II OSK 1704/24

II SA/Łd 941/23 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2024-04-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-10-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Jarosław Czerw /przewodniczący/
Piotr Mikołajczyk
Tomasz Porczyński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OSK 1704/24 - Wyrok NSA z 2025-08-07
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 977
art. 50, art. 52, art. 54
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Czerw Sędziowie Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi E.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia 24 sierpnia 2023 r. nr KO.4110.35.2023 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy S. z dnia 25 maja 2023 r., nr 2/2023 (znak GP.6733.2.2023); 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach na rzecz skarżącej E.K. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 24 sierpnia 2023 r., nr KO.4110.35.2023 wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 572)- dalej: k.p.a.; art. 50 ust. 1, ust. 4, art. 51 ust. 1 pkt 2 i pkt 2f, art. 52- art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 977 ze zm.)- dalej: u.p.z.p.; art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 344) – dalej: u.g.n.; Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia 25 maja 2023 r., nr 2/2023 o ustaleniu, na wniosek [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W., lokalizacji inwestycji celu publicznego – stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] nr [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczna, na działce ewidencyjnej nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...], gmina S.
Z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, że z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji dla przedmiotowej inwestycji celu publicznego Spółka [...] (dalej także inwestor) wystąpiła w dniu [...] marca 2023 r. Do wniosku załączono kopię mapy zasadniczej w skali 1:1000 z oznaczeniem granic terenu inwestycji oraz opracowanie autorstwa mgr inż. U. K. – specjalisty systemów ochrony atmosfery pt. " Dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko oraz graficzna prezentacja emisji pola elektromagnetycznego" dotyczące planowanej do realizacji instalacji telefonii komórkowej [...] nr [...].
Wskazaną wyżej decyzją z dnia 25 maja 2023 r. Wójt Gminy S. ustalił na wniosek inwestora lokalizację inwestycji celu publicznego – stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] nr [...], określając w treści podjętego rozstrzygnięcia rodzaj inwestycji; warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; jak również linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000, stanowiącej integralny załącznik do decyzji.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J. K.– współwłaściciel działek graniczących z terenem planowanej inwestycji (nr ew. [...] i [...]), uznany przez organ I instancji za stronę postępowania. Zarzucając naruszenie art. 7 k.p.a., jak i błędy "co do przepisów u.p.z.p. oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zwłaszcza na promieniowanie elektromagnetyczne", strona wskazywała na brak zasięgnięcia przez organ I instancji informacji branżowej i wydanie decyzji jedynie w oparciu o dane charakteryzujące wpływ tej inwestycji na środowisko przedstawione przez inwestora; brak podłączenia inwestycji do sieci energetycznej; brak należytego wykazania na mapie istniejącej pobliskiej zabudowy; brak rzędnych terenu bezpośredniego wjazdu na działkę z drogi publicznej; brak ustalenia granic z sąsiednimi nieruchomościami; brak istnienia drogi gminnej o uregulowanym stanie prawnym, spełniającej warunki dojazdowe do bazy stacji komórkowej. Strona kwestionowała nadto prawidłowość doręczenia przedmiotowej decyzji jedynie członkom zarządu Spółki dla Zagospodarowania Wspólnoty Gruntowej wsi [...], w skład której wchodzi działka o nr ew. [...] zamiast wszystkim udziałowcom spółki, jak również ustalenie lokalizacji celu publicznego na w/w gruncie bez podjęcia stosownej uchwały wspólników w sprawie przekazania gruntu spółce [...] w dzierżawę.
Zaskarżoną niniejszą skargą decyzją z dnia 24 sierpnia 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając Kolegium wskazało, iż jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego planowana przez inwestora inwestycja celu publicznego, objęta wnioskiem z dnia [...] marca 2023 r. o wydanie decyzji lokalizacyjnej, składa się z instalacji radiokomunikacyjnej w skład której wejdą urządzenia zasilające, sterujące i nadawczo-odbiorcze zlokalizowane u podstawy wieży oraz anteny sektorowe i anteny radiolinii zamontowane na wieży kratowej o max. wysokości do 65 m n.p.t. wraz z odgromnikami. Inwestycja ta, mając na uwadze jej położenie i zasięg stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n. Jednocześnie wobec braku objęcia terenu planowanej inwestycji postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustalenie jej lokalizacji następuje w drodze decyzji administracyjnej, w trybie określonym przepisami art. 50-58 u.p.z.p. Wskazując na związany charakter rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 65 u.p.z.p) Kolegium stwierdziło, iż wnosząc o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego – stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] nr [...] inwestor przedłożył kompletną, wymaganą prawem dokumentację, a podjęta w następstwie rozpatrzenia tego wniosku decyzja organu I instancji, poprzedzona stosownymi uzgodnieniami (art. 53 ust. 4 pkt 5a i pkt 6 u.p.z.p.), zawiera wszystkie określone prawem elementy (art. 54 u.p.z.p.).
Dalej odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, iż z uwagi na fakt, że planowana do realizacji inwestycja celu publicznego zaliczana jest do telekomunikacyjnej infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 143 ust. 2 u.g.n. w zw. z art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne, to nie znajduje do niej zastosowania, stosownie do treści art. 61 ust. 3 u.p.z.p. wymóg ustalenia linii zabudowy, jak i zapewnienia dostępu do drogi publicznej. Stąd też kwestia dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej, czy też kwestia istnienia drogi publicznej o odpowiednich parametrach pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Dla wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, która nie stanowi podstawy do rozpoczęcia robót budowlanych, nie są również wymagane takie elementy jak ustalenie granic z sąsiednimi nieruchomościami, czy kwestie posiadania zgody właścicieli do realizacji inwestycji na danym terenie. Odnośnie do zaopatrzenia inwestycji w energię elektryczną organ wskazał, iż nastąpi to, co wynika z pkt 3 ppkt 2 lit. a decyzji, z projektowanego przyłącza na warunkach określonych przez dysponenta sieci. W kwestii zarzucanego organowi braku prawidłowego ustalenia obszaru oddziaływania planowanej inwestycji i wytwarzanych przez nią pól elektromagnetycznych Kolegium odwołując się do przedłożonej przez inwestora dokumentacji wskazało, iż wskazane w niej parametry anten, w tym ich moc, kierunki na jakich będą działały, wysokości na jakich zostaną umieszczone, jak i ich maksymalny zasięg promieniowania, dowodzą, iż dla planowanej inwestycji brak jest potrzeby wydawania decyzji środowiskowej. Kolegium podkreśliło nadto, iż w wyniku przeprowadzonej w 2022 r. zmiany przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, przedmiotowe przedsięwzięcie nie jest już zaliczane zarówno do przedsięwzięć zawsze znacząco oddziałujących na środowisko, jak i potencjalnie oddziałujących na środowisko. Jednocześnie organ zaznaczył, iż wydana w I instancji decyzja nakłada na inwestora obowiązek przeprowadzenia pomiarów kontrolnych rzeczywistego rozkładu gęstości mocy promieniowania elektromagnetycznego w otoczeniu instalacji, bezpośrednio po jej uruchomieniu.
Reasumując Kolegium stwierdziło, iż wobec spełnienia przez inwestora ustawowo określonych warunków organ był zobligowany do pozytywnego rozpatrzenia żądania spółki, co czyni kwestionowaną odwołaniem decyzje zasadną.
W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi E.K. – współwłaściciel działek graniczących z terenem planowanej inwestycji (nr ew. [...] i [...]), występująca w toku postępowania przed organami administracji w charakterze strony tego postępowania, zarzucała naruszenie:
- art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy, zgromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy, w tym nieprzeprowadzenie szczegółowej analizy projektowanej inwestycji pod względem jej oddziaływania na ludzi i środowisko, brak przeprowadzenia analizy warunków zasad i zagospodarowania terenu wynikających z odrębnych przepisów, co doprowadziło do bezzasadnego stwierdzenia, że dla przedmiotowej inwestycji brak jest potrzeby uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;
- art. 52 ust. 2 u.p.z.p. poprzez rozpatrzenie niekompletnego wniosku spółki;
- art. 1 ust. 2 pkt 9, art. 6 pkt 2 u.p.z.p. poprzez naruszenie interesu prawnego właścicieli i użytkowników nieruchomości zlokalizowanych w obszarze oddziaływania stacji bazowej oraz godzenie w interes publiczny w rozumieniu art. 2 pkt 4 u.p.z.p.;
- art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez uznanie, że realizacja spornej inwestycji nie wymaga uprzedniego wydania decyzji środowiskowej.
Z uwagi na powyższe skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ja decyzją organu I instancji, zasądzenie kosztów postępowania oraz o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie jej z kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu skargi, precyzując podniesione zarzuty strona wskazywała na braki złożonego przez spółkę [...] w dniu [...] marca 2023 r. wniosku w zakresie należytego wykazania na mapie istniejącej pobliskiej zabudowy oraz rzędnych terenu bezpośredniego wjazdu na działkę z drogi publicznej. Ponadto wskazywała na podjęcie kwestionowanego skargą rozstrzygnięcia jedynie w oparciu o przedłożone przez inwestora dane, nie zweryfikowane w żaden sposób przez organ poprzez zasięgnięcie informacji branżowej, w szczególności w zakresie mocy planowanych do instalacji anten, jaki kumulacji wytwarzanych przez nie wiązek promieniowania i ich wpływu na ludzi i na środowisko, co w świetle przywołanego przez stronę orzecznictwa sądów administracyjnych skutkowało wadliwym stwierdzeniem braku konieczności uprzedniego uzyskania przez inwestora decyzji środowiskowej dla przedsięwzięcia.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach wnosiło o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2023 r., sygn. akt II SPP/Łd 190/23 referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącej prawa pomocy we wnioskowanym przez stronę zakresie, z uwagi na nienadesłanie w zakreślonym terminie dodatkowych informacji, niezbędnych dla rozpatrzenia wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazane.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarga E. K. została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym stosownie do uprawnienia wynikającego z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 1634) – dalej: p.p.s.a., który stanowi, iż sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.
W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów(art. 120 p.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie, z wnioskiem o rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. wystąpiło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach, zawartym w udzielonej odpowiedzi na skargę. Pozostałe strony postępowania, poinformowane o powyższym wniosku, w zakreślonym prawem terminie nie żądały przeprowadzenia rozprawy.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
W niniejszej sprawie, jak już wcześniej wskazano przedmiotem skargi E.K. uczyniła decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia 24 sierpnia 2023 r. utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia 25 maja 2023 r. o ustaleniu, na wniosek uczestnika postępowania [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W., lokalizacji inwestycji celu publicznego – stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] nr [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na działce ewidencyjnej nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...], gmina S..
Podstawę prawną kwestionowanego skarga rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 977 ze zm.) - dalej: u.p.z.p.; oraz ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 344) – dalej: u.g.n.
Wskazać należy, iż pojęcie inwestycji celu publicznego zdefiniowane zostało w art. 2 pkt 5 u.p.z.p., zgodnie z którym należy przez nie rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Przepis ten, w pkt 1 stanowi, że celami publicznymi w rozumieniu ustawy są wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji.
Wskazać również należy, że w judykaturze jednolite jest już stanowisko, zgodnie z którym budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego, wymagającą wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jest to bowiem zamierzenie inwestycyjne w sieci telekomunikacyjnej, wykorzystywane do świadczenia usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników, a więc posiada status urządzenia łączności publicznej. Budowa takiej instalacji służy zatem realizacji celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p.
W rozpoznawanej sprawie, objęta złożonym przez Spółkę [...] wnioskiem z dnia [...] marca 2023 r. inwestycja – budowa stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] nr [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną stanowi zatem inwestycje celu publicznego, o znaczeniu gminnym i powiatowym, na co wskazuje, co podkreślają procedujące w sprawie organy administracji, położenie i zasięg planowanej inwestycji. Powyższe stwierdzenie nie jest kwestionowane przez żadną ze stron postępowania, jak również nie budzi jakichkolwiek wątpliwości Sądu.
Dalej wskazać należy, iż zgodnie z art. 50 ust. 1 zdanie u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Lokalizacja inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora, o którym mowa w art. 52 ust. 1 u.p.z.p., natomiast organem właściwym w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowym i gminnym, co wynika z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy, jest wójt, burmistrz, prezydent miasta. Wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać: 1) mapę zasadniczą lub, w przypadku jej braku, mapę ewidencyjną, pochodzące z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujące teren, którego wniosek dotyczy, wraz z obszarem, na który inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000, w postaci: a) elektronicznej - w obowiązującym państwowym systemie odniesień przestrzennych albo b) papierowej; 1a) określenie granic terenu objętego wnioskiem; 2) charakterystykę inwestycji, obejmującą: a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej, c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko (art. 52 ust. 2 pkt 1-2 u.p.z.p.). Zgodnie zaś z art. 54 ustawy decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Przy czym jak wynika z art. 50 ust. 4 u.p.z.p. sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego powierza się osobie, o której mowa w art. 5, albo osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej.
W sprawie nie ulega wątpliwości, że teren, na którym inwestor – Spółka [...] planuje realizację przedmiotowej inwestycji nie jest objęty postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a tym samym ustalenie lokalizacji dla tej inwestycji było możliwe w drodze decyzji administracyjnej właściwego organu, w tym przypadku Wójta Gminy S..
Wbrew stanowisku strony skarżącej, złożony przez inwestora w dniu [...] marca 2023 r. wniosek wraz z załącznikami spełniał wszystkie wymogi, o których mowa w art. 52 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 1-2 u.p.z.p. Sporządzenie projektu decyzji o lokalizacji celu publicznego powierzono mgr. inż. arch. A. B. posiadającemu uprawnienia projektanta zagospodarowania przestrzennego, a więc osobie uprawnionej w rozumieniu art. 5 pkt 1 u.p.z.p., co wypełnia ciążący na organie lokalizacyjnym obowiązek wynikający z art. 50 ust. 4 ustaw.
Ponadto za prawidłową w ocenie Sądu uznać należy przeprowadzoną przez organy obu instancji, stosownie do art. 53 ust. 3 u.p.z.p. analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych (pkt 1), pod katem zgodności planowanej inwestycji z prawem materialnym administracyjnym oraz z unormowaniami dotyczącymi charakteru samej inwestycji, jak również analizę stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji (pkt 2). W wyniku przeprowadzonej analizy, opartej o przedłożoną przez inwestora dokumentację oraz przeprowadzoną wizję w terenie ustalono zarówno obszar oddziaływania inwestycji, charakter terenu planowanej inwestycji, w tym między innymi klasoużytek terenu objętego wnioskiem, istniejącą zabudowę i jej minimalną odległość od miejsca planowanego posadowienia przedmiotowej inwestycji. Stwierdzono również, że teren inwestycji położony jest poza obszarami indywidualnej formy ochrony przyrody, a planowana do realizacji inwestycja nie zalicza się zarówno do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco, jak i potencjalnie oddziaływać na środowisko, wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym od dnia 4 czerwca 2022 r. Tym samym, jak słusznie stwierdziły procedujące w sprawie organy, planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć wymagających uprzedniego uzyskania decyzji środowiskowej na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 1094). Ustalono nadto, iż podstawowym źródłem oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji będą pola elektromagnetyczne wytwarzane przez anteny stacji, które w wartościach wyższych od dopuszczalnych będą występować jedynie w wolnej przestrzeni, niedostępnej dla ludności. Tym samym planowana inwestycja spełnia wymogi określone obowiązującymi przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 2556 ze zm.), jaki rozporządzeń Ministra Klimatu z dnia 17 lutego 2020 r. w sprawie sposobów sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 2630). Ponadto przeprowadzone w sprawie postępowanie odpowiadało wymogom określonym w art. 53 ust. 1 u.p.z.p., a wydanie decyzji przez organ I instancji poprzedzono przeprowadzeniem stosownych uzgodnień, o których mowa w art. 53 ust. 4 pkt 5a i pkt 6 ustawy.
Stąd też zarzuty skargi, co do naruszenia wskazanych w niej przepisów prawa procesowego, to jest art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., jak i prawa materialnego, to jest art. 1 ust. 2 pkt 9, art. 6 pkt 2, art. 52 ust. 2 u.p.z.p. oraz art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...) uznać należało za niezasadne.
Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest pierwszą z decyzji wydawanych w procesie inwestycyjnym. Decyzja ta ma charakter wstępny i nie przesądza jeszcze o prawie do rozpoczęcia budowy stacji bazowej telefonii komórkowej, ani o tym, że inwestycja będzie realizowana. Decyzja określa jedynie, czy realizacja inwestycji w konkretnym miejscu jest w ogóle możliwa. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie ustala natomiast żadnych praw do tego terenu i nie upoważnia do rozpoczęcia jakichkolwiek prac budowlanych. W decyzji tej określane są wyłącznie warunki oraz szczegółowe zasady dotyczące zagospodarowania i zabudowy wynikające z przepisów prawa, o organ wydający decyzję lokalizacyjną nie może realizować kompetencji innych organów i rozstrzygać kwestii stanowiących przedmiot odrębnych postępowań. Uwzględniając charakter postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego, zaznaczyć należy, iż organ rozstrzygający o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest związany wnioskiem strony odnośnie charakteru i parametrów planowanego zamierzenia i nie działa w ramach uznania administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 56 u.p.z.p. organ nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z powyższego wynika, że odmowę ustalenia warunków lokalizacji lub określenie ich wbrew żądaniu wnioskodawcy, organ może oprzeć jedynie na wyraźnej sprzeczności z konkretnym przepisami prawa nakładającymi w sposób wyraźny i jednoznaczny określone ograniczenia w tym zakresie. Jednocześnie wskazać należy, że inwestycje celu publicznego zwolnione są z obowiązku zachowania zasady dobrego sąsiedztwa, a więc nie ma konieczności badania, czy spełniają one wymagania ładu przestrzennego, w szczególności kontynuują funkcję zabudowy sąsiedniej, a także mają zbliżone do niej parametry, takie jak szerokość elewacji frontowej, wysokość jej górnej krawędzi itp. Ustawodawca uznał, że cele publiczne są na tyle istotne dla wspólnoty, iż nie należy przy ich realizacji aż tak rygorystycznie zabiegać o kształtowanie ładu przestrzennego (por. Z. Niewiadomski (red.), Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz. Wyd. 13, Warszawa 2023).
Natomiast, co od zasadniczej argumentacji skargi odnośnie braku dokonania przez procedujące w sprawie organy administracji należytej weryfikacji mocy planowanych do instalacji anten, w szczególności pod względem kumulacji emitowanych przez nie wiązek promieniowania, a w konsekwencji ich wpływu na ludzi i na środowisko, co w świetle przywołanego przez stronę orzecznictwa sądów administracyjnych skutkowało wadliwym stwierdzeniem braku konieczności uprzedniego uzyskania przez inwestora decyzji środowiskowej dla przedsięwzięcia, raz jeszcze wskazać należy, iż w wyniku nowelizacji obowiązujących przepisów, od dnia 4 czerwca 2022 r. ustawodawca wyłączył z katalogu przedsięwzięć mogących zawsze znacząco, jak i potencjalnie oddziaływać na środowisko, wymienionych w powołanym wyżej rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r., instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, do których zalicza się przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej. Tym samym, w postępowaniu wszczętym na wniosek inwestora z dnia [...] marca 2023 r. rozstrzygnięcie o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego – stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] nr [...] nie wymagało uprzedniego wydania decyzji środowiskowej. Jednocześnie, niejako na marginesie powyższych rozważań wskazać należy, iż w dniu 7 listopada 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów, podjął uchwałę o sygn. akt III OPS 1/22 o następującej treści "Przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71, z późn. zm.) jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten". Przy czym co wymaga podkreślenia, orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest kwestionowana możliwość uwzględnienia poglądu prawnego zawartego w wyżej wymienionej uchwale do kwestii kumulacji promieniowania anten w sprawach, w których zastosowanie miały przepisy Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r., w brzmieniu obowiązującym do dnia 3 czerwca 2022 r. (por. wyroki NSA z 5 grudnia 2023 r., II OSK 1657/22; 13 luty 2024 r., II OSK 1250/21; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić również należy, iż to, że dla przedmiotowej inwestycji nie było konieczne wydanie decyzji środowiskowej, nie oznacza, że środowisko zostało pozbawione ochrony. Ochrona przed polami elektromagnetycznymi w przypadku rzeczywiście działających instalacji jest przedmiotem regulacji zawartych w ustawie Prawo ochrony środowiska (art. 121-126 ustawy Prawo ochrony środowiska). Nakładają one na prowadzącego instalacje i jej użytkownika obowiązek wykonywania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku bezpośrednio po rozpoczęciu użytkowania instalacji lub urządzenia oraz każdorazowo w przypadku zmiany warunków pracy instalacji lub urządzenia, w tym zmiany spowodowanej zmianami w wyposażeniu instalacji lub urządzenia, o ile zmiany te mogą mieć wpływ na zmianę poziomów pól elektromagnetycznych, których źródłem jest instalacja lub urządzenie i zgłaszania ich właściwemu organowi. Nakazują też uwzględniać w ramach państwowego monitoringu środowiska zadania związane z okresowymi badaniami kontrolnymi poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku.
Niemniej jednak, Sąd rozpoznający niniejszą skargę stwierdza, iż wbrew twierdzeniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, nie zawierają wszystkich niezbędnych elementów, o których mowa w art. 54 u.p.z.p. Przypomnieć należy, iż zgodnie z treścią wskazanego przepisu decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1.
W ocenie Sądu, jakkolwiek wydane w sprawie rozstrzygnięcia w sposób prawidłowy określają warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych (pkt 2), jak również linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w skali 1:1000, stanowiącej integralny załącznik do decyzji organu I instancji (pkt 3), to w niewystarczający sposób określony został rodzaj inwestycji, stanowiącej przedmiot podjętej w sprawie decyzji lokalizacyjnej (pkt 1).
W tym zakresie wskazać należy, że w utrwalonym poglądzie sądów administracyjnych, który to pogląd sąd rozpoznający przedmiotową skargę w pełni podziela i przyjmuje za własny, przyjmuje się , że nie tylko we wniosku złożonym przez inwestora, ale także w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w przypadku lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej konieczne jest konkretne wskazanie m.in.: z jakiego typu anten, jakiej mocy i w jakiej liczbie ma składać się planowana inwestycja, na jakiej wysokości mają być zamontowane oraz jaki będzie kierunek ich usytuowania (por. wyrok NSA z 29 listopada 2017 r. II OSK 559/16; wyrok WSA w Bydgoszczy z 8 listopada 2011 r., II SA/Bd 991/11; wyrok WSA w Krakowie z 13 marca 2014 r., II SA/Kr 1465/13; wyrok WSA w Poznaniu z 8 listopada 2017 r., II SA/Po 492/17; wyrok WSA w Rzeszowie z 10 lipca 2018 r., II SA/Rz 412/18; wyrok WSA w Poznaniu z 16 maja 2019 r., IV SA/Po 583/18; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Precyzyjne wskazanie w decyzji takich elementów jak typ anten, ich moc, kierunek oraz ilość jest niezbędne również dlatego, że zgodnie z art. 55 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Nadto zauważyć należy, że za inwestycję celu publicznego może być uważane tylko takie zamierzenie, które jest technicznie konieczne do realizacji celu publicznego, nie zaś takie, które ma wykonaniu wskazanego celu jedynie sprzyjać. Inwestycja w takim kształcie stanowi bowiem o realizacji celu publicznego, stąd też ustalenie parametrów technicznych w treści decyzji jest obligatoryjne.
W rozpoznawanej sprawie, poza wskazaniem: rodzaju inwestycji celu publicznego będącej przedmiotem postępowania - stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] nr [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną; maksymalnej wysokości wierzy antenowej i maksymalnej wysokości zawieszenia anten (uzasadnienie decyzji organu I instancji) oraz lakonicznym stwierdzeniem organu odwoławczego, iż planowana przez inwestora inwestycja celu publicznego składa się z instalacji radiokomunikacyjnej w skład której wejdą urządzenia zasilające, sterujące i nadawczo-odbiorcze zlokalizowane u podstawy wieży oraz anteny sektorowe i anteny radiolinii zamontowane na wieży kratowej o max. wysokości do 65 m n.p.t. wraz z odgromnikami, z treści podjętych rozstrzygnięć nie wynika zarówno ilość planowanych do montażu anten, ich rodzaj, moc, wysokość montażu poszczególnych anten oraz kierunek ich usytuowania. Co prawda dane te zawarte zostały w przedłożonym przez inwestora wraz z wnioskiem z dnia [...] marca 2023 r. załączniku pt. "Dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko oraz graficzna prezentacja emisji pola elektromagnetycznego" dotyczącym planowanej do realizacji instalacji telefonii komórkowej [...] nr [...], i zostały one, co wynika z uzasadnień podjętych w sprawie rozstrzygnięć, poddane ocenie procedujących w sprawie organów administracyjnych. Jednakże dane te nie zostały zawarte w treści wydanych decyzji, jako niezbędny element określający w sposób wyczerpujący i prawidłowy rodzaj inwestycji celu publicznego.
Powyższe uchybienie w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą skargę stanowiło istotne naruszenie art. 54 pkt 1 u.p.z.p., które obligowało Sąd do wyeliminowania kwestionowanych skargą decyzji z obrotu prawnego.
Rozpatrując sprawę ponownie procedujące w sprawie organy administracji obu instancji, zobowiązane do uwzględnienia oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniu niniejszego wyroku, wydadzą decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego - stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] nr [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, zawierającą i określającą w sposób wyczerpujący wszystkie wymagane prawem elementy tej decyzji, wskazane w art. 54 u.p.z.p.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzją oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji (pkt 1 wyroku). W przedmiocie kosztów postępowania, na które składa się uiszczony przez skarżącą wpis sądowy w kwocie 500 zł, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.(pkt 2 wyroku).