II SA/GD 614/24

II SA/Gd 614/24 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2024-11-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-06-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Jolanta Górska /przewodniczący/
Krzysztof Kaszubowski
Wojciech Wycichowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6161 Lasy oraz zalesianie gruntów rolnych
Hasła tematyczne
Lasy
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1356
art. 24
Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach (t.j)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski Asesor WSA Wojciech Wycichowski (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 listopada 2024 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 3 kwietnia 2024 r., nr SKO Gd/6114/23 w przedmiocie obowiązku wprowadzenia roślinności leśnej na gruncie leśnym oddala skargę.
Uzasadnienie
Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:
Decyzją z 28 września 2023 r. Starosta Pucki (dalej: "Starosta", "organ pierwszej instancji"), na podstawie art. 24 pkt 1, 2 i 3 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 1, 3 i 5 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2023 r., poz. 1356 ze zm.) - dalej: "ustawa
o lasach", po dokonaniu oceny stanu lasu w związku z niezgodnym z przepisami usunięciem podszytu oraz dewastacją runa leśnego na terenie działki nr [...] w obrębie K. w gminie K., o łącznej powierzchni 2,573 ha, zobowiązał A. Ł., B. Ł., R. S., I.S. i D.S. do wprowadzenia roślinności leśnej na gruncie leśnym, tj. na działce nr [...] w obrębie K. na terenie gminy K., zgodnie z następującymi wytycznymi:
1) uporządkowania powierzchni do odnowienia, 2) wykonania melioracji agrotechnicznej przygotowującej glebę pod odnowienie, 3) dokonania odnowienia podszytu poprzez wysadzenie sadzonkami drzew z gatunku buk zwyczajny (Fagus sylvatica) w ilości 7.500 sztuk, 4) uporządkowania i odnowienia powierzchni działki pod nadzorem leśniczego leśnictwa D. do 31 grudnia 2025 r., 5) po wykonaniu ponownego zalesienia przedłożenia w Starostwie Powiatowym w Pucku zaświadczenia leśniczego leśnictwa D. o prawidłowym wykonaniu prac do dnia 31 maja 2026 r.
W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podał, że 20 kwietnia 2023 r. mieszkanka gminy K. zawiadomiła telefonicznie Starostwo Powiatowe w Pucku o dewastacji lasu, która miała trwać od kilku dni na działce nr [...] w obrębie K. Zgłaszająca poinformowała, że najprawdopodobniej któryś ze współwłaścicieli ww. działki zdewastował za pomocą ciężkiego sprzętu znaczną powierzchnię lasu rosnącego na tej działce poprzez zniszczenie runa leśnego. Poinformowała również, że trwa niszczenie średniego piętra lasu. Do zawiadomienia dołączono dokumentację fotograficzną.
Starosta wskazał, że w związku z powyższym zawiadomieniem, w dniu 21 kwietnia 2023 r. przeprowadzono interwencyjne oględziny działki nr [...], w celu weryfikacji zgłoszenia. W czynnościach tych uczestniczył podleśniczy leśnictwa D. Na miejscu stwierdzono znaczny ubytek drzew, co skutkowało tym, że korony drzew w wielu miejscach nie stykały się ze sobą i nie tworzyły zwartej struktury lasu. W rozmowie
z podleśniczym ustalono, że w 2019 r. aktualni właściciele wykonali na ww. działce zabieg trzebieży, który wyczerpał etat cięć przewidziany w uproszczonym planie urządzenia lasu (dalej: "UPUL"). Następnie w lutym 2023 r. dokonano cięć sanitarnych w związku
z wywrotami po wichurze. Wycięto wówczas drzewa pochylone oraz posusz. Ponadto stwierdzono niemal całkowitą dewastację podszytu, gdzie według zapisów z UPUL rosły przede wszystkim dęby, a także jarząb pospolity oraz bez koralowy. Odnotowano również dewastację runa leśnego. Dostrzeżono zajmujące znaczną powierzchnię ślady po intensywnych pracach prowadzonych z użyciem ciężkiego sprzętu.
Organ pierwszej instancji wskazał, że zawiadomieniem z 30 maja 2023 r. wszczął postępowanie administracyjne w celu nałożenia obowiązku wprowadzenia roślinności leśnej na działce nr [...] w obrębie K. o łącznej powierzchni 2,573 ha na miejscu usuniętego w całości podszytu oraz w miejscu, gdzie stwierdzono ubytek drzewostanu, wyznaczając jednocześnie termin oględzin z udziałem osób będących stronami w sprawie na dzień 19 czerwca 2023 r.
Starosta podał, że w toku oględzin przeprowadzonych 19 czerwca 2023 r.,
w których oprócz pracowników Starostwa Powiatowego w Pucku wzięli udział przedstawiciele Nadleśnictwa Gdańsk oraz D. S. (jeden ze współwłaścicieli działki nr [...]), potwierdzono wcześniejsze ustalenia, a leśniczy leśnictwa D. wyjaśnił, że częściowy ubytek drzewostanu (piętro wysokie) poza niszczycielskim działaniem silnego wiatru został spowodowany przez hubę korzeniową. Ponadto odnotowano, że wiele drzew ma uszkodzoną korę, a teren działki od czasu poprzednich oględzin został w znacznym stopniu zajęty przez jeżynę, która zaczęła zachwaszczać las. Stwierdzono, że w niektórych miejscach w lesie znajdują się odpady, a w północno-zachodniej części działki ustawiono metalową wiatę i kontener, które nie powinny się znajdować na gruncie leśnym.
Organ pierwszej instancji podał następnie, że obecni na miejscu przedstawiciele Nadleśnictwa Gdańsk ocenili, mając na względzie prowadzenie w przyszłości prawidłowej gospodarki leśnej zgodnej z zasadami trwałości utrzymania lasu oraz ciągłości
i zrównoważonego wykorzystania funkcji lasu (art. 8 pkt 2 i 3 ustawy o lasach),
że konieczne jest odtworzenie podszytu. Z uwagi na miejscowe uwarunkowania glebowe leśniczy ocenił, że najlepszym rozwiązaniem będzie nasadzenie drzew z gatunku buk zwyczajny w ilości 3.000/ha, które po kilku, kilkunastu latach od nasadzenia uzupełnią średnie piętro lasu w stopniu pozwalającym poprawić kondycję lasu.
W ocenie Starosty ponieważ bezsprzecznie stwierdzono, że w kwietniu 2023 r. doszło do niemal całkowitego usunięcia podszytu na powierzchni 2,573 ha w lesie rosnącym na działce nr [...] w obrębie K. oraz ustalono, że działanie to było realizowane na zlecenie współwłaścicieli tej działki, doszło do naruszenia przepisów art. 13 ust. 1 pkt 1, 3 i 5 ustawy o lasach, z których wynika, że właściciele lasów są obowiązani do trwałego utrzymywania lasów i zapewnienia ciągłości ich użytkowania, a w szczególności do: zachowania w lasach roślinności leśnej (upraw leśnych) (...), pielęgnowania i ochrony lasu, racjonalnego użytkowania lasu w sposób trwale zapewniający optymalną realizację wszystkich jego funkcji przez: pozyskiwanie drewna w granicach nieprzekraczających możliwości produkcyjnych lasu oraz pozyskiwanie surowców i produktów ubocznego użytkowania lasu w sposób zapewniający możliwość ich biologicznego odtwarzania,
a także ochronę runa leśnego.
Organ pierwszej instancji podniósł, że w toku przeprowadzonych oględzin ustalono, iż nie zachowano roślinności leśnej w części dotyczącej średniego piętra lasu, zabiegi pielęgnacyjne zostały wykonane nieprawidłowo, co skutkowało m.in. uszkodzeniem kory wielu drzew, a runo leśne zostało zdewastowane w czasie prac prowadzonych w lesie. Właściciele lasu nie dopełnili zatem obowiązku polegającego na zachowaniu roślinności leśnej dewastując całe średnie piętro lasu, czego następstwem jest zaburzenie niektórych funkcji lasu. Starosta podkreślił, że aby zapobiec dalszej degradacji lasu konieczne jest niezwłoczne odtworzenie podszytu, gdyż pełni on kluczową rolę dla efektywnego wzrostu drzewostanu (piętra wysokiego) oraz dla gleby leśnej (runa leśnego), szczególnie w lasach jednogatunkowych i o rozluźnionej zwartości, z czym mamy do czynienia w lesie na działce nr [...], gdzie cały główny drzewostan tworzą drzewa z gatunku sosna zwyczajna (Pinus sylvestris) o współczynniku zagęszczenia w zależności od konkretnego obszaru od 0.7 do 0.9, gdzie 1.0 oznacza zwartość optymalną.
Końcowo organ pierwszej instancji przypomniał o obowiązku, który ex lege ciąży na właścicielach lasów, a który został określony w art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o lasach,
tj. obowiązku ponownego wprowadzenia roślinności leśnej, na co właściciel lasu ma 5 lat od dnia usunięcia drzewostanu (czyli piętra wysokiego lasu). Miejsca, gdzie stwierdzono największe ubytki w drzewostanie powinny zostać ponownie zalesione, bez względu na to, czy ubytek drzew nastąpił na skutek wywrotów spowodowanych siłami natury czy też na skutek prowadzonej w lesie gospodarki leśnej. W przypadku uchybienia temu obowiązkowi, po upływie 5 lat od daty stwierdzenia faktu usunięcia drzew zostaje wydana decyzja w trybie art. 24 ustawy o lasach. Natomiast po upływie 3 lat od przedłożenia zaświadczenia leśniczego o prawidłowym wykonaniu prac zostaje przeprowadzona terenowa kontrola stanu lasu i ocena, czy działania podjęte przez właścicieli w związku
z nałożonymi obowiązkami przyniosły oczekiwany rezultat i czy w związku z tym decyzja została wykonana prawidłowo.
W złożonym od powyższej decyzji odwołaniu R. S. (dalej: "Skarżący"), wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, zarzucił jej naruszenie art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm.) - dalej: "k.p.a.", poprzez pozbawienie strony czynnego udziału w postępowaniu (brak zawiadomienia o jego wszczęciu, o poszczególnych czynnościach w postępowaniu oraz brak umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji). Zdaniem odwołującego Starosta naruszył też art. 60 § 4 k.p.a. poprzez brak zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania oraz
art. 79 § 1 k.p.a. poprzez brak zawiadomienia strony o przeprowadzeniu dowodu
z oględzin na przynajmniej 7 dni przed terminem tej czynności.
Odwołujący zaznaczył, że nie odnosi się do części merytorycznej zaskarżonej decyzji, gdyż fakt zupełnego pozbawienia go udziału w postępowaniu wymaga powtórzenia całego postępowania przed organem pierwszej instancji.
Decyzją z 3 kwietnia 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy") utrzymało w mocy decyzję Starosty z 28 września 2023 r.
W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, przytoczył treść przepisów art. 13 i art. 24 ustawy o lasach uznając za prawidłowe rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji o nałożeniu na współwłaścicieli działki nr [...] w obrębie K. wymienionych w decyzji obowiązków. W ocenie Kolegium Starosta słusznie stwierdził, że na terenie ww. działki doprowadzono do dewastacji lasu, o czym świadczy znaczny ubytek drzew, niemal całkowita dewastacja podszytu, gdzie według zapisów UPUL rosły głownie dęby, jarząb pospolity oraz bez koralowy. Poza tym zauważono dewastację runa leśnego oraz ślady po intensywnych pracach prowadzonych przy użyciu ciężkiego sprzętu na znacznej powierzchni przedmiotowej działki. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że wskazane okoliczności dotyczące dewastacji terenu leśnego występującego na działce nr [...] zostały potwierdzone podczas kolejnych oględzin terenu przeprowadzonych 19 czerwca 2023 r.
Z ocen przedstawicieli Nadleśnictwa Gdańsk wynikało, że z uwagi na prowadzenie
w przyszłości prawidłowej gospodarki leśnej, zgodnej z zasadami trwałości utrzymania lasu oraz ciągłości i zrównoważonego wykorzystania funkcji lasu, zachodzi konieczność odtworzenia podszytu. Z uwagi na miejscowe uwarunkowania terenu leśniczy uznali,
że najlepszym rozwiązaniem w tym kierunku będzie nasadzenie drzew z gatunku buk zwyczajny w ilości 3.000/ha, które po kilku, kilkunastu latach od nasadzenia uzupełnią średnie piętro lasu w stopniu pozwalającym na poprawę kondycji lasu.
Zdaniem Kolegium Starosta w sposób wyczerpujący wykazał naruszenie przesłanek z art. 13 ust. 1 pkt 1, 3 i 5 ustawy o lasach, ponieważ w trakcie oględzin działki nr [...] przeprowadzonych w kwietniu 2023 r., a potem w czerwcu 2023 r., w obecności specjalistów, jak i jednego ze współwłaścicieli przedmiotowego terenu stwierdzono bezspornie, że na powierzchni 2,573 ha terenu leśnego działki nr [...] doszło do niemal całkowitego usunięcia podszytu, nie zachowano roślinności leśnej w części dotyczącej średniego piętra lasu, nieprawidłowo wykonane zabiegi pielęgnacyjne doprowadziły do uszkodzenia kory wielu drzew, podczas prac prowadzonych na tym leśnym terenie doszło do dewastacji runa leśnego. Skutkiem powyższego właściciele lasu zaniechali obowiązku polegającego na zachowaniu roślinności leśnej, przez co zostały naruszone funkcje lasu. Wobec tego, w celu realizacji zadań wynikających z przepisów ustawy o lasach oraz zapisów obowiązującego na przedmiotowym terenie UPUL organ pierwszej instancji był zobowiązany do wydania, na podstawie art. 24 pkt 1, 2 i 3 ustawy o lasach, decyzji nakazującej właścicielom zdewastowanego terenu leśnego wykonania obowiązków określonych art. 13 ust. 1 pkt 1, 3 i 5 tej ustawy.
Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych organ odwoławczy podkreślił, że nawet jeśli z jakichkolwiek przyczyn las utracił niektóre swoje cechy, takie jak np. drzewostan czy runo leśne, użytek leśny nie traci przez to swego charakteru. Z art. 24 ustawy o lasach wynika bowiem ciążący na właścicielu lasu obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego lasu poprzez ponowne wprowadzenie roślinności leśnej (upraw leśnych)
i doprowadzenia, np. do odtworzenia leśnego charakteru gruntu (np. runa leśnego). Nawet więc czasowy brak roślinności leśnej nie jest więc podstawą do przeklasyfikowania gruntu leśnego na nieleśny. Gdyby dopuścić taką możliwość każdy właściciel lasu poprzez wykarczowanie go (pozbawienie lasu roślinności) mógłby doprowadzić swój teren do utraty charakteru leśnego. Taka sytuacja z punktu widzenia ratio legis ustawy o lasach jest niedopuszczalna.
Zdaniem Kolegium podnoszona w odwołaniu argumentacja nie ma wpływu na zmianę stanowiska, jakie zapadło w sprawie, ponieważ Starosta prawidłowo określił podmiot zobowiązany do podjęcia działań w celu odnowienia i uporządkowania terenu działki nr [...], w tym przywrócenia jej leśnego charakteru i realizacji zadań z zakresu gospodarki leśnej. Zgodnie bowiem z art. 6 pkt 3 ustawy o lasach przez właściciela lasu należy rozumieć osobę fizyczną lub prawną będącą właścicielem albo użytkownikiem wieczystym lasu oraz osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej będącą posiadaczem samoistnym, użytkownikiem, zarządcą lub dzierżawcą lasu. Natomiast przesłanka z art. 13 ust. 1 ww. ustawy nakłada na właścicieli lasów obowiązek utrzymania lasów i zapewnienia ciągłości ich użytkowania.
Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutem, że R. S. - jako jeden ze współwłaścicieli działki nr [...] - został pozbawiony możliwości czynnego udziału
w niniejszym postępowaniu, ponieważ z akt sprawy wynika, że wszyscy współwłaściciele ww. działki zostali prawidłowo poinformowani o czynnościach podejmowanych w sprawie, w tym o terminie oględzin terenu w czerwcu 2023 r., po otrzymaniu zgłoszenia w sprawie dewastacji lasu w kwietniu 2023 r. Kolegium zwróciło uwagę, że z akt sprawy nie wynika, aby którakolwiek ze stron zgłosiła uwagi czy wnioski do sprawy. D. S., będący jednym ze współwłaścicieli działki nr [...], jako jedyny ze stron zainteresowanych uczestniczył w oględzinach terenu, które odbyły się 19 czerwca 2023 r. i nie zgłosił żadnych uwag i wniosków do sprawy.
Organ odwoławczy wskazał, że zawiadomienie o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie wraz z informacją o wyznaczeniu oględzin terenu
z 30 maja 2023 r., skierowane na adres odwołującego (ul. Ł. [...], [...]), podobnie jak i pismo organu pierwszej instancji z 27 lipca 2023 r., mimo powtórnego awizo nie zostało odebrane przez odwołującego. Natomiast decyzja organu pierwszej instancji
z 28 sierpnia 2023 r., skierowana na ww. adres została odebrana przez odwołującego osobiście, co potwierdza zwrotne poświadczenie odbioru załączone do decyzji. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że wskutek naruszeń przepisów postępowania przywołanych w odwołaniu Starosta uniemożliwił odwołującemu czynny udział w postępowaniu.
W skardze na decyzję organu odwoławczego R. S. zarzucił zarówno zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji:
1. naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. polegające na pozbawieniu strony czynnego udziału
w postępowaniu, poprzez: zaniechanie umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji;
2. naruszenie art. 79 § 1 k.p.a. polegające na braku zawiadomienia Skarżącego
o przeprowadzeniu dowodu z oględzin na przynajmniej 7 dni przed terminem tej czynności, a przez to uniemożliwienie Skarżącemu udziału w tej czynności;
3. naruszenie art. 84 § 1 k.p.a. i w efekcie poczynienie błędnych ustaleń faktycznych co do dokonania zniszczenia poszycia leśnego, poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego w zakresie wymagającym wiadomości specjalnych;
4. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 13 i art. 24 ustawy o lasach, poprzez wydanie decyzji o nałożeniu obowiązków, pomimo braku zaistnienia okoliczności uzasadniających wydanie takiej decyzji;
5. skierowanie decyzji do osób i podmiotów nie mających w sprawie statusu strony.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniesiono o uchylenie zarówno zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy Staroście do ponownego rozpoznania, zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania oraz rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym.
W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że jest współwłaścicielem działki nr [...]
w K. Podał również, że 9 października 2023 r. odebrał przesyłkę poleconą zawierającą decyzję Starosty z 28 września 2023 r, przy czym była to pierwsza i jedyna korespondencja w tej sprawie, jaką otrzymał. Skarżący podkreślił, że nigdy nie otrzymał zawiadomienia o wszczęciu przedmiotowego postępowania, zawiadomienia o oględzinach, o których wie z treści uzasadnienia decyzji. Ponadto organ zaniechał umożliwienia mu wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału przed wydaniem decyzji.
Skarżący wskazał dalej, że z treści uzasadnienia decyzji Starosty wynika, iż organ ten pismem z 30 maja 2023 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania oraz
o oględzinach wyznaczonych na dzień 19 czerwca 2023 r. Skarżący oświadczył, że nigdy takiego zawiadomienia nie otrzymał, nie miał też żadnego zawiadomienia o niepodjętej przesyłce poleconej, pierwszego ani powtórnego. Jednak, gdyby nawet na skutek zaniechań poczty nie doszło do prawidłowego doręczenia zawiadomienia o niepodjęciu przesyłki poleconej, to zawiadomienie z 30 maja 2023 r. nie mogło zostać uznane za skutecznie doręczone zastępczo przed 12 czerwca 2023 r., czyli na 7 dni przed terminem oględzin wyznaczonych na 19 czerwca 2023 r., jak tego wymaga art. 79 § 1 k.p.a.
Skarżący zwrócił uwagę, że z uzasadnienia decyzji wynika, iż przedmiotowe oględziny miały istotne znaczenie dla postępowania w tej sprawie, brały w niej udział osoby trzecie, a stronie uniemożliwiono nie tylko udział w tej czynności, ale nawet po jej dokonaniu wypowiedzenie się w ramach podsumowującego zawiadomienia o zebraniu dowodów. Skarżący zarzucił, że Kolegium pomija całkowicie postawiony w tym zakresie zarzut, przy czym nie ma żadnego znaczenia, że w oględzinach brał udział inny współwłaściciel nieruchomości, ponieważ każdy ze współwłaścicieli jest odrębną stroną postępowania i każdemu należy na równych zasadach umożliwić czynny udział
w postępowaniu.
Skarżący wskazał następnie, że z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika,
iż organ w zawiadomieniu z 30 maja 2023 r., którego nigdy nie otrzymał, zawarł pouczenie o możliwości zapoznania się z zebranymi materiałami postępowania i dowodami. W ocenie Skarżącego takie zawiadomienie nie odpowiada wymogowi z art. 10 § 1 k.p.a. Ewidentnie z treści uzasadnienia wynika, że po 30 maja 2023 r. organ podejmował czynności dowodowe, choćby oględziny. Podkreślono, że zawiadomienie o możliwości zapoznania się z materiałami postępowania i wypowiedzenia się do zebranych dowodów, o jakim mowa w art. 10 § 1 k.p.a., musi być dokonane już po zebraniu tych materiałów. Nie czyni zadość temu przepisowi dokonanie takiego zawiadomienia jeszcze przed wszczęciem postępowania lub jednocześnie z jego wszczęciem, a przed zebraniem dowodów,
z którymi strona ma się zapoznać.
Zdaniem Skarżącego powyższe uchybienia dyskwalifikują całe przeprowadzone postępowanie przed organem pierwszej instancji i implikują konieczność uchylenia decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Staroście. W tej sytuacji utrzymanie decyzji w mocy przez Kolegium był rażąco wadliwe. Na potwierdzenie swojego stanowiska Skarżący przywołał orzeczenia sądów administracyjnych.
W dalszej części uzasadnienia skargi podniesiono, że ustalenie stanu faktycznego sprawy wymagało wiadomości specjalnych, w takiej sytuacji organ administracji publicznej jest zobowiązany zasięgnąć opinii biegłego, nie może zaś opierać się na spostrzeżeniach
i opiniach przypadkowych osób, które zostały zawiadomione o oględzinach i dopuszczone do udziału w nich. Nie podważając kompetencji osób pracujących w Państwowym Gospodarstwie Leśnym Lasy Państwowe Skarżący podkreślił, że w tym postępowaniu nie byli oni biegłymi, których opinie są sporządzane i składane w określonym reżimie.
W efekcie powyższego uchybienia organy dokonały rażąco błędnych ustaleń faktycznych. Zdaniem Skarżącego na działce nr [...] nie doszło do zniszczenia poszycia leśnego,
a przejściowe ubytki poszycia powstałe wskutek koniecznych zabiegów pielęgnacyjnych uległy samoistnemu, naturalnemu odtworzeniu. Błędne ustalenia faktyczne doprowadziły zaś do naruszenia wskazanych w zarzutach przepisów prawa materialnego z powodu wydania kwestionowanej decyzji pomimo braku do tego przesłanek.
Końcowo zarzucono, że organy zawiadomiły o wszczęciu postępowania,
a następnie umożliwiły udział w czynnościach tego postępowania podmiotom, które nie mają w nim statusu strony, a w przypadku Leśniczego Leśnictwa D. nawet nie mającego w ogóle zdolności prawnej w postępowaniu administracyjnym. Skarżący zaznaczył, że nie chodzi tu o osobę fizyczną, ale jednocześnie nie jest to osoba prawna ani żadna jednostka organizacyjne - jest to stanowisko pracy w Państwowym Gospodarstwie Leśnym Lasy Państwowe. Jednostką organizacyjną powyższego przedsiębiorstwa jest Nadleśnictwo, ale nie jest w niniejszej sprawie stroną.
W odpowiedzi na skargę Kolegium, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje:
Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia
25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności
z prawem.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935) - dalej: "P.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.
W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia,
że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.).
Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został
w skardze podniesiony.
Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 2 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.
Aktem poddanym sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 3 kwietnia 2024 r. utrzymująca
w mocy decyzję Starosty Puckiego z 28 września 2023 r. zobowiązującą współwłaścicieli działki nr [...] w obrębie K. na terenie gminy K. do wprowadzenia roślinności leśnej na gruncie leśnym, zgodnie z wytycznymi wskazanymi w treści decyzji organu pierwszej instancji.
Materialnoprawną podstawą zapadłych w sprawie rozstrzygnięć są przepisy art. 24 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2024 r., poz. 530 ze zm.), z których wynika, że jeżeli właściciel lasu niestanowiącego własności Skarbu Państwa nie wykonuje obowiązków określonych w art. 13 albo nie wykonuje zadań zawartych w uproszczonym planie urządzenia lasu lub decyzji, o której mowa w art. 19 ust. 3, w szczególności
w zakresie: 1) ponownego wprowadzenia roślinności leśnej (upraw leśnych),
2) przebudowy drzewostanu, 3) pielęgnowania i ochrony lasu, w tym: a) usuwania drzew opanowanych przez organizmy szkodliwe, a także złomów i wywrotów, b) zabiegów pielęgnacyjnych roślinności leśnej (upraw leśnych) w wieku do 10 lat, c) zabiegów
w zakresie ochrony przeciwpożarowej - starosta nakazuje wykonanie tych obowiązków
i zadań w drodze decyzji.
Obowiązki właścicieli lasów zostały natomiast określone w art. 13 ust. 1 ustawy
o lasach, gdzie zapisano, że właściciele lasów są obowiązani do trwałego utrzymywania lasów i zapewnienia ciągłości ich użytkowania, a w szczególności do: 1) zachowania
w lasach roślinności leśnej (upraw leśnych) oraz naturalnych bagien i torfowisk;
2) ponownego wprowadzania roślinności leśnej (upraw leśnych) w lasach w okresie do 5 lat od usunięcia drzewostanu; 3) pielęgnowania i ochrony lasu, w tym również ochrony przeciwpożarowej; 4) przebudowy drzewostanu, który nie zapewnia osiągnięcia celów gospodarki leśnej, zawartych w planie urządzenia lasu, uproszczonym planie urządzenia lasu lub decyzji, o której mowa w art. 19 ust. 3; 5) racjonalnego użytkowania lasu w sposób trwale zapewniający optymalną realizację wszystkich jego funkcji przez: a) pozyskiwanie drewna w granicach nieprzekraczających możliwości produkcyjnych lasu, b) pozyskiwanie surowców i produktów ubocznego użytkowania lasu w sposób zapewniający możliwość ich biologicznego odtwarzania, a także ochronę runa leśnego.
Dodać należy, że w świetle art. 3 pkt 1 ustawy o lasach lasem w rozumieniu tej ustawy jest grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony: a) przeznaczony do produkcji leśnej lub b) stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo c) wpisany do rejestru zabytków.
W art. 8 ustawy o lasach wymieniono natomiast zasady prowadzenia gospodarki leśnej, na które składają się: zasada powszechnej ochrony lasów, zasada trwałości utrzymania lasów, zasada ciągłości i zrównoważonego wykorzystania wszystkich lasów oraz zasada powiększania zasobów leśnych.
W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że przepisy ustawy
o lasach służą realizacji konstytucyjnych wartości określonych w art. 5 Konstytucji RP, który stanowi że Rzeczpospolita Polska zapewnia ochronę środowiska w ramach zrównoważonego rozwoju, przy czym ochrona środowiska jest obowiązkiem władz publicznych. Podkreśla się przy tym, że zaczerpnięte z dokumentów prawa międzynarodowego pojęcie "zrównoważonego rozwoju" oznacza wymóg, aby ingerencja
w środowisko była jak najmniej szkodliwa, a korzyści społeczne były proporcjonalne
i społecznie adekwatne do wyrządzonych szkód (zob. wyrok NSA z 6 czerwca 2013 r. sygn. II OSK 306/12, przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Dla wydania decyzji w oparciu w art. 24 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy o lasach niezbędne jest zatem dokonanie ustaleń faktycznych w zakresie klasyfikacji gruntu jako gruntu leśnego, istnienia lub braku na gruncie leśnym drzewostanu, podmiotu będącego właścicielem lasu, a także zakresu zadań niezbędnych do ponownego wprowadzenia upraw leśnych.
Pojęcie "właściciel lasu" zostało zdefiniowane w art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy o lasach jako osoba fizyczna lub prawna będąca właścicielem albo użytkownikiem wieczystym lasu oraz osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej będąca posiadaczem samoistnym, użytkownikiem, zarządcą lub dzierżawcą lasu.
W niniejszej sprawie obowiązek wprowadzenia roślinności leśnej na gruncie leśnym, tj. na terenie działki nr [...] w obrębie K., został nałożony na jej aktualnych współwłaścicieli, zgodnie ze znajdującą się w aktach sprawy organu pierwszej instancji uproszczoną informacją z rejestru gruntów. Z informacji tej wynika, że działka nr [...] stanowi użytek leśny (LsV o powierzchni 0.9387 ha i LsVI o powierzchni 1.6343 ha).
Z nadesłanych wraz ze skargą akt administracyjnych wynika, że w dniu 21 kwietnia 2023 r. przeprowadzono interwencyjne oględziny działki nr [...], w celu weryfikacji zgłoszenia z 20 kwietnia 2023 r. dotyczącego dewastacji lasu. Podczas oględzin, w których uczestniczył podleśniczy leśnictwa D., stwierdzono znaczny ubytek drzew, przez co korony drzew w wielu miejscach nie stykały się ze sobą i nie tworzyły zwartej struktury lasu. W rozmowie z podleśniczym ustalono, że w 2019 r. aktualni właściciele wykonali na ww. działce zabieg trzebieży, który wyczerpał etat cięć przewidziany w uproszczonym planie urządzenia lasu. Natomiast w lutym 2023 r. dokonano cięć sanitarnych w związku
z wywrotami po wichurze - wycięto wówczas drzewa pochylone oraz posusz. Podczas oględzin stwierdzono niemal całkowitą dewastację podszytu, gdzie według zapisów
z UPUL rosły przede wszystkim dęby, jarząb pospolity oraz bez koralowy. Odnotowano również dewastację runa leśnego. Dostrzeżono zajmujące znaczną powierzchnię ślady po intensywnych pracach prowadzonych z użyciem ciężkiego sprzętu.
Podczas ponownych oględzin działki nr [...], przeprowadzonych w dniu 19 czerwca 2023 r., potwierdzono wcześniejsze ustalenia, a uczestniczący w tej czynności przedstawiciele Nadleśnictwa Gdańsk wyjaśnili, że częściowy ubytek drzewostanu (piętro wysokie) poza niszczycielskim działaniem silnego wiatru został spowodowany przez hubę korzeniową. Ponadto odnotowano, że wiele drzew ma uszkodzoną korę, a teren działki od czasu poprzednich oględzin został w znacznym stopniu zajęty przez jeżynę, która zaczęła zachwaszczać las. Stwierdzono, że w niektórych miejscach w lesie znajdują się odpady,
a w północno-zachodniej części działki ustawiono wiatę i metalowy kontener, które nie powinny się znajdować na gruncie leśnym. Przedstawiciele Nadleśnictwa Gdańsk ocenili, że z uwagi na prowadzenie w przyszłości prawidłowej gospodarki leśnej, zgodnej
z zasadami trwałości utrzymania lasu oraz ciągłości i zrównoważonego wykorzystania funkcji lasu, zachodzi konieczność odtworzenia podszytu. Z uwagi na miejscowe uwarunkowania terenu leśnicy uznali, że najlepszym rozwiązaniem w tym kierunku będzie nasadzenie drzew z gatunku buk zwyczajny w ilości 3.000/ha, które po kilku, kilkunastu latach od nasadzenia uzupełnią średnie piętro lasu w stopniu pozwalającym na poprawę kondycji lasu.
Sąd podziela tym samym stanowisko organów, że współwłaściciele działki nr [...]
w obrębie K. naruszyli obowiązki ciążące na nich z mocy art. 13 ust. 1 pkt 1, 3 i 5 ustawy o lasach. Zdaniem Sądu z protokołów oględzin przeprowadzonych 21 kwietnia 2023 r. i 19 czerwca 2023 r. wynika bezspornie, że na powierzchni 2,573 ha terenu leśnego działki nr [...] doszło do niemal całkowitego usunięcia podszytu, nie zachowano roślinności leśnej w części dotyczącej średniego piętra lasu, podczas prac prowadzonych na tym leśnym terenie doszło do dewastacji runa leśnego, zaś nieprawidłowo wykonane zabiegi pielęgnacyjne doprowadziły do uszkodzenia kory wielu drzew. Skutkiem tego współwłaściciele lasu zaniechali obowiązku polegającego na zachowaniu roślinności leśnej, przez co zostały naruszone funkcje lasu.
Wobec powyższego, w celu realizacji zadań wynikających z przepisów ustawy
o lasach oraz zapisów obowiązującego na tym terenie UPUL, organ pierwszej instancji prawidłowo wszczął postępowanie administracyjne w celu wydania, na podstawie art. 24 ustawy o lasach, decyzji nakazującej współwłaścicielom zdewastowanego terenu leśnego wykonania obowiązków określonych art. 13 ust. 1 pkt 1, 3 i 5 tej ustawy.
Przechodząc do oceny sformułowanych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania należy podkreślić, że uchylenie przez sąd administracyjny aktu z powodu naruszenia tego rodzaju przepisów (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.) może nastąpić jedynie wtedy, jeżeli to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem, nie każde naruszenie przepisów postępowania powoduje konieczność wyeliminowania aktu z obrotu prawnego. Tylko takie naruszenie przepisów, które mogło spowodować, że wynik sprawy mógłby być inny, gdyby do tego naruszenia nie doszło, powoduje konieczność uchylenia aktu przez sąd (zob. uchwała NSA z 25 kwietnia 2005 r. sygn. akt FPS 6/04, ONSAiWSA 2005/4/66).
Analizując postępowanie poprzedzające wydanie przez organ pierwszej instancji decyzji z 28 września 2023 r. Sąd nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiałyby doprowadzić do wyeliminowania z obrotu prawnego wydanych w sprawie rozstrzygnięć.
Z akt sprawy wynika, że pismem z 30 maja 2023 r. Starosta zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia obowiązku wprowadzenia roślinności leśnej na działce nr [...] w obrębie K. oraz o oględzinach zaplanowanych na terenie tej działki w dniu 19 czerwca 2023 r.
Powyższe zawiadomienie zostało wysłane m.in. do R. S. na adres:
[...]. Pomimo dwukrotnego awizowania przesyłki zawierającej to zawiadomienie (w dniach 6. i 14. czerwca 2023 r.) nie została ona odebrana przez Skarżącego, w związku z tym uznano ją za skutecznie doręczoną, w trybie art. 44 ustawy
z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572), w dniu 20 czerwca 2023 r.
Zgodnie z art. 79 k.p.a. strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem (§ 1). Strona ma prawo brać udział w przeprowadzeniu dowodu, może zadawać pytania świadkom, biegłym i stronom oraz składać wyjaśnienia (§ 2).
Nie ulega wątpliwości, że w niniejszym postępowaniu powyższy termin nie został dochowany, w czym Skarżący upatruje naruszenia zasad postępowania administracyjnego (sformułowanych m.in. w art. 10 § 1 i art. 79 § 1 k.p.a.), jednakże w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym sam fakt pozbawienia strony czynnego uczestnictwa w toku postępowania administracyjnego nie oznacza, że kończąca to postępowanie decyzja, choć naruszająca zasady tego postępowania, będzie musiała zostać uchylona w trybie sądowej kontroli. Uchylenie takiej decyzji może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy strona skarżąca wykaże, że umożliwienie jej wzięcia udziału
w postępowaniu, a w szczególności przedsięwzięcie konkretnych czynności procesowych, mogłoby mieć istotny wpływ na treść wydanej decyzji. A contrario, nie stanowi podstawy do uchylenia decyzji sam brak zawiadomienia strony o toczącym się postępowaniu administracyjnym w sytuacji, gdy jej czynny udział i tak nie mógłby doprowadzić do wydania rozstrzygnięcia odmiennego niż to wydane bez jej aktywnego uczestnictwa. W tak przedstawionej sytuacji uchylenie decyzji, z uwagi na naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. nie będzie miało racjonalnych podstaw i mogłoby prowadzić do przewlekłości postępowania. Zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek jedynie wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (zob. wyrok NSA z 15 marca 2024 r. sygn. akt I GSK 287/230).
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy zauważyć,
że ani w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, ani w skardze do sądu administracyjnego, ani w żadnym innym piśmie procesowym Skarżący nie wskazał na żadną czynność, dokument, czy też okoliczność, które mogłyby rzucić inne światło na sprawę i w efekcie doprowadzić do odmiennego rozstrzygnięcie niż to, które w sprawie zapadło. W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji Skarżący ograniczył się do stwierdzenia, że nie odnosi się do jej części merytorycznej, gdyż fakt zupełnego pozbawienia go udziału w postępowaniu wymaga powtórzenia całego postępowania przed organem pierwszej instancji. Natomiast w skardze na decyzję organu odwoławczego Skarżący podkreślił, że oględziny miały istotne znaczenie dla postępowania w tej sprawie, nie wskazując następnie, jakie kwestie zostałyby przez niego podniesione (jakie dokumenty przedstawione), gdyby w tych oględzinach uczestniczył.
Należy powtórzyć, że dla skuteczności zarzutu pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym konieczne jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie realizację przysługujących jej praw i nie mogło być konwalidowane na późniejszych jego etapach, jak również że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. To do strony stawiającej zarzut należy więc wykazanie istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania
a wynikiem sprawy (zob. wyrok NSA z 23 listopada 2023 r. sygn. akt II OSK 563/21).
Skarżący powinien był więc wykazać, że naruszenie przez organ pierwszej instancji przepisów art. 10 § 1 i art. 79 § 1 k.p.a. uniemożliwiło mu dokonanie w tym postępowaniu konkretnej czynności procesowej. Tymczasem Skarżący nie wykazał, jakich konkretnych istotnych do rozstrzygnięcia sprawy czynności procesowych nie mógł w związku
z powyższym naruszeniem przepisów postępowania dokonać oraz jaki miało to wpływ na wynik sprawy.
Jako niezasadny należy również ocenić zarzut naruszenia art. 84 § 1 k.p.a., który stanowi, że gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii.
Z przytoczonej regulacji nie wynika, aby osoba wypowiadająca się jako biegły
w postępowaniu administracyjnym musiała być wpisana na jakąś sformalizowaną listę biegłych lub wcześniej zdać egzamin potwierdzający posiadanie określonych kwalifikacji. W związku z tym należy uznać, że co do zasady nie są one wymagane. Jeśli bowiem ustawodawca taką konieczność widzi, to - tak jak w przypadku szacowania wartości nieruchomości - wprowadza taki obowiązek. Dlatego też od samego początku obowiązywania k.p.a. w literaturze przedmiotu podkreśla się, że biegłym może być osoba posiadająca specjalne wykształcenie, jak i nie mający takiego wykształcenia praktyk, który faktycznie ma potrzebne organowi wiadomości (tak: E. Iserzon [w:] E. Iserzon,
J. Starościak, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1970,
s. 176).
W rozpoznawanej sprawie dowód z opinii biegłego nie został dopuszczony. Nakładając na współwłaścicieli działki nr [...] w obrębie K. obowiązki wynikające
z art. 13 ustawy o lasach organ pierwszej instancji posiłkował się ustaleniami i ocenami pracowników Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe (podleśniczego leśnictwa D. i przedstawicieli Nadleśnictwa Gdańsk), którzy posiadają zarówno specjalistyczne wykształcenie, jak i wiedzę praktyczną w zakresie niezbędnym do sporządzenia opinii z konkretnej dziedziny, w niniejszej sprawie z zakresu gospodarki leśnej.
Bezzasadny jest również sformułowany w skardze zarzut skierowania decyzji do osób i podmiotów nie mających w sprawie statusu strony, gdyż adresatem decyzji Starosty z 28 września 2023 r. są współwłaściciele działki nr [...], tj. A. Ł., B. Ł., R. S., I.S. i D.S., zaś Nadleśniczy Nadleśnictwa Gdańsk i Leśniczy Leśnictwa D. otrzymali ją jedynie do wiadomości.
Podsumowując należy wskazać, że opisane wyżej uchybienia w postępowaniu przed organem pierwszej instancji nie miały tak istotnego wpływu na wynik sprawy, który skutkowałby koniecznością uchylenia wydanych w sprawie decyzji.
Zdaniem Sądu uzyskane w toku przeprowadzonego postępowania dowody organy poddały poprawnej ocenie, a wydane decyzje zostały prawidłowo uzasadnione, zawierają pełne uzasadnienie faktyczne i prawne. Należy zatem stwierdzić, że organy w zakresie wystarczającym dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy przeprowadziły postępowanie dowodowe, którego wyniki bez przekroczenia granic ustawowych poddały analizie i ocenie wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. Zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy, pozwalał na ustalenie stanu faktycznego i jej istotnych okoliczności, zaś dokonana przez organy jego ocena nie przekracza granic wyznaczonych w art. 80 k.p.a. W rezultacie, w wydanych decyzjach trafnie przyjęto, że w sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki do wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 24 ustawy o lasach. Jednocześnie oceny tej nie zdołały podważyć zarzuty skargi, dotyczące zarówno naruszenia prawa materialnego, jak
i procesowego.
Biorąc pod uwagę przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 w zw. z art. 120 P.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za nieuzasadnioną.
Sąd orzekał w niniejszej sprawie w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, korzystając z przepisu art. 119 pkt 2 P.p.s.a., bowiem wniosek w tej sprawie złożył Skarżący w skardze (k. 3 akt sądowych), a organ administracji publicznej w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu tego wniosku nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.[pic]