III OSK 6004/21

III OSK 6004/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-03-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-08-10
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jerzy Stelmasiak
Piotr Korzeniowski /przewodniczący sprawozdawca/
Tadeusz Kiełkowski
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
IV SA/Wa 1644/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-02-08
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2020 poz 283
art. 80 ust. 2
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant: asystent sędziego Krzysztof Książek po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T.N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lutego 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 1644/20 w sprawie ze skargi T.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ostrołęce z dnia 28 maja 2020 r., nr SKO/4113/25/2020 w przedmiocie odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 8 lutego 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji), sygn. akt IV SA/Wa 1644/20 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 lutego 2021 r. sprawy ze skargi T.N. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ostrołęce (dalej: SKO) z 28 maja 2020 r., nr SKO/4113/25/2020 w przedmiocie odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia, oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że Wójt Gminy L. (dalej: organ I instancji) decyzją z 17 marca 2020 r. odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, ze względu na niezgodność jego lokalizacji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na terenie gminy L.
Organ I instancji wskazał, że teren działki, na której planowana jest inwestycja, zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L. przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową mieszaną (MM), zaś pozostałą – znaczną część działki stanowią tereny rolne (R). Zdaniem Wójta planowane przedsięwzięcie nie jest zgodne z ustaleniami aktualnie obowiązującego miejscowego planu, bowiem planowana przez inwestora zabudowa i działalność produkcyjna stoi w wyraźnej kolizji z podstawowym przeznaczeniem terenu MM.
Decyzją z 28 maja 2020 r. SKO, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji Wójta z 17 marca 2020 r. w przedmiocie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję organu odwoławczego, skarżący zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez wadliwe ustalenie, że planowana inwestycja obejmuje tereny rolne w sytuacji, gdy ma zostać zlokalizowana na terenach oznaczonym jako MM, na których dopuszcza się lokalizację obiektów o działalności produkcyjnej łącznej na jednej działce lub na odrębnych działkach. Podniósł również brak przeprowadzenia pełnego, wszechstronnego postępowania dowodowego w zakresie ustalenia przesłanek dla wydania decyzji ze względu na nieprawidłowo stwierdzoną a priori niezgodność lokalizacji przedmiotowego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na terenie gm. L.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Sąd I instancji oddalając skargę w uzasadnieniu wyroku wskazał, że organy orzekające w sprawie prawidłowo ustaliły – mając na uwadze całokształt materiału dowodowego, że przedmiotowa lokalizacja nie spełnia warunku określonego w art. 80 ust. 2 ustawy, tj. lokalizacja przedsięwzięcia jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W rozpatrywanej sprawie nie ulega wątpliwości, że działka o nr ew. [...] w obrębie [...], gm. L. objęta jest regulacjami uchwały Nr [...] Rady Gminy L. z dnia [...] 2003 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L. Analiza materiału dowodowego (zestawienie map wskazujących położenie inwestycji z rysunkiem planu) wskazuje, że planowana inwestycja obejmuje tereny rolne (oznaczone symbolem R) oraz przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową (symbol MM).
W ocenie Sądu I instancji, Kolegium słusznie uznało, mając na uwadze, że planowana inwestycja obejmuje w znacznej mierze tereny oznaczone w planie jako rolne, iż na tych terenach plan wykluczył lokalizację przedsięwzięcia planowanego przez skarżącego. Zdaniem Sądu całokształt regulacji zawartej w § 34 miejscowego planu wyraźnie wskazuje, że plan nie dopuszcza na terenach oznaczonych symbolem R rozbudowy zakładu skarżącego (tartaku i stolarni produkującej palety). Brak wyraźnego zakazu lokalizacji działalności produkcyjnej nie oznacza, że można zignorować pozostałe postanowienia zawarte w § 34 planu, ponieważ treść aktów prawnych, w tym także aktów prawa miejscowego, nie może być odczytywana jedynie z fragmentów normy prawnej i bez uwzględniania całokształtu regulacji. Skoro przepis wskazuje, że dopuszcza się lokalizację na tym terenie obiektów gospodarczych związanych z hodowlą i produkcją rolną – to a contrario – niezwiązane z hodowlą i produkcją rolną obiekty nie są dopuszczone.
W skardze kasacyjnej skarżący na podstawie art. 173 § 1 oraz art. 177 § 1 p.p.s.a., zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:
I. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przez Sąd przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- art. 141 § 4 p.p.s.a. przez przedstawienie niekonsekwentnego uzasadnienia wyroku, w którym dopuszczono posadowienie inwestycji na terenach oznaczonych jako zabudowa mieszkaniowa przy jednoczesnym braku weryfikacji czy inwestycja nie jest ograniczona tylko do tego obszaru;
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego przez nieuchylenie decyzji pomimo, że organy nie ustaliły dokładnego usytuowania inwestycji względem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. przez nieuchylenie decyzji w wyniku niedostrzeżenia przez Sąd I instancji wadliwego ustalenia, że planowane przez skarżącego przedsięwzięcie będzie obejmowało głównie tereny oznaczone jako rolne, podczas gdy w rzeczywistości przedsięwzięcie będzie obejmowało teren zabudowy mieszkaniowej;
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a. przez nieuchylenie decyzji w wyniku niedostrzeżenia przez Sąd I instancji przekroczenia zasad swobodnej oceny dowodów przez organ i uznanie, wbrew zgromadzonemu w sprawie materiałowi dowodowemu, że odmowa ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia nastąpiła w granicach obowiązującego prawa.
Mając na uwadze powyższe naruszenie prawa, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art.185 § 1 p.p.s.a. oraz zasądzenie na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Ponadto, wniesiono o przeprowadzenie dowodu z dokumentu na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., tj. załączonej do skargi kasacyjnej mapy terenu sporządzonej przez mgr. inż. Z.T. na okoliczność potwierdzenia lokalizacji przedsięwzięcia planowanego przez skarżącego i posadowienia go na terenie zabudowy mieszkaniowej. Na podstawie art. 12a § 1 p.p.s.a. wniesiono o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie zarzutów skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu jawnym.
Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Wszystkie zarzuty przedstawione w petitum skargi kasacyjnej oraz w jej uzasadnieniu nie zasługiwały na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej podstawy, czyli wskazane naruszenia przepisów prawa. Rozpoznając zatem skargę kasacyjną w tak określonych granicach NSA uznał, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw.
W skardze kasacyjnej zarzucono tylko naruszenie przepisów postępowania.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. przez "przedstawienie niekonsekwentnego uzasadnienia wyroku, w którym dopuszczono posadowienie inwestycji na terenach oznaczonych jako zabudowa mieszkaniowa przy jednoczesnym braku weryfikacji czy inwestycja nie jest ograniczona tylko do tego obszaru".
Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu dotyczącego art. 141 § 4 p.p.s.a. wyjaśnić należy, że przepis ten może być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej, gdy wada uzasadnienia nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia lub gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się, bowiem w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. Sąd ma także obowiązek ustosunkowania się do wszystkich zgłoszonych zarzutów. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego, dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem, dlaczego nie stwierdził czy stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, czy też przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi i standardy, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd I instancji, zastosował się w pełni do dyspozycji art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy, na jakie wskazuje ustawa. Potwierdza to jednocześnie, że Sąd I instancji dołożył należytej staranności przy podejmowaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Umożliwia to również Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę zasadności przesłanek, na których oparto zaskarżone orzeczenie. Odnosząc się do zrzutów przedstawionych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. wskazać należy, że Sąd I instancji jednoznacznie stwierdził, że "W rozpatrywanej sprawie nie ulega wątpliwości, że działka o nr ew. [...] w obrębie [...], gm. L. objęta jest regulacjami uchwały Nr [...] Rady Gminy L. z dnia [...] 2003 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L. - zwanej dalej "uchwałą", "planem". Analiza materiału dowodowego (zestawienie map wskazujących położenie inwestycji z rysunkiem planu) wskazuje, że planowana inwestycja obejmuje tereny rolne (oznaczone symbolem R) oraz przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową (symbol MM)".
Sąd I instancji ocenił również, że "Kolegium słusznie uznało, mając na uwadze, że planowana inwestycja obejmuje w znacznej mierze tereny oznaczone w planie jako rolne, iż na tych terenach plan wykluczył lokalizację przedsięwzięcia planowanego przez skarżącego. Zdaniem Sądu całokształt regulacji zawartej w § 34 miejscowego planu wyraźnie wskazuje, że plan nie dopuszcza na terenach oznaczonych symbolem R rozbudowy zakładu skarżącego (tartaku i stolarni produkującej palety)".
Obowiązkiem sądu jest wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd nie ma też na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a. obowiązku szczegółowo i sposób rozbudowany wyjaśniać podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Może to w praktyce oznaczać konieczność odniesienia się do zarzutów ale nie oznacza to, że sąd administracyjny musi szczegółowo w uzasadnieniu odnosić się do wszystkich zarzutów nawet jeśli są one oczywiście niezasadne lub niezwiązane ze sprawą.
Prawne uzasadnienie decyzji sądowej to uzasadnienie wyznaczane przez normy prawa obowiązującego, które określa podmiot zobligowany do sporządzania uzasadnienia, wyznacza jego treść, terminy oraz sytuacje, w których winno być ono sporządzone, przy czym uzasadnienie minimum to uzasadnienie, którego konieczne elementy zostały wyznaczone przez zespół norm albo odtworzony z tychże norm model ustawowy uzasadnienia (zob. J. Wróblewski, Sądowe stosowanie prawa, Warszawa 1988, s. 294–295). Uzasadnienie wyroku Sądu I instancji spełnia rolę porządkującą. W treści tego uzasadnienia dokonano prawidłowej i pełnej rekonstrukcji stanu faktycznego pod kątem jego dalszego przyrównania do miarodajnej normy prawa materialnego i ustalenia na tej podstawie ostatecznego wyniku sprawy. Składające się na uzasadnienie wyroku Sądu I instancji dwie podstawy rozstrzygnięcia: faktyczna i prawna tworzą łącznie jedną całość, która jest wewnętrznie spójna. Na podstawie lektury uzasadnienia wyroku Sądu I instancji nie można mieć zasadniczych wątpliwości co do tego, jaki stosunek faktyczny i w jaki sposób Sąd I instancji wiążąco uregulował (zob. wyrok SN z 29 stycznia 2008 r., sygn. IV CNP 182/07; por. J. Iwaniec, Rola uzasadnień wyroków sądowych – praktyka stosowania prawa, GS 2003, nr 4, s. 20.
Sąd I instancji sporządzając uzasadnienie wyroku nie naruszył wymogów wynikających z art. 141 § 1 p.p.s.a. Sąd ten wskazał podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia oraz ją prawidłowo wyjaśnił, jak również odniósł się w wystarczający sposób do zarzutów skargi. Uzasadnienie wyroku pozwala na odtworzenie toku rozumowania Sądu I instancji oraz ocenę prawidłowości wydanego przez ten Sąd rozstrzygnięcia.
Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. przez "nieuchylenie decyzji pomimo, że organy nie ustaliły dokładnego usytuowania inwestycji względem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego".
Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, że Wójt Gminy L. w decyzji z 17 marca 2020 r. odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, ze względu na niezgodność jego lokalizacji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na terenie gminy L.. Organ pierwszej instancji wskazał, że teren działki, na której planowana jest inwestycja, zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L. przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową mieszaną (MM), zaś pozostałą – znaczną część działki stanowią tereny rolne (R). Zdaniem Wójta planowane przedsięwzięcie nie jest zgodne z ustaleniami aktualnie obowiązującego miejscowego planu, bowiem planowana przez inwestora zabudowa i działalność produkcyjna stoi w wyraźnej kolizji z podstawowym przeznaczeniem terenu MM. Organ I instancji stwierdził także, że przedmiotowa działka, na której planowane jest przedsięwzięcie częściowo przeznaczona jest również jako teren z podstawowym przeznaczeniem pod uprawy polowe, łąki, pastwiska i nieużytki, oznaczony na rysunku planu symbolem R (teren rolny). Powołując się na § 34 ust. 2 uchwały nr [...] Rady Gminy L. z [...] 2003 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L. organ wskazał, że teren rolny wyklucza możliwość zabudowy budynków produkcyjnych, których realizacja możliwa jest na terenach z podstawowym przeznaczeniem pod działalność produkcyjno – usługową, oznaczoną na rysunku planu symbolem PP.
Kolegium rozpatrując odwołanie – po dokonaniu analizy przepisów uchwały gminy L. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uznało, że planowana inwestycja nie spełnia warunku określonego w art. 80 ust. 2 ustawy, a mianowicie lokalizacja przedsięwzięcia jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Postanowienia obowiązującego planu mają charakter wiążący dla decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. przez nieuchylenie decyzji w wyniku niedostrzeżenia przez Sąd pierwszej instancji wadliwego ustalenia, że planowane przez skarżącego przedsięwzięcie będzie obejmowało głównie tereny oznaczone jako rolne, podczas gdy w rzeczywistości przedsięwzięcie będzie obejmowało teren zabudowy mieszkaniowej.
Odnosząc się do tego zarzutu wyjaśnić należy, że Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku analizował w jednakowym zakresie status prawny terenów rolnych oraz terenów zabudowy mieszkaniowej w wynikający uchwały nr [...] Rady Gminy L. z [...] 2003 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L.
Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku wskazał, że "z części tekstowej planu - § 20 wynika, że na terenie MM podstawowym przeznaczeniem terenu zabudowy mieszkaniowej mieszanej jest zabudowa: jednorodzinna, zagrodowa i usługowa z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi. Na terenach MM dopuszcza się lokalizację: 1) obiektów dla usług łączonych z funkcją mieszkaniową (w budynkach wolnostojących lub wbudowanych w budynki mieszkalne) lub na odrębnych działkach jako samodzielne usługi, 2) obiektów dla działalności produkcyjnej łączonych na jednej działce z funkcją mieszkaniową lub na odrębnych działkach, 3) budynków garażowych i gospodarczych, 4) urządzeń komunikacji kołowej i pieszej, 5) urządzeń infrastruktury technicznej dla potrzeb lokalnych, 6) obiektów małej architektury, przy czym uciążliwość dla środowiska wywołana funkcjonowaniem obiektów i urządzeń usługowych i produkcyjnych nie może wykraczać poza granice wyznaczonego terenu.
Z kolei podstawowym przeznaczeniem terenów rolnych - R (§ 34 uchwały) są uprawy polowe, łąki, pastwiska i nieużytki. Na terenach rolnych ustalono lokalizację: 1) siedlisk i gospodarstw specjalistycznych, 2) obiektów gospodarczych związanych z hodowlą i produkcją rolną, 3) stawów rybnych, 4) zbiorników wodnych, 5) urządzeń melioracji, 6) urządzeń przeciwpowodziowych, 7) terenów zieleni i urządzonych ciągów spacerowych, 8) dróg gospodarczych dojazdowych do pól, 9) sieciowych elementów infrastruktury technicznej napowietrznej i podziemnej dla obsługi ludności i rolnictwa, 10) terenów zalesień".
Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a. przez nieuchylenie decyzji w wyniku niedostrzeżenia przez Sąd I instancji przekroczenia zasad swobodnej oceny dowodów przez organ i uznanie, wbrew zgromadzonemu w sprawie materiałowi dowodowemu, że odmowa ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia nastąpiła w granicach obowiązującego prawa.
Odnosząc się do tego zarzutu wyjaśnić należy, że zarzucenie naruszenia przepisu art. 80 k.p.a. wymaga wykazania, że uchybiono zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie o innej niż przyjęta przez organ i sąd I instancji doniosłości poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie. Dokonana ocena materiału dowodowego może być zatem skutecznie podważona tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami, lub gdy rozumowanie wykracza poza reguły logiki albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia związku przyczynowo-skutkowego. Taka sytuacja nie ma jednak miejsca w niniejszej sprawie (zob. wyrok NSA z 14.03.2024 r., III OSK 3287/21, LEX nr 3701871).
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntował się pogląd, że w przypadku stwierdzenia niezgodności planowego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego procedowanie co do meritum, w sprawie potrzeby ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia niezgodnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, staje się bezprzedmiotowe (wyrok NSA z 4 kwietnia 2023 r., III OSK 2045/21, LEX nr 3518856).
Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia jest postępowaniem toczącym się na wniosek inwestora i organy są co do zasady tym wnioskiem związane. Dokonując oceny wniosku z punktu widzenia zgodności planowanego przedsięwzięcia z obowiązującym na danym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej), organy mają ograniczony zakres materiału dowodowego (zob. wyrok NSA z 23 marca 2021 r., III OSK 163/21, LEX nr 3153126).
Skoro z treści art. 80 ust. 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 283 ze zm.) wynika, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach może zostać wydana jedynie po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to w przypadku stwierdzenia niezgodności lokalizacji planowanej inwestycji z ustaleniami planu, dalsze prowadzenie postępowania w przedmiocie wydania tej decyzji jest zbędne i niecelowe (wyrok NSA z 22 czerwca 2020 r., II OSK 329/20, LEX nr 3035603).
Sąd I instancji miał podstawy, aby stwierdzić, że ustalenia faktyczne poczynione przez organy są prawidłowe i odpowiadają zebranym dowodom, zawartym w aktach administracyjnych. Organy przeprowadziły wszechstronne i kompletne postępowanie dowodowe i wyjaśniające, spełniające wymogi art. 7 i 77 § 1 k.p.a., z jednoczesną oceną zebranego materiału dowodowego, stosownie do reguł wskazanych w art. 80 k.p.a.
W sprawie zgromadzony materiał dowodowy dawał podstawy faktyczne do wydania decyzji odmawiającej skarżącemu kasacyjnie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia, z uwagi na treść uchwały Nr [...] Rady Gminy L. z [...] 2003 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L. W skardze kasacyjnej nie podważono tej oceny.
Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosku zawartego w skardze kasacyjnej dotyczącego przeprowadzenia dowodu z dokumentu, tj. załączonej do skargi kasacyjnej mapy terenu sporządzonej przez mgr. inż. Z.T., na okoliczność potwierdzenia lokalizacji przedsięwzięcia planowanego przez skarżącego i posadowienia go na terenie zabudowy mieszkaniowej. Celem postępowania, o którym stanowi art. 106 § 3 p.p.s.a., nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy właściwy w sprawie organ administracji publicznej ustalił ten stan, zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie, czy prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego dopuszczenie dowodu z ww. dokumentu stanowiłoby zgodę na zmianę wniosku skarżącego z 13 kwietnia 2018 r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie zakładu D., położonego na działce o nr ew. [...] w obrębie [...], gm. L..
Z powyższych względów zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej okazały się niezasadne i dlatego, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.