielnej funkcji kierownika budowy i robót w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. W ramach tych uprawnień uprawniony jest do kierowania, nadzorowania i kontrolowania budowy i robót, kierowania i kontrolowania wytwarzania konstrukcyjnych elementów budowlanych oraz oceniania i badania stanu technicznego w zakresie wszelkich budynków i innych budowli o powszechnie znanych rozwiązaniach konstrukcyjnych, z wyłączeniem linii, węzłów i stacji kolejowych, dróg oraz lotniskowych dróg startowych i manipulacyjnych, mostów, budowli hydrotechnicznych i wodno-melioracyjnych. Sporządzania w budownictwie osób fizycznych projektów w zakresie rozwiązań architektonicznych: budynków inwentarskich i gospodarczych, adaptacji projektów typowych i powtarzalnych innych budynków oraz sporządzania planów zagospodarowania działki związanych z relacją tych budynków; budowli nie będących budynkami. Organ powołał się przy tym na § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. 2003r., Nr 120, poz. 1133) oraz art. 12 Prawa budowlanego stwierdzając, że projekt powtarzalny może włączyć do projektu budowlanego projektant obiektu, czyli osoba posiadająca uprawnienia budowlane do projektowania, w zakresie odpowiednim do wykonania projektu budowlanego danego obiektu. Zdaniem organu jest to zgodne ze stanowiskiem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wyrażonym w piśmie z dnia 1 lipca 2003r.
Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli K. i M. P. wskazując, że projektant K. M. przedstawił odwołującym interpretacje swoich uprawnień budowlanych, z których wynika, że jest on uprawniony między innymi do adaptacji budynków powtarzalnych oraz sporządzania planów zagospodarowania działek związanych z realizacją tych budynków. W ocenie strony odwołującej, projekt budynku gospodarczego jest czytelny i w sposób jednoznaczny określa funkcję i architekturę obiektu. W ocenie odwołujących się K. M. nie przekroczył swoich uprawnień, gdyż nie wprowadził żadnych zmian do projektu architektoniczno-budowlanego budynku mieszkalnego.
Zaskarżoną decyzją z dnia 10 lipca 2006r. Wojewoda utrzymał w mocy opisaną wyżej decyzję Starosty z dnia 10 kwietnia 2006r.
Organ II instancji powołał się na art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust.4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. 2003 r., Nr 207 poz. 2016 ze zm.). Planowane zamierzenie, zgodnie z ustawą z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U., Nr 71 poz. 838, ze zm.) wymaga uzgodnienia z zarządcą drogi, w tym przypadku z Zarządem Dróg Powiatowych w K., czego przedłożony projekt zagospodarowania terenu nie posiada. Ponadto projektant adaptacji K. M. jest upoważniony do samodzielnego sporządzania projektów w zakresie rozwiązań architektonicznych budynków inwentarskich i gospodarczych oraz do adaptacji innych budynków, jednakże tylko w zakresie architektury. Załączony do wniosku zaadoptowany przez K. M. projekt obejmuje rozwiązania konstrukcyjno-budowlane. Wymieniony projektant nie posiada również uprawnień do sporządzania i opiniowania dokumentacji na temat geotechnicznych warunków posadowienia budynków, która jest wymagana w art. 34 ust. 3 pkt 4 ustawy Prawo budowlane.
Na powyższą decyzję Prokurator Prokuratury Okręgowej złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc o uchylenie decyzji wydanych w obu instancjach. Zarzucił naruszenie art. 104 w związku z art. 35 ust. 3 i ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, polegające na bezpodstawnym domaganiu się uzupełnienia projektu budowlanego, nieuwzględnieniu wniosku i odwołania Inwestorów, pomimo że złożyli projekt budowlany kompletny i zgodny z decyzją o warunkach zabudowy. Według skarżącego zagadnieniem podstawowym, które przez organy administracji zostało rozpatrzone w sposób naruszający prawo materialne, jest kwestia uprawnienia K. M. do zaadaptowania powtarzalnego projektu budowlanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Projekt budowlany zawiera decyzję z dnia 13 maja 1981r. Nr [...] o stwierdzeniu przygotowania zawodowego projektanta do sporządzania projektów budynków gospodarczych, adaptacji projektów typowych i powtarzalnych innych budynków, sporządzania planów zagospodarowania działki tymi budynkami oraz oceniania i badania stanu technicznego budynków, a także wyjaśnienie udzielone projektantowi wskazanym pismem Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z 7 grudnia 2004r. Jak twierdzi skarżący negatywna ocena dotyczy części projektu budowlanego, przy czym we wskazanym postanowieniu z 20 marca 2006r. nie sprecyzowano, co konkretnie wzbudziło zastrzeżenie. W ocenie strony skarżącej oczywiste jest uprawnienie projektanta do zaprojektowania budynku gospodarczego, co tym bardziej obejmuje adaptację projektu powtarzalnego takiego budynku, jak również uprawnienie do adaptacji projektów powtarzalnych domów mieszkalnych. W ocenie skarżącego nie może być również wątpliwości co do uprawnienia projektanta do ocenienia w tej sprawie potrzeby określania geotechnicznych warunków posadowienia budynków. Z analizy projektu architektonicznego wynika, że zakwestionowanym przez organy administracyjne rozwiązaniem konstrukcyjno-budowlanym, przyjętym w projekcie architektonicznym bez uprawnienia, jest zlikwidowanie okna w piwnicy domu mieszkalnego, dokonane przekreśleniem linii tego okna kolorem czerwonym na odpowiednich rysunkach i wprowadzeniem poprawek w danych o liczbie tych okien. Skarżący uważa, że projekt budowlany jest czytelny w rozumieniu § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Jak zauważa skarżący, większej rangi zagadnieniem jest traktowanie likwidacji okna o wymiarach 50 cm x 50 cm w ścianie nośnej domu jako zmiany konstrukcyjnej. W opisie technicznym (str. 57) do części konstrukcyjnej budynku opisano ściany piwnic jako betonowe ocieplane styropianem i oblicowane warstwą cegły ceramicznej pełnej. Taki naddatek betonu nie jest zmianą konstrukcyjną wpływającą na stabilność obiektu, lecz zmianą, do przeprowadzenia której projektant był uprawniony na podstawie "zasad adaptacji gotowego projektu", w których autor projektu pozwolił zmienić niekonstrukcyjne elementy układu wewnętrznego. Skarżący, odnosząc się do twierdzenia o braku uzgodnienia projektu z zarządcą drogi, wskazał, iż nie każdy projekt budowlany musi zostać uzgodniony z zarządcą drogi publicznej, a niniejsza sprawa jest przykładem przewidzianej w początkowej części art. 34 pkt 3 ust. 3 Prawa budowlanego sytuacji, że takiej potrzeby nie ma. Inwestorzy przedstawili zgodę właściciela sąsiedniej działki nr [...] na przejazd do istniejącego dojazdu do drogi publicznej z tej działki. Natomiast jeżeli zdaniem organów administracji istniała potrzeba uzgodnienia, to powinna zostać inwestorom w myśl art. 11 kpa uzasadniona.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.
Odnośnie kwestionowanego przez skarżącego obowiązku wnioskodawców do złożenia oświadczenia właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą publiczną, organ wskazał, iż obowiązek taki wynika wprost z przepisu art. 29 ust 3 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004r., Nr 204, poz. 2086, z późn. zm.), a fakt uzyskania zezwolenia na przejazd przez nieruchomość sąsiednią nie ma w przedmiotowej sprawie znaczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga Prokuratora Prokuratury Okręgowej zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ decyzja Wojewody narusza prawo.
Niniejsze postępowanie administracyjne wszczęte zostało na wniosek K.i M. P., o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego i budynku gospodarczego na terenie działki nr [...] w K., w obrębie ewidencyjnym nr [...].
Zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126, z późn. zm.), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001r. - Prawo ochrony środowiska (pkt 1); zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (pkt 2); kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (pkt 3); wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (pkt 4).
W ustępie 3 omawianego przepisu wskazano, iż w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.
Jak wynika z akt, tryb przewidziany w ust. 3 zastosowany został przez organ I instancji w niniejszej sprawie, poprzez nałożenie na inwestorów postanowieniem z dnia 20 marca 2006r. Nr [...] w terminie do dnia 4 kwietnia 2006r. obowiązku uzupełnienia projektu budowlanego o oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą publiczną zgodnie z przepisami o drogach publicznych oraz opracowanie projektu budowlanego przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane. Organ nakazał również opracować rysunki projektu budowlanego, zawierające zmiany naniesione kolorem czerwonym, w czytelnej technice graficznej, zgodnie z zasadami określonymi w Polskich Normach.
W dniu 27 marca 2006r. inwestor, złożył pismo, do którego dołączył zgodę S. P. na korzystanie z działki nr [...], trzy egzemplarze projektu budowlanego, nadto w tym dniu projektant K. M. dołączył kopie wyjaśnienia Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa oraz Urzędu Wojewódzkiego w sprawie posiadanych uprawnień.
Wbrew stanowisku organów rozstrzygających sprawę, inwestorzy wykonali nałożone opisanym wyżej postanowieniem obowiązki, niezależnie od oceny, że wadliwie organ I instancji stwierdził naruszenia, o których mowa w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego.
Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma treść przepisu art. 104 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane, zgodnie z którym osoby, które, przed dniem wejścia w życie ustawy, uzyskały uprawnienia budowlane lub stwierdzenie posiadania przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, zachowują uprawnienia do pełnienia tych funkcji w dotychczasowym zakresie.
Przytoczony przepis ma charakter przejściowy, a jego celem jest zachowanie praw legalnie nabytych przez osoby, o których w nim mowa. W powyższym przepisie ustawodawca zastrzegł, że wykonywać je można jedynie w zakresie, w jakim zostały nadane. Podkreślić trzeba, że to, w jakim zakresie dana osoba zachowała uprawnienia budowlane, w rozumieniu cytowanego przepisu art. 104, decyduje treść orzeczenia stwierdzającego nabycie tych uprawnień (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 1998r., sygn. akt IV SA 693/96, Baza orzeczeń LEX nr 43314).
Jak wynika z akt niniejszej sprawy, złożona wraz z projektem budowlanym decyzja Głównego Architekta Województwa z dnia 13 maja 1981r. Nr [...], wydana na podstawie § 5 i § 13 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska (Dz. U. Nr 8, poz. 46) stwierdza przygotowanie zawodowe K. M. upoważniające do wykonywania samodzielnej funkcji kierownika budowy i robót specjalności konstrukcyjno budowlanej oraz w szczególności, zgodnie z punktem 2 lit.a, upoważniające do sporządzania ("w budownictwie osób fizycznych") projektów w zakresie rozwiązań architektonicznych: budynków inwentarskich i gospodarczych, adaptacji projektów typowych i powtarzalnych innych budynków, sporządzania planów zagospodarowania działki związanych z realizacją tych budynków.
Jak wynika z jej treści, wymieniona wyżej decyzja określająca zakres uprawnień budowlanych K. M. stanowi podstawę między innymi do sporządzania przez wymienioną osobę projektów rozwiązań architektonicznych budynków inwentarskich i gospodarczych, adaptacji projektów typowych i powtarzalnych innych budynków oraz planów zagospodarowania działki związanych z realizacją tych budynków. Zmiany w zakresie adaptacji dokonywane mogą być jedynie za zgodą autora projektu, natomiast uprawnienia do adaptacji nie stanowią podstawy do samodzielnego sporządzania projektów innych budynków oraz projektów w zakresie rozwiązań konstrukcyjno - budowlanych. Aktualnie obowiązujące przepisy Prawa budowlanego nie zawierają pojęć "projekt typowy i powtarzalny". Zwrócić jednakże trzeba uwagę na przepis § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133), który reguluje na określonych warunkach zastosowanie przez projektanta obiektu budowlanego jako projektu architektoniczno–budowlanego - "projektu obiektu budowlanego przeznaczonego do wielokrotnego zastosowania".
Organy architektoniczno – budowlane rozstrzygające sprawę nie kwestionowały, jak się zdaje a co należy ocenić jako trafne, uprawnień projektanta K. M. do adaptacji istniejącego już, gotowego projektu budowlanego w zakresie architektonicznym, natomiast uznały, że adaptacja ta objęła rozwiązania konstrukcyjno – budowlane. Istotnie, uprawnienia K. M. do adaptacji dotyczą wyłącznie rozwiązań architektonicznych, co oznacza za niedopuszczalne wprowadzanie zmian konstrukcyjnych. W tym miejscu należy podkreślić, że zaskarżona decyzja ani decyzja ją poprzedzająca nie wymieniają jakie zmiany o charakterze konstrukcyjnym zawarte zostały w złożonym, stanowiącym adaptację, projekcie. Trafnie podnosi skarżący Prokurator Okręgowy, że jedynie analiza projektu architektonicznego może wskazywać, iż za takie niedopuszczalne rozwiązanie uznał organ architektoniczny zlikwidowanie (zamurowanie) okna w piwnicy budynku mieszkalnego. Zgodzić się trzeba ze skarżącym, że zamurowanie okienka o wymiarach 50cm x 50cm poprzez zastąpienie w projekcie otworu dodatkową warstwą m. in. betonu nie ma wpływu na konstrukcję budynku. Z całą pewnością, jako element elewacji, ma wpływ na architekturę budynku, taka zaś zmiana, tym bardziej, że dokonana za zgodą autora projektu, pozostaje w ramach posiadanych przez K. M. uprawnień architektonicznych. Nie ulega również wątpliwości, co trafnie podnosi skarżący Prokurator, że projektant posiada uprawnienia do samodzielnego projektowania budynków gospodarczych, a do tej kwestii organ odwoławczy nie odniósł się wcale.
Zatem wadliwa interpretacja decyzji stwierdzającej przygotowanie zawodowe K. M. doprowadziła do naruszenia przytoczonego wyżej przepisu art. 104 Prawa budowlanego, jak również przepisu art. 35 ust. 1 i ust. 3 Prawa budowlanego.
Również za nietrafne uznać należy stanowisko organów administracji, iż niezamieszczenie w projekcie oświadczenia właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą publiczną w myśl przepisów o drogach publicznych, stanowi o niedopełnieniu postanowień art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego. Wymieniony przepis w ustępie 3 pkt 3 lit. b przewiduje, iż projekt budowlany powinien zawierać, stosownie do potrzeb oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą publiczną zgodnie z przepisami o drogach publicznych.
Jak wynika z akt, do projektu dołączone zostało postanowienie Burmistrza Miasta K. z dnia 20 grudnia 2005r. Nr [...], które w punkcie 7 przewiduje, że "dojazd na teren działki [...] przez działkę nr [...] z ulicy [...] (działka nr [...]) traktuje się jako tymczasowy, do czasu docelowego przebiegu i wykonania dróg w tym rejonie". Dodatkowo inwestorzy dołączyli do złożonego projektu zgodę S. P. na korzystanie z działki nr [...], posiadającej zjazd do drogi publicznej. Powyższe oznacza, że działka inwestorów posiada zjazd do drogi publicznej – ul. [...], o czym mowa w postanowieniu Burmistrza. Ani z treści postanowienia Starosty z dnia 20 marca 2006r. ani z treści decyzji Starosty z dnia 10 kwietnia 2006r. nie wynika jednoznacznie, jaka była potrzeba żądania oświadczenia i od jakiego zarządcy miałaby pochodzić (zgodnie z kategorią dróg określonych w art. 2 i stosownie do art. 19 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych Dz. U. z 2004r., Nr 204, poz. 2086, z późn. zm.), a także na podstawie którego przepisu ustawy o drogach publicznych wymóg ten organ formułuje. Dopiero w zaskarżonej decyzji Wojewody mowa jest o Zarządzie Dróg Powiatowych, a w odpowiedzi na skargę wskazuje się jako podstawę określonego wyżej obowiązku przepis art. 29 ust. 3 pkt 2 ustawy o drogach publicznych. Jednakże żaden z organów nie powołał się ani nie uzasadnił potrzeby oświadczenia właściwego zarządcy drogi dokonanego w inny sposób i przez inny podmiot niż w opisanym wyżej postanowieniu Burmistrza Miasta. Wskazać przy tym należy, że oświadczenie właściwego zarządcy drogi stanowi wymaganą prawem opinię, o której mowa w art. 32 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. W ocenie Sądu takie postępowanie organów narusza podstawowe zasady regulujące postępowanie administracyjne, w szczególności art. 8 kpa, statuującego zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli, art. 9 kpa wyrażającego zasadę udzielania pomocy prawnej stronom i innym uczestnikom postępowania oraz art. 11 kpa, wyrażającego zasadę przekonywania, co nakłada w szczególności na organy obowiązek starannego i możliwie najbardziej pełnego uzasadnienia decyzji pod względem prawnym i faktycznym. Naruszenie wymienionych przepisów postępowania w ocenie Sądu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie Sąd podziela zarzut skargi wskazując ponadto, że organy administracji obu instancji naruszyły również przepis art. 107 § 3 kpa. Uzasadnienie jest integralną częścią decyzji, a jego funkcją jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia stanowiącego dyspozytywną część decyzji. Zadaniem uzasadnienia jest przekonanie strony o prawidłowości rozstrzygnięcia i powinno być skonstruowane w sposób umożliwiający realizację zasady ogólnej przekonywania wyrażonej w art. 11 kpa. Równocześnie uzasadnienie powinno stwarzać umożliwić organowi nadzoru oraz sądowi administracyjnemu sprawdzenie prawidłowości toku rozumowania organu wydającego decyzję oraz motywów rozstrzygnięcia.
Tymczasem z uzasadnienia decyzji organów obu instancji nie wynika nie tylko potrzeba złożenia oświadczenia właściwego zarządcy drogi, ponad to, co już znajdowało się w aktach administracyjnych, ale także czy i jakie zmiany - naniesione kolorem czerwonym z zastosowaniem techniki graficznej niezgodnej z zasadami określonymi w Polskich Normach, naruszają § 6 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. 2003 r. Nr 120, poz. 1133). Nie wiadomo, czy dotyczy to używania w projekcie architektonicznym grafiki koloru czerwonego, czy też dotyczy to likwidacji okna o wymiarach 50 cm x 50 cm w ścianie nośnej domu jako zmiany konstrukcyjnej. Organy nie uzasadniły również, co jest podstawą do stanowczej oceny, że projektant K. M. nie posiada uprawnień do sporządzenia projektu budowlanego w części dotyczącej geotechnicznej oceny warunków posadowienia budynku, nie odniosły się przy tym do konkretnego projektu budowlanego dołączonego do wniosku inwestorów K. i M. P. Wymieniony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przepis art. 34 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego stanowi, że projekt budowlany powinien zawierać w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych. Z opisu (pkt 8 projektu budowlanego) wynika, że na terenie przeznaczonym pod zabudowę występują proste warunki gruntowe. Zważywszy na treść uprawnień K. M. jako projektanta adaptacji, Sąd nie widzi podstaw do kwestionowania uprawnień również w tym zakresie, a w każdym razie twierdzenie odmienne nie zostało dostatecznie uzasadnione w zaskarżonej decyzji.
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji weźmie pod uwagę ocenę prawną wyrażoną przez Sąd oraz rozstrzygnie złożony przez inwestorów wniosek, uwzględniając aktualne okoliczności sprawy.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153 poz. 1270) orzekł jak w sentencji.
W wyroku nie zawarto rozstrzygnięcia opartego na przepisie art. 152 powołanej wyżej ustawy, określającego czy i w jakim zakresie zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Rozstrzygnięcie takie jest bowiem obligatoryjne w przypadku, gdy zaskarżona decyzja nadaje się z istoty swej do wykonania, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca. Tym samym orzekanie o możliwości niewykonania wymienionych decyzji było bezprzedmiotowe.