II SA/Gd 73/06

II SA/Gd 73/06 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2007-01-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-02-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Dorota Jadwiszczok /sprawozdawca/
Jan Jędrkowiak
Jolanta Górska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędzia NSA Jan Jędrkowiak Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. i H. D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 grudnia 2005 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oddala skargę.
Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu złożonego przez J. i J. B. wniosku, decyzją z dnia 29 lipca 2005 roku, nr [...], działając na podstawie art. 51 ust. 4, art. 83 ust 1, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 80 ust 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2003 roku nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. zatwierdził projekt budowlany zamienny i udzielił wnioskodawcom pozwolenia na wznowienie robót budowlanych dotyczących budynku przy ul. [...]. Ponadto nałożył na inwestorów obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie tego obiektu budowlanego.
W uzasadnieniu organ stwierdził, iż inwestorzy w dniu 14 czerwca 2005 roku, złożyli wniosek o udzielenie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, zwracając się o zatwierdzenie projektu, który przewidywał wejście do obiektu od strony południowej.
Organ wskazał, iż złożony projekt jest kompletny i został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Ponadto inwestor złożył także oświadczenie o prawie do dysponowanie nieruchomością na cele budowlane.
Ponadto organ ustalił następujący stan faktyczny poprzedzający wydanie powyższej decyzji:
Decyzją z dnia 21 października 1987 r. Naczelnik Miasta udzielił J. B. i J. B. pozwolenia na budowę pawilonu usługowego na działce nr [...] znajdującej się przy ul. [...].
Natomiast w dniu 18 września 2001 roku Burmistrz Miasta decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, uwzględniając wniosek inwestorów uznał zmianę sposobu użytkowania obiektu z usługowej na mieszkalną za zgodną z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Następnie decyzją z dnia 24 grudnia
2001 r. Starosta zatwierdził projekt budowlany i wydał J. i J. B. pozwolenie na wznowienie robót budowlanych oraz zmianę sposobu użytkowania pawilonu usługowego na budynek mieszkalny.
Po ponownym przedłożeniu wniosku przez inwestorów Burmistrz Miasta w dniu 3 października 2002 roku wydał decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla rozbudowy budynku mieszkalnego.
W związku ze złożeniem przez E. i H. D. informacji, że roboty budowlane w budynku mieszkalnym przy ul. [...] są prowadzone niezgodnie z prawem Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego po przeprowadzeniu oględzin ustalił, iż na działce nr [...] ściana wschodnia oddalona jest od granicy działki o 292 cm, zaś ściana północna o 385 cm.
Mając na uwadze powyższe organ postanowieniem z dnia 2 lipca 2003 r. wstrzymał przedmiotowe roboty budowlane uzasadniając powyższe okolicznością, iż inwestycja w sposób istotny narusza przepis § 12 ust. 3 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690).
Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 3 lipca 2003 roku, na podstawie art. 51 ust 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, nałożył na inwestorów w celu doprowadzenia robót do stanu zgodnego z prawem obowiązki polegające miedzy innymi na zamurowaniu otworu okiennego i otworu drzwiowego w ścianie północnej i dostarczeniu projektu budowlanego dokończenia budowy uzgodnionego z Zakładem Energetycznym.
W związku z wykonaniem przez inwestorów powyższych czynności wystąpili oni o wznowienie robót budowlanych.
Organ jednakże po przeanalizowaniu nowego projektu budowlanego stwierdził, iż zawiera on w swojej treści nieprawidłowości i postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2004 roku na podstawie art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego nałożył na inwestorów obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości do dnia 30 maja 2004 roku, pod rygorem odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego.
Po przedłożeniu przez inwestorów kompletnego projektu budowlanego i po dokonaniu oględzin robót budowlanych wykonanych na terenie nieruchomości w dniu 21 czerwca 2004 roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 22 czerwca 2004 roku, zatwierdził projekt budowlany zamienny i udzielił J. i J. B. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych na nieruchomości przy ul. [...].
W wyniku złożonego przez właścicieli sąsiedniej działki – E. i H. D. odwołania od powyższej decyzji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 10 grudnia 2004 roku, uchylił w całości zaskarżoną decyzję z dnia 22 czerwca 2004 roku i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Ponownie rozpoznając sprawę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 22 marca 2005 roku, na podstawie art. 51 ust. 4 ustawy Prawo budowlane odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia J. i J. B. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych na nieruchomości przy ul. [...].
W uzasadnieniu organ wskazał iż inwestor złożył ostateczny projekt dokończenia budowy, z którego wynikało iż przewiduje on rozbudowę przedmiotowego obiektu o nowe części: wiatrołap od strony północnej w odległości 2,30 m od granicy działki budowlanej oraz taras. W ocenie organu, wskazana rozbudowa wykracza poza przewidzianą prawem procedurę naprawczą mającą zastosowanie w przypadku istotnego odstąpienia od pozwolenia na budowę zgodnie z przepisem art. 50 i art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, ponadto jej realizacja nie wynika z zakresu robót budowlanych przewidzianych w sporządzonym orzeczeniu technicznym.
Na skutek odwołania J. i J. B. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia 6 czerwca 2005 roku, nr utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia 22 marca 2005 r., podtrzymując argumentacje przytoczoną przez organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji.
Po sporządzeniu nowej wersji projektu nie przewidującej wiatrołapu i tarasu inwestorzy w dniu 14 czerwca 2005 roku, złożyli ponownie wniosek o udzielenie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, zwracając się o zatwierdzenie projektu, który przewidywał wejście do obiektu od strony południowej.
Odwołanie od decyzji z dnia 29 lipca 2005 r. złożyli E. i H. D. wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu odwołujący się podnieśli sprzeczność zatwierdzonego projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 3 października 2002 roku.
W ich ocenie wzniesiony obiekt góruje nad pozostałymi domami dzielnicy i całkowicie nie harmonizuje z istniejącymi budynkami, zaś analiza projektu budowlanego z roku 1987, roku 2001 oraz zatwierdzonego zaskarżoną decyzją wskazuje, iż wznoszony obiekt jest wyższy od pierwotnie planowanego o ponad metr. Ta okoliczność natomiast wskazuje na legalizację niedopuszczalnej samowoli budowlanej, która narusza prawa sąsiadów. Ponadto ściana wschodnia budynku, usytuowana została za blisko granicy działki stanowiącej własność skarżących, w odległości mniejszej niż 3 m.
Odwołujący się podnieśli ponadto, że zatwierdzony projekt budowlany jest sprzeczny z przepisami prawa, a mianowicie z § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Według odwołujących się, budynek miał mieć wymiary: długość 1050 cm, szerokość 650 cm, zaś pomiary dokonane w 2005 roku wskazują, że budynek ma 1069 cm długości, 674 szerokości, w tym zakresie ustalenia poczynione przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego uznać należy za nierzetelne, gdyż w decyzjach przyjmuje się że obiekt został wzniesiony zgodnie z projektem.
Decyzją z dnia 16 grudnia 2005 roku, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1pkt 1 k.p.a. oraz art. 51 ust. 4, art. 80 ust. 2 pkt 2, art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia 29 lipca 2005 roku.
W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał się na treść art. 51 ust. 4 ustawy Prawo budowlane zgodnie z którym właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku o którym mowa w ust. 1 pkt 3. Na podstawie przedłożonej dokumentacji organ drugiej instancji stwierdził, iż inwestorzy wykonali nałożony obowiązek, dlatego też podjęcie przez organ pierwszej instancji zaskarżonej decyzji było prawnie uzasadnione.
Organ odnosząc się do argumentacji dotyczącej usytuowania ściany wschodniej budynku w odległości mniejszej niż 3 m stwierdził, iż akceptacja takiego usytuowania została uwzględniona w decyzji z dnia 24 grudnia 2001 roku, którą to decyzję państwo D.odebrali w dniu 31 grudnia 2001 roku nie kwestionując jej.
Według organu odwoławczego także zarzut dokonania samowoli budowlanej przez rażące naruszenie założeń planu zagospodarowania przestrzennego i decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie znajduje potwierdzenia w znajdującym się w aktach sprawy materiale dowodowym.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli E. i H. D. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.
W uzasadnieniu skarżący wskazali, iż zarówno Powiatowy jak i Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie mieli podstaw do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego gdyż zgodnie z art. 51 ust 4 ustawy Prawo budowlane decyzje o zatwierdzeniu projektu zamiennego wydaje się tylko w przypadku zakończenia robót. Zdaniem skarżących uchylenie poprzednich decyzji budowlanych stwarza nową sytuację prawną, tym samym inwestor nie powinien składać zamiennego projektu budowlanego tylko projekt budowlany.
Ponadto według skarżących na organie ciąży powinność sprawdzenia czy obowiązki nałożone na inwestora zostały wykonane, organ nie może poprzestać tylko na oświadczeniach i zapewnieniach inwestora.
W pozostałej części uzasadnienia skarżący przytoczyli argumentację, która została powołana w uzasadnieniu odwołania od decyzji organu pierwszej instancji.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentacje zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która kontrolowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2).
W postępowaniu sądowoadministracyjnym badaniu podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów.
Uwzględnienie skargi następuje jedynie w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm.).
Sąd badając przedmiotową sprawę uznał, iż skarga jest niezasadna.
Podstawą rozstrzygnięcia dla zaskarżonej decyzji jest przepis art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2003 r., nr 207, poz. 2016 ze zm.), zgodnie z którym po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo - jeżeli budowa została zakończona – decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W decyzji tej nakłada też obowiązek uzyskania w dalszej kolejności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu.
W dniu 14 czerwca 2005 r. J. i J. B. zwrócili się z wnioskiem do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego (przewidującego wejście od strony południowej budynku) oraz o wydanie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych dla budynku mieszkalnego znajdującego się przy ul. [...] na działce nr [...].
W toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego organ stwierdził, iż złożony w dniu 14 czerwca 2005 r. nowy projekt budowlany jest kompletny i został sporządzony przez osoby posiadające wymagane prawem uprawnienia budowlane.
Analizując materiał zawarty w aktach sprawy, a w szczególności treść wydawanych rozstrzygnięć w odniesieniu do inwestycji dotyczącej budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego przy ul. [...] na działce nr [...], Sąd podziela powyższe stanowisko, bowiem nie dopatrzył się w niniejszej sprawie naruszeń prawa materialnego, jak też procedury.
Organy prawidłowo zbadały stan faktyczny sprawy oraz dokonały rzetelnych ustaleń, co do zgodności z prawem złożonego w dniu 14 czerwca 2005 r. projektu budowlanego dotyczącego budynku znajdującego się na działce nr [...].
Inwestorzy przedłożyli też wszystkie wymagane prawem dokumenty niezbędne do wydania przedmiotowej decyzji.
W związku z tym, iż inwestorzy wypełnili wszelkie nałożone na nich prawem obowiązki, organ pierwszej instancji zobligowany był do wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz do udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych.
Pewne wątpliwości budzić może kwestia prawidłowości usytuowania budynku względem granicy z sąsiadującą nieruchomością, co podkreślane jest przez skarżących zarówno w treści odwołania jak też skargi.
Z materiału dowodowego wynika, iż ściana północna przedmiotowego budynku posiadająca otwory okienne zlokalizowana została w odległości mniejszej niż 4 m od granicy sąsiedniej działki, natomiast ściana wschodnia, bez otworów, w odległości mniejszej niż 3 m. W protokole z oględzin sporządzonym w dniu 13 marca 2003 r. zawarte zostały dokładne informacje, iż ściana północna oddalona jest od granicy działki o 385 cm, natomiast wschodnia o 292 cm.
W związku z powyższym ustaleniem Państwowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 3 lipca 2003 r. zobowiązał inwestorów w pierwszej kolejności do zamurowania otworów okiennych w ścianie północnej, co też uczyniono (por. protokół z dnia 21 czerwca 2004 r., k. nr 44 akt organu pierwszej instancji).
Zamurowanie otworów okiennych w ścianie północnej spowodowało, iż zachowana została prawidłowa odległość między obiektem a działką sąsiadów od strony północnej.
Zgodnie bowiem z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.), jeżeli z przepisów § 13, 60, 271 i 273 lub przepisów odrębnych nie wynikają inne wymagania, budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż:
1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy,
2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy.
Pozostaje jednakże problem związany z usytuowaniem ściany wschodniej.
Podstawową kwestią w rozpatrywanej sprawie jest ustalenie, czy zaistniałe odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego zostało uznane za istotne w chwili wszczęcia postępowania w przedmiocie doprowadzenia przedmiotowej inwestycji do stanu zgodnego z prawem.
Zarówno z uzasadnienia postanowienia z dnia 2 lipca 2003 r. o wstrzymaniu robót budowlanych, jak też z uzasadnienia decyzji z dnia 3 lipca 2003 r. wydanej w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 i 52 Prawa budowlanego wynika jednoznacznie, że powodem wstrzymania robót i nałożenia na inwestora obowiązków jest odległość budynku od północnej granicy działki. Uznanie tej odległości (385 cm) za odstępstwo od obowiązujących przepisów stało się przyczyną nałożenia na inwestorów obowiązku zamurowania otworów okiennych i drzwiowych w ścianie północnej, co następnie zostało wykonane. Natomiast stwierdzenie odległości budynku od wschodniej granicy (292 cm) nie spowodowało obciążenia inwestora konkretnym obowiązkiem, a zatem nie zostało uznane za istotne odstępstwo.
W tym miejscu należy rozważyć definicję pojęcia "istotne odstępstwa" zawartego w art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane.
Ustawodawca nie zdefiniował w art. 51 Prawa budowlanego co należy uznać za odstępstwa istotne, warunkujące zastosowanie określonego w tym przepisie postępowania.
Brak zdefiniowania pojęcia istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu w przepisie art. 51 ust. 1 pkt 3 uzasadnia sięgnięcie przez organ do bogatego orzecznictwa sądów administracyjnych, które w tej kwestii ustaliły jednoznaczne stanowisko w kwestii, co należy uznać za istotne odstąpienie.
Sądy administracyjne przyjęły pogląd, że takim istotnym odstępstwem jest między innymi naruszenie przepisów techniczno - budowlanych, obowiązujących Polskich Norm oraz odstąpienie zmieniające usytuowanie, przeznaczenie obiektu budowlanego, czy też naruszenie interesów osób trzecich w rozumieniu art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego, zamiana jakościowa obiektu budowlanego, spowodowanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia, bądź zagrożenia dla środowiska (por. wyrok NSA z dnia 12 marca 2002 r., sygn. akt SA/Rz 855/00, nie publ.).
W przypadku ustalania, czy dane odstępstwo jest istotne, czy też nie należy pamiętać, że samo wystąpienie zmian w usytuowaniu obiektu budowlanego nie musi automatycznie stanowić odstąpienia istotnego.
W niniejszej sprawie mamy taką właśnie sytuację. Inwestorzy odstąpili od zasady zachowania właściwej odległości od granicy z sąsiednią nieruchomością, ale odstąpienie to wyniosło od strony wschodniej zaledwie 8 cm. Takie odstąpienie trudno zaś uznać za odstępstwo istotne.
Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżących, iż organy administracyjne obu instancji wydały zaskarżone decyzje opierając się na przepisie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego nie mając do tego podstawy gdyż przedmiotowa inwestycja nie została zakończona, uznać należy za nietrafny.
Zdanie pierwsze przepisu art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego jednoznacznie wskazuje, iż po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo - jeżeli budowa została zakończona - o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego.
Ustawodawca w powyższym przepisie przewidział dwie sytuacje, w których organ może wydać decyzję o zatwierdzeniu projektu i wznowieniu robót budowlanych, to jest: jeszcze w trakcie budowy obiektu, oraz po zakończeniu jego budowy. W pierwszym przypadku inwestor składa projekt budowlany, w drugim zaś projekt budowlany zamienny.
Wątpliwości skarżących budzi użyte przez inwestorów sformułowanie, iż złożyli oni "projekt budowlany zamienny", które to też sformułowanie powtórzone zostało w decyzji organu pierwszej instancji. Wskazać należy, iż użycie słowa "zamienny" nie ma żadnego znaczenia dla sprawy, bowiem istotna jest treść przedmiotowego projektu. Jeśli treść projektu zgodna jest z przepisami prawa oraz zwiera odpowiednie opinie, uzgodnienia, pozwolenia i inne dokumenty wymagane przepisami szczególnymi, to taki projekt uznać należy za prawidłowy. Sama zaś nazwa powyższego dokumentu nie może przesądzać o jego prawidłowości.
Ponadto w ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, przedmiotowa inwestycja jest zgodna z przepisami prawa, z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Obiekt budowlany zlokalizowany został na terenie objętym przepisami obowiązującego w chwili wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta, zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej z dnia 9 czerwca 1993 r. Z wyrysu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, iż wnioskowana inwestycja położona jest w strefie oznaczonej w planie symbolem C.M-2. Jest to strefa dla której plan przewiduje funkcję zabudowy mieszkaniowej o średniej i niskiej oraz usług o dopuszczalnej liczbie kondygnacji 1-2, 5.
W ocenie skarżących powyższy plan oraz wydana w dniu 3 października 2002 r. decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wskazują, iż realizowany na tym terenie obiekt budowlany nie powinien swoim wyglądem zewnętrznym zakłócać charakteru miejsc sąsiadujących, naturalnych pejzaży oraz perspektyw głównych. W ocenie skarżących przedmiotowy budynek nie spełnia tych kryteriów.
Rozpatrując powyższy zarzut należy wyjaśnić, iż w treści decyzji z dnia 3 października 2002 r. w pkt 3 wskazano, iż przy projektowaniu obiektu budowlanego należy uwzględnić, iż projektowany budynek powinien harmonizować co do formy architektonicznej z innymi budynkami oraz podkreślono, iż nie wolno dopuszczać do nieuzasadnionej dominacji i przerostu formy.
Z dokumentacji zawartej w aktach, w szczególności ze zdjęć, z protokołu oględzin z dnia 12 marca 2003 r. i projektu budowlanego, jednoznacznie wynika, iż sporny budynek jest budynkiem niewielkim, dwukondygnacyjnym (przyziemie i parter), o wysokości 6 m, długości 10,48 m, szerokości 6,49 m i płaskim dachu. Swoją formą i wielkością nie odbiega od rozmiarów budynków sąsiednich, nie zakłóca też charakteru miejsca czy naturalnych pejzaży.
Użyty przez skarżących argument, iż budynek po zakończeniu budowy zasłoni, im widok od strony wschodniej jest o tyle zasadny, iż rzeczywiście dojdzie do pewnego ograniczenia widoczności.
Taka sytuacja jest czymś naturalnym, gdy właściciel sąsiedniej nieruchomości zamierza skorzystać ze swoich praw i zrealizować planowaną inwestycję. Jednakże subiektywne poglądy estetyczne osób trzecich nie mogą ograniczać praw właścicielskich jeżeli projektowany budynek spełnia wszelkie warunki określone w przepisach prawa i wydanych dla niego decyzjach. Każdy ma prawo do swojej opinii i zastrzeżeń co do estetyki najbliższego krajobrazu, lecz nie zawsze może z tego wywodzić zarzutu mającego umocowanie w obowiązującym prawie.
Należy w tym momencie podkreślić, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przewidywała wzniesienie budynku o 1- 2,5 kondygnacjach, inwestor zaprojektował natomiast budynek dwukondygnacyjny.
Sąd podziela stanowisko organu drugiej instancji także w kwestii stwierdzenia, iż decyzja organu nadzoru w przedmiotowej sprawie nie sankcjonuje samowoli budowlanej i nie prowadzi do zalegalizowania obiektu budowlanego wybudowanego niezgodnie z przepisami prawa. Bezsprzecznie procedura zastosowana przez organ pierwszej instancji zmierzała do doprowadzenia zaistniałej sytuacji do stanu zgodnego z prawem, oczywiście po spełnieniu wymaganych prawem warunków. Oznacza to, że przedmiotowa inwestycja, mimo pewnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego po spełnieniu nałożonych na inwestorów obowiązków mogła zostać zrealizowana.
Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.