II SA/GD 555/01

II SA/Gd 555/01 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2004-06-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2001-02-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Jacek Hyla /sprawozdawca/
Jan Jędrkowiak /przewodniczący/
Krzysztof Gruszecki
Symbol z opisem
601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Jędrkowiak, Asesor WSA Krzysztof Gruszecki, Sędzia NSA Jacek Hyla (spr.), Protokolant Katarzyna Gross, po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2004 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w [...] M. Ś. sprawy ze skargi A. L. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 9 stycznia 2001 r., Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 9 stycznia 2001r., Nr [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], na podstawie art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane oraz art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 2 października 2000r., Nr [...] nakazującą A. L. rozbiórkę obiektu budowlanego wybudowanego na działce nr [...] położonej w [...] bez wymaganego pozwolenia na budowę oraz umorzył postępowanie organu I instancji w powyższym przedmiocie. W uzasadnieniu wskazano, iż organ I instancji prowadził postępowanie w sprawie przedmiotowego obiektu już w 1999r., które zakończyło się prawomocną decyzją z dnia 27 października 1999r. nakazującą S. K. rozbiórkę obiektu budowlanego zrealizowanego na działce nr [...] położonej w [...]. Ze względu na to, iż sprawa samowolnie wybudowanego obiektu została już wcześniej rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną, jej niewykonanie podlega egzekucji w trybie ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ponowne rozstrzyganie sprawy z uwagi na zmianę właściciela obiektu jest bezprzedmiotowe, ponieważ postępowanie dotyczy rozbiórki samowolnie wzniesionego obiektu bez względu na to, kto jest jego właścicielem. W ocenie organu ustalenie osoby zobowiązanej do wykonania decyzji powinno nastąpić w postępowaniu egzekucyjnym.
Skargę na powyższą decyzję wniósł A. L. zaskarżając ją w zakresie uzasadnienia. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, iż po uzyskaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie planowanej budowy kiosku na terenie dworca PKS w [...], dokonał zgłoszenia w Starostwie Powiatowym w [...]. Po upływie ponad 30 dni podjął działalność we wskazanym kiosku. Skarżący nie zgadza się przede wszystkim z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji, albowiem błędnie organ wskazał, iż decyzją z dnia 27 października 1999r. byłemu dzierżawcy nakazano rozbiórkę kiosku i wobec tego ponowne rozstrzyganie sprawy jest bezprzedmiotowe. W ocenie skarżącego to jego osobę potraktowano bezprzedmiotowo. Przez wiele miesięcy trwania sprawy żaden z urzędników nie poinformował go o wcześniejszym orzeczeniu o rozbiórce istniejącego już kiosku. W ocenie skarżącego w odniesieniu do budowy kiosku dokonał on właściwych zgłoszeń, w odpowiednim czasie zgodnie z decyzją Burmistrza. Skarżący zaznaczył, iż kiosk nie przeszkadza nikomu, tzn. władzom Gminy, ani właścicielom gruntu, dlatego też nie powinien przeszkadzać nadzorowi budowlanemu, gdyż jest przenośny, niezwiązany z gruntem, a wcześniej było wydane pozwolenie na jego budowę. W przesłanym w toku sprawy piśmie procesowym skarżący nadto oświadczył, iż nie wnosi zastrzeżeń do samego rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji. Kwestionuje tylko jej uzasadnienie powołując się na nieprawdziwe informacje tam zawarte.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów powszechnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).
Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
Wbrew zarzutom skargi organy obu instancji rozstrzygając sprawę dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, prowadziły postępowanie w zgodzie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego oraz zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego.
W odniesieniu do zakwestionowanego uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazać należy, iż co do zasady dopuszczalne jest zaskarżenie samego uzasadnienia decyzji tak w trybie administracyjnym, jak również dopuszczalna jest skarga do sądu administracyjnego w tym zakresie. Skarżąc uzasadnienie decyzji skarżący obowiązany jest wskazać na jego wadliwości, które mogą wywierać wpływ na postępowania w innych sprawach. W niniejszej sprawie natomiast zarzuty skarżącego do uzasadnienia ograniczyły się wyłącznie do przedstawienia jego subiektywnej oceny nie popartej okolicznościami mającymi znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.
W ocenie Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji sporządzone zostało przez organ administracji w zgodzie z brzmieniem art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: K.p.a.), tzn. zawierało wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz uzasadnienie prawne polegające na wyjaśnieniu podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Podsumowując, wskazanemu uzasadnieniu nie można przypisać formalnej wadliwości a organowi, który je sporządził uchybienia przepisom postępowania, które miałoby wpływ na wynik sprawy.
W odniesieniu natomiast do granic orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie stwierdzić należy, iż rozpatrując skargę Sąd musiał się kierować dyspozycją art. 134 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270), który stanowi, iż sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Z powyższego wynika ustawowy zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżącego w stosunku do sytuacji ustalonej w zaskarżonej decyzji. Nie dotyczy to sytuacji, kiedy decyzja dotknięta byłaby naruszeniem prawa skutkującym stwierdzenie nieważności.
Na gruncie niniejszego postępowania, w ocenie Sądu nie było możliwym uwzględnienie skargi bez naruszenia wskazanego powyżej zakazu. Zaskarżoną decyzją bowiem organ uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 2 października 2000r. nakazującą skarżącemu rozbiórkę obiektu budowlanego wybudowanego na działce nr [...] w [...] przy ul. [...] bez wymaganego pozwolenia na budowę i umorzył postępowanie w sprawie. Istotne wątpliwości budzić może wprawdzie to, czy słuszna jest ocena dokonana przez organ administracji, że bezprzedmiotowe jest postępowanie administracyjne wobec skarżącego jedynie z tej przyczyny, że wydano już uprzednio nakaz rozbiórki wobec osoby trzeciej – nie będącej poprzednikiem prawnym skarżącego, to jednak uwzględnienie skargi z tego powodu doprowadziłoby do pogorszenia sytuacji prawnej skarżącego. Nadto, w sprawie nie zaistniały okoliczności dające podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.
W rozpatrywanej sprawie Sąd uchybiłby zakazowi reformationis in peius wyrażonemu w przepisie art. 134 § 2 ustawy, gdy zważyć, że w wyniku rozpoznania odwołania od decyzji I instancji orzekającej rozbiórkę kiosku, organ II instancji uchylił orzeczenie o rozbiórce i umorzył postępowanie w jej przedmiocie. Organ II instancji rozpatrując odwołanie skarżącego orzekł "na jego korzyść" eliminując z obrotu prawnego decyzję nakazującą mu rozbiórkę, wobec czego uwzględnienie skargi nie byłoby zgodne z przepisem art. 134 § 2 powołanej wyżej ustawy.
Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.