II SA/GD 651/23

II SA/Gd 651/23 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2024-02-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-07-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Dariusz Kurkiewicz /przewodniczący/
Jakub Chojnacki /sprawozdawca/
Katarzyna Krzysztofowicz
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OSK 1638/24 - Wyrok NSA z 2025-08-20
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 741
art. 61 ust. 1 pkt 1-6
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz, Asesor WSA Jakub Chojnacki (spr.), Protokolant Specjalista Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 lutego 2024 r. sprawy ze skargi T.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 15 czerwca 2023 r., nr SKO Gd/2601/23 w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.
Uzasadnienie
Pan T. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdański skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku (SKO) z 15 czerwca 2023 r., utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Gdyni z 3 lutego 2023 r., ustalającą warunki zabudowy dla działek nr [...] oraz nr [...], położonych w Gdyni przy ul. [...].
Zaskarżoną decyzję wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Prezydent Miasta wskazaną powyżej decyzją ustalił warunki zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem, murami oporowymi oraz infrastrukturą techniczną, na działkach wskazanych powyżej. W decyzji ustalono następujące warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego: a) linia zabudowy - nie ustala się, działka usytuowana w głębi zabudowy, nie przylega do drogi publicznej, b) wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy do wielkości działki: - do 0,25, c) szerokość elewacji frontowej - 13,52 m z tolerancją 20% (należy przyjąć elewację frontową od granicy działki oznaczonej ABC), d) wysokość górnej krawędzi elewacji frontowe j- 5,5 m do okapu dachu mierząc od średniego istniejącego poziomu terenu przed wejściem głównym do budynku e) geometria dachu: kąt nachylenia 40°, kierunek głównej kalenicy: równoległy lub prostopadły do frontu działki, układ połaci dachowych: wielospadowy w tym dach dwuspadowy, symetryczny, f) kolorystyka - kompozycja elewacji (tj. układ okien i drzwi, materiały wykończeniowe) oraz dach powinny nawiązywać do budynków historycznych występujących na tym obszarze; dach powinien być pokryty dachówką tradycyjną w kolorze czerwonym, zbliżonym do palety barw charakterystycznej dla ceramiki budowlanej lub innym materiałem jak najbardziej zbliżonym w wyrazie do tradycyjnej ceramiki.
W zakresie obsługi infrastruktury technicznej i komunikacji ustalono m.in.: obsługa komunikacyjna - dostęp do drogi publicznej od ul. [...] poprzez działkę nr [...], na terenie działki inwestora przewidzieć miejsca postojowe, kierując się wytycznymi dla funkcji budynku jednorodzinnego - min. 1 - 2 miejsc postojowych na 1 lokal mieszkalny.
Uzasadniając decyzję organ wskazał, że zapadła w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, po uchyleniu poprzedniej decyzji przez SKO. Prezydent Miasta stwierdził, że inwestycja objęta decyzją jest przewidziana do realizacji w obszarze terenu spełniającego warunki, o których mowa w art.61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co potwierdza analiza obszaru wyznaczonego zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego będąca załącznikiem do decyzji. W celu ustalenia dopuszczalnych parametrów nowej zabudowy wyznaczono wokół wnioskowanej działki obszar analizowany, odmierzając trzykrotną szerokość jej frontu. Jako front działki przyjęto odcinek działki określony literami BC - jest to część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się wjazd lub wejście na działkę (§ 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). Szerokość odcinka BC działki wynosi 3,0m, jego trzykrotna szerokość wynosi 9,0m, co jest niniejsze od minimalnego obszaru analizowanego który wynosi 50,0m. W związku z powyższym dla działki objętej wnioskiem przyjęto obszar analizowany o szerokości 50,0 m. Po przeprowadzeniu analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, a także warunków i zasad jego zagospodarowania ustalono, że w obszarze analizowanym znajdują się działki sąsiednie, dostępne z tej samej drogi publicznej, zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących wnioskowanej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Inwestycja wynikająca z wniosku Inwestora (budowa budynku jednorodzinnego z garażem), spełnia wszystkie warunki określone w przepisie art.61 ust. 1 pkt 1- 5 cytowanej wyżej ustawy, które dają możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy.
Po rozpoznaniu odwołania skarżącego, SKO zaskarżoną do Sądu decyzją, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w świetle okoliczności faktycznych sprawy, istotnie działka nr [...] (teren inwestycji) przylega do drogi publicznej "wyłącznie samą szerokością drogi publicznej", albowiem działka budowlana położona jest na końcu tej drogi. Pozostały bok tej działki sąsiaduje bezpośrednio z działką budowlaną nr [...]. To takie ustalenia stanu faktycznego spowodowały opisane wcześniej przyjęcie przez organ pierwszej instancji, takiej a nie innej wielkości frontu działki w rozumieniu przepisów rozporządzenia, a w konsekwencji wyznaczenie minimalnej wielkości granic obszaru analizowanego, czyli 50 m. Takie ustalenie Kolegium uznaje za prawidłowe i zgodne z treścią § 3 ust. 2 związku z § 2 pkt 5 rozporządzenia i w konsekwencji odstępuje od poglądu Kolegium wskazanego przez stronę określonego w decyzji SKO w Gdańsku z 7 listopada 2022 r., uznając zarzut odwołania strony w tym zakresie za nieuzasadniony. O zakwalifikowaniu danej części działki jako frontu nie decyduje fizyczne "przyleganie" do drogi publicznej, lecz wybór przez inwestora szlaku komunikacyjnego, którym ma odbywać się dojazd do drogi publicznej, np. poprzez drogę wewnętrzną. Należy jednak podkreślić, że wyznaczanie frontu danej inwestycji i obszaru analizy zawsze musi uwzględniać uwarunkowania i okoliczności konkretnej sprawy.
Dalej SKO wskazało, że nie znajduje uzasadnienia zarzut odwołania w zakresie naruszenia przepisu art. 9 K.p.a. poprzez nieprecyzyjne wyznaczenie wymaganej ilości miejsc postojowych. Zapis zaskarżonej decyzji w tym zakresie wynika z zasad obsługi komunikacji określonych przez zarządcę drogi, którymi to zasadami organ pierwszej instancji był związany, a tym samym miał obowiązek ich wpisania do treści decyzji. Ponadto Kolegium podnosi, że przedmiotowe miejsca parkingowe usytuowane mają być na terenie inwestycji, działki budowlanej strony wnioskującej, a ich rzeczywista - ilość minimalna czy maksymalna - nie narusza praw osób trzecich w tym strony odwołującej się. Podobnie wygląda kwestia zarzutu strony o naruszenie przepisu § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez nieprawidłowe wyznaczenie wymaganego kąta nachylenia dachu, albowiem wielkość tego parametru wskazana w decyzji - 40° - wynika z postanowienia organu uzgadniającego - Miejskiego Konserwatora Zabytków. Należy przypomnieć, iż teren inwestycji podlega ochronie konserwatorskiej.
Za nieuzasadnione Kolegium uznaje również zarzuty odwołania w zakresie naruszenia wskazanych przez stronę przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy Przepisy tego aktu prawnego określają terminologię i definicje, na które składa się treść decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Przepisy te nie nakładają zaś na strony postępowania jakichkolwiek zobowiązań i warunków, albowiem te wynikają z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz z rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu
zagospodarowania przestrzennego.
We wniesionej do Sądu skardze, decyzji SKO zarzucono:
1. Rażące naruszenie przepisów art. 8 § 1 i § 2 oraz art. 110 § 1 K.p.a. poprzez odmienne rozstrzygnięcie w dwóch kolejnych orzeczeniach sprawy w tym samym stanie faktycznym i prawnym,
2. naruszenie przepisów art. 107 § 3 K.p.a. poprzez zaniechanie podania w uzasadnieniu decyzji podstawy prawnej części swojego rozstrzygnięcia oraz nieuwzględnienie odwołania skarżącego i w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta Gdyni, która:
a) rażąco narusza przepisy art. 54 pkt 3 ustawy z dnia 27.03.2003 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieprawidłowe oznaczenie na mapie linii rozgraniczających teren inwestycji,
b) narusza przepisy § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez nieprawidłowe wyznaczenie granic obszaru analizowanego,
c) rażąco narusza przepisy art. 54 pkt 2 ppkt b i d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w związku z przepisem § 2 pkt. 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy oraz w związku z § 5 ust. 4 i § 7 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych, poprzez zaniechanie zamieszczenia w decyzji nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenu zagrożonego osuwaniem się mas ziemnych,
d) narusza art. 8 i art. 9 K.p.a., poprzez wyznaczenie wymaganej ilości miejsc postojowych w sposób nieprecyzyjny i niezrozumiały dla stron,
e) narusza przepisy art. 54 pkt 2 ppkt a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy poprzez zaniechanie poprawnego określenia w treści decyzji sposobu zaopatrzenia planowanego przedsięwzięcia w wodę, energię elektryczną i cieplną, środki łączności, odprowadzania ścieków i gospodarowania odpadami,
f) narusza przepisy art. 54 pkt 2 ppkt a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy poprzez zaniechanie wyznaczenia w treści decyzji wymaganego udziału powierzchni biologicznie czynnej.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Gdyni oraz o zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym ewentualnych kosztów zastępstwa procesowego.
Odpowiadając na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji.
Sąd zważył, co następuje:
Skargę należało oddalić, ponieważ zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z prawem.
Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 – 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r., poz. 741 ze zm.) – dalej jako "u.p.z.p.", w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:
1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;
5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi;
6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze:
a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy,
b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu,
c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.
W myśl zaś § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) - dalej jako "rozporządzenie", w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (ust. 1). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (ust. 2). Poprzez front działki należy te część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę (§ 5 pkt 5 rozporządzenia).
W pierwszej zatem kolejności należało odnieść się do kwestii prawidłowości ustalenia granic obszaru analizowanego, a w szczególności kwestii szerokości frontu działki, od którego odległość powinna być liczona. Otóż z analizy funkcji oraz cech zabudowy wynika, że dojazd do działki nr [...] odbywa się przez drogę wewnętrzną – działkę nr [...]. Działka nr [...] przylega do drogi wewnętrznej, prowadzącej do drogi publicznej na odcinku 3 m. Obszar analizowany wyznaczono zatem w promieniu 50 m, gdyż trzykrotność 3 m to jedynie 9 m, co byłoby niezgodne rozporządzeniem. Sąd rozpoznający sprawę podziela wyrażony w orzecznictwie pogląd, że front działki jest rozumiany jako ta część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Jest przy tym oczywiste, że organ musi w tym zakresie wyznaczyć określony fragment tej działki objętej wnioskiem, na którym zaplanowano umiejscowienie (zlokalizowanie) wjazdu lub wejścia na działkę stanowiącą całość albo część terenu inwestycyjnego. Należy jednak pamiętać, że tak rozumiana część działki pełniąca funkcję frontu nie musi koniecznie pokrywać się z całym bokiem przylegającym bezpośrednio lub pośrednio do drogi publicznej, albowiem wjazd lub wejście może nie odbywać się na całej szerokości działki przylegającej do drogi publicznej, lecz jedynie na jej określonym fragmencie i właśnie ten fragment zgodnie z § 2 pkt 5 cyt. rozporządzenia stanowi front działki (por. wyrok NSA z dnia 15 września 2016 r., II OSK 3075/14). Jednocześnie należy przyjąć, że "przyleganie" działki frontowej do drogi publicznej może odbywać się bezpośrednio albo pośrednio – a więc zgodnie z art. 2 pkt 14) PlanZagospU – przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności gruntowej. A zatem o zakwalifikowaniu danej części działki jako frontu nie decyduje fizyczne "przyleganie" do drogi publicznej, lecz wybór przez inwestora szlaku komunikacyjnego, którym ma odbywać się dojazd do drogi publicznej, np. poprzez drogę wewnętrzną (zob. wyrok NSA z dnia 8 października 2008 r., II OSK 1163/07; wyrok NSA z dnia 12 lutego 2020 r., II OSK 850/18; wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 17 stycznia 2017 r., II SA/Rz 735/16).
Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że organy administracji, wbrew twierdzeniom skarżącego, prawidłowo przyjęły front działki, jako odcinek zaznaczony na mapie stanowiącej załącznik do decyzji Prezydenta Miasta jako BC. Jako że trzykrotność tego odcinka to zaledwie 9 m, należało wyznaczyć obszar analizowany w minimalnej przewidzianej przez rozporządzenie odległości, czyli 50 m.
W tym miejscu wyjaśnić należy, że zarzut skarżącego dotyczący związania przez SKO Prezydenta Miasta stanowiskiem w zakresie wyznaczenia obszaru analizowanego, wyrażonym w uprzednio wydanej decyzji z 7 listopada 2022 r. był również chybiony. Jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, uregulowania K.p.a. nie zawierają przepisu, z którego wynikałoby związanie organu pierwszej instancji wskazaniami prawnymi zawartymi w rozstrzygnięciu uchylającym rozstrzygnięcie wydane w pierwszej instancji. W K.p.a. zawarty został jedynie przepis art. 138 § 2a, który stanowi, że jeżeli organ pierwszej instancji dokonał w zaskarżonej decyzji błędnej wykładni przepisów prawa, które mogą znaleźć zastosowanie w sprawie, w decyzji, o której mowa w § 2, to jest decyzji uchylającej decyzję organu pierwszej instancji i przekazującej sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia, organ odwoławczy określa także wytyczne w zakresie wykładni tych przepisów. Zarówno z tego przepisu jak i z innych przepisów Kodeksu nie wynika jednak, że organ pierwszej instancji jest tymi wytycznymi bezwzględnie związany. Bezpodstawne niezastosowanie się do tych wytycznych może być rozpatrywane jedynie pod kątem odpowiedzialności dyscyplinarnej pracownika organu administracji, nie jest to natomiast podstawa do stwierdzenia nieważności decyzji bądź postanowienia (zob. wyrok NSA z 28 czerwca 2023 r., II OSK 2452/20). Oznacza to, że Prezydent Miasta nie był prawnie zobowiązany do zastosowania się do wytycznych decyzji z 7 listopada 2022 r., zwłaszcza że w zakresie wyznaczania obszaru analizowanego, stanowisko SKO nie było prawidłowe. W konsekwencji, zmiana przez SKO poglądu dotyczącego określenia frontu działki była w przedmiotowej sprawie prawnie dopuszczalna i uzasadniona.
W dalszej kolejności odnosząc się do zarzutu braku wyznaczenia w treści decyzji powierzchni biologicznie czynnej, uznać należy, że określenie parametru powierzchni biologicznie czynnej powinno nastąpić w związku z wyznaczeniem parametru wielkości powierzchni zabudowy. Jednakże z treści przepisów u.p.z.p. nie wynika by ten parametr miał być obligatoryjnie ustalony w decyzji o warunkach zabudowy, a ponadto przepisy prawa nie precyzują metody ustalania tego parametru. Obowiązek określenia powierzchni biologicznie czynnej został wskazany jedynie w rozporządzeniu regulującym techniczne aspekty związane z wydawaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu. Powyższe nie może stanowić samodzielnej podstawy do kategorycznego uznania, że w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, bezwzględnym obowiązkiem organu jest określenie w ramach wskaźnika powierzchni zabudowy również powierzchni biologicznie czynnej (por. wyrok NSA z 25 sierpnia 2017 r., II OSK 3031/15).
Podobnie należy odnieść się do kwestii określenia w zaskarżonej decyzji ilości miejsc postojowych. Nawet gdyby uznać, że sformułowanie min. 1-2 nie jest precyzyjne, to nie stanowi to podstawy wyeliminowania decyzji. W myśl art. 54 w zw., z art. 64 u.p.z.p., decyzja o ustaleniu warunków zabudowy określa: 1) rodzaj inwestycji;
2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:
a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,
b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,
c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,
d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,
e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych;
3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1.
Powyższe oznacza, że brak jest podstaw prawnych do stwierdzenia, że organ wydając decyzję o warunkach zabudowy winien precyzyjnie określić liczbę miejsc parkingowych. Przepis art. 54 pkt 2 lit. c u.p.z.p. nie precyzuje sposobu określania ilości miejsc parkingowych dla inwestycji i nie ma w obowiązującym systemie prawnym żadnego przepisu szczególnego, który nakazywałby wskazanie określonej liczby miejsc parkingowych w zależności od planowanego sposobu zagospodarowania terenu (por. wyrok NSA z 25 czerwca 2019 r., II OSK 1517/18). Uznać należy zatem, że kwestionowany w decyzji o warunkach zabudowy zapis dotyczący miejsc postojowych, wskazujący na ich minimalną ilość w stosunku do 1 lokalu mieszkalnego, nie jest wadliwy, gdyż w istocie nie precyzuje ilości tych miejsc. Określenie konkretnej liczby i sposobu urządzenia miejsc postojowych następuje bowiem na późniejszym etapie niż wydawanie decyzji o warunkach zabudowy, tj. na etapie tworzenia projektu budowlanego w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 5 czerwca 2013 r. sygn. akt II SA/Łd 898/12).
Sąd nie uwzględnił także zarzutu nieprawidłowego oznaczenia na mapie linii rozgraniczających teren inwestycji. Rację miał co prawda skarżący, że wniosek o wydanie warunków zabudowy dotyczył działki nr [...], natomiast decyzja Prezydenta Miasta w swej osnowie odnosi się także do działki nr [...], której linii nie wyrysowano na złączniku graficznym, jednakże z treści decyzji jasko wynika, że działka nr [...] wskazana jest jedynie jako droga wewnętrzna zapewniająca dojazd do działki nr [...]. Redakcja decyzji w tym zakresie jest błędna, jednakże nie jest to uchybienie mające wpływ na jej prawidłowość. Z treści decyzji bezspornie wynika, że dotyczy ona inwestycji na działce nr [...], jedynie komunikacyjnie obsługiwanej przez działkę nr [...]. Ustalenia te należy odczytywać jako wykazanie istnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. oraz art. 54 lit. pkt 2 lit. c u.p.z.p.
Za nieskuteczny uznać również należało zarzut dotyczący naruszenia art. 54 lit. pkt 2 lit. c u.p.z.p. w zw. z § 2 pkt 8 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589) w zw. z § 6 ust. 4 i § 7 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz. U. poz. 463). Pierwsze ze wskazanych rozporządzeń dotyczy wyłącznie stosowania nazw i oznaczeń w decyzji o warunkach zabudowy, a nie obligatoryjnych elementów decyzji. Aby móc dokonać prawidłowości zapisu w świetle § 2 pkt 8 rozporządzenia w sprawie oznaczeń, organy administracji najpierw musiałby stwierdzić okoliczność, która takiego zapisu wymaga. Wbrew twierdzeniom skarżącego, w aktach sprawy brak jest dowodu, że sporna nieruchomość leży na obszarze zagrożonym osuwaniem się mas ziemnych. Wskazując w decyzji ustalenia dotyczące granic i sposobów zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów, w tym terenów górniczych, a także narażonych na niebezpieczeństwo powodzi oraz zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych, jako "nie dotyczy", uznać należy, że organ kwestię tej zweryfikował. W trakcie postępowania przed organami obu instancji skarżący takich zarzutów nie formułował, ani nie przedstawił żadnych dowodów mogących wskazywać, że stwierdzenie to nie jest prawdziwe. W tym miejscu wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 106 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) – dalej jako "P.p.s.a.", sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Wskazanie przez skarżącego w skardze linku do strony internetowej, nie czyni zadość pojęcia dowodu określonego powyżej i nie może stanowić podstawy rozstrzygnięcia w sprawie.
W zakresie zaś naruszenia rozporządzenia w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych, zauważyć należy, że przepisy te nie mają zastosowania do decyzji o warunkach zabudowy. Są to normy prawne wydane na potrzeby sporządzania projektu budowlanego co oznacza, że prawidłowość ich zastosowania może nastąpić w postępowaniu dotyczącym uzyskania pozwolenia na budowę.
Uwzględniając powyższe nie sposób również uznać, aby w decyzji ustalającej warunki zabudowy organ nie określił wyczerpująco warunków infrastruktury technicznej. Stosownie do art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. ustalenie warunków zabudowy możliwe jest m.in., gdy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Jako uzbrojenie terenu – należy rozumieć drogi, obiekty budowlane, urządzenia i przewody, o których mowa w art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (art. 2 pkt 13 u.p.z.p.). Natomiast w art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, wskazano drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Powyższe nie oznacza, że w każdej decyzji o warunkach zabudowy niezbędnym jest istnienie (możliwość istnienia) każdego z wyżej wymiennych elementów. Należy uznać, że celem tej regulacji jest istnienie uzbrojenia, pozwalającego na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych. Określenie natomiast, jakie uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, jest kwestią związaną z oceną konkretnego projektu inwestycji (por. wyrok NSA z 3 października 2006 r., II OSK 196/06; wyrok NSA z 16 stycznia 2018 r., II OSK 1230/17). Z akt sprawy wynika możliwość istnienia zarówno urządzeń elektrycznych jak i wodociągowych oraz kanalizacyjnych. Skarżący nie wskazał, żadnego argumentu powodującego możliwość uznania, że taka infrastruktura nie jest wystarczająca do korzystania z planowanej inwestycji. Argumentacja w tym zakresie była gołosłowna, natomiast powoływanie się na rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy, nie było prawidłowe, ze względów opisanych powyżej.
Uwzględniając powyższe oraz to, że w ramach dokonanej na podstawie art. 3 § 1 P.p.s.a. kontroli działalności administracji publicznej, Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja ani decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały z naruszeniem prawa, powodującym konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
| |
| |
| |