II SA/GD 569/04

II SA/Gd 569/04 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2006-04-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-09-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Barbara Skrzycka-Pilch
Stanisław Nowakowski /sprawozdawca/
Wanda Antończyk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Antończyk Sędziowie: sędzia NSA Stanisław Nowakowski (spr.) sędzia NSA Barbara Skrzycka-Pilch Protokolant: Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi A sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 lipca 2004 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę.
Uzasadnienie
II SA/Gd 569/04
U z a s a d n i e n i e
Skarżąca Spółka z o.o. A na H. po otrzymaniu zawiadomienia o planowanej przez Orlen inwestycji wniosła protest, w którym wskazała, że inwestycja ta ma być realizowana w odległości około 3 - 5 m od granicy ich działki nr [...], bowiem przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1067 ze zm.) - określają minimalne szerokości pasa ochronnego od zbiorników podziemnych do magazynowania produktów naftowych I i II klasy.
Odległości te – zdaniem skarżącej Spółki powinny wynosić - 15 m od budynków innych niż mieszkalne, zbiorowego zamieszkania i użyteczności publicznej.
Ponadto stacje kontenerowe powinny być usytuowane w odległości co najmniej 30 m od budynków, a nie 20 m, jak to podaje PKN ORLEN w swoim wniosku złożonym 3 lipca 2003 r.
Do protestu skarżącej ustosunkował się inwestor wskazując, że:
1. Punkt Zaopatrzenia Jednostek Pływających ma zbiorniki paliwowe podziemne, a jedynie pawilon sklepowo-kasowy jest na konstrukcji kontenerowej, więc jest stacją paliw stałą, a nie kontenerową, jak przyjęła w proteście skarżąca.
2. Najbardziej zbliżony element (taca szczelna) projektowanej stacji paliw do planowanego nowego budynku Spółki będzie oddalony o 8,00 m. podczas, gdy rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000 roku (§ 106 ust.1) określa, że zbiorniki i rurociągi technologiczne w stałych stacjach paliw nie mogą być instalowane w odległości mniejszej niż 3,0 m od fundamentów budynków.
3. Zgodnie z § 102 ust. 1 (winno być ust. 2) cytowanego rozporządzenia, elementy naziemne takie jak dystrybutory, rury oddechowe, studzienki spustowe powinny być usytuowane min. 10,0 m od obiektów budowlanych. Inwestor podnosi, że w projektowanej stacji paliw odległości od planowanego budynku A wynoszą:
- studzienki wlewowe 25,0 m
- dystrybutory 29,0 m
- zawory oddechowe 21,0 m.
Podniesiono nadto, że Biuro Projektów Budownictwa Morskiego B we wniosku z dnia 24 czerwca 2003 r. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu błędnie przytoczyło odległości ochronne i użyło przy nich określenia "stacje kontenerowe", ponieważ Punkt Zaopatrzenia Jednostek Pływających będzie stacją paliw stałą, co wynika z wniosku i informacji o planowanym przedsięwzięciu.
Skarżąca Spółka pismem z dnia 24 października 2003 r. podtrzymała zarzuty zgłoszone w tzw. proteście, ale nie podała konkretów ani też nie ustosunkowała się do odpowiedzi inwestora na protest.
Burmistrz decyzją z dnia 15 marca 2004 r. [...] ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie Punktu Zaopatrzenia Jednostek Pływających w paliwo (PZJP-H.) na działce nr [...] w morskim porcie rybackim w H. przy ul. [...] – Nabrzeże Remontowe dla inwestora PKN Orlen S.A. w P. Podkreślono w decyzji, że teren działki nr [...] jest terenem zabudowy przemysłowej. Nadto określono jakie warunki winna spełniać inwestycja.
Odwołanie wniosła skarżąca Spółka z o.o. A na H., w którym wnosi o uchylenie decyzji Burmistrza. Zdaniem skarżącej inwestycja jest za blisko i nie spełnia warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych. Skarżąca uważa, że zamierzenie inwestycyjne narusza jej uzasadnione interesy, bowiem na sąsiedniej działce prowadzi działalność w zakresie przetwórstwa rybnego oraz podaje, że także złożyła wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie chłodni składowej dla rezerw rybnych. Powołuje się nadto na art. 144 kc dowodząc, że zamierzona inwestycja narusza możliwość korzystania z jego nieruchomości.
Zaskarżoną decyzją z dnia 19 lipca 2004 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 kpa, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Kolegium dokonało analizy art. 40 ust. 1 i 44 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) wskazując, że burmistrz przeprowadził rozprawę administracyjną i przedstawił Wojewodzie warunki zabudowy i zagospodarowania terenu w celu stwierdzenia ich zgodności z prawem (art. 44. 1. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1, wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu następuje po przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej. O terminie rozprawy zawiadamia się zainteresowanych oraz ogłasza się dodatkowo w prasie lokalnej lub w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości.
2. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po przeprowadzeniu rozprawy, o której mowa w ust. 1, przedstawia wojewodzie warunki zabudowy i zagospodarowania terenu w celu stwierdzenia ich zgodności z prawem.
3. Wojewoda, w drodze postanowienia, stwierdza w terminie 30 dni od dnia przedstawienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, o ich zgodności z prawem. Na postanowienie to stronie nie przysługuje zażalenie.).
Postanowieniem z dnia 5 marca 2004 r. Wojewoda stwierdził, że przedstawione mu warunki zabudowy i zagospodarowania terenu są zgodne z prawem i na tej podstawie organ odwoławczy podnosi, iż nie może kwestionować tego stwierdzenia, gdyż zarzuty podnoszone w odwołaniu odnoszą się do postanowienia, a nie do decyzji. Kolegium zaś nie dopatrzyło się uchybień natury formalnoprawnej.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła skarżąca Spółka A, w której, podobnie jak w odwołaniu, podnosi naruszenie interesu prawnego spółki, polegającego na tym, że nie uwzględnia się, iż Spółka ma zamiar na sąsiedniej działce realizować inwestycje w zakresie przetwórstwa rybnego. Także i w skardze podstawę prawną roszczenia skarżący upatruje w art. 144 kodeksu cywilnego.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wnosi o jej oddalenie przytaczając argumentację podnoszoną w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu prowadzącym do uwzględnienia skargi.
Stan faktyczny sprawy jest bezsporny. Na rozprawie pełnomocnik skarżącej spółki zakwestionował jedynie postanowienie Wojewody w przedmiocie zgodności z prawem przedłożonej Wojewodzie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W istocie wątpliwości może rodzić postępowanie, jakie kształtowało się na podstawie powołanej podstawy prawnej. W razie bowiem braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ rozpatrujący wniosek w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu miał obowiązek nie tylko przeprowadzić rozprawę administracyjną, ale nadto przedstawić projekt decyzji wojewodzie celem stwierdzenia, czy zamierzone ustalenie jest zgodne z prawem. Przepis (wyżej powołany) wyraźnie przy tym stanowi, że od postanowienia Wojewody nie przysługuje zażalenie.
Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu co do zasady oparta musiała być na postanowieniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i z planem tym zgodna (art. 40 ust. 1 i art. 43 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, przy czym art. 43 ust. 1 miał następujące brzmienie: "Nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, z przepisami szczególnymi, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1.") Zatem brak planu miejscowego to wyjątek i tylko w takim przypadku należało stosować przepisy szczególne. W niniejszej sprawie właśnie taka sytuacja zaistniała, że wystąpiła konieczność zastosowania przepisów szczególnych.
Skarżąca brała udział w rozprawie administracyjnej, ale Prezes skarżącej Spółki R. G. ograniczył się na rozprawie administracyjnej do poinformowania jej uczestników, iż Spółka zamierza na sąsiedniej działce zaplanować budowę zakładu przetwórstwa zamrażalniczego ryb, a planowana inwestycja Orlenu może uniemożliwić realizację tej inwestycji. Jednakże nie podnosiła żadnych zarzutów wykazujących naruszenie prawa. Nie ustosunkowała się do odpowiedzi jaka została jej doręczona w związku z protestem jaki wniosła po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania, w której to odpowiedzi inwestor wyjaśnił przede wszystkim jakie rzeczywiście odległości będą występować w odniesieniu do działki sąsiedniej, a nadto wskazał, że chodzi o stałą stację paliw płynnych a nie kontenerową.
Nie było sporu co do tego na jakim terenie lokalizowana ma być stacja paliw. Jest to teren przeznaczony pod zabudowę przemysłową i z takiego też terenu korzysta skarżąca. Powołanie art. 144 kc nie ma znaczenia, bowiem nie o sprawę z zakresu prawa cywilnego tu chodzi.
Postanowienie Wojewody ma zaś ściśle określone znaczenie. Jest to dodatkowa kontrola organu administracji rządowej co do zgodności decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu z prawem. Brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powoduje, że decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ma przesądzić na podstawie przepisów szczególnych o zgodności zamierzonej inwestycji z prawem. Zważywszy, że to organ administracji rządowej właściwy jest w sprawach o pozwolenie na budowę, Wojewoda oceniając przedłożony mu projekt decyzji w szczególności ocenia ten akt jako promesę pod przyszłą decyzję o pozwoleniu na budowę. Jest to podyktowane tym przede wszystkim, by realizacja budowy nie naruszała zasad, które w szczegółach określa dopiero decyzja o pozwoleniu na budowę. Chodzi w tym o warunki techniczne jakim powinny odpowiadać obiekty, a w tym przypadku stacje paliw płynnych.
Skarżąca nie przedstawiła ani w odwołaniu ani w skardze zarzutów, które by podważały ustalenia co do np. odległości przyjętych w postępowaniu, a wynikających z projektu.
Burmistrz postanowieniem z dnia 3 września 2003 r. nakazał inwestorowi sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko w związku z planowaną inwestycją. Wykonując zalecenie opinii wyrażonej w postanowieniu Państwowego Granicznego Inspektora Sanitarnego z dnia 27 sierpnia 2003 r. nakazano sporządzić zakres raportu na podstawie art. 52 ust. 1 (z wyłączeniem pkt. 1 b) oraz ust. 3 i 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627). Podniesienie przez stronę skarżącą, że raport został sporządzony jednostronnie i zarzut, iż powinna go sporządzić jednostka niezależna bez wskazania na jakiekolwiek błędy i niejasności w raporcie nie może prowadzić do uznania zarzutu za uzasadniony.
Należy podkreślić, że Wojewoda bardzo starannie analizował przestawiony przez Burmistrza projekt decyzji, skoro postanowieniem z dnia 12 grudnia 2003 r. stwierdził, że przedstawione mu warunki zabudowy i zagospodarowania terenu są niezgodne z prawem. Dopiero usunięcie dostrzeżonych przez organ administracji rządowej braków pozwoliło na wyrażenie stanowiska co do zgodności z prawem przedstawionego projektu decyzji.
Postanowienie Wojewody zgodnie z wolą ustawodawcy nie jest zaskarżalne. Jest więc ono elementem sprawy i podlega ocenie sądu administracyjnego w związku z wniesieniem skargi na decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Strona skarżąca nie wykazała na czym polega niezgodność z prawem zaskarżonej decyzji. Wskazywała jedynie na naruszenie jej interesu faktycznego, obawiając się, że realizacja zamierzenia inwestycyjnego na sąsiedniej działce może doprowadzić do braku możliwości realizacji inwestycji na działce własnej. Nie są to jednak podstawy, które by miały wpływ na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Decyzja gwarantuje stronie, że wszelkie sprawy związane z jej realizacją w drodze pozwolenia na budowę będą spełniały wymogi prawa budowlanego, a nadto nakłada obowiązek uzyskania uzgodnień odpowiednich organów administracyjnych.
Z tych więc względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę oddalił.