II SA/GD 674/23

II SA/Gd 674/23 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2024-02-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-08-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Diana Trzcińska /sprawozdawca/
Krzysztof Kaszubowski /przewodniczący/
Wojciech Wycichowski
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 503
art. 53 ust. 4
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) Asesor WSA Wojciech Wycichowski Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Pazdykiewicz po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2024 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi D. J. i J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 17 maja 2023 r. nr SKO.450.52.2023 w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Nowa Wieś Lęborska z dnia 27 lutego 2023 r., nr RRG.6733.16.2020, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku solidarnie na rzecz skarżących D. J. i J. J. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
D. J. i J. J. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego, w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Po rozpoznaniu wniosku P. Sp. z o. o., reprezentowanej przez D. C., decyzją z 18 grudnia 2020 r. Wójt Gminy Nowa Wieś Lęborska ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie sieci gazowej - gazociągu średniego ciśnienia na działkach nr [..] obręb [..]oraz nr [..]-[..] obręb M.
Odwołanie od tak wydanej decyzji złożyli skarżący, będący właścicielami działki nr [...], obr. M. Strona skarżąca uznała, że przebieg sieci w kształcie wskazanym przez inwestora wyłącza spod użytkowania znaczną część należącej do skarżących działki, gdyż przecina ją i przebiega niemal przez jej środek z jednego krańca na drugi. Znacznie lepszym rozwiązaniem byłoby, w ocenie skarżących, poprowadzenie sieci wzdłuż granicy działki lub w linii prostej w niedużej odległości od granicy. Odwołanie złożyli także T. i M. J., właściciele działek nr [..]-[..].
W wyniku rozpoznania wniesionych odwołań, decyzją z 15 lutego 2021 r. Kolegium uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania, uzasadniając rozstrzygnięcie błędami proceduralnymi, a także niewyjaśnieniem w stopniu wystarczającym stanu faktycznego sprawy, przejawiającym się brakiem właściwego ustalenia charakteru inwestycji, jej znaczenia w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.), jej klasyfikacji jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko oraz przebiegu inwestycji, w świetle zarzutów podnoszonych przez odwołujących się.
Kolegium uwzględniło, że wniosek został złożony za pośrednictwem platformy ePUAP wraz z pełnomocnictwem, przy czym zarówno podanie jak i pełnomocnictwo nie zostały podpisane w sposób elektroniczny. Złożona kopia ręcznie podpisanego pełnomocnictwa nie spełnia wymogów art. 33 § 3 k.p.a. Nadto skoro pełnomocnictwo podpisali prokurenci, zasadne jest zbadanie zakresu udzielonej prokury. Kolegium wskazało także, że w aktach brak jest informacji potwierdzających dokonanie obwieszczenia (art. 53 ust. 1 u.p.z.p.) zawiadamiającego o wszczęciu postępowania. Brak jest także stosownych informacji w zakresie dokonania obwieszczenia o wydaniu decyzji. Nadto nie zapewniono stronom możliwości skorzystania z uprawnień wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. Kolegium wskazało także, że postanowienie o zawieszeniu postępowania zostało doręczone pełnomocnikowi wnioskodawcy, z pominięciem innych stron. Zdaniem Kolegium, niedopuszczalne jest także wydanie przez organ decyzji bez uprzedniego podjęcia zawieszonego postępowania. Niedopełnienie obowiązku podjęcia postępowania organ uznał za rażące naruszenie prawa. Kolegium podkreśliło także, że decyzja nie zawierała właściwego uzasadnienia, gdyż Wójt powinien był zbadać i opisać zastrzeżenia skarżących. W ocenie Kolegium, Wójt rozpoznając wniosek powinien także dokonać stosownej analizy stanu faktycznego.
Realizując wskazania Kolegium, postanowieniem z 29 kwietnia 2021 r. Wójt podjął z urzędu zawieszone postępowanie. Następnie pismem z 5 maja 2021 r. Wójt wezwał Spółkę do przedłożenia oryginału lub uwierzytelnionej kopii pełnomocnictwa wraz z dokumentami potwierdzającymi umocowanie do jego udzielenia. Jednocześnie wezwano do przedstawienia argumentacji do wniosku wraz z graficzną koncepcją przebiegu planowanej inwestycji. W odpowiedzi na powyższe Spółka złożyła m.in. potwierdzony notarialnie odpis pełnomocnictwa udzielonego D. C. do reprezentowania P. Sp. z o.o., przez działających łącznie dwóch prokurentów Spółki. Jednocześnie złożono informację z KRS, wskazującą na sposób reprezentacji spółki oraz wskazującą prokurentów udzielających pełnomocnictwa.
W dniu 21 czerwca 2021 r. Spółka zwróciła się o wyłączenie z zakresu postępowania działek: nr [...] obr. L. oraz działek [..]-[..] obr. M. Spółka przedłożyła korektę wniosku, opatrzoną podpisem elektronicznym. Zgodnie z wnioskiem inwestycja miała objąć położone w M. działki nr [..]-[..].
Decyzją z 1 grudnia 2021 r. Wójt ponownie ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla wnioskowanej inwestycji.
Odwołanie od powyższej decyzji ponownie złożyli skarżący.
Po rozpoznaniu odwołania, decyzją z 7 marca 2022 r. Kolegium uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, z uwagi na brak uzgodnienia projektu decyzji z Zarządem Dróg Wojewódzkich w Gdańsku, mimo przylegania terenu inwestycji do pasa drogowego.
Pismem z 15 czerwca 2022 r. Wójt wystąpił do właściwych organów o uzgodnienia. W związku z wystąpieniem Wójta o uzgodnienie projektu decyzji decyzją z 4 lipca 2022 r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie umorzył postępowanie z urzędu w zakresie zabudowy i zagospodarowania terenu położonego na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, gdyż teren inwestycji znajduje się poza obszarem szczególnego zagrożenia powodzią. Postanowieniem z 5 lipca 2022 r. Zarząd Dróg Wojewódzkich w Gdańsku uzgodnił pozytywnie bez uwag projekt decyzji.
Ponownie rozpoznając sprawę, decyzją z 27 lutego 2023 r. Wójt ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie sieci gazowej - gazociągu średniego ciśnienia z rurami osłonowymi i zasuwami odcinającymi na działkach nr [..]-[..] obr. M. Organ uwzględnił wskazane wyżej uzgodnienia, wskazując, że dokonano także uzgodnienia ze Starostą Powiatowym (w trybie art. 53 ust. 5 u.p.z.p.) i Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Gdańsku (art. 53 ust. 5c u.p.z.p.).
Odwołania od tak wydanej decyzji wnieśli ponownie skarżący, działając osobiście oraz za pośrednictwem pełnomocnika, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, poprzez pominięcie osoby pełnomocnika w postępowaniu, bowiem co prawda otrzymał on decyzję w sprawie, lecz z jej treści wynika iż organ prowadził korespondencję z wnioskodawcą, odwołującymi się i innymi stronami postępowania, jednakże nie został on o tym zawiadomiony.
Po rozpoznaniu wniesionego odwołania, decyzją z 17 maja 2023 r. Kolegium w punkcie 1 uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej punktu 5; w punkcie 2 uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej punktu 9 w tej części rozstrzygnęło co do istoty, natomiast w punkcie 3 w pozostałym zakresie utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że skarżona decyzja Wójta jest co do zasady prawidłowa. Z wyjaśnień wnioskodawcy wynika, że planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego. Budowa sieci gazowej wpisuje się w kierunki rozwoju gmin, na terenie których jest planowana oraz w potrzeby ich mieszkańców i przedsiębiorców, nadto gaz będzie dostarczany do obiektów wojskowych. Kolegium wskazało, że Wójt dokonał uzgodnień z art. 53 ust. 4 u.p.z.p. Uwzględniło także posiadaną z urzędu wiedzę o innych postępowaniach w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji polegającej na budowie sieci gazowej średniego ciśnienia, rur osłonowych i zasuw odcinających.
Kolegium nie podzieliło zarzutów odwołujących się, że podnoszone w toku postępowania zarzuty dotyczyły pominięcia badania, czy proponowany przez inwestora przebieg inwestycji jest uzasadniony i czy ograniczy korzystanie z nieruchomości osób trzecich. Zdaniem Kolegium złożone przez inwestora wyjaśnienia wskazują, że przebieg planowanej inwestycji jest wypadkową interesu publicznego i prywatnego. Kolegium podkreśliło stanowisko orzecznictwa, że ustalanie inwestycji celu publicznego nie wymaga analizowania różnych wariantów przedkładanych przez uczestników postępowania, nie będących inwestorami. W ocenie Kolegium sprawa jest dostatecznie wyjaśniona. Nadto na uwzględnienie nie zasługują zarzuty odwołania dotyczące niezapewnienia należytego udziału w postępowaniu pełnomocnikowi skarżących.
Kolegium wskazało także, że wobec błędów w rozstrzygnięciu wydanej decyzji Wójta, polegających na dokonaniu powtórzenia w punktach 4 i 5 oraz 9.8, Kolegium dokonało w rozstrzygnięciu zmian.
W skardze na tak wydaną decyzję zarzucono naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, mające wpływ na jego wynik i treść zaskarżonej decyzji tj.:
art. 40 § 2 k.p.a. poprzez zaniechanie dokonywania doręczeń do rąk ustanowionego w sprawie pełnomocnika;
art. 7 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia przez organy stanu faktycznego sprawy, a w szczególności poprzez nieodniesienie się do argumentacji przedstawionej przez skarżącą w odwołaniu od decyzji oraz nieinformowanie oraz poprzez zaniechanie przez organy administracji należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków strony skarżącej, będących przedmiotem postępowania administracyjnego,
art. 8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób niepogłębiający zaufania strony do organów państwa,
art. 9 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organy należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków strony skarżącej będących przedmiotem postępowania administracyjnego.
W rezultacie wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że organy obu instancji dokonały błędnej wykładni przepisów prawa materialnego i w sposób mało wnikliwy przeanalizowały sytuację.
Strona skarżąca zarzuciła przy tym, że Wójt dokonywał doręczeń w sposób całkowicie dowolny - część korespondencji była przesyłana pełnomocnikowi stron, a część samym stronom (z wyłączeniem pełnomocnika). Pominięcie pełnomocnika uniemożliwia stronie ochronę jej praw i interesów oraz otrzymania ochrony prawnej. Pełnomocnik stron miał przy tym w toku całego postępowania niepełny obraz sprawy i pozostawał w nieświadomości odnośnie do poczynań organu. Strona skarżąca wskazała na pogląd orzecznictwa, zgodnie z którym doręczenie pisma stronie, w sytuacji gdy został ustanowiony w sprawie pełnomocnik, nie wywołuje żadnego skutku procesowego, stanowiąc jedynie informację dla strony o treści pisma. Skarżący wskazali także, że w postępowaniu wystąpiły naruszenia procedury administracyjnej w tym w szczególności naruszenia naczelnych zasad postępowania administracyjnego płynących z art. 7, 9 i 10 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych powodów niż w niej wskazane.
Przedmiotem sprawy jest decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego – sieci gazowej średniego ciśnienia, wydana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz.U. z 2022 r. poz. 503 ze zm. – dalej u.p.z.p.).
Zgodnie z ogólną zasadą wynikającą z art. 4 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, zaś sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy (ust. 2). Stosownie do treści art. 2 pkt 5 u.p.z.p. przez inwestycję celu publicznego rozumie się działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (u.g.n.).
Wśród celów wskazanych w art. 6 u.g.n. ustawodawca wymienił w pkt 2: budowę i utrzymanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Powyższe oznacza, że sporna inwestycja w postaci budowy gazociągu stanowi – co bez naruszenia prawa ustaliły organy obydwu instancji – inwestycję celu publicznego odpowiadającą treści art. 2 pkt 5 u.p.z.p.
Ustalenie charakteru spornej inwestycji (mającej zapewnić dostawy gazu nowym nieruchomościom) powodowało konieczność rozważenia obowiązku uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Na obszarze zaplanowania inwestycji nie obowiązuje bowiem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (art. 50 ust. 1 u.p.z.p.).
W tym miejscu wskazać należy, że bez znaczenia w sprawie pozostaje powoływana przez skarżącą okoliczność braku jej zgody na przeprowadzenie instalacji, bowiem podjęcie działań inwestycyjnych, dla których decyzja lokalizacyjna jest pierwszym etapem, zależy od woli i potrzeb inwestora oraz ich zgodności z prawem. Natomiast, w toku tego postępowania organ obowiązany jest dokonać czynności, uregulowanych w przepisach prawa, w tym w szczególności – dokonać uzgodnień z organami, wymienionymi w art. 53 ust. 4 u.p.z.p., w zakresie wynikającym z ich właściwości rzeczowej. W toku niniejszego postępowania Wójt podjął się uzgodnień z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. Pismem z 15 czerwca 2022 r. Wójt wystąpił o dokonanie uzgodnień do Starostwa Powiatowego w Lęborku, Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gdańsku, Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Gdańsku. Zauważyć w tym miejscu jednak należy, że w aktach postępowania przy wskazanym piśmie jako załącznik znajduje się obejmujący trzy strony projekt decyzji, bez załączników. Projekt decyzji z 15 czerwca 2022 r. odbiega przy tym w swej treści rozstrzygnięcia od rozstrzygnięcia Wójta z 27 lutego 2023 r. w części "Inne warunki i informacje". Projekt z 15 czerwca 2022 r. nie zawiera punktu 9.8 decyzji Wójta (Teren przez który przebiega ciek niewyróżniony – uzyskać pozwolenie wodnoprawne o ile będzie wymagane). Nie zawiera także rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 9.2 decyzji Wójta oraz w rozstrzygającej co do istoty w części Inne warunki i informacje decyzji Kolegium z 17 maja 2023 r.: Inwestycję na terenach leśnych należy zaprojektować i wykonać przeciskiem sterowanym, poniżej systemów korzeniowych drzew, umożliwiającym prowadzenie gospodarki leśnej w pełnym zakresie, z ustaleniem braku konieczności zachowania bezdrzewnej strefy kontrolowanej w pasie gazociągu nie tylko na etapie budowy, ale również po jego wybudowaniu na etapie użytkowania (eksploatacji). Przedmiotem uzgodnienia był konkretny projekt decyzji o warunkach zabudowy, który podlegał ocenie organów w takiej postaci, w jakiej został im przedłożony do uzgodnienia. Ostatecznie rozstrzygnięcie zapadło w innej treści. Tym samym decyzja nie podlegała uzgodnieniu we wskazanym wyżej zakresie. Jest to tym bardziej istotne, że w aktach postępowania brak jest potwierdzenia, że przesłany organom projekt decyzji zawierał mapę – plan sytuacyjny. Tymczasem zarówno z projektu decyzji (pkt 8.4) jak i wydanych decyzji Wójta z 27 lutego 2023 r. (pkt 9.5) i Kolegium z 17 maja 2023 r. (pkt 9.5) wynika, że zawierający plan sytuacyjny i przedstawiający linie rozgraniczające załącznik nr 1 - stanowi integralną część decyzji. Zgodnie zaś z treścią art. 54 pkt 3 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.
Zwrócić należy także uwagę, że zarówno projekt decyzji z 15 czerwca 2022 r. jak i utrzymane w mocy w tej części przez Kolegium rozstrzygnięcie Wójta z 27 lutego 2023 r. zawiera "Wymagania dotyczące ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu", gdzie rozstrzygnięto, że teren, objęty wnioskiem leży w obszarze chronionego krajobrazu "Fragment Pradoliny Łeby i Wzgórza Morenowe Na Południe od Lęborka" i obowiązują na nim zakazy i ograniczenia określone uchwałą z 25 lipca 2016 r. nr 259/XXIV/16 Sejmiku Województwa Pomorskiego w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie pomorskim (Dz. Urz. Woj. Pomorskiego z 2016 r. poz. 2942).
Organy obu instancji nie uwzględniły jednak, że 29 kwietnia 2022 r., a więc przed przystąpieniem do uzgodnień, w Dzienniku Urzędowym Województwa Pomorskiego opublikowano pod poz. 1673, uchwałę nr 526/XLI/22 Sejmiku Województwa Pomorskiego z 28 marca 2022 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Wzgórz Lęborskich. Na mocy tej uchwały utworzono wskazany w uchwale obszar chronionego krajobrazu, obejmujący teren planowanej inwestycji (zgodnie z załącznikiem nr 1 do ww. uchwały z 28 marca 2022 r. przebieg granicy Obszaru Chronionego Krajobrazu Wzgórz Lęborskich). Podkreślenia przy tym wymaga, że na podstawie § 9 ww. uchwały z 28 marca 2022 r., w zakresie uregulowanym niniejszą uchwałą utraciła moc wskazana w rozstrzygnięciu Wójta uchwała nr 259/XXIV/16 Sejmiku Województwa Pomorskiego w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie pomorskim. Sąd dokonując analizy obu opisanych wyżej uchwał, uwzględnił przy tym, że zawierają one odmienne przepisy w zakresie zakazów i ograniczeń, których zastosowanie do analizowanej inwestycji powinno być przedmiotem rozwagi organów. Tym samym, w ocenie Sądu, organy obu instancji nie dokonały w sposób właściwy zarówno uzgodnień i jak i określenia przedmiotu rozstrzygnięcia z perspektywy mogących mieć zastosowanie zakazów i nakazów, ustanowionych ze względu na ochronę przyrody w ww. uchwale.
Bez wpływu na wynik sprawy pozostają natomiast uchybienia w zakresie doręczeń. Strona skarżąca nie wykazała bowiem, że uniemożliwiło jej to dokonanie konkretnych czynności procesowych. Art. 40 § 2 k.p.a. przewiduje, że jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że regulacja zawarta w tym przepisie ma charakter gwarancyjny dla strony, a jej celem jest zwolnienie mocodawcy z obowiązku osobistego działania. Z tego powodu doręczanie w toku postępowania pism samej stronie postępowania, a nie jej pełnomocnikowi, stanowi naruszenie art. 40 § 2 k.p.a., ale takie naruszenie nie zawsze musi prowadzić do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Ocenę skutków pominięcia w danej sprawie pełnomocnika każdorazowo odnieść bowiem należy do okoliczności konkretnej sprawy, przy jednoczesnym uwzględnieniu wpływu tego uchybienia na treść rozstrzygnięcia. Dla skuteczności zarzutu pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym koniecznym jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie - realizację przysługujących jej praw i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. To do strony stawiającej zarzut należy więc wykazanie istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy. Strona skarżąca nie wykazała, by poniosła negatywne konsekwencje w związku z zarzucanym sposobem doręczenia. Przy czym to na stronie stawiającej taki zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Nadto skarżący zarówno przed Wójtem i jak i Kolegium reprezentowani byli przez profesjonalnego pełnomocnika, który bezspornie miał możliwość w toku prowadzonych postępowań dokonywać czynności procesowych i z tych możliwości korzystał, co potwierdzają składane kolejno pisma (chociażby z 10 sierpnia 2021 r., pismo z 17 września 2021 r.). Z możliwości takich korzystali także skarżący, chociażby składając propozycje przebiegu gazociągu (pismo z 21 sierpnia 2020 r.). Strona skarżąca składała propozycje alternatywnego przebiegu gazociągu. Wójt udzielił przy tym pełnomocnikowi informacji, odnosząc się do przedstawionych wariantów przebiegu gazociągu (w piśmie z 9 września 2021 r.), pozyskał stanowisko inwestora odnośnie do uwagi i argumentacji strony skarżącej (pismo z 28 lipca 2020 r. i z 4 października 2021 r.), przekazał pełnomocnikowi opinię odnośnie do zgłoszonych uwag do projektu decyzji, zawiadamiając o możliwości zapoznania się z aktami sprawy (pismo z 10 listopada 2021 r. i 15 czerwca 2022 r.). Pełnomocnik skarżących składał także kolejne odwołania, przedstawiając argumentację strony skarżącej. Skarżący, będąc reprezentowani przez radcę prawnego, nie ponieśli także szkody z powodu nieznajomości prawa.
Sąd podziela przy tym stanowisko orzecznictwa (wyrok NSA z 28 kwietnia 2020 r. II OSK 1373/19), że ocena legalności lokalizacji inwestycji celu publicznego w danym miejscu, co obejmuje również ocenę jej przebiegu po terenie prywatnym, powinna polegać na stwierdzeniu, czy ingerencja w prawo własności jest w danym przypadku konieczna i uzasadniona. Stwierdzenie to nie sięga jednak tak daleko, aby obejmowało obowiązek badania przez organy słuszności, czy też celowości realizacji inwestycji, jak też - prowadziło do nałożenia na wnioskodawcę wymogu przestawienia wszystkich rozwiązań alternatywnych lokalizacji inwestycji i szczegółowego omówienia, dlaczego został wybrany dany jej wariant. Organ orzekający nie może modyfikować wniosku inwestora, korygować lokalizację przyszłego zamierzenia. Aby odmówić ustalenia lokalizacji w sposób wskazany przez inwestora, organ musi wykazać jej niezgodność z przepisami prawa. Oceniając decyzję w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, należy mieć na uwadze nie tylko słuszny interes indywidualny, ale także publiczny cel, jakiemu służyć ma planowana inwestycji, który to cel usprawiedliwia między innymi ograniczenie prawa własności osoby trzeciej. Tym samym, w ocenie Sądu w składzie orzekającym, organy nie były zobowiązane do badania alternatywnej trasy przedmiotowej inwestycji, wskazywanej przez skarżących.
Jednakże wskazane wyżej uchybienia w dokonaniu uzgodnień, o których mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. oraz nieuwzględnienie uchwały nr 526/XLI/22 Sejmiku Województwa Pomorskiego z 28 marca 2022 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Wzgórz Lęborskich, świadczą o naruszeniu przez organy obu instancji powołanych przepisów prawa materialnego oraz art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a.
Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Nowa Wieś Lęborska.
Ponownie rozpoznając sprawę orzekające organy zobowiązane będą uwzględnić ocenę prawną dokonaną przez sąd, dokonać uzgodnień, o których mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. a podczas wydawania rozstrzygnięć zobowiązane będą uwzględnić całokształt zgromadzonego materiału dowodowego i skonfrontować go z przesłankami wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, wynikającymi z przepisów prawa obowiązujących w dacie wydawania decyzji, co powinno znaleźć swój wyraz również w uzasadnieniach wydanych rozstrzygnięć.
O kosztach postępowania sądowego sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżących solidarnie kwotę 997 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na co złożyły się: poniesiony wpis od skargi w kwocie 500 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie 480 zł.