II SA/Gd 634/21

II SA/Gd 634/21 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2022-02-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-10-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Dariusz Kurkiewicz
Diana Trzcińska /przewodniczący/
Magdalena Dobek-Rak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 1117/22 - Wyrok NSA z 2025-01-21
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 30 ust. 5c
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Diana Trzcińska Sędziowie: Sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2022 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi T. Ł. na decyzję Wojewody z dnia 11 sierpnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie robót budowlanych oddala skargę.
Uzasadnienie
T. Ł. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody z dnia 11 sierpnia 2021 r. w przedmiocie sprzeciwu w sprawie robót budowlanych.
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:
T. Ł. zgłosił w dniu 8 marca 2019 r. do Prezydenta Miasta zamiar wykonania robót budowlanych polegających na montażu dodatkowych paneli fotowoltaicznych o mocy elektrycznej do 40 kW na budynku mieszkalnym przy ul. B. w S., na nieruchomości oznaczonej w rejestrze gruntów jako działka ewidencyjna nr [..], arkusz mapy 27. Skarżący na wniosek organu dwukrotnie uzupełnił zgłoszenie poprzez określenie zakresu planowanych robót budowlanych.
Prezydent Miasta decyzją z dnia 3 kwietnia 2019 r. zgłosił sprzeciw wobec zamiaru prowadzenia robót budowlanych polegających na montażu dodatkowych paneli fotowoltaicznych i nałożył na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie inwestycji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że jakkolwiek planowana inwestycja mieści się wśród enumeratywnie wymienionych w art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego budów i robót budowlanych wymagających zgłoszenia właściwemu organowi, to jednak zgłoszone roboty polegające na umieszczeniu na dachu budynku paneli o wysokości ok. 2,0 m oraz paneli na daszkach na poziomie ok. +9,00 m, mogą naruszać ustalenia planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego określone w pkt 8 karty terenu 02.MU uchwały Rady Miasta Nr XXIII/425/05 z dnia 11 lutego 2005 r. w zakresie ochrony historycznego przestrzennego miasta i zasadniczych proporcji zabudowy i charakteru architektury. Wskazano również, że same roboty budowlane mogą powodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, gdyż montaż konstrukcji nośnych pod planowane panele fotowoltaiczne i samych paneli o dużym gabarycie oraz praca na wysokości wymaga nadzoru osób uprawnionych, co może być zapewnione wyłącznie w przypadku wykonania robót na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Planowana inwestycja może także wprowadzać bądź zwiększać ograniczenia lub uciążliwości dla terenów sąsiednich poprzez zacienienie nieruchomości sąsiednich.
Po rozpoznaniu odwołania skarżącego Wojewoda decyzją z dnia 23 maja 2019 r. uchylił decyzję organu I instancji w części nakładającej na T. Ł. obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie robót budowlanych dotyczących montażu paneli fotowoltaicznych na dachu przedmiotowego budynku, utrzymując rozstrzygnięcie organu w pozostałej części, tj. w zakresie sprzeciwu.
Wojewoda ustalił, że zgodnie z kartą terenu nr 02 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wysokość zabudowy dla terenu działki inwestora została przewidziana do 2 kondygnacji nadziemnych plus poddasze, nie wyżej jednak niż 12,5 m, zaś dla budynków objętych ochroną konserwatorską – jak w pkt 8.2 (pkt 5.2 karty terenu). Zgodnie zaś z § 3 ust. 1 pkt 2 planu przez wysokość zabudowy należy rozumieć wysokość budynku mierzoną od naturalnej warstwicy terenu, uśrednionej w granicach rzutu budynku do kalenicy, względnie innego najwyższego punktu budynku lub według ustaleń szczegółowych (nie dotyczy kominów i akcentów architektonicznych). Ze zgłoszenia natomiast wynika, że inwestor planuje montaż paneli na dachu budynku od strony wschodniej, południowej oraz zachodniej, a także na wysokości poddasza. Panele o wysokości około 2,0 m miałyby zostać zamocowane na dachu, który osiąga wysokość od około 12, 00 m do 12,45 m, w zależności od miejsca, zwiększając tym samym wysokość budynku. Panele mają zostać zamontowane na całej długości dachu, tworząc zwartą konstrukcję podwyższającą wizualnie budynek, co spowoduje przekroczenie wysokości zabudowy określonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, przy czym zdaniem organu, projektowana konstrukcja nie mieści się w wyłączeniu, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 2 planu miejscowego.
Wojewoda zaznaczył też, że budynek, na którym mają zostać zamontowane panele, znajduje się w strefie ochrony konserwatorskiej, w której – zgodnie z pkt 8.2. planu – ochronie podlegają m.in. historyczny układ przestrzenny miasta, historyczne rozplanowanie zabudowy, jej zasadnicze proporcje i charakter architektury. Umiejscowienie paneli na krawędzi załamania płaszczyzn dachu budynku przyczyni się natomiast do zniekształcenia formy zewnętrznej budynku oraz zaburzenia jego architektury, a sama konstrukcja jest elementem obcym w otaczającym krajobrazie w kontekście obowiązującej ochrony oraz wymaganej wysokości zabudowy. Sytuacji tej nie zmienia fakt, że na inwestycję pozwolił w decyzji z dnia 21 lutego 2019 r. Konserwator Zabytków, który działa w oparciu o przepisy ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, a nie ustawy Prawo budowlane. To organ administracji architektoniczno-budowlanej ma uprawnienie, a jednocześnie obowiązek, zgodnie z przepisami Prawa budowlanego, dokonać oceny zamierzenia inwestycyjnego w zakresie zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Organ odwoławczy zgodził się także, że montaż paneli może stanowić zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia ze względu na zmianę obciążeń konstrukcji, a także ze względu na zmianę funkcjonalną - pojawia się możliwość użytkowania wskazanych zadaszeń jako balkonów. Analiza przedłożonych rysunków oraz zdjęć prowadzi bowiem do wniosku, że panele mają być zamontowane na wysokości poddasza. Inwestor wskazał natomiast na jednym z rysunków, że mają być zamontowane na daszkach nad drugim piętrem, a na kolejnym rysunku, że na kondygnacji trzeciej na balustradzie. Jak wynika z dokumentacji, na kondygnacji drugiej budynku umiejscowione są balkony, nad którymi znajdują się zadaszenia. Zdaniem organu nie są to konstrukcje, które stanowią balkony dla kondygnacji poddasza, podobnie jak płaskie dachy nad niższymi częściami budynku, gdzie również planowana jest instalacja paneli. Wobec tego, na podstawie przedłożonej dokumentacji, nie można ocenić np. konstrukcyjnych właściwości tych elementów w zakresie przenoszenia obciążeń spowodowanych zamontowaniem szeregu paneli fotowoltaicznych. Ponadto, zadaszenia te, jako niepełniące funkcji balkonów, nie posiadają balustrad, o których wspomina w dokumentacji inwestor. Natomiast montaż balustrad na wspomnianych zadaszeniach prowadziłby do powstania balkonów, co należałoby uznać za przebudowę budynku wielorodzinnego w zakresie przegród zewnętrznych oraz elementów konstrukcyjnych, a to kwalifikowałoby roboty budowlane jako niezwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.
Tym samym wprawdzie prawidłowe okazało się nałożenie na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, w oparciu o art. 30 ust. 7 pkt 1 Prawa budowlanego, jednak z uwagi na to, że inwestycja jest niezgodna z zapisami planu miejscowego, zmiana trybu postępowania przez nałożenie tego obowiązku nie wpłynie w żaden sposób na prawidłowość inwestycji w świetle zapisów planu. W konsekwencji nałożenie obowiązku jest bezzasadne, a decyzję Prezydenta należało uchylić w tej części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 11 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Gd 438/19, uchylił decyzję Wojewody z dnia 23 maja 2019 r. Według Sądu, w sytuacji, gdy Wojewoda uznał, że zasadne było wydanie decyzji o sprzeciwie, ale niezasadne obligowanie do uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego, stosownie do treści art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 30 ust. 6 i ust. 7 Prawa budowlanego, powinien był uchylić tę decyzję w całości i orzec w tym zakresie merytorycznie. Nie było zaś możliwe rozdzielenie decyzji na dwa rozstrzygnięcia, tj. jedno dotyczące samego wniesienia sprzeciwu i drugie, którego treścią było nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia, gdyż jest to rozstrzygnięcie niepodzielne. Ponadto, w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. ustawodawca dopuścił możliwość uchylenia zaskarżonej decyzji nie tylko w całości, lecz także w części, co jednak wiąże się z dalszymi obowiązkami orzeczniczymi. W sytuacji bowiem, gdy organ kwestionuje decyzję pierwszoinstancyjną w określonej części jednocześnie musi orzec w tym zakresie co do istoty sprawy w tej części lub procesowo, umarzając postępowanie organu I instancji w uchylonej części.
Rozpoznając skargę kasacyjną od powyższego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 lipca 2020 r., sygn. akt II OSK 850/20, uchylił ten wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że decyzja wydana na podstawie art. 30 ust. 7 ustawy - Prawo budowlane zawiera de facto dwa rozstrzygnięcia, tj. zakres przedmiotowy wniesionego sprzeciwu, jak i obowiązek uzyskania w stosunku do określonej budowy lub robót budowlanych pozwolenia na budowę. Organ wnosi sprzeciw (jedno rozstrzygnięcie) i nakłada związany z nim obowiązek wystąpienia do właściwego organu z wnioskiem o uzyskanie pozwolenia na budowę w stosunku do robót budowlanych, które miały być realizowane na podstawie zgłoszenia (drugie rozstrzygnięcie). Zatem decyzja ta ma charakter złożony, gdyż w podstawie jej wydania mogą być powołane przepisy art. 30 ust. 6 i 7 Prawa budowlanego. Strona wnosząca odwołanie od takiej decyzji może zaskarżyć decyzję w całości albo poszczególne jej części, np. w części nakładającej obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Także organ rozpoznając odwołanie może uchylić tylko w części wydaną na tej podstawie decyzję. Ponadto, wyjaśniono, że wprawdzie przepis art. 138 § 1 k.p.a. zawiera zamknięty katalog decyzji organu odwoławczego, to jednak jako dopuszczalną należy uznać sytuację, w której organ wydaje jedynie decyzję o uchyleniu w części zaskarżonego rozstrzygnięcia organu I instancji, nie orzekając jednocześnie w tym zakresie co do istoty sprawy oraz nie umarzając postępowania. Z taką zaś sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, w której organ odwoławczy przyjął, iż zasadnym jest uchylenie zaskarżonej decyzji w części nakładającej obowiązek uzyskania zgody na wykonanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem, ale jednocześnie z uwagi na upływ 21 - dniowego terminu, w którym organ może wnieść sprzeciw oraz nałożyć taki obowiązek nie mógł wydać w tym zakresie rozstrzygnięcia merytorycznie, albowiem dopuściłby się naruszenia art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego.
Ponownie rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 10 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Gd 767/20, uchylił decyzję Wojewody z dnia 23 maja 2019 r. Zdaniem Sądu, ocena Wojewody w zakresie naruszenia przez zgłoszoną przez skarżącego inwestycję dozwolonej planem wysokości zabudowy, została dokonana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd zaznaczył, że z dokumentów załączonych do zgłoszenia nie można jednoznacznie ustalić, jaki był zakres zgłoszonego przez skarżącego zamierzenia inwestycyjnego, a w szczególności jaka byłaby wysokość budynku przy ul. B. w S. po wykonaniu robót budowlanych objętych dokonanym przez skarżącego zgłoszeniem. Z dokumentacji tej nie wynika dokładnie, w jakim konkretnie miejscu ma nastąpić montaż paneli fotowoltaicznych. Żaden z dokumentów nie opisuje i nie obrazuje konkretnie miejsca montażu planowanych paneli. Ponadto, żaden z dokumentów nie przedstawia o ile zamontowanie planowanych paneli zwiększy wysokość budynku. W ocenie Sądu, dokonane przez skarżącego uzupełnienie dokumentacji w odpowiedzi na postanowienie organu I instancji nie było precyzyjne i konkretne, a z dokumentów tych nie wynika, ile paneli skarżący zamierza zamontować i w jakim dokładnie miejscu.
Zaznaczono także, że organ administracyjny związany jest decyzją Konserwatora Zabytków Miasta, natomiast w aktach sprawy nie ma załączników do decyzji Konserwatora Zabytków Miasta z dnia 21 lutego 2019 r., tj. wizualizacji i szkiców rozmieszczenia dodatkowych paneli fotowoltaicznych. Wskazano też, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nie można ustalić w sposób jasny i konkretny, czy zgłoszona przez skarżącego inwestycja narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a postępowanie w tym zakresie wymaga powtórzenia i uzupełnienia, a dopiero następnie organ zobowiązany będzie do dokonania ponownej oceny w tym zakresie. Z tych samych powodów nie jest możliwe wypowiedzenie się w kwestii zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz wprowadzenia, utrwalenia bądź zwiększenia ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich.
Podsumowując Sąd uznał, że z uwagi na przedstawione okoliczności, zasadność wniesienia sprzeciwu do zgłoszonych przez skarżącego robót budowlanych z uwagi na ich niezgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie mogła uzyskać akceptacji. Przy czym, ocena zgłoszonych przez skarżącego robót budowlanych po kątem ich zgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie wysokości zabudowy powinna zostać dokonana ponownie, po uzupełnieniu materiału dowodowego. Z kolei, wypowiadanie się co do stanowiska Wojewody w zakresie naruszenia przez zgłoszone roboty budowlane miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest przedwczesne, gdyż najpierw uzupełniony musi zostać przez organ materiał dowodowy. Z tego samego powodu nie jest możliwe wypowiedzenie się w kwestii zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz wprowadzenia, utrwalenia bądź zwiększenia ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich, stwierdzając które organ I instancji nałożył na skarżącego obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 1 i 3 ustawy – Prawo budowlane.
Ze względu na to, że zasadność stanowiska Wojewody zajętego w powyższym zakresie nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, Sąd uznał, że postępowanie dowodowe przeprowadzone zostało z naruszeniem wymogów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a wydana decyzja nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a.
Wojewoda ponownie rozpoznając sprawę, działając na podstawie art. 136 § 1 k.p.a., w dniu 24 lutego 2021 r. wezwał inwestora do przedłożenia rysunków/szkiców przedstawiających w sposób precyzyjny zgłaszane roboty budowlane, tj. uwzględniające dokładne położenie poszczególnych paneli fotowoltaicznych, sposób ich montażu, ich ilość oraz wymiary, umożliwiających dokonanie przez organ ich oceny w zakresie zgodności z obowiązującymi przepisami prawa, w tym ustalenia wysokości budynku mieszkalnego wraz z panelami umieszczonymi na dachu oraz do przedłożenia szczegółowego opisu zakresu planowanych robót budowlanych, z uwzględnieniem m.in. konieczności zapewnienia bezpieczeństwa użytkowników budynków. Dokumentacja została przez zobowiązanego przedłożona w dniu 19 maja 2021 r. Jednocześnie inwestor wyjaśnił, że roboty, na które zgodę przewidziano w decyzji konserwatorskiej z dnia 21 lutego 2019 r., zostały zakończone przed dniem 29 października 2019 r., co potwierdza dokument -"Zgłoszenie/reklamacja do .A" z dnia 29 października 2019 r., w którym inwestor zgłosił do podłączenia do sieci zakończoną realizację mikroinstalacji fotowoltaicznej, której budowa odbyła się na podstawie decyzji konserwatorskiej. Inwestor zaznaczył, że roboty, na które wydano zgodę w decyzji konserwatorskiej, w której termin wykonania robót określono na 20 grudnia 2019 r., zostały wykonane w określonym tam terminie. Do pisma dołączono, zgodnie z oświadczeniem skarżącego, rysunki, szkice oraz dokumentację pokazującą położenie paneli: projekt wykonawczy: rysunki K-01, K-02, K-03, K-04, kopię szkicu rozmieszczenia poszczególnych paneli zgłoszenia, decyzję konserwatorską nr [..] z dnia 21 lutego 2019 r., kopię instrukcji montażu System Corab pokazującą sposób montażu i odległości między poszczególnymi panelami wynikające z zastosowania systemu Corab, specyfikację techniczną zainstalowanych paneli fotowoltaicznych z wszystkimi wymiarami. Według inwestora dokumenty te jednoznacznie wskazują, że całkowita wysokość zamontowanych paneli nie przekracza 2,95 m powyżej kalenicy domu.
Ponadto, w toku ponownego postępowania odwoławczego, organ pozyskał uwierzytelnioną kopię decyzji konserwatorskiej z dnia 21 lutego 2019 r. wraz w wyjaśnieniami Kierownika Oddziału Orzecznictwa Wydziału Infrastruktury Urzędu Wojewódzkiego z dnia 12 marca 2021 r., z których wynika, że wyznaczony w ww. decyzji konserwatorskiej termin upłynął, wobec czego akt ten nie może być podstawą do wydania pozwolenia na budowę czy przyjęcia zgłoszenia, gdyż prace w chwili obecnej nie mogą być realizowane na jej podstawie.
W tej sytuacji decyzją z dnia 11 sierpnia 2021 r., Wojewoda uchylił decyzję Prezydenta Miasta z dnia 3 kwietnia 2019 r. w części nakładającej na T. Ł. obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie robót budowlanych dotyczących montażu paneli fotowoltaicznych na budynku mieszkalnym przy ul. B. w S. oraz utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałej części. W uzasadnieniu wskazano, że decyzja konserwatorska z dnia 19 maja 2021 r. nie może być podstawą do wydania pozwolenia na budowę czy przyjęcia zgłoszenia, gdyż prace nie mogą być realizowane na jej podstawie, zaś dokumenty stanowiące załącznik do tej decyzji są tożsame z dokumentacją dostarczoną przez inwestora do organu I instancji.
W ocenie Wojewody, analiza przedłożonych przez inwestora dokumentów potwierdza, że w istocie nie są to żadne nowe dokumenty, rysunki czy szkice, które różniłyby się od dokumentów posiadanych już przez organ I instancji w trakcie rozpatrywania zgłoszenia, a które w ocenie Wojewody oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie są wystarczające dla potwierdzenia prawidłowości zgłaszanej inwestycji. Uznać zatem należy, że inwestor pomimo kolejnego zobowiązania przez organ administracji architektoniczno-budowlanej nadal nie udokumentował w sposób czytelny zakresu inwestycji oraz jej prawidłowości. Organ stwierdził, że na podstawie dostarczonych dokumentów nie można ustalić, czy zgłoszona przez skarżącego inwestycja narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i czy nie wprowadza zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz wprowadza, utrwala bądź zwiększa ograniczenia lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Kwestii bezpieczeństwa montażu paneli w poszczególnych miejscach budynku, w tym na zadaszeniach, nie rozwiązuje kopia instrukcji montażu Systemu Corab.
Niezależnie od tego inwestor w piśmie z dnia 19 maja 2021 r. potwierdził, że zgłoszone roboty budowlane zostały wykonane i zakończone przed dniem 29 października 2019 r. Wobec tego, mając na uwadze art. 30 ust. 6 pkt 4 ustawy Prawo budowlane, uznał Wojewoda za konieczne utrzymanie sprzeciwu wniesionego przez organ I instancji. Wykonanie robót budowlanych przed dokonaniem zgłoszenia bądź przed upływem terminu 21 dni od dnia ich zgłoszenia obliguje bowiem organ administracji architektoniczno-budowlanej do wydania decyzji o sprzeciwie, stosownie do art. 30 ust. 6 ust. 4 Prawa budowlanego, który nakazuje wniesienie sprzeciwu w sytuacji, gdy roboty budowlane zostały rozpoczęte z naruszeniem art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane Na skutek uchylenia decyzji Wojewody wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku sprawa dotycząca przedmiotowego zgłoszenia była w toku, a inwestor nie był uprawniony do realizacji inwestycji. Uprawnienia takiego nie można wywodzić z decyzji Konserwatora Zabytków Miasta z dnia 21 lutego 2019 r., której zakres jest odmienny. Niemniej z uwagi na poczynione ustalenia, potwierdzające wykonanie robót budowlanych z naruszeniem art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, za bezzasadny w aktualnym stanie faktycznym uznano nałożony przez organ I instancji obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie robót budowlanych dotyczących montażu paneli fotowoltaicznych na budynku mieszkalnym przy ul. B. w S.
W skardze na powyższą decyzję T. Ł. wniósł o jej uchylenie, zarzucając naruszenie:
1. art. 30 ust. 6 pkt 4 w zw. z art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego w zw. z art. 1 pkt 10 lit. i) tiret trzeci w zw. z art. 25 ustawy o zmianie ustawy- Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw z dnia 13 lutego 2020 r. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że utrzymanie decyzji wydanej przez organ I instancji w zakresie zgłoszonego sprzeciwu jest konieczne z uwagi na rozpoczęcie przez skarżącego robót budowlanych pomimo wniesienia sprzeciwu przez organ I instancji, podczas gdy art. 30 ust. 6 pkt 4 Prawa budowlanego obligujący organ administracji architektoniczno-budowlanej do wniesienia sprzeciwu w razie rozpoczęcia robót budowlanych z naruszeniem art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego został dodany ustawą nowelizującą, która weszła w życie 19 września 2020 r., a zgodnie z art. 25 ustawy do niniejszej sprawy jako wszczętej i niezakończonej przed dniem wejścia w życie Ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, a zatem organ odwoławczy nie był zobligowany do wniesienia sprzeciwu,
2. art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że skarżący dopuścił się naruszenia tego przepisu, bowiem wykonał zgłoszone roboty budowlane pomimo wniesienia przez organ I instancji sprzeciwu, podczas gdy w chwili wydawania decyzji przez organ I instancji w dniu 3 kwietnia 2019 r. i organ II instancji w dniu 23 maja 2019 r. nie rozpoczął prowadzenia prac budowlanych,
3. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez w szczególności niewyjaśnienie, czy zgłoszona przez skarżącego inwestycja narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowana przestrzennego;
4. art. 8 k.p.a. poprzez przerzuceniu na stronę skarżącą negatywnych skutków wadliwego procedowania organów administracji publicznej,
5. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji i sformułowanie w niej ogólnikowych stwierdzeń uniemożliwiających dokonanie jej kontroli, a w szczególności poprzez niewyjaśnienie w sposób jednoznaczny, czy stanowisko organu o rzekomym nieudokumentowaniu przez inwestora w sposób czytelny zakresu inwestycji, jej prawidłowości względem przepisów prawa oraz braku możliwości ustalenia, czy inwestycja narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, miało wpływ na treść wydanej przez organ decyzji.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie wskazując, że T. Ł. nie był uprawniony do realizacji zgłoszonych robot budowlanych także na podstawie poprzednio obowiązujących regulacji prawnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga podlegała oddaleniu.
Kontroli legalności w niniejszej sprawie poddano decyzję Wojewody z dnia 11 sierpnia 2021 r. uchylającą decyzję Prezydenta Miasta z dnia 3 kwietnia 2019 r. w części nakładającej na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie robót budowlanych dotyczących montażu paneli fotowoltaicznych na budynku mieszkalnym przy ul. B. w S. i utrzymującą tę decyzję w mocy w zakresie sprzeciwu wobec zgłoszenia ww. robót.
W ocenie Sądu, przeprowadzone ponownie postępowanie organu odwoławczego prawidłowo potwierdziło zasadność wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszonej inwestycji. Zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami prawa materialnego i została podjęta w toku prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, spełniającego wymogi art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.
Uzasadniając powyższe stanowisko w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że zarówno organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję, jak i Sąd ją kontrolujący, byli związani wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 10 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Gd 767/20, w którym wskazano, że dotychczas zebrana dokumentacja nie dawała podstaw do jednoznacznego ustalenia, jaki był zakres zgłoszonych przez inwestora robót, w szczególności jaka byłaby wysokość budynku przy ul. B. w S. po wykonaniu robót montażowych, wobec czego nie było możliwe stwierdzenie niezgodności tych robót z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie regulacji przewidującej wysokość zabudowy na terenie MU, na którym jest położona działka inwestora. W związku z tym ocena zgłoszonych robót pod kątem ich zgodności z planem w zakresie wysokości zabudowy powinna zostać dokonana ponownie, po uzupełnieniu materiału dowodowego. Zgodnie z wytycznymi, ponownej ocenie należało poddać również kwestię zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz wprowadzenia, utrwalenia bądź zwiększenia ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich, których stwierdzenie doprowadziło organ I instancji do decyzji o nałożeniu obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.
W tych okolicznościach, ponownie rozpoznając odwołanie Wojewoda zobowiązany był uwzględnić powyższą ocenę prawną oraz wskazania co do dalszego postępowania. W świetle poddanego kontroli materiału dowodowego, Sąd uznał, organ odwoławczy obowiązek ten wypełnił. Wezwał bowiem ponownie inwestora do dokładnego zobrazowania zakresu robót, wskazania dokładnego położenia poszczególnych paneli, sposobu ich montażu, ich ilości oraz wymiarów w celu ustalenia wysokości budynku mieszkalnego wraz z panelami umieszczonymi na dachu oraz do opisania zakresu planowanych robót budowlanych, z uwzględnieniem m.in. konieczności zapewnienia bezpieczeństwa użytkowników budynków. Wezwanie to służyć miało ustaleniu okoliczności istotnych dla oceny zasadności wniesienia sprzeciwu wobec robót budowlanych objętych zamierzeniem inwestora.
Na podstawie przedłożonej, w ramach uzupełnienia, przez inwestora dokumentacji organ odwoławczy stwierdził, że decyzja organu I instancji w tym zakresie była prawidłowa. Stanowisko to zdaniem orzekającego Sądu zasługuje na akceptację.
Wskazać bowiem należy, że z przepisów art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowalne (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.), zwanej dalej Prawem budowlanym, w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, tj. obowiązującym przed dniem 19 września 2020 r., stosownie do art. 25 ustawy z dnia z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471), wynika, że po stronie organu, do którego wpłynęło zgłoszenie, istnieje obowiązek sprawdzenia, czy objęte zgłoszeniem roboty budowlane podlegają zgłoszeniu zgodnie z art. 29 w zw. z art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego, czy ustalenie tego jest możliwe na podstawie załączonych dokumentów oraz czy nie mają miejsca inne okoliczności wymienione w art. 30 ust. 6 i 7 Prawa budowlanego, wykluczające zgłoszenie jako prawną formę powiadomienia organu pozwalającą na rozpoczęcie robót budowlanych. Powyższe obowiązki ciążą na organie, do którego wpłynęło zgłoszenie. Sprawdzenie wszystkich tych okoliczności przez organ jest niezbędne, gdyż na tej podstawie organ może ewentualnie nałożyć na inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia (art. 30 ust. 5c) albo wnieść sprzeciw czy też nałożyć obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych (art. 30 ust. 7). Zgodnie z art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego, w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji.
W niniejszej sprawie takie wezwanie zostało skierowane do inwestora dwukrotnie – na etapie postępowania przed organem I instancji oraz przez organ odwoławczy, w ponownie prowadzonym postępowaniu uwzględniającym wytyczne prawomocnego wyroku Sądu, w którym uchylając decyzję organu odwoławczego z dnia 23 maja 2019 r. wskazano na potrzebę uzupełnienia zgłoszenia o dokumenty niezbędne do jego prawnobudowlanej oceny. W obu wypadkach inwestor udzielił odpowiedzi, które nie pozwoliły na zweryfikowanie okoliczności niezbędnych do oceny planowanych robót budowlanych w świetle wymogów Prawa budowlanego.
Analizując materiał zgromadzony przez Prezydenta Miasta uwzględnić należało, że Sąd w wiążącym w niniejszej sprawie wyroku z 10 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Gd 767/20, stwierdził, że przedłożone przez inwestora ze zgłoszeniem i w trybie uzupełnienia rysunki i szkice nie pozwalały na ustalenie, w jakim dokładnie miejscu ma nastąpić montaż paneli, ani o ile ich zamontowanie zwiększy wysokość zabudowy budynku, a tym samym stwierdzenie, że zachodzą przesłanki z art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego. Sąd wskazał, że Wojewoda, korzystając z uprawnień przewidzianych w art. 136 k.p.a., winien uzupełnić dowody i materiały w sprawie i dopiero na ich podstawie ocenić zgłoszone roboty budowlane i podjąć adekwatne rozstrzygnięcie z katalogu określonego w art. 138 k.p.a.
Skoro zaś porównanie materiałów złożonych w toku postępowania przed organem I instancji, uznanych - w sposób wiążący przez Sąd - za niewystarczające do rozstrzygnięcia sprawy, z dokumentacją przedłożoną przez inwestora przy piśmie z dnia 19 maja 2021 r. na wezwanie organu odwoławczego, doprowadziło Wojewodę do wniosku, że rysunki te i szkice są tożsame, to ich ocena w kontrolowanym obecnie postępowaniu nie mogła prowadzić do wniosków innych niż te, które sformułował Sąd w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 767/20. To z kolei oznacza, że Wojewoda, jako instancja merytorycznie rozpoznająca sprawę w jej całokształcie, nie mógł nie uwzględnić braków zgłoszenia i podjąć, w zakresie sprzeciwu, inną decyzję niż Prezydent Miasta w pkt 1 decyzji z dnia 3 kwietnia 2019 r. Przy tym podkreślić należy, że konfrontacja dokumentacji projektowej przedłożonej w kontrolowanym postępowaniu z dokumentacją wniesioną wraz ze zgłoszeniem i jego uzupełnieniem, dokonana przez Sąd orzekający, potwierdza wnioski Wojewody co do ich tożsamości.
Dla oceny bowiem, czy w sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające przyjęcie zgłoszenia bez sprzeciwu czy też nie, niezbędne jest ustalenie w sposób niewątpliwy stanu faktycznego sprawy, czego nie można było uczynić na podstawie przedłożonej przez inwestora dokumentacji projektowej. Niezastosowanie się bądź wadliwe ustosunkowanie się do wezwania organu o uzupełnienie zgłoszenia wyłącza możliwość zaakceptowania zgłoszenia bez sprzeciwu, o czym prawidłowo rozstrzygnął Wojewoda utrzymując w mocy decyzję z dnia 3 kwietnia 2019 r. w zakresie wniesienia sprzeciwu. Prawidłowości rozstrzygnięcia Wojewody w tym zakresie nie podważa okoliczność, że podstawa wniesienia sprzeciwu przez organ I instancji, w postaci art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego (niezgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego), była odmienna od okoliczności uzasadniających utrzymanie w mocy sprzeciwu przez Wojewodę. Wskazać należy, ze w toku jurysdykcji administracyjnej stosuje się normy o charakterze bezwzględnie obowiązującym, co wymaga ich stosowania zawsze "na bieżąco" i wydawania aktów jurysdykcyjnych na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w momencie ich wydawania. W postępowaniu administracyjnym granice sprawy administracyjnej nie są ustalane do końca w momencie jego wszczęcia, a nawet odwrotnie: kształtują się one nieraz dopiero podczas trwania czynności jurysdykcyjnych, gdy nowo odkrywane fakty powodują ujawnienie, czy powstanie, nowych stron postępowania, konieczność sięgnięcia do innej grupy przepisów prawa, rozszerzenia badanego przedmiotu (tak J. Zimmermann, Polska jurysdykcja administracyjna, Warszawa 1996 r., s. 128). Z powyższego wynika, że istnieje konieczność uwzględniania wszelkich zmian w stanie faktycznym i prawnym, jakie wystąpiły pomiędzy wszczęciem postępowania a podjęciem rozstrzygnięcia.
W niniejszej sprawie inwestor mając ku temu możliwości procesowe, nie wykorzystał ich i w istocie nie uzupełnił zgłoszenia na wezwanie organu pozbawiając się możliwości oceny inwestycji z punktu widzenia jej przyjęcia bez sprzeciwu. Prawidłowo więc Wojewoda stwierdził, że mimo kolejnego zobowiązania inwestor ponownie nie udokumentował w sposób czytelny i niezbędny zakresu inwestycji, wobec czego nie było możliwe ustalenie, czy zgłoszona inwestycja narusza postanowienia planu miejscowego, jak również czy wprowadza zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz wprowadza, utrwala bądź zwiększa ograniczenia lub uciążliwości dla terenów sąsiednich, co uzasadniało z kolei rozstrzygnięcie Wojewody w zakresie uchylenia orzeczenia w części nakładającej na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę (pkt 1 zaskarżonej decyzji).
Ponadto, organ odwoławczy, na podstawie zebranych materiałów, w szczególności na podstawie wyjaśnień samego inwestora złożonych w piśmie z dnia 19 maja 2021 r., stwierdził, że sporne roboty montażowe zostały wykonane (zakończone) przed dniem 29 października 2019 r. Oznacza to, że montażu paneli fotowoltaicznych objętych zgłoszeniem dokonano pomimo ostatecznie wniesionego sprzeciwu. Nastąpiło to bowiem w okresie, przed podjęciem wyroku przez tutejszy Sąd w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 438/19, gdy ostateczna decyzja Wojewody z dnia 23 maja 2019 r. utrzymująca w mocy sprzeciw organu I instancji pozostawała w obrocie prawnym. Powyższe narusza art. 30 ust. 5 in fine Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w tym terminie.
Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, instytucja zgłoszenia na gruncie Prawa budowlanego przewidziana została jako alternatywna forma legalnego wykonania robót budowlanych, których rozpoczęcie - co do zasady - jest możliwe dopiero na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego). Jeśli chodzi o samo zgłoszenie to przyjmuje się, że stanowi ono sui generis wniosek o milczącą akceptację organu dla zgłaszanego zamierzenia budowlanego. Zatem jedynie milczenie organu, czyli niewyrażenie sprzeciwu w formie decyzji w terminie 21 dni, uprawnia inwestora do podjęcia robót budowlanych (tak Z. Niewiadomski (red.), Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa 2006, s. 366).
Rozpoczęcie i zakończenie robót budowlanych zarówno przed upływem terminu do wniesienia sprzeciwu, jak i pomimo wniesienia sprzeciwu przez organ, z czym mamy do czynienia w niniejszej sprawie, narusza wymóg z art. 30 ust. 5 in fine Prawa budowlanego, uzasadniając zastosowanie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego jako podstawę rozstrzygnięcia o utrzymaniu w mocy sprzeciwu orzeczonego przez organ I instancji. Przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego nakazuje wniesienie sprzeciwu w sytuacji, gdy budowa lub wykonywanie robót narusza inne przepisy. Tym "innym" przepisem jest właśnie art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego (por. wyrok NSA z dnia 15 listopada 2017 r., II OSK 2929/26, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W niniejszej sprawie nie jest kwestionowane, że roboty objęte zgłoszeniem z 8 marca 2019 r. zostały wykonane pomimo wniesienia przez Prezydenta Miasta sprzeciwu. W tej sytuacji organ odwoławczy, który zobowiązany jest do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, musiał uwzględnić ww. okoliczności, to zaś obligowało go do utrzymania w mocy decyzji o sprzeciwie, skoro roboty objęte zgłoszeniem zostały – mimo wniesienia sprzeciwu – zrealizowane. Powołanie się przy tym przez Wojewodę na nie mający zastosowania w niniejszej sprawie przepis art. 30 ust. 6 pkt 4 Prawa budowlanego, w brzmieniu nadanym mu przez nowelizację, nie stanowiło naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, albowiem w obrocie prawnym w dacie rozstrzygnięcia istniała podstawa prawna w postaci art. art. 30 ust. 6 pkt 2 w zw. z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, przywołana w odpowiedzi na skargę, uzasadniająca kwestionowane rozstrzygnięcie organu.
Reasumując, Sąd doszedł do przekonania, że Wojewoda nie tylko uwzględnił ocenę prawną i wskazania wynikające z prawomocnego wyroku Sądu przeprowadzając dodatkowe postępowanie wyjaśniające, ale także poczynił prawidłowe ustalenia i wnioski wskazujące, że inwestor nie uzupełnił dokumentacji w wymaganym zakresie, a nadto zgłaszane roboty zostały wykonane mimo wniesienia sprzeciwu, co uzasadniało utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta w tym zakresie.
Oceny tej nie mogły przy tym zmienić zarzuty skargi wskazujące, że w dniu wydawania decyzji o sprzeciwie przez organ pierwszoinstancyjny w mocy pozostawała decyzja konserwatorska, a więc roboty mogły zostać rozpoczęte. Należy bowiem wyjaśnić, że regulacje z zakresu ochrony zabytków nie mogą stanowić podstawy do podejmowania robót budowlanych. W konsekwencji też brak jest w tych przepisach podstawy prawnej do tego, aby przystępować do robót objętych zgłoszeniem przed upływem 21 dni od jego doręczenia bądź pomimo sprzeciwu organu. Jak już bowiem wykazano, nie jest możliwe zrealizowanie robót przed upływem terminu przewidzianego przez ustawodawcę na wniesienie sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, a więc organu kompetentnego w sprawach budowlanych, a tym bardziej po wniesieniu takiego sprzeciwu, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, niezależnie od tego terminu ważności pozwolenia konserwatorskiego.
Wobec tego należało uznać, że Wojewoda orzekał w sposób adekwatny do zaistniałej sytuacji oraz zgodnie z wynikającą z art. 6 k.p.a. zasadą praworządności, zobowiązującą organy do orzekania na podstawie obowiązujących przepisów.
Nie ma też racji strona skarżąca twierdząc, że organ nie wyjaśnił, czy inwestycja narusza plan miejscowy, ani czy braki w dokumentacji miały wpływ na decyzję o utrzymaniu w mocy sprzeciwu. Jak wynika z powyższych rozważań, a także uzasadnienia kontrolowanej decyzji, kwestie te zostały należycie wyjaśnione. W tym zakresie wskazać trzeba, że zgodnie z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. Jak już też wskazano, w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego przewiduje, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji. Z tego wynika więc, że co do zasady to strona ma obowiązek opracowania zgłoszenia w taki sposób, aby była możliwa jego weryfikacja z wymogami Prawa budowlanego.
W niniejszej sprawie, jak przesądzono w wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 767/20, odpowiednia dokumentacja potrzeba była do oceny zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie dopuszczalnej wysokości zabudowy. W sytuacji zaś przedłożenia dokumentacji, która nie pozwala na taką ocenę, nie sposób uznać, że zarzuty sprzeciwu nie są zasadne, skoro organ nie miał de facto możliwości sprawdzenia zweryfikowania tych okoliczności. Wojewoda w uzasadnieniu decyzji wyraźnie stwierdził, że na podstawie przedłożonej dokumentacji nie można ocenić zgodności robót z planem, ani zagrożeń w zakresie bezpieczeństwa terenów sąsiednich. W tym sensie więc brak przedłożenia wskazanych w wezwaniach dokumentów miał wpływ na decyzję Wojewody o utrzymaniu sprzeciwu w mocy oraz o uchyleniu obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.
Zdaniem Sądu, kontrolowana decyzja Wojewody odpowiada prawu, a formalnoprawną poprawność jej rozstrzygnięć potwierdził wiążący w niniejszej sprawie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lipca 2020 r., sygn. akt II OSK 850/20. Organ ten ponownie rozpoznając odwołanie T. Ł. działał zgodnie z wytycznymi wiążącego go prawomocnego wyroku Sądu i przeprowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające, mające na celu ustalenie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii. Ustalenia te doprowadziły zaś do prawidłowych wniosków wskazujących, że inwestor nadal nie wykazał dokładnego zakresu planowanej inwestycji, co z kolei uniemożliwiało organom ocenę zgodności zamierzenia z zapisami obowiązującego miejscowego planu. Co zaś szczególnie istotne ustalono, że wskazane w zgłoszeniu roboty montażowe zostały wykonane mimo wniesienia przez organ I instancji sprzeciwu, która to sytuacja narusza przepisy Prawa budowlanego i tym samym Wojewoda zobligowany był do utrzymania w mocy sprzeciwu Prezydenta Miasta.
Kontrolowane postępowanie należało ocenić jako zgodne z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., natomiast uzasadnienie wydanego rozstrzygnięcia spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Oceny powyższej nie zdołały podważyć zarzuty skargi, co wynika z powyższych rozważań Sądu.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 239), skargę oddalił.