II SA/Gd 552/21

II SA/Gd 552/21 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2022-02-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-09-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Dariusz Kurkiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Jolanta Górska
Zbigniew Romała
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II OSK 1996/22 - Wyrok NSA z 2025-04-08
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 735
art. 147, art. 145 par. 1 pkt 4
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia NSA Zbigniew Romała Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Marta Sankiewicz po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2022 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi D. O.-S. i M. S. na decyzję Wojewody z dnia 30 czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Skarga D. O.-S. i M. S. na decyzję Wojewody z 30 czerwca 2021 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z 10 listopada 2020 r. o pozwoleniu na budowę zespołu 30 budynków jednorodzinnych, dwulokalowych, w zabudowie bliźniaczej (oznaczonych [..]), 2 budynków jednorodzinnych, wolnostojących dwulokalowych (oznaczonych [..]) i budynku mieszkalnego z lokalem usługowym (oznaczonym [..]) wraz z instalacjami zewnętrznymi: wody, kanalizacji sanitarnej, gazu i elektryczną; sieciami: wody i kanalizacji sanitarnej oraz ogrodami deszczowymi na działkach nr: [..]-[..] przy ul. I. w G., została wniesiona w następującym stanie sprawy:
W dniu 9 kwietnia 2020 r. do Prezydenta Miasta wpłynął wniosek A. o udzielenie pozwolenia na budowę opisanej powyżej inwestycji.
W toku postępowania organ I instancji wezwał inwestora do uzupełnienia projektu budowlanego i doprowadzenia go do zgodności z przepisami, co ostatecznie miało miejsce w dniu 1 października 2020 r. Zawiadomieniem z 7 października 2020 r., wydanym na podstawie art 10 § 1 Kpa, Prezydent Miasta poinformował strony postępowania o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiału w sprawie, a następnie decyzją z 10 listopada 2020 r. wydał decyzję pozytywną.
Od powyższej decyzji odwołanie wniosły strony postępowania: M. i J. K., D. K., M. i Ł. K. oraz D. O.-S. i M. S..
Strony podniosły szereg zarzutów m.in. dotyczących niezgodności inwestycji z obowiązującym planem miejscowym oraz naruszenia przepisów prawa materialnego w postaci rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Także zwrócili uwagę, że z informacji przez nich posiadanych, uznani za strony postępowania R. K. i F. K., nie żyją.
W toku postępowania odwoławczego Wojewoda pismem z 15 stycznia 2021 r. zobowiązał Prezydenta Miasta do przeprowadzenia postępowania uzupełniającego i ustalenie, czy uznani za strony postępowania R. K. i F. K. żyją. Od inwestora uzyskał Wojewoda informację, że R. K. zmarła w roku 1978, F. K. zmarł w 1943 r., natomiast postępowanie spadkowe jest w toku. Do organu odwoławczego wpłynęły pisma spadkobierców oświadczające, że otrzymali od Spółki A. całą dokumentację dotyczącą pozwolenia na budowę, w tym decyzję, PZT oraz projekt i nie wnoszą uwag, a także zrzekają się prawa zapoznania się z aktami postępowania oraz prawa do zaskarżenia decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 10.11.2020 r.".
Pismem z 26 lutego 2021 r. w oparciu o art. 136 § 1 Kpa, Wojewoda zlecił Prezydentowi Miasta przeprowadzenie postępowania uzupełniającego, w terminie do 31 maja 2021 r., poprzez zobowiązanie inwestora do usunięcia nieprawidłowości i uzupełnienia projektu budowlanego o dostrzeżone uchybienia.
Przy piśmie z 27 kwietnia 2021 r. Prezydent Miasta przekazał poprawioną dokumentację dla przedmiotowej inwestycji.
W toku postępowania wpłynęły liczne sprzeciwy co do realizacji inwestycji autorstwa stron postępowania, jak i okolicznych mieszkańców.
Rozpoznając sprawę merytorycznie Wojewoda wskazał, że przedmiotem niniejszego postępowania jest budowa 30 budynków jednorodzinnych, dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej (oznaczonych nr [..]), 2 budynków jednorodzinnych, wolnostojących dwulokalowych (oznaczonych nr [..] i budynku mieszkalnego z lokalem usługowym (oznaczonym nr [..]), układu komunikacji wewnętrznej (droga wewnętrzna i miejsca postojowe), instalacji zewnętrznych: wody i kanalizacji sanitarnej (od budynków do przyłączy przed budynkami), gazu (w skład której wchodzi instalacja zewnętrzna gazu wraz z przyłączami oraz odcinkami instalacji od budynku do skrzynki), elektrycznej (w skład której wchodzi instalacja zewnętrzna zasilania wraz z przyłączami i wewnętrznymi liniami zasilającymi - WLZ od budynku do skrzynek), oświetlenie zewnętrzne terenu oraz budowa sieci: wody, kanalizacji sanitarnej i ogrodów deszczowych na działkach nr: [..]-[..] przy ul. I. w G. (pkt 1.3 opisu do projektu zagospodarowania terenu, pn. "zakres zamierzenia budowlanego", str. 134, tom I)
Dla terenu objętego całym zamierzeniem inwestycyjnym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania terenu zatwierdzony uchwałą Rady Miasta nr LI/1436/10 z dnia 26 sierpnia 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [..]. Zgodnie z załącznikiem graficznym do ww. uchwały działki inwestycyjne nr [.].-[..] zlokalizowane są w obrębie dwóch jednostek planistycznych oznaczonych na rysunku planu symbolem 011-M22 - zabudowa mieszkaniowa ekstensywna, dla której obowiązują szczegółowe ustalenia zawarte w karcie terenu nr 011 (§ 17) oraz symbolem 034-KD80 ulica dojazdowa - ulica I., dla której obowiązują szczegółowe ustalenia zawarte w karcie terenu nr 034 (§ 40).
Podniósł Wojewoda, że kluczowym zagadnieniem spornym w sprawie jest interpretacja i argumentacja skarżących dotycząca niezgodności planowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w przedmiocie określonej funkcji terenu 011-M22 i dopuszczalnej formy jego zabudowy. Zarzuty dotyczą m.in. tego, iż planowana inwestycja nie odpowiada funkcji terenu określonej w planie tj. zabudowie mieszkaniowej ekstensywnej. Zgodnie bowiem z postanowieniami ogólnymi zawartymi § 3 ww. planu tereny przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową oznaczone symbolem M22, stanowią tereny zabudowy mieszkaniowej ekstensywnej. Na terenach tych dopuszcza się domy mieszkalne do 4 mieszkań, usługi spełniające takie warunki jak: brak kolizji z funkcją mieszkaniową, w lokalach użytkowych do 100 m2 powierzchni użytkowej i dysponujące odrębnym wejściem z zewnątrz lub wejściem z zewnątrz wspólnym z najwyżej jednym mieszkaniem, a także wybrane budynki zamieszkania zbiorowego, niekolizyjne z funkcją mieszkaniową jak schronisko socjalne, internat, dom studencki, dom rencistów, dom zakonny, dom dziecka, z wyłączeniem obiektów hotelarskich. Jak wynika natomiast z ustaleń szczegółowych opisanych w § 17 planu, dla terenu inwestycyjnego przewidziano zabudowę mieszkaniową ekstensywną (M22) z wyłączeniem możliwości realizowania domów mieszkalnych powyżej 2 mieszkań (ust. 4 karty terenu nr 011), gdzie jako formę zabudowy dopuszczono zarówno zabudowę wolnostojącą, jak i zabudowę bliźniaczą (ust. 7 pkt 6 karty terenu 011).
Zauważył organ odwoławczy, że ustalenia planu dotyczą "zabudowy mieszkaniowej ekstensywnej", której uchwałodawca nie definiuje, ani też nie precyzuje za pomocą konkretnych parametrów technicznych (w tym np. poprzez wskazanie minimalnej powierzchni działki budowlanej) i okoliczności, które to determinowałyby uznanie zabudowy za ekstensywną bądź intensywną. Uchwałodawca ogranicza się jedynie do wskazania, iż zabudowę mieszkaniową ekstensywną stanowią domy mieszkalne do 4 mieszkań (§ 3 ust. 1) przy czym, co należy podkreślić, już w ustaleniach poszczególnych kart terenu dotyczących zabudowy mieszkaniowej i mieszkaniowo-usługowej, w tym również w karcie terenu nr 011, wyłącza możliwość budowy "domów mieszkalnych powyżej 2 mieszkań". Tym samym pomimo określenia w planie, jaka forma zabudowy stanowi zabudowę ekstensywną - domy mieszkalne do 4 mieszkań - na całym obszarze terenu objętym planem taka forma zabudowy nie występuje.
Wskazał Wojewoda, że w aktualnych przepisach prawa nie funkcjonuje również użyte określenie "domu mieszkalnego". "Dom mieszkalny zawierający nie więcej niż 4 mieszkania" był jednym z rodzajów budynków mieszkalnych zdefiniowanych w § 3 nieobowiązującego rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn.: Dz.U. z 1999 r., Nr 15, poz. 140). W myśl pkt 2 ww. paragrafu rozporządzenia przez budynek mieszkalny należało rozumieć budynek wielorodzinny, dom mieszkalny zawierający nie więcej niż 4 mieszkania, dom jednorodzinny oraz dom mieszkalny w zabudowie zagrodowej, przy czym ustalono, że zabudowa wielorodzinna to budynki mieszkalne zawierające więcej niż 4 mieszkania (§ 3 pkt 3 rozporządzenia), natomiast zabudowa jednorodzinna to budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków w układzie: wolno stojącym, bliźniaczym, szeregowym, atrialnym, a także budynek mieszkalny zawierający nie więcej niż 4 mieszkania lub zespół takich budynków. Powyższe uregulowanie było następstwem uchylenia przepisów, w których z kolei funkcjonowało pojęcie "małych domów mieszkalnych". Wywodziło się ono z ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe (Dz. U. nr 14 poz. 84 z późn. zm.), która stanowiła, że "małym domem mieszkalnym" jest budynek obejmujący samodzielne lokale mieszkalne, których własność została lub może zostać wyodrębniona na rzecz różnych osób. Definicja powyższa została doprecyzowana w rozporządzeniu wykonawczym Rady Ministrów z dnia 26 czerwca 1974 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów prawa lokalowego, a następnie zastąpiona definicją zawartą w kolejnym rozporządzeniu z dnia 9 listopada 1987 r. Obie te definicje wskazywały, że "mały dom mieszkalny" może obejmować 2 do 4 samodzielnych lokali mieszkalnych oraz lokale użytkowe, konieczne do wykonywania zawodu przez właściciela, jego dzieci lub rodziców, nie wliczane w skład powierzchni użytkowej lokali mieszkalnych.
Powyżej wskazanych definicji nie przewidują przepisy aktualnie obowiązującego prawa. Podał Wojewoda również, że w dacie uchwalenia omawianego planu zagospodarowania przestrzennego (2010 r.) żaden z wymienionych przepisów również nie obowiązywał, a co już podkreślono w zapisach ogólnych planu nie wprowadzono definicji użytych w tym planie pojęć.
W obecnym stanie prawnym funkcjonuje podział budynków mieszkalnych jedynie na mieszkalne wielorodzinne i mieszkalne jednorodzinne [§ 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki t ich usytuowanie (tekst jedn.: Dz.U. z 2019 r. poz. 1065)]. Przy czym brak jest definicji budynku mieszkalnego wielorodzinnego, natomiast definicję budynku mieszkalnego jednorodzinnego określa art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane, zatem opierając się na tej definicji należy wywieść zgodność inwestycji z planem bądź jego naruszenie. I tak przez budynek mieszkalny jednorodzinny należy rozumieć budynek wolnostojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni budynku. Nadto, w nawiązaniu do zarzutów skarżących zawartych w piśmie z 18 czerwca 2021 r. zauważył organ odwoławczy, że ustawodawca w ww. rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie definiuje pojęcie także mieszkania, przez które należy rozumieć zespół pomieszczeń mieszkalnych i pomocniczych, mający odrębne wejście, wydzielony stałymi przegrodami budowlanymi, umożliwiający stały pobyt ludzi i prowadzenie samodzielnego gospodarstwa domowego.
Mając na uwadze powyższe wyjaśnienia, w ocenie Wojewody, pomimo że uchwałodawca nie doprecyzował jaka zabudowa mieszkalna dopuszczona jest ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na terenie inwestycyjnym dopuszczona jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna posiadająca formę zabudowy wolnostojącej bądź bliźniaczej (§ 17 ust. 3, 4 i 7 pkt 6 planu). Pod pojęciem zaś zabudowy bliźniaczej rozumie się dwa, stanowiące konstrukcyjnie samodzielną całość budynki, oddzielone od siebie przerwą dylatacyjną, począwszy od fundamentu aż do dachu (każdy budynek- "połowa bliźniaka" musi funkcjonować samodzielnie), tzn. takie gdzie jedna ze ścian zewnętrznych tego budynku przylega do drugiego budynku, a pozostałe trzy elewacje usytuowane są swobodnie.
Zdaniem organu II instancji nie ma możliwości tworzenia na potrzeby niniejszej sprawy definicji pojęć "zabudowy mieszkaniowej ekstensywnej" czy też "domu mieszkalnego" użytych w planie, w szczególności według kryterium wskazanego przez skarżących, tj. minimalnej powierzchni działki budowlanej. Przypomniano, że w ocenie skarżących "zabudowę ekstensywną należy rozumieć jako zabudowę, w której działki zajmują zwykle od 500 do 1100 metrów kwadratowych i domy na nich występujące mają większą powierzchnię". Jednakże ani przepisy prawa powszechnie obowiązującego, ani zapisy ogólne i szczególne omawianego planu nie ustalają minimalnej powierzchni działki budowlanej, na której winna być realizowana budowa jednego "domu mieszkalnego", ani też nie narzucają minimalnej bądź maksymalnej powierzchni zabudowy tego domu. Zatem właściwą drogą do ustalenia charakteru budownictwa dopuszczalnego na terenie inwestycji jest jedynie analiza postanowień planu w zakresie zasad kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu (ust. 7 karty terenu nr 011). Również organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mogą być związane treściami wydanych, przed wprowadzeniem w życie obowiązującego planu, decyzji o warunkach zabudowy wydanych dla odrębnych nieruchomości i inwestorów, bowiem w toku wydawanego pozwolenia na budowę zobligowane są tylko do oceny zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane).
Inwestor zaplanował trzydzieści budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, gdzie dodatkowo w każdym budynku, stanowiącym konstrukcyjnie samodzielną całość, tj. w "połowie bliźniaka" zaprojektował maksymalnie dwa lokale mieszkalne oraz dwa budyni mieszkalne wolnostojące o dwóch lokalach mieszkalnych (czyli budynki, w których pomiędzy lokalami mieszkalnymi zaprojektowano wspólną ścianę) oraz jeden budynek mieszkalno-usługowy z usługą w parterze. Zgodnie z opisem i rysunkami konstrukcyjnymi budynki w zabudowie bliźniaczej posiadają oddzielną i zdylatowaną konstrukcję ("pomiędzy budynkami zastosowano dylatację w postaci szczeliny wypełnionej materiałem trwale elastycznym"), są oddzielone od siebie użytkowo i funkcjonalnie ścianą oddzielenia przeciwpożarowego. Wobec powyższego przyjąć należy, że projekt budowlany jest zgodny z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie dopuszczalnej formy zabudowy, gdyż każdy z zaprojektowanych budynków mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej nie będzie zawierał więcej niż 2 lokale mieszkalne.
Uznał Wojewoda, mając na uwadze zarzuty skarżących, za konieczne odniesienie się do kwestii ekstensywności projektowanej zabudowy mieszkaniowej. Wskazał organ odwoławczy, że pojęcie to nie posiada legalnej definicji, a także nie zostało wyjaśnione w omawianym planie. Skarżący również poza argumentem, iż "definicja zabudowy mieszkaniowej ekstensywnej ma swoje źródło w opracowaniach dotyczących tematu zabudowy mieszkaniowej z (...) zakresów tematycznych historii architektury i urbanistyki, teorii architektury i urbanistyki, projektowania architektury mieszkaniowej, planowania przestrzennego, socjologii mieszkalnictwa, ergonomii, komfortu zamieszkiwania, zasad kompozycji, kształtowania terenów zielonych" oraz, że "pozycje książkowe jak i artykuły naukowe opublikowane w wydawnictwach komercyjnych, zeszytach naukowych, skryptach, biuletynach oraz czasopismach (...) rozróżnia podział na zabudowę mieszkaniową ekstensywną i intensywną" nie przywołują definicji z tychże opracowań, ani kryteriów podziału tej zabudowy. Wykładnia językowa użytego w obowiązującym planie terminu "zabudowa mieszkaniowa ekstensywna" - w kontekście określonych w tym planie parametrów zabudowy, a w szczególności określenia przeznaczenia terenu pod zabudowę domami aż do czterech mieszkań w jednym domu (§ 3 ust. 1) - nie daje dostatecznych podstaw do rekonstruowania na ich podstawie wniosku, iż planowana przez inwestora zabudowa jest niezgodna z tym planem. A to również z uwagi na nieostry i nie dość jednoznaczny charakter samych określeń: "intensywny" i "ekstensywny". Na gruncie reguł znaczeniowych ogólnego języka polskiego - w najbardziej adekwatnym, do analizowanego, kontekście - "intensywny" znaczy tyle, co "mający duże natężenie; mocny, silny" bądź "charakteryzujący się dynamiką, wzmożoną aktywnością" zaś "ekstensywny", to "obfity ilościowo, lecz ubogi jakościowo" czy też "rozciągły, obszerny lub obfity ilościowo" (Uniwersalny słownik języka polskiego, pod red. S. Dubisza, Warszawa 2003, bądź definicje zawarte na stronie internetowej https://sjp.pwn.pl/). Przywołane definicje słownikowe nie pozwalają więc wprowadzić precyzyjnego rozróżnienia pomiędzy "zabudową intensywną" a "zabudową ekstensywną". Dokonanie takiego rozróżnienia jest tym bardziej utrudnione, że analizowane terminy nie posiadają ugruntowanych, jednoznacznych i jednolicie stosowanych definicji w orzecznictwie sądowo-administracyjnym, ani też w języku specjalistycznym. Dla oceny zgodności inwestycji z planem w zakresie intensywności zabudowy istotne jest zatem, by spełnione zostały ustalone w planie wskaźniki zabudowy, zaś organy administracji nie mają podstaw do narzucania inwestorom konieczności spełnienia innych wymagań, nie określonych planem.
Podsumował orzekający organ, że organy administracji architektoniczno-budowlanej, oceniając zgodność charakteru przedmiotowej inwestycji z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, uprawnione są jedynie do weryfikacji przyjętych rozwiązań projektowych w projekcie budowlanym z wytycznymi zawartymi w karcie terenu w zakresie zasad kształtowania i zagospodarowania terenu (karta terenu nr 011, pkt 7), w szczególności dotyczącymi wskaźnika intensywności zabudowy i wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, natomiast bez dokonywania własnej interpretacji pojęcia "zabudowy mieszkaniowej ekstensywnej" i oceny zamierzenia w oderwaniu od ustalonych planem parametrów.
Dokonując oceny zgodności przedmiotowej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie zasad kształtowania i zagospodarowania terenu wskazał organ odwoławczy, że zgodnie z § 17 ust 7 pkt 2 omawianego planu wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki winna wynosić maksymalnie 30%. Zasadnicza część inwestycji, tj. zabudowa budynkami kubaturowymi zlokalizowana jest na działkach o nr ewidencyjnych [..]-[..] w G. Łączna powierzchnia ww. działek budowlanych wynosi 1,8157 ha, przy czym do bilansowania powierzchni terenu w odniesieniu do parametrów zawartych w omawianej karcie terenu nr 011-M22, przyjęto powierzchnię wynoszącą 1,8025 ha, tj. 18 025 m2, bowiem pozostała część działek inwestycyjnych zlokalizowana jest na obszarze objętym planem karta terenu nr 034-KD80. Jak wynika z zestawienia powierzchni zagospodarowania terenu (pkt 4,2 opisu do projektu zagospodarowania terenu, str. 140, Tom I) inwestycja jest zgodna z obowiązującym miejscowy planem zagospodarowania w omawianym zakresie. Powierzchnia łączna zabudowy wynosi bowiem 4775,4 m2, co stanowi 26,49 %, przy maksymalnej dopuszczonej, wynoszącej 30 % (tj. 5 407,5 m2).
Z kolei minimalny procent powierzchni biologicznie czynnej określono w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na 60% powierzchni działki (§ 17 ust. 7 pkt 3 planu). Zgodnie z informacją zawartą w projekcie budowlanym (pkt 4,2 opisu do projektu zagospodarowania terenu, str. 140, Tom I) zapewniono wymagane 60 % powierzchni terenu inwestycyjnego (dla karty tereny 011-M22) jako powierzchnię biologicznie czynną. Do obliczenia tej powierzchni projektant przyjął tereny zielone, a także 88 % i 94 % powierzchni z tzw. "geokraty", z której zaprojektowane zostały pobocze drogi, nawrotki, podjazdy i miejsca postojowe.
Wyjaśniając definicję powierzchni biologicznie czynnej, a ściślej terenu biologicznie czynnego wskazał Wojewoda, że zawiera ją § 3 pkt 22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przez teren biologicznie czynny należy rozumieć teren o nawierzchni urządzonej w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych, a także 50% powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią oraz innych powierzchni zapewniających naturalną wegetację roślin, o powierzchni nie mniejszej niż 10 m2, oraz wodę powierzchniową na tym terenie. Zatem o ile do terenu powierzchni biologicznie czynnej możliwe jest wliczenie terenu o nawierzchni urządzonej, o tyle obowiązkiem projektanta jest wykazanie, że na terenie urządzonym będzie zapewniona zarówno naturalna wegetacja roślin, jak i retencja wód opadowych. Na rysunku przedstawiającym przekrój dróg przez ciąg pieszo-jezdny (rys. nr PZT5, str. 160, Tom I) wskazano poszczególne warstwy projektowanego poszerzenia jezdni za pomocą "geokraty 88%", z których to wynika, że teren ten jest zarówno odpowiednio ustabilizowany (poprzez wykonanie odpowiednich warstw nośnych i wyrównujących, mechanicznie zagęszczonych z tłucznia/kruszywa, ułożenie geowłókniny dodatkowo wzmacniającej powierzchnię i kratki trawnikowej stabilizującej podłoże) oraz posiada wierzchnią warstwę z gleby, porośniętą trawą (pomiędzy komórkami kratki), umożliwiającą naturalną wegetację roślin. Nadto do projektu budowlanego dołączono karty katalogowe "kraty drogowo-trawnikowo-chodnikowo-drogowej" (str.167-167h, Tom I), czyli "geokraty 94%" przeznaczonej pod podjazdy i miejsca postojowej, wraz ze specyfikacją, z kart tych również wynika, że wyrób ten może być wykorzystywany "na wzmocnienie powierzchni podjazdów, miejsc parkingowych lub ścieżek. Krata wypełniona trawą (...) zachowuje możliwość wchłaniania wody, jednocześnie wzmacniając powierzchnię". Jak wskazuje się w orzecznictwie, możliwość zaliczenia powierzchni wyłożonej określonym rodzajem kraty trawnikowej czy płyty ażurowej do powierzchni biologicznie czynnej, jest uzależniona od rodzaju i warstw jej podbudowy, a organ w każdym wypadku powinien zbadać sposób umieszczenia takiej kraty czy płyty w gruncie celem ustalenia, czy istnieją warunki naturalnej wegetacji roślin (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 528/12 oraz z dnia 5 grudnia 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 500/18). W części opisowej projektu budowlanego stwierdzono, że "geokrata będzie wykonana na warstwie wegetatywnej, na której będzie rosła trawa, w celu stałego wzrostu trawy w pasie z geokraty właściciel będzie poddawał pas pielęgnacji: podlewania, koszenia, aeracji i nawożenia, do karty katalogowej geokraty zostały dołączone wytyczne producenta do wykonania pasa z geokraty, tak aby pas porastała trawa i stanowiła powierzchnie biologicznie czynną zgodną z warunkami technicznymi" (pkt 3.5 opisu do projektu zagospodarowania terenu, str. 136, Tom I). Mając wszystko powyższe na uwadze stwierdził orzekający organ, że sposób urządzenia terenu dróg dojazdowych, nawrotek, podjazdów i miejsc postojowych zapewni tzw. naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych, przy jednoczesnym zapewnieniu odpowiedniej utwardzonej nawierzchni i ustabilizowaniem gruntu pod te elementy układu komunikacji wewnętrznej, a to z kolei świadczy o możliwości wliczenia do wymaganej planem powierzchni biologicznie czynnej elementów terenu inwestycyjnego urządzonych za pomocą tzw. "geokraty".
Dalej zauważył Wojewoda, że § 2 pkt 2 omawianego planu zagospodarowania stanowi, iż intensywność zabudowy to stosunek powierzchni całkowitej wszystkich kondygnacji nadziemnych wszystkich budynków na działce do powierzchni działki. W karcie terenu 011-M22 ustalono jako maksymalną wynoszącą 0,5 (§ 17 ust 7 pkt 4 planu) i taka też intensywność zabudowy została zaprojektowana dla przedmiotowej inwestycji, co szczegółowo zostało wyliczone i przedstawione w pkt 4.5 opisu do projektu zagospodarowania terenu, na str. 143, Tomu I, projektu budowlanego. Wobec czego w ocenie organu odwoławczego projekt budowlany nie narusza przepisów prawa miejscowego w tym zakresie.
Projektowana wysokość zabudowy budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej oraz budynków jednorodzinnych wolnostojących wynosi 7,63 m, natomiast budynku mieszkalnego z usługą 10,38 m do kalenicy budynków, przy dopuszczalnej planem wysokości maksymalnej wynoszącej 12 m (i minimalnej nie ustalonej). Zaprojektowane budynki posiadają dachy dwuspadowe o kącie nachylenia 32° i 30,1°. Zatem w przedmiocie zaprojektowanej wysokości zabudowy oraz kształtu dachów (przy czym definicję dachu stromego zawarto w § 2 pkt 7 planu i jest to dach, w którym połacie dachowe są nachylone do poziomu pod kątem większym niż 30°), inwestycja również jest zgodna z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zawartymi w § 17 ust. 7 pkt 5 i 7.
Konkludując budowa zespołu 30 budynków jednorodzinnych, dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej (oznaczonych [.].), 2 budynków jednorodzinnych, wolnostojących dwulokalowych (oznaczonych [..]) i budynku mieszkalnego z lokalem usługowym (oznaczonym [..]) na działkach nr: [..]-[..] przy ul I. w G., objętego zaskarżoną decyzja Prezydenta Miasta z 10 listopada 2020 r. jest zdaniem organu odwoławczego zgodna z określonymi zasadami kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu i spełnia wymagane miejscowym planem parametry zabudowy. Nadto nie można jednoznacznie i bezsprzecznie stwierdzić, aby zaplanowana inwestycja była sprzeczna z planem w zakresie przeznaczenia terenu i nie stanowiła zabudowy mieszkaniowej ekstensywnej. Dodał organ odwoławczy, że do stwierdzenia sprzeczności inwestycji z planem należałoby wykazać niezgodność inwestycji z konkretnym parametrem technicznym określonym w tym planie, a jak powyżej wykazano, taka niezgodność w niniejszej sprawie nie zachodzi.
Wyjaśniono przy tym skarżącym, że organ administracji architektoniczno-budowlanej może odmówić udzielenia pozwolenia na budowę jedynie, gdy wykaże bezsporną niezgodności inwestycji z ustaleniami planistycznymi. Natomiast plan miejscowy, który jest aktem prawa miejscowego i będąc przepisem gminnym, winien być sformułowany w sposób jednoznaczny i zrozumiały dla wszystkich jego odbiorców - nie powinien wywoływać wątpliwości interpretacyjnych. Przyszły inwestor, podobnie jak i inne podmioty, winien mieć możliwość "odczytania" tego planu miejscowego bez konieczności sięgania do innych przepisów, orzeczeń czy też literatury. Jeżeli zaś w kwestii zapisów planu pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, nie można ich odczytywać rozszerzająco na niekorzyść strony występującej o wydanie pozwolenia na budowę, zatem wątpliwości winny być rozstrzygane na jej korzyść, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ (art. 7a § 1 Kpa) i uniemożliwia im realizowanie ich prawa własności i zabudowy nieruchomości. Wobec braku definicji zabudowy mieszkaniowej ekstensywnej, przy spełnieniu przez inwestora wymaganych wskaźników zabudowy określonych planem, organ nie jest uprawniony do samowolnego nadinterpretowania zapisów prawa lokalnego i uznania, że zamierzenie budowlane ma charakter zabudowy intensywnej, niedopuszczonej planem, a zatem w konsekwencji nie mógł odmówić wydania pozwolenia na budowę.
Odnosząc się do zarzutu skarżących co do lokalizacji, ilości oraz charakteru zaprojektowanych miejsc postojowych podkreślono, że planowana inwestycja to budowa zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych oraz jednego budynku mieszkalno-usługowego. W myśl § 18 przywoływanego już rozporządzenia zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne (ust. 1 ). Ustęp 2 tego paragrafu doprecyzowuje, że liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Wskaźniki parkingowe do obliczania zapotrzebowania niniejszej inwestycji na miejsca postojowe dla samochodów osobowych określa § 5 obowiązującego dla tego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dla budynków mieszkalnych jednorodzinnych plan przewiduje obowiązek realizacji min. dwóch miejsc postojowych na jedno mieszkanie, a dla obiektów handlowych (o pow. sprzedaży do 2000 m2) min. 32 miejsc na 1000 m2 powierzchni sprzedaży. Dla przedmiotowej inwestycji niezbędne jest zatem zapewnienie minimum 132 miejsc postojowych (65 mieszkań x 2 mp + 1 lokal x 2mp). Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że wskaźnik ten został zachowany. Nadto w odniesieniu do ich lokalizacji stwierdził organ, że zaprojektowane są one zgodnie z § 19 ust. 1 pkt 1a i ust. 2 pkt 1a rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Odnosząc się do zarzutów skarżących w tej kwestii przywołał Wojewoda treść ust. 5 omawianego paragrafu rozporządzenia, zgodnie z którym "zachowanie odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a [tj. odległości stanowisk postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym], nie jest wymagane w przypadku parkingów niezadaszonych składających się z jednego albo dwóch stanowisk postojowych dla samochodów osobowych przypadających na jeden lokal mieszkalny w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, zlokalizowanych przy tym budynku". Z projektu zagospodarowania terenu przedmiotowej inwestycji wynika, że zewnętrzne miejsca postojowe dla budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej zaprojektowano od frontu budynków, mniej więcej na przedłużeniu linii ścian zewnętrznych tych budynków. Każde zewnętrzne miejsce postojowe zlokalizowane jest przed lokalem mieszkalnym, do którego przynależy, przy czym dwa miejsca zlokalizowane są przy ścianach szczytowych budynku w zabudowie bliźniaczej, natomiast kolejne dwa, stykają się ze sobą, a linia ich styku przebiega wzdłuż osi ściany pomiędzy segmentami bliźniaków. W ocenie Wojewody tego typu rozwiązanie, kwestionowane przez skarżących, jest zgodne z przepisami, z uwagi na dopuszczone odstępstwo od ogólnych zasad wynikające z powyżej cytowanego przepisu. Ideą bowiem tego przepisu było, aby w zabudowie jednorodzinnej, czyli również zabudowie szeregowej i bliźniaczej, z jaką mamy do czynienia w sprawie, nie zachodziła konieczność zachowania szczególnych wymogów w zakresie odległości do dwóch miejsc postojowych przypadających na dany lokal mieszkalny od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi drugiego lokalu mieszkalnego w budynku mieszkalnym. Przepis ten sformułowano w taki sposób, aby nie można było z niego skorzystać w przypadku sytuowania na jednej działce budowlanej np. 10 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej czy szeregowej, a parkingów tylko przy jednym z tych budynków.
Dalej Wojewoda wyjaśnił także, że w ani przywoływane rozporządzenie w sprawie warunków technicznych ani obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie określa, ile należy zapewnić miejsc postojowych, z których korzystają osoby przyjezdne -goście, w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej. Tym samym organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mogą narzucić inwestorowi obowiązku wykonania dodatkowych miejsc postojowych w obrębie inwestycji, w szczególności konkretnej ich liczby i miejsca realizacji. Zastrzeżenia skarżących, iż brak zaprojektowania miejsc parkingowych dla osób przyjezdnych może powodować próby parkowania pojazdów na drogach dojazdowych, wewnętrznych czy też obok posesji skarżących, nie może być podstawą do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Obowiązek zaprojektowania pewnych elementów zagospodarowania terenu, bądź przyjęcia rozwiązań technicznych musi wynikać wprost z przepisów prawa, natomiast niczym nie poparte obawy skarżących co do zdarzeń przyszłych i niepewnych nie mogą rodzić negatywnych skutków dla inwestora.
Reasumując przedmiotowa inwestycja w zakresie planowanych miejsc postojowych zgodna jest zarówno z przepisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak i przepisami techniczno-budowlanymi.
W odpowiedzi na uwagi skarżących w przedmiocie dróg wewnętrznych na osiedlu budynków mieszkalnych jednorodzinnych orzekający organ przywołał przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zawarte w § 14 i 15 tego rozporządzenia. I tak, do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m, jednakże do budynku i urządzeń z nim związanych, wymagających dojazdów, funkcję tę mogą spełniać dojścia, pod warunkiem że ich szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5 m. Dodatkowo dojścia służące równocześnie do ruchu pojazdów gospodarczych i uprzywilejowanych o masie całkowitej do 2,5 tony powinny mieć nawierzchnię o nośności co najmniej dostosowanej do masy tych pojazdów. Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu jako dojście i dojazd zaprojektowano ciąg pieszo-jezdny o nawierzchni z kostki betonowej i miejscowo z geokraty. Szerokość ciągu wynosi 5 m, przy czym 0,80 m przeznaczono na ruch pieszy, 3,00 m na jezdnię wraz z 1,20 m jej poszerzeniem. Na ciągu pieszo-jezdnym zaprojektowano również odpowiednie spadki. Z kolei do wejścia do poszczególnych lokali mieszkalnych w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych prowadzą chodniki o szerokości wynoszącej 2 m. Przyjęte w projekcie rozwiązania techniczne są w ocenie organu zgodne z cytowanymi przepisami w zakresie wymaganych wymiarów dojść i dojazdów do budynków w zabudowie jednorodzinnej. W odpowiedzi na zarzuty skarżących Wojewoda podkreślił, że projekt budowlany zawiera projekt branży drogowej, wraz z projektem zagospodarowania terenu, sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające uprawnienia w specjalizacji drogowej. Podnoszona przez skarżących kwestia braku sprawdzenia przez organ I instancji, czy "drogi dla pojazdów powyżej 2,5 tony posiadają wystarczająco utwardzoną nawierzchnię" nie leży w gestii organu administracji architektoniczno-budowlanej, który nie posiada kompetencji do badania zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi rozwiązań konstrukcyjnych, a jedynie rozwiązań w zakresie zagospodarowania terenu, a te są w niniejszej sprawie spełnione. Mając na względzie sporządzenie projektu budowlanego drogowego przez osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje zawodowe i uprawnienia budowlane organ nie ma podstaw prawnych do kwestionowania prawidłowości wykonanych obliczeń i zastosowanych rozwiązań konstrukcyjnych, w tym zapewnienia odpowiedniej nośności drogi czy organizacji ruchu.
Dodano, że brak jest również przepisów prawa nakładających obowiązek doprowadzenia do budynków mieszkalnych jednorodzinnych odpowiedniej drogi pożarowej. Przepisy dotyczące wymagań ochrony przeciwpożarowej określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U. 2009 Nr 124, poz. 1030), które w § 12 wskazuje rodzaje obiektów budowlanych, do których należy doprowadzić drogę pożarową o utwardzonej nawierzchni, umożliwiającą dojazd pojazdów jednostek ochrony przeciwpożarowej. Wśród budynków nie zostały wymienione budynki mieszkalne jednorodzinne, niskie, zaliczone do kategorii zagrożenia ludzi ZL IV (o której mowa w § 209 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie), czyli budynki objęte wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę.
Wobec powyższych wyjaśnień zarzuty skarżących dotyczące układu komunikacji wewnętrznej i zaprojektowanych dróg wewnętrznych Wojewoda uznał za niezasadne.
Odnosząc się kolejno do budzącej zastrzeżenia skarżących kwestii dokonania przez Prezydenta Miasta uzgodnienia lokalizacji zjazdu wskazano, że decyzją z 21 lutego 2019 r. (str. 9, Tom I) Prezydent Miasta zezwolił na budowę zjazdu o parametrach zjazdu publicznego z pasa drogowego ul. I. na działkę nr [..] w G. na teren działek nr [.].-[..] w związku z budową zespołu 33 domów mieszkalnych, według lokalizacji szczegółowej określonej na planie sytuacyjnym. Decyzja ta ustala szereg warunków, jakie inwestor winien spełnić przed rozpoczęciem robót budowlanych oraz określa parametry i konstrukcję zjazdu. Jako załącznik w projekcie budowlanym znajduje się także projekt budowlany zjazdu zawierający opis techniczny, plan sytuacyjny, profil podłużny i szczegóły konstrukcyjne. Omawiana decyzja jest ostateczna.
Przypomniał dalej organ odwoławczy, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę jest sprawdzenie kompletności projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń. Organ nie ma prawnej możliwości kwestionowania wydanych decyzji organów niezależnych, działających na podstawie własnych przepisów kompetencyjnych i przepisów prawa materialnego określających zakres tego działania, tym bardziej analizowania przesłanek, którymi organy te się kierowały wydając swoje merytoryczne rozstrzygnięcia.
Uznał Wojewoda, że zarzuty przedstawiane przez skarżących odnośnie wadliwej ich zdaniem decyzji Prezydenta Miasta dotyczącej uzgodnienia lokalizacji zjazdu nie mogą być oceniane w trybie wydania pozwolenia na budowę przez organy administracji architektoniczno-budowlanej.
Odnosząc się do kolejnej kwestii podnoszonej przez skarżących co do zaprojektowanego systemu zagospodarowania wód opadowych z terenu inwestycji, składającego się z tzw. "ogrodów deszczowych" wyjaśniono, że zgodnie z § 17 ust. 9 pkt 5 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odprowadzenie wód opadowych powinno nastąpić poprzez zagospodarowanie na terenie lub do kanalizacji deszczowej. Zaprojektowany system odprowadzenia wód opadowych do tzw. "mokrych ogrodów deszczowych" z powierzchni dachów budynków jest zatem zgodny z wymaganiami miejscowego planu. Nadto rozwiązanie to zostało uzgodnione z B.. (uzgodnienie nr [.]., str. 26-38), której przedstawiono projekt budowlany zamienny zagospodarowania wód deszczowych zawierający wytyczne, obliczenia, charakterystykę podłoża gruntowego, plan zlewni, przekroje i detale odwodnienia oraz projekt zagospodarowania terenu. Ww. projekt odwodnienia sporządzony został przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane w specjalności instalacyjnej m.in. w zakresie sieci kanalizacyjnych. Do projektu budowlanego dołączono także Opinię geotechniczną z dokumentacją badań podłoża gruntowego opracowaną przez uprawnionego geologa, z której wynika m.in., że "w zakresie warunków wodnych: do głębokości 1,0 m występują dobre warunki wodne" (str. 244, Tom I)* Z kolei z treści projektu budowlanego systemu kanalizacji deszczowej wynika, że "w miejscu ogrodu deszczowego zostanie wymieniony grunt" (str. 28, Tom I), natomiast głębokość ogrodów wynosić będzie około 70 cm warstw wypełniających i 50 cm wolnej przestrzeni (str. 29, Tom I) a niecki przelewowej około 80 cm warstw wypełniających i również 50 wolnej przestrzeni (str. 30, Tom I). Projekt ten również uwzględnił charakterystykę geotechniczną podłoża gruntowego.
Zatem za pozbawione uzasadnionych podstaw i nie znajdujące oparcia w przepisach obowiązującego prawa Wojewoda uznał stanowisko skarżących wskazujące na konieczność sporządzenia w sprawie opinii biegłego z zakresu melioracji i inżynierii wodnej oraz z zakresu geologii, w celu rozwiania wątpliwości skarżących czy rozwiązanie przyjęte w projekcie budowlanym nie będzie zagrażało ich nieruchomościom. Jak wyżej wyjaśniono projekt budowlany sporządzony został przez osoby uprawnione i posiada wymagane prawem uzgodnienia oraz w ocenie Wojewody nie narusza przepisu prawa miejscowego oraz prawa materialnego - § 28 ust. 2 oraz § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie bowiem nie powoduje "zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości". Zatem w niniejszej sprawie opinia biegłych nie mogłaby przesądzać o ewentualnych nałożonych obowiązkach na inwestora, skoro projekt budowlany spełnia wymagania określone w przepisach prawa.
Również analiza przepisów ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 624 z późn. zm.) nie wykazała, by dla przedmiotowej inwestycji, w tym wykonania systemu kanalizacji deszczowej opartej na budowie ogrodów deszczowych, zachodziła konieczność uzyskania pozwolenia wodnoprawnego bądź przyjęcia przez właściwy organ zgłoszenia wodnoprawnego. Zagospodarowanie wód opadowych z terenu dachów budynków mieszkalnych jednorodzinnych nie jest bowiem szczególnym korzystaniem z wód, nie powoduje wykonania urządzeń melioracyjnych, czy też wprowadzenia do gruntu ścieków, a nadto budowa omawianego systemu nie powoduje zmiany naturalnego ukształtowania terenu.
Odnosząc się do postulatu skarżących w kwestii przeprowadzonego przez Wojewodę, w toku postępowania odwoławczego, postępowania uzupełniającego w trybie art. 136 § 1 Kpa, co do którego skarżący zgłosili wątpliwości wskazano, że przepis art. 136 Kpa ma zastosowanie wówczas, gdy organ odwoławczy stwierdzi, że materiał zebrany przez organ pierwszej instancji był niewystarczający do prawidłowego załatwienia sprawy lub część materiału dowodowego została zgromadzona z naruszeniem prawa w sposób uniemożliwiający uznanie pewnych faktów za udowodnione.
Dodatkowe postępowanie "w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie" może obejmować zarówno powtórzenie przez organ odwoławczy dowodów wadliwie zebranych przez organ pierwszej instancji, jak i przeprowadzenie nowych dowodów wskazanych przez stronę w odwołaniu lub zgromadzonych przez organ odwoławczy z urzędu. Kompetencje organu odwoławczego obejmują zarówno korygowanie wad prawnych decyzji organu pierwszej instancji, polegających na niewłaściwie zastosowanym przepisie prawa materialnego, jak i wad polegających na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych" (wyrok WSA z dnia 12 marca 2013 r, sygn. akt I SA/Wa 2325/12).
W wyroku z dnia 10 lipca 2001 r., sygn. akt I SA 343/00, NSA podkreślił, że: "w razie wątpliwości, czy w postępowaniu odwoławczym konieczne jest przeprowadzenie dodatkowego (uzupełniającego) postępowania dowodowego, czy z przyczyn wymienionych w art. 138 § 2 Kpa konieczne jest uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, organ odwoławczy jest zobowiązany zastosować przepis art. 136 Kpa" (zob. także wyr. WSA w Kielcach z dnia 4 października 2007 r., sygn. akt II SA/Ke 459/07). Przeprowadzenie dowodu lub kilku dowodów mieści się w kompetencji organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania wyjaśniającego, a taka sytuacja wyłącza dopuszczalność kasacji decyzji organu I instancji (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2016, s. 622). Bowiem ten rodzaj decyzji organu odwoławczego, tj. decyzji kasacyjnej, jest dopuszczony tylko wyjątkowo, stanowiąc wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy (por. wyroki NSA z dnia 30 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2653/14; z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2846/12 oraz z dnia 24 sierpnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2958/14). Podkreślił organ odwoławczy, że pomimo iż zakres wskazanych braków w projekcie budowlanym był szeroki, i w ocenie skarżących ujawnione wady są istotne, to w wyniku złożonych przez inwestora wyjaśnień i uzupełnień projekt budowlany co do zasady nie uległ istotnej zmianie. Naniesione poprawki oraz uzupełnienia nie wpłynęły również na sytuację procesową ani faktyczną stron postępowania oraz nie zmienił się obszar oddziaływania zaprojektowanej inwestycji. Zatem wskazane przez Wojewodę braki nie mogły stanowić podstawy do zastosowania art. 138 § 2 Kpa, a wystarczającym w omawianej sprawie było zastosowanie art. 136 § 1 Kpa. Taka też sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. W ocenie organu odwoławczego dostrzeżone nieprawidłowości w projekcie budowlanym mogły zostać wyjaśnione i skorygowane w postępowaniu odwoławczym, bez konieczności wydawania decyzji kasacyjnej.
Nadto w ramach procedury wynikającej z omawianego art. 136 § 1 Kpa zasadnym było w ocenie Wojewody przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego dotyczącego niejasności w zakresie ustalenia stron niniejszego postępowania z racji zarzucenia przez skarżących organowi I instancji naruszenia norm prawa procesowego. Należało bowiem ustalić, czy pozostawienie w aktach sprawy organu I instancji korespondencji dla R.K. i F. K. było właściwe.
Jak wynika z akt sprawy Prezydenta Miasta, strony niniejszego postępowania ustalił na podstawie danych ewidencyjnych, przy czym w bazie ewidencji gruntów i budynków, przy wskazaniu jako właścicieli nieruchomości R. K. i F. K., brak było innych danych osobowych, w tym adresów, umożliwiających identyfikację tych stron i dostarczenie im korespondencji. Analogiczna sytuacji dotyczyła wpisów zawartych w księdze wieczystej prowadzonej dla danej nieruchomości, gdzie jako właściciele widnieją R. K. i F. K., natomiast nie zostały podane numery PESEL bądź imiona rodziców. Brak innych danych osobowych uniemożliwiał również skorzystanie z rejestru PESEL (w Systemie Rejestrów Państwowych) w celu ustalenia adresów tych podmiotów.
Mając na uwadze treść odwołania, w którym wskazano, iż osoby te nie żyją, Wojewoda zlecił przeprowadzenie Prezydentowi Miasta postępowania uzupełniającego mającego na celu potwierdzenie powyższej okoliczność, w trybie art. 136 § 1 Kpa.
Fakt śmierci przed wszczęciem niniejszego postępowania administracyjnego ww. właścicieli nieruchomości, ustalonych na podstawie ewidencji gruntów, potwierdził natomiast inwestor, przedkładając stosowne oświadczenia ich spadkobierców zarówno bezpośrednio organowi II instancji, jak i dostarczając dokumenty, które udało mu się pozyskać, organowi I instancji.
Niewątpliwe w niniejszej sprawie było, iż śmierć wpisanych jako właściciele działki nr [..] w G., osób nastąpiła przed wszczęciem postępowania w przedmiotowej sprawie, tj. odpowiednio w 1978 r. oraz 1942 r. W tych okolicznościach ich spadkobiercy mieli wystarczająco dużo czasu, aby uregulować kwestie dotyczące spadku po zmarłych. Ich zaniechania w tym zakresie i brak doprowadzenia do sytuacji, gdzie dane ewidencyjne bądź dane w księgach wieczystych, będą umożliwiały prawidłową weryfikację stron postępowań administracyjnych, nie mogą paraliżować zamierzeń budowlanych właścicieli nieruchomości sąsiednich do nieruchomości z nieuregulowanym stanem prawnym. W wyroku z dnia 1 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 861/09, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że zapewnienie prawa udziału stronom postępowania administracyjnego w postępowaniu administracyjnym odbywać się powinno w ramach reguł wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W grę wchodzić tu będą przepisy art. 30 § 4 i 5 Kpa. Pierwszy z nich stanowi, że w sprawach dotyczących praw zbywalnych lub dziedzicznych w razie zbycia prawa lub śmierci strony w toku postępowania na miejsce dotychczasowej strony wstępują jej następcy prawni. Przepis ten reguluje zatem przypadek, gdy do utraty zdolności sądowej dochodzi już w toku postępowania administracyjnego i nie odnosi się do sytuacji, gdy osoby potencjalnie zainteresowane w sprawie zmarły jeszcze przed wszczęciem postępowania, tak jak miało to miejsce w niniejszym postępowaniu. Trzeba mieć przy tym na uwadze, że skoro interes prawny w takim postępowaniu mają właściciele nieruchomości, na której ma być prowadzona inwestycja oraz właściciele nieruchomości sąsiednich, to obowiązkiem organów jest tylko i wyłącznie ustalenie w odpowiednich urządzeniach ewidencyjnych (księgach wieczystych, rejestrze gruntów) tych właścicieli. Nie ma natomiast jakichkolwiek podstaw do oczekiwania od organów lub inwestora doprowadzenia do uzgodnienia zapisów ewidencyjnych z rzeczywistym stanem prawnym w drodze przeprowadzenia postępowania spadkowego po tych zmarłych osobach oraz do wpisania tych osób do rejestrów ewidencyjnych. Względy należytej dbałości o własne interesy wymagają, by osoby będące spadkobiercami osób zmarłych, w przypadku gdy w skład spadku wchodzą nieruchomości, same doprowadziły w odpowiednim czasie do uwzględnienia aktualnego i rzeczywistego stanu prawnego w księgach wieczystych, które prowadzi się w celu ustalenia stanu prawnego nieruchomości (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece - tj. Dz.U. z 2001 r. Nr 124, poz. 1361 ze zm.). Przerzucanie ciężaru takiego obowiązku na organ administracyjny nie znajduje oparcia w omawianym przepisie". Zatem nie można zarzucić Prezydentowi Miasta naruszenia przepisu art. 10 § 1 Kpa poprzez niezapewnienie stronom postępowania, w tym przypadku spadkobiercom ww. osób, czynnego udziału w postępowaniu, gdyż na podstawie dostępnych mu danych nie można było tych spadkobierców ustalić, a ci z kolei nie wykazali się przez wiele lat należytą dbałością o własne interesy. Ustalenie spadkobierców nastąpiło na etapie postępowania odwoławczego, przy czynnym udziale inwestora i jego pomocy w tej materii.
Zauważono dalej, że w myśl artykułu art. 30 § 5 Kpa w sprawach dotyczących spadków nieobjętych jako strony działają osoby sprawujące zarząd majątkiem masy spadkowej. Jak zgodnie oświadczyli wszyscy spadkobiercy, w toku już prowadzonego postępowania odwoławczego, osobą zarządzającą majątkiem masy spadkowej po zmarłych jest W. B., któremu to Wojewoda doręczył zawiadomienie, wydane w trybie 10 Kpa, o możliwości zapoznania się z całością akt sprawy i wniesienia uwag i zastrzeżeń. Zawiadomienie te strona odebrała osobiście, po czym nie skorzystała ze swojego uprawnienia i nie wniosła zastrzeżeń. Mając powyższe na uwadze stwierdził organ odwoławczy, że zapewnienie czynnego udziału stronom w postępowaniu zostało konwalidowane w postępowaniu odwoławczym.
Dalej wyjaśniono, że w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego, w trybie 136 § 1 Kpa, organ odwoławczy może poddać projekt budowlany uzupełniającej procedurze usunięcia jego braków i nieprawidłowości w przypadku, w szczególności gdy istniejące w nim wady nie były dostrzeżone przez organ I instancji, a skutkowałyby negatywnymi dla inwestora konsekwencjami procesowymi (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 września 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 2530/19). Zatem w sytuacji, gdy przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania na podstawie art. 136 § 1 Kpa umożliwiłoby prawidłowe załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym, to podjęcie rozstrzygnięcia kasacyjnego na podstawie art. 138 § 2 Kpa uznać należałoby za równoznaczne z naruszeniem tego przepisu. Przepis art. 136 § 1 Kpa służy bowiem realizacji zasad wynikających z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa, które obowiązują również postępowaniu odwoławczym (wyrok WSA w Opolu z dnia 26 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Op 180/21). "
Ostatecznie stwierdził organ odwoławczy, że wnoszone przez skarżących w sprawie uwagi i zastrzeżenia nie miały istotnego wpływu na rozstrzygnięcie. Wydając decyzję o pozwoleniu na budowę organy administracji architektoniczno-budowlanej działają na podstawie przepisów prawa. W przypadku spełnienia przez inwestora warunków określonych w przepisach, organy te są zobligowane do wydania decyzji pozytywnej. Decyzja ta nie ma bowiem charakteru uznaniowego, a wręcz przeciwnie - jest decyzją związaną. W myśl bowiem art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Jak powyżej wykazano projekt budowlany (uzupełniony w toku postępowania odwoławczego) zatwierdzony zaskarżoną decyzją Prezydenta Miasta o pozwoleniu na budowę nie narusza przepisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisów prawa materialnego, w tym ustawy Prawo budowlane wraz z przepisami techniczno-budowlanymi, jest kompletny i posiada wymagane prawem opinie i uzgodnienia oraz został sporządzony i poddany sprawdzeniu przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania (oraz uzupełnienia) projektu zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Nadto dostrzeżone uchybienia organu I instancji zostały konwalidowane w toku postępowania odwoławczego, w trybie art 136 § 1 Kpa. W takim to przypadku, zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, organ odwoławczy zobligowany był do wydania decyzji utrzymującej w mocy zaskarżone orzeczenie Prezydenta Miasta z 10 listopada 2020 r. zezwalające na budowę zespołu 30 budynków jednorodzinnych, dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej (oznaczonych [..]), 2 budynków jednorodzinnych, wolnostojących dwulokalowych (oznaczonych [..]) i budynku mieszkalnego z lokalem usługowym (oznaczonym [..]) wraz z instalacjami zewnętrznymi: wody, kanalizacji sanitarnej, gazu i elektryczną; sieciami: wody i kanalizacji sanitarnej oraz ogrodami deszczowymi na działkach nr: [..]-[..] przy ul. I. w G.
We wniesionej skardze skarżący sformułowali zarzuty naruszenia prawa materialnego mające wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia wyrażające się w:
1. naruszeniu art. 35 § 1 pkt 1ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 6 § 1 oraz art. 6 § 2 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegające na ich niezastosowaniu i wobec tego braku oceny przez Wojewodę spełnienia przez inwestycję posiadania ważnego i kompletnego projektu budowlanego, zgodności tego projektu i określonego nim zagospodarowania terenu z zapisami miejscowego planu zagospodarowania w relacji do:
a) planowanej intensywności zabudowy, jej charakteru oraz parametrów zabudowy,
b) odległości inwestycji i lokalizacji od nieruchomości sąsiednich, przy uwzględnieniu dość znacznej intensywności i gęstości planowanej zabudowy domów mieszkalnych,
c) wymiarów planowanych obiektów oraz odległości ich usytuowania na nieruchomościach należących do inwestora,
d) braku podziału działek pod poszczególne lokale mieszkalne,
e) wliczenia do powierzchni działki będącej podstawą do wyliczenia powierzchni zabudowy, powierzchni przeznaczonych na drogi dojazdowe do poszczególnych lokali mieszkalnych, mających powstać po podziale działek,
f) naruszeniu zapisów mpzp przewidujących zabudowę mieszkaniową ekstensywną, w tym zabudowę w zakresie domów mieszkalnych maksymalnie do 2 mieszkań,
g) rzeczywistego charakteru oraz intensywności zabudowy obowiązującej aktualnie na terenie sąsiadującym z działkami inwestycyjnymi.
2. naruszeniu art. 35 ust 1 ustawy Prawo budowalne w zw. z § 17 pkt 3 uchwały nr LI/1436/10 Rady Miasta z dnia 26 sierpnia 2010 r. poprzez zezwolenie na realizację na dwóch działkach ponad 60 lokalów mieszkalnych o powierzchni 115 m2 wraz z powierzchnią garażu na działkach o powierzchni od 147 m2 do 350 m2 w sytuacji, gdy przepisy mpzp statuują na terenie zabudowę ekstensywną z zachowaniem parametrów powierzchni zabudowy do 30% powierzchni działki i powierzchni biologicznie czynnej powyżej 60% powierzchni działki;
3. naruszeniu art. 35 ust 1 Prawa budowalnego w zw. z § 17 pkt 7 ppkt 2 i 3 mpzp w zw. z art. 93 ustawy o gospodarce nieruchomościami, polegające na braku oceny zgodności inwestycji z mpzp na etapie przyszłego podziału działek z uwagi na brak zachowania parametru - powierzchni zabudowy do 30% powierzchni działki oraz parametru powierzchni biologicznie czynnej powyżej 60% powierzchni działki;
4. naruszeniu § 3 pkt 22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w związku z § 17 pkt 7 ppkt 3 mpzp polegające na braku weryfikacji czy wliczenie do powierzchni biologicznie czynnej nawierzchni wyłożonej materiałami typu MEBA, GEOKRATA, w tym obszarów przeznaczonych na ciągi pieszo-jezdne, powierzchnie dróg, powierzchnie przeznczone pod miejsca parkingowe zewnętrzne, na całej powierzchni inwestycji, stanowić będzie prawidłową realizację przewidzianych w zapisach mpzp norm dotyczących powierzchni biologicznie czynnej, w sytuacji, gdy pod miejscami parkingowymi na zewnątrz budynków znajduje się powierzchnia utwardzona;
5. naruszeniu § 19 ppkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych poprzez brak zachowania odległości usytuowania miejsc parkingowych od granicy działki, a także rzeczywistych możliwości technicznych zlokalizowania miejsc parkingowych zgodnie z przywołanym przepisem po dokonaniu podziału działek,
6. naruszeniu § 19 ppkt 1 i 5 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych poprzez niedostrzeżenie, iż lokalizacja zaprojektowanych miejsc parkingowych zewnętrznych jest niezgodna z tym przepisami, bowiem miejsca parkingowe zewnętrzne zaplanowane zostały bliżej okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi niż wymaga tego zacytowany przepis poprzez zastosowanie nieuprawnionego wyjątku określonego w pkt 5 pomimo, że inwestycja obejmuje realizację 64 lokali mieszkalnych;
7. naruszeniu art. 389 pkt 8 oraz pkt. 2 w zw. art. 34 pkt.4 ustawy Prawo wodne, polegające na nieprzedłożeniu przez inwestora pozwolenia wodnoprawnego w sytuacji realizacji inwestycji na obszarze ponad 1,8 ha, co będzie miało istotny wpływ na przebieg wód gruntowych, a w konsekwencji na nieruchomości sąsiadujące z inwestycją bezpośrednio oraz pośrednio;
8. naruszeniu § 23 ppkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych poprzez brak dostrzeżenia niezgodności z tym przepisem co do odległości pomiędzy wiatami na gromadzenie odpadów w odległości od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi;
9. naruszeniu § 21 ppkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych poprzez przyjęcie, że zatwierdzony projekt budowlany zawiera kompletne i prawidłowe rozwiązania dotyczące stanowisk postojowych i dojazdów manewrowych, w postaci należytego spadku zapewniającego spływ wody oraz iż nawierzchnia na miejsca parkingowe na zewnątrz budynku została należycie utwardzona, w tym że drogi dla pojazdów powyżej 2,5 tony posiadają wystarczająco utwardzoną nawierzchnię,
10. naruszeniu przepisów z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowalnego w zw. z art. 136 § 1 kpa w zw. z art. 138 §2 kpa, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji przez organ odwoławczy, gdy w rzeczywistości nie doszło do uzupełnienia przez inwestora braków złożonego wniosku, w tym braku przedłożenia wymaganych opinii, braku rewizji na dokumentacji projektowej umożliwiającej czytelną weryfikację stanu wprowadzonych zmian, a także braku zaprojektowania drugiego przyłącza sanitarnego budynku mieszkalnego wraz z budynkiem usługowym na działce nr [..], z opisu przedłożonej dokumentacji wynika, że budynek zawiera 2 przyłącza wodociągowe i jedno przyłącze sanitarne, nadto analiza projektowa poszczególnych bliźniaków wykazała, że brak jest wyraźnego rozdziału budynków dylatacją - zaprojektowanie wspólnej rynny i rury spustowej na styku z budynkiem, braku rozdzielenia instalacji deszczowej, dokonania istotnej zmiany projektu poprzez usunięcie placu zabaw, przez co zatwierdzono projekt budowlany zawierający istotne braki. Skarżący uważają, że zastosowany w sprawie art. 136 § 1 kpa dotyczył uzupełnienia braków nie tylko o charakterze wymogów formalnych, ale również do uzupełnienia braków stanowiących istotne naruszenia, których uzupełnienie powinno nastąpić w wyniku przeprowadzenia postępowania dowodowego przed organem I instancji w toku pierwotnego postępowania. Zarzucili także, że inwestor nie przedłożył wymaganych opinii, na dokumentacji projektowej niemożliwa jest weryfikacja zakresu wprowadzonych zmian;
11. naruszeniu art. 3 pkt 2a Prawo budowlane w zw. z § 61 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych i z § 17 pkt.3 i pkt 4 mpzp poprzez zezwolenie na realizację inwestycji, która z uwagi na swój charakter stanowi zabudowę szeregową intensywną, podczas gdy mpzp przewiduje zabudowę ekstensywną, dopuszczając formę zabudowy wolnostojącej i bliźniaczej, z wyłączeniem lokalizacji domów mieszkalnych powyżej dwóch mieszkań,
12. naruszeniu art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane polegające na braku weryfikacji zgodności powierzchni zabudowy lokalu użytkowego w budynku na działce nr [..], w stosunku do powierzchni całkowitej budynku, gdzie powierzchnia lokalu użytkowego nie może przekraczać 30% powierzchni całkowitej budynku, a ponadto brak jest zachowania wskaźnika 60% powierzchni biologicznie czynnej poprzez zaprojektowanie drzwi do magazynu od strony tarasu działki sąsiedniej bez jednoczesnego zaprojektowania powierzchni przeznaczonej na chodnik do drzwi, a także brak należytego zaprojektowania miejsc parkingowych z uwagi na umiejscowienie na jednym z miejsc parkingowych lampy oraz brak drogi dojścia do drzwi od strony magazynu obiektu usługowego;
13. naruszeniu art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane w zw. z § 61 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w zw. z § 17 pkt.3 i pkt 4 mpzp poprzez pominięcie przez organ II instancji oceny czy zaskarżona decyzja organu I instancji, jest zgodna z intencją uchwalenia mpzp obowiązującego na terenie objętym inwestycją oraz dotychczas ukształtowanego charakteru zabudowy i powstałego przez to ładu przestrzennego, podczas gdy wydana decyzja o warunkach zabudowy z 12 maja 2005 r., dla terenu objętego inwestycją, przewidywała zasady podziałów, zgodnie z którymi wielkość działki pod zabudowę po podziale nie mogła być mniejsza niż 800 m2 i wprowadzała bardzo restrykcyjne warunki zabudowy ekstensywnej;
Zarzuty odnoszące się do naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy dotyczą:
1. naruszenia art. 6, art. 7, art. 77, art. 80, art. 8, art. 138 § 1 pkt 1, art. 138 § 2 kpa. w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 zdanie 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 25 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane praz niektórych innych ustaw, w zw. z art. 7 Konstytucji RP w zw. art. 6 § 1 oraz art. 6 § 2 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że:
- nie zachodzą jakiekolwiek faktyczne oraz prawne przeszkody do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia zezwolenia na realizacje inwestycji;
- nieuzyskanie opinii w zakresie koordynacji całości inwestycji włącznie z organizacją ruchu na terenie inwestycyjnym, usytuowania miejsc postojowych dla użytkowników okresowych oraz osób niepełnosprawnych, brak dokonania wnikliwej analizy zagęszczenia użytkowników ruchu na ulicach dojazdowych 034-KD80 i 044-KD80,
2. naruszenia art. 84 § 1 kpa poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z powołania biegłego z zakresu urbanistyki, na okoliczność weryfikacji czy planowane przez inwestora, objęte złożonym wnioskiem przedsięwzięcie w postaci zamkniętego osiedla mieszkaniowego, z uwagi na brak zaprojektowania organizacji ruchu na terenie inwestycji, zapewnienia dróg przeciwpożarowych, spełnia wymogi funkcjonowania dróg wewnętrznych i bezpieczeństwa przeciwpożarowego dla całego terenu objętego inwestycją oraz terenów przyległych,
3. naruszenia art. 7 kpa w zw. z art. 77 kpa w zw. z art. 80 kpa poprzez brak wyczerpania inicjatywy dowodowej zarówno przez organ I, jak i II instancji, w tym braku uwzględnienie wniosków skarżących, w przedmiocie:
- powołania zespołu urbanistyczno - planistycznego, który powinien wydać opinię dot. planowanej inwestycji, w tym czy planowana inwestycja z uwagi na jej charakter, gęstość zabudowy, ilość mieszkań, budowę szeregową, brak wydzielenie dróg pod poszczególne lokale mieszkalne, wliczenie do powierzchni działki inwestycji, szerokość dróg powstałych po podziale, ukształtowanie miejsc parkingowych, brak miejsc parkingowych dla osób odwiedzających czasowo, dla osób niepełnosprawnych, ilość pojazdów, intensywność zabudowy jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, z dotychczasową zabudową, w tym także ukształtowaną na podstawie wcześniej wydanych warunków zabudowy dla obszaru inwestycyjnego,
- przeprowadzenia wizji lokalnej, która jest zasadna z uwagi na duży zasięg inwestycji, która ma dokonać zmiany dotychczas ukształtowanej zabudowy w sposób nieodwracalny,
- zwrócenia się do Zarządu Dróg i Zieleni o udzielenie informacji czy inwestor składając wniosek o wydanie uzgodnień w zakresie włączenia się do ruchu z osiedla mieszkaniowego do ul. I. przedłożył dane dotyczące ilości pojazdów, jakie mają wyjeżdżać z terenu inwestycji, ustalenia wpływu organizacji ruchu na terenie inwestycji oraz ilość uczestników ruchu z terenu inwestycji, na dotychczas panujący ruch na drogach, w tym czy drogi dojazdowe do terenu inwestycji, z uwagi na ich ukształtowanie i charakter gwarantują bezpieczne i zgodne z przepisami ruchu drogowego korzystanie dla wszystkich uczestników ruchu drogowego,
- powołania biegłego z zakresu melioracji i inżynierii wodnej oraz z zakresu geologii, na okoliczności ustalenia, czy planowane przedsięwzięcie ze względu na układ przestrzenny, zakres przestrzenny oraz charakter planowanego przedsięwzięcia w postaci szeregowej intensywnej zabudowy nie narusza charakteru zabudowy oraz ładu przestrzennego obowiązującego na terenie inwestycyjnym zgodnie z zapisami zawartymi w mpzp, czy przyjęte rozwiązanie w zakresie kanalizacji wodnej w postaci ogrodów deszczowych nie wymaga pozwolenia wodnoprawnego oraz czy nie będzie powodować skutków w postaci podniesienia się stanu wód na terenach inwestycyjnych oraz terenach bezpośrednio przyległych do terenów inwestycyjnych, a także zmiany biegu wód powodującego zagrożenie dla nieruchomości sąsiednich znajdujących się w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia,
- uzyskania informacji z B.., w zakresie danych jakie przedłożył inwestor w celu uzyskania uzgodnienia dotyczącego odprowadzenia wód opadowych z terenu realizacji 64 domów poprzez budowę ogrodów deszczowych, czy przed wydaniem uzgodnienia przeprowadzono badania czy zaniechanie wykonania kanalizacji deszczowej i odprowadzenie wody deszczowej z planowanej inwestycji nie wpłynie na zmianę wód gruntowych i czy nie wpłynie na poziom wód gruntowych pozostałych nieruchomości,
- brak wyjaśnienia przez Wojewodę definicji pojęcia zabudowa ekstensywna,
- wadliwe ustalenie stron postępowania,
- ogólnikowe odniesienia się przez organ odwoławczy do wniosków i zarzutów skarżących złożonych w toku postępowania.
Uzasadniając sformułowane zarzuty autorzy skargi wskazali, że w ich ocenie charakter zabudowy przewidziany w zatwierdzonym przez zaskarżoną decyzję projekcie stanowi intensywną zabudowę szeregową. Tymczasem mpzp obowiązujący na terenie inwestycji przewiduje zabudowę o charakterze ekstensywnym. Orzekające organy nie podjęły próby zdefiniowania pojęcia "ekstensywność". Odnosząc się do zasad kształtowania ładu przestrzennego dla terenu inwestycji wskazali skarżący, że decyzją o warunkach zabudowy z 12 maja 2005 r. dla terenu objętego inwestycją, narzucono zasadę podziałów, zgodnie z którymi wielkości działek pod zabudowę po podziale nie mogły być mniejsze niż 800 m2 i wprowadzono restrykcyjne warunki zabudowy ekstensywnej. W 2010 r. Rada Miasta podjęła uchwałę dotyczącą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [..]. Zgodnie z nią na terenie objętym inwestycją obowiązuje zabudowa ekstensywna do 4 mieszkań, karta terenu dla obszaru objętego inwestycją uregulowana § 17 zawiera szczegółowe wymogi mające kształtować powstające budownictwo. W pkt 7 - opisano zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu:
1) linie zabudowy: zgodnie z przepisami budowlanymi i drogowymi,
wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki: maksymalnie 30%,
minimalny procent powierzchni biologicznie czynnej: 60% powierzchni działki,
intensywność zabudowy, minimalna: nie ustala się, maksymalna: 0,5,
wysokość zabudowy, minimalna: nie ustala się, maksymalna: 12,0m,
formy zabudowy: wolnostojąca i bliźniak.
Nadto przepisy wprowadzają wyłączenie realizowania domów mieszkalnych powyżej 2 mieszkań (ust. 4 karty terenu nr 011), a jako formę zabudowy dopuszczono zarówno zabudowę wolnostojącą, jak i zabudowę bliźniaczą (ust. 7 pkt 6 karty terenu 011).
Zabudowa jaka powstała to pojedyncze domy wolnostojące, posadowione na działkach o jednolitej powierzchni, w granicach od 700 do 1100 m2. Do powierzchni działek inwestorów nie wliczano powierzchni dróg dojazdowych. Powstała zabudowa jest zabudową o charakterze ekstensywnym, tj. zabudową zgodną z mpzp. Skarżący, jak też inni mieszkańcy od 2019 roku składali do Rady Miasta wnioski o zmianę mpzp poprzez określenie minimalnej wielkości działki, nie zostały one jednak uwzględnione.
W ocenie skarżących zabudowa stanowiąca przedmiot decyzji, nie jest zabudową o charakterze ekstensywnym. Powyższa zabudowa jest typową szeregową zabudową intensywną. Zasadniczo całość inwestycji inwestora jest zlokalizowana na dwóch działkach o nr [..] oraz [..], które nie zostały podzielone. Brak podzielenia działek pod poszczególne lokale mieszkalne jest w ocenie skarżących w realiach mniejszej sprawy, w tym planowanego charakteru zabudowy, elementem szczególnie kształtującym intensywność. Przede wszystkim podzielenie działek pod planowane lokale mieszkalne, choćby w sposób zaproponowany przez inwestora na stronie internetowej oferty sprzedaży mieszkań na planowanym osiedlu [..]), będzie skutkowało wydzieleniem działek z zabudową mieszkaniową niezgodną z mpzp oraz doprowadzi do naruszenia art. 35 ust. 1 Prawa budowalnego a także art. 93 ustawy o podziale nieruchomości. W przedmiotowej sprawie powstałe po podziale wydzielone poszczególne nieruchomości - działka wraz z częścią budynku - nie będą zgodne z przytoczonymi wyżej zapisami mpzp. Z powyższego wywieść należy, że skoro § 17 pkt 3 i 4 cytowanej uchwały wprowadza zabudowę mieszkaniową ekstensywną, z funkcją wyłączającą domy mieszkalne powyżej dwóch mieszkań, a wcześniej wydawane dla wskazanego terenu warunki zabudowy wprowadzały domy jednorodzinne na działkach o powierzchni min 800 m2, to intencją w zakresie kształtowania układu urbanistyczno-przestrzennego osiedla powstającego w granicach ulic D., W., I. oraz na rozległym terenie pomiędzy ulicami I. a S. było powstanie domów jednorodzinnych w zabudowie wolnostojącej bądź bliźniaczej, ewentualnie domu z dwoma lokalami mieszkalnymi.
Uzasadniając twierdzenie, że powstaje zabudowa szeregowa podali skarżący, że zaprojektowanie odrębnego wejścia do każdego z lokali, powoduje że projektowana zabudowa ma charakter szeregowy, w miejsce wskazanych w mpzp "mieszkań" zostają wprowadzone odrębne budynki.
Wadliwości zatwierdzonego projektu budowlanego upatrują skarżący mi. in. w rysunkach rzutów dachów np. dla budynków [.].-[..], z których wynika że występuje wspólna rynna i rura spustowa na styku z budynkiem, brak rozdzielenia instalacji deszczowej. Podobnie analiza opisu dylatacji na rzutach dwóch budynków jest niedokładna, brak wyraźnego rozdziału budynków dylatacją. Inwestor nadto w związku z podniesionymi uprzednio zarzutami skarżących, w zakresie zbyt małej odległości placu zabaw od okien dokonał jego usunięcia, przez co dokonał istotnej zmiany projektu. Złożony projekt stanowi projekt budowy zamkniętego osiedla mieszkaniowego, które zostanie zlokalizowane pomiędzy osiedlami domów jednorodzinnych, z wyłączonymi drogami dojazdowymi. Intensywność zabudowy mającego powstać osiedla w stosunku do zabudowy dotychczas istniejącej jest w zasadzie w skali 4:1 (załączona mapka, w celu zobrazowania zmiany zabudowy).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że nie narusza ona przepisów prawa w stopniu uzasadniającym – zgodnie z przywołanymi wcześniej przepisami p.p.s.a. – wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.
Przedmiotem oceny sądowej jest decyzja Wojewody z 30 czerwca 2021 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę inwestycji obejmującej budowę 30 budynków jednorodzinnych (dwulokalowych) w zabudowie bliźniaczej, 2 budynków jednorodzinnych wolnostojących dwulokalowych i budynku mieszkalnego z lokalem usługowym wraz z towarzyszącymi im drogami i infrastrukturą techniczną na terenie działek nr [..]-[..] przy ul. I. w G.
Decyzja powyższa wydana została przy zastosowaniu art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Kontrola legalności takiej decyzji sprowadza się zatem do oceny zgodności z prawem utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Jako pierwsze zostaną omówione zarzuty dotyczące prawa procesowego, bowiem ustalenie, że procedowanie organu odwoławczego było prawidłowe a stan faktyczny został ustalony jednoznacznie pozwoli na odniesienie się do zarzutów naruszenia prawa materialnego.
Nie budzi wątpliwości, że uprawnienie organu odwoławczego do wydania tego rodzaju decyzji jest wyrazem, wynikającej z zasady dwuinstancyjności postępowania, roli organu odwoławczego jako organu ponownie merytorycznie rozpoznającego sprawę a nie jedynie organu kontrolującego. Ponowne rozstrzygnięcie co do istoty na etapie postępowania odwoławczego jest zatem efektem przeprowadzenia tego postępowania.
Za nietrafne uznaje Sąd zarzuty dotyczące wadliwości dokonania przez organ odwoławczy uzupełnienia materiału dowodowego, skorzystania z trybu art. 136 kpa celem uzupełnienia złożonego w sprawie projektu budowlanego o uchybienia dostrzeżone na etapie postępowania odwoławczego. Stwierdzając braki materiału dowodowego trafnie organ odwoławczy uznał, że dla rozstrzygnięcia sprawy wystarczającym jest przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w ramach którego zobowiązał inwestora do usunięcia braków projektu budowlanego przez uzupełnienie opracowania o projekt sieci elektroenergetycznej wraz z przyłączami do zaprojektowanych wewnętrznych instalacji zasilających do budynków (skrzynki zlokalizowane przed każdym budynkiem) oraz o projekt sieci gazowej wraz z przyłączami do zaprojektowanych wewnętrznych instalacji gazowych do budynków (szafki gazowe przed każdym budynkiem) na terenie działek inwestycyjnych nr [..]-[..], uzgodnienie projektu zagospodarowania terenu z właściwym operatorem sieci gazowej, tj. zarządcą przebiegającego przez działki inwestycyjne nr [..]-[..] gazociągu oznaczonego na mapie do celów projektowych jako "gl60", w związku z przybliżeniem ww. gazociągu do projektowanych obiektów budowlanych, urządzeń budowlanych oraz nasadzeń drzew, uzgodnienie zaprojektowanej sieci wodociągowej z hydrantami zewnętrznymi pod względem zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, wyjaśnienie, co oznaczają wskazane na części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu opisy "pas techniczny dla [.]." i w jakim celu rozgraniczono ten pas czarnymi liniami, doprowadzenie do zgodności z § 21 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez zaprojektowanie zewnętrznych stanowisk postojowych dla samochodów osobowych o nawierzchni utwardzonej lub co najmniej gruntowej ustabilizowanej, ze spadkiem zapewniającym spływ wody, a także uwzględnienie powyższego w bilansie terenu oraz graficzne oznaczenie na projekcie zagospodarowania terenu; w projekcie budowlanym brak jest jakiejkolwiek informacji o utwardzeniu nawierzchni zaprojektowanych zewnętrznych miejsc postojowych, doprowadzenie do zgodności z § 40 ust 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; zaprojektowany plac zabaw zlokalizowany został w mniejszej odległości od ulicy aniżeli wymagane ww. przepisem 10 m, doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z § 8 ust. 3 pkt 2,3,4 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2018 r. poz. 1935) poprzez określenie w części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu charakterystycznych rzędnych, wymiarów i wzajemnych odległości (w razie potrzeby przekroje pionowe terenu) projektowanych elementów wewnętrznej instalacji kanalizacji deszczowej tj. "mokrych ogrodów deszczowych", w szczególności rzędnych dna projektowanych ogrodów deszczowych, rowów i niecek.
Zdaniem Sądu uzupełnienie materiału dowodowego o powyższe dokumenty mieściło się w granicach działania organu odwoławczego dopuszczonego przepisem art. 136 kpa. Przywołany przepis uprawniał także Wojewodę do uwzględnienia przy rozstrzyganiu sprawy materiałów przedstawionych na etapie postępowania odwoławczego zarówno przez inwestora, jak również organ I instancji poprzez podjęcie ustaleń w kwestii podniesionej w odwołaniu okoliczności braku ustalenia zmarłych następców po R. K. i F. K.
Orzekając zatem w oparciu o tak uzupełniony materiał dowodowy organ odwoławczy nie naruszył art. 136 k.p.a. W ocenie Sądu na uwzględnienie nie zasługują podniesione w skardze zarzuty naruszenia ww. przepisu (oraz art. 6, art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 138 kpa) przez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i nieuzupełnienie dowodów i materiałów w celu szczegółowego zbadania podnoszonych przez skarżących okoliczności mających wskazywać na pominięcie przez inwestora w swoich działaniach kwestii związanych z organizacją ruchu na terenie inwestycji, usytuowania miejsc postojowych dla użytkowników okresowych oraz osób niepełnosprawnych oraz brak analizy zagęszczenia ruchu na ulicach dojazdowych do projektowanej zabudowy.
Odniesienie się do tego zarzutu wymaga zaznaczenia, że przepisy art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. nakładając na organy administracji obowiązek ustalenia prawdy obiektywnej i podejmowania rozstrzygnięcia na podstawie wszechstronnie wyjaśnionego stanu faktycznego nie ograniczają swobody dowodowej organu. Wręcz przeciwnie z art. 75 § 1 k.p.a. wynika, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Z kolei, wyrażona w art. 80 k.p.a. zasada swobodnej oceny dowodów obliguje organ administracji do poddania analizie całego materiału dowodowego i rozpatrzenia wszystkich dowodów w ich wzajemnym powiązaniu (por. wyrok NSA z dnia 30 marca 1988 r., sygn. akt SA/Po 1495/87, niepubl.), co innymi słowy oznacza, że wniosek dotyczący okoliczności faktycznych powinien być oparty na rozpoznaniu wszystkich dowodów w sprawie, zaś oceniając wyniki postępowania dowodowego (wiarygodności i mocy dowodów) organ powinien uwzględnić treść wszystkich przeprowadzonych i rozpatrzonych dowodów, chyba że chodzi o dowody dotyczące okoliczności niemających znaczenia dla sprawy lub niespornych. I podkreślając ostanie zdanie to w ocenie Sądu kwestiami nieistotnymi z punktu widzenia mających zastosowanie w sprawie przepisów materialnych (o czym mowa będzie w dalszej części uzasadnienia) jest organizacja ruchu na terenie inwestycji oraz kwestia, że na ulicach dojazdowych do osiedla nastąpi zwiększenie ruchu kołowego. Kwestie te nie mogą stać się przedmiotem oceny przez organy architektoniczno-budowlane, gdyż nie są objęte reglamentacją Prawa budowlanego i nie należą do kompetencji orzekających w sprawie organów. Dostrzec należy w tym miejscu, że jako niezasadny jawi się tym samym żądanie skarżącego o zwrócenie się do Zarządu Dróg i Zielenie o informacje w przedmiocie czy inwestor przekazał dane dotyczące ilości pojazdów jakie mają wyjeżdżać z terenu inwestycji, gdyż kwestie te pozostają poza zakresem orzekania w sprawie. Na marginesie skarżącym wskazać należy, że za organizację ruchu kołowego, ustawienie odpowiednich znaków i ustalenie zasad ruchu odpowiedzialny jest zarządca drogi.
Oceniając wniosek o powołanie zespołu urbanistyczno-planistycznego, który powinien wydać opinię o zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, to jest on chybiony, gdyż z przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego wynika, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:
a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu.
Oznacza to, że obowiązek oceny zgodności inwestycji z regulacjami obowiązującego planu miejscowego spoczywa na orzekających w sprawie organach, a w konsekwencji opinia jakiegokolwiek zespołu mogłaby być jedynie niewiążącą wskazówką. Bowiem to orzekający organ dokonuje oceny zgodności z mpzp. W rozpoznawanej sprawie orzekające organy dokonały takiej oceny, a o jej poprawności będzie mowa w dalszej części uzasadnienia. Niezasadnie także oczekują skarżący od orzekających organów dokonywania wyjaśnienia pojęcia zabudowy ekstensywnej. Treść tej definicji o tyle jest nieistotna, że zachowanie parametrów ustalonych planem winno prowadzić do przyjęcia, że taką zabudowę uchwałodawca miał na myśli. Natomiast wadliwie domagają się skarżący podjęcia próby identyfikacji intencji uchwałodawcy w użyciu słowa "ekstensywna" w obowiązującym planie.
Odnośnie wniosku o powołanie biegłego z zakresu melioracji i inżynierii wodnej oraz geologii na okoliczność czy realizacja ogrodów deszczowych nie wymaga pozwolenia wodnoprawnego wskazać należy podobnie jak poprzednio, że podmiotem władnym do oceny czy tego typu pozwolenie wodnoprawne jest konieczne jest organ udzielający pozwolenia na budowę na mocy przepisu art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego (sprawdza kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,). I żadna opinia biegłego nie może w tym zakresie organów zastępować. Organy mają obowiązek weryfikacji kompletności przedłożonego projektu budowlanego i projektu zagospodarowania terenu. Niezasadnie także skarżący domagają się informacji z B. w zakresie danych jakie przedłożył inwestor celem uzyskania uzgodnienia dotyczącego budowy ogrodów deszczowych. Uzyskane uzgodnienie jest wiążące dla orzekających organów, a także Sądu i na żadnym etapie procedowania w sprawie wniosku o pozwolenie na budowę takie uzgodnienie nie podlega weryfikacji w kontrolowanym postępowaniu. I nie ma znaczenia jakie dokumenty inwestor przedłożył celem uzyskania tego uzgodnienia.
Ostatni zarzut proceduralny dotyczy wadliwego ustalenia stron postępowania i wskazują skarżący, że powinno zostać zweryfikowane czy wszyscy właściciele nieruchomości znajdujący się w obszarze oddziaływania inwestycji zostali uznani za stronę postępowania. Wskazać tutaj należy, że podmiot, który uzna, że został pominięty w postępowaniu jako strona i nie został mu zapewniony w nim udział ma prawo złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Z art. 147 kpa wynika, że wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) następuje tylko na żądanie strony. Oznacza to, że przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy powołuje się na nią podmiot uprawniony do skorzystania z tej przesłanki, to jest ten, który bez własnej winy nie został dopuszczony do udziału w postępowaniu, ewentualnie następca prawny takiego podmiotu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Oznacza to, że skarżący nie mogą w imieniu innych, potencjalnie pominiętych w postępowaniu administracyjnym podmiotów, skutecznie domagać się weryfikacji czy te podmioty nie powinny zostać potraktowane jako strony. Taka legitymacja przysługuje tylko temu, który powinien zostać do postępowania dopuszczony, a został pominięty.
Reasumując tą część rozważań Sądu podkreślić należy, że nie doszło do naruszenia wskazanych powyżej przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Tym samym Sąd uznaje, że materiał dowodowy jest kompletny, został zgromadzony w toku postępowania w sposób prawidłowy i mógł stanowić podstawę do podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia przez Wojewodę.
Przystępując do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego to Sąd nie podziela zasadniczego zarzutu skargi wskazującego na naruszenie przepisu art. 35 ust.1 pkt 1 Prawa budowlanego przez rażąco dowolne przyjęcie, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [..].
Zgodnie z przywołanym art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, rolą orzekającego organu, w pierwszej kolejności, było dokonanie oceny zgodności przedłożonego projektu budowlanego z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Badanie to polegać powinno na dokładnej analizie przepisów planu miejscowego obowiązującego na terenie inwestycji i ich interpretacji, z zachowaniem reguł obowiązujących przy wykładni aktów prawnych.
W orzecznictwie sądowym zwraca się uwagę, iż wykładnia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, powinna odbywać się według tych samym zasad, jakie mają zastosowanie wobec innych aktów prawnych, a podmiotami uprawnionymi do jej dokonania są organy administracji i sądy administracyjne (tak NSA w wyroku z 22 maja 2014 r., II OSK 3020/12). W przypadku zatem, gdy interpretacja postanowień planu jest konieczna, powinna być dokonana z uwzględnieniem wykładni językowej (poprzez odkodowanie norm prawnych na podstawie znaczenia wyrazów i wyrażeń zawartych w treści aktu prawnego, przy uwzględnieniu zasad gramatyki i składni językowej oraz zasad logiki), celowościowej i systemowej, mającej na względzie cel uregulowania i analizującej znaczenie zapisu planu zagospodarowania przestrzennego z uwzględnieniem pozostałych postanowień tego aktu prawnego (tak WSA w Gdańsku w wyroku z 10 listopada 2010 r., II SA/Gd 408/10).
Wskazać także trzeba, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest szczególnym aktem normatywnym, powszechnie obowiązującym, który zawiera ustalenia wiążące na obszarze, na którym obowiązuje, tak długo dopóki nie zostanie stwierdzona jego nieważność, bądź nie zostanie uchylony. Postanowienia miejscowego planu wiążą nie tylko właścicieli nieruchomości gruntowych położonych na jego obszarze, ale i gminy oraz inne organy państwa we właściwości, których pozostaje wypowiadanie się w kwestii praw i obowiązków właściciela nieruchomości, na podstawie przepisów odrębnych.
W ocenie Sądu organ odwoławczy dokonał prawidłowej weryfikacji złożonego przez skarżącą spółkę projektu na tle przepisów planu miejscowego przyjętego przywołaną wcześniej uchwałą Rady Miasta z 26 sierpnia 2010 r. nr LI/1436/10. Wojewoda właściwie ustalił, że teren inwestycji znajduje się w obrębie dwóch jednostek planistycznych oznaczonych na rysunku planu symbolem 011-M22 zabudowa mieszkaniowa ekstensywna, dla której obowiązują szczegółowe ustalenia zawarte w karcie terenu nr 011 (§ 17) oraz symbolem 034-KD80 ulica dojazdowa ul. I., dla której obowiązują ustalenia szczegółowe zawarte w karcie terenu nr 034 (§ 40). Wojewoda wyjaśnił dokładnie, jak w świetle regulacji prawnomaterialnych rozumie pojęcie zabudowy mieszkaniowej ekstensywnej wskazując, że sam akt planistyczny nie zawiera definicji tego pojęcia, jednak wprost stanowi, że zabudowę mieszkaniową ekstensywną stanowią domy mieszkalne do 4 mieszkań (§ 3 ust. 1). W ocenie składu orzekającego nie ma potrzeby wyjaśniania pojęcia zabudowy mieszkaniowej ekstensywnej, nie ma też potrzeby tworzenia definicji tego pojęcia. W niniejszej sprawie należy zweryfikować czy przedstawiony do zatwierdzenia projekt budowlany jest zgodny ze szczegółowymi postanowieniami dla karty terenu 011 ujętymi w § 17 uchwały. W ocenie Sądu szczegółowa analiza projektu dokonana przez organ potwierdziła, że inwestycja stanowi zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, co zgodne jest z ustaleniami planu w zakresie dopuszczonej na przedmiotowym terenie funkcji. Wojewoda wykazał także zgodność z planem w zakresie przyjętych rozwiązań i parametrów obiektów, intensywności i powierzchni zabudowy, powierzchni biologicznie czynnej i miejsc postojowych.
Odpowiadając na zarzuty skarżących to w pierwszej kolejności dostrzec należy, że skarżący wskazują na planowaną zabudowę szeregową co mija się ze stanem rzeczywistym. Wynika to prawdopodobnie stąd, że za wiążące sytuowanie obiektów i ich kształt na terenie inwestycji uznaje skarżący dane widniejące na stronie internetowej inwestora. Istotnie na pokazanym tam planie widnieje zabudowa szeregowa (po 4 segmenty w jednym ciągu), ale w sprawie wiążący jest projekt zagospodarowania terenu (dalej PZT) znajdujący się w zatwierdzonym projekcie budowlanym. A na nim widnieją budynki w zabudowie bliźniaczej i wolnostojącej. Kwestia intensywności zabudowy projektowanej podlega regulacjom planu i jak wynika z PZT i dokonanych w projekcie wyliczeń (pkt 4.5 Opisu do PZT na str. 143, Tomu I, projektu budowlanego) jest ona z planem zgodna. Okoliczność, że skarżący nie godzą się na powstanie przedmiotowej zabudowy w sąsiedztwie swojego domu nie może skutkować negatywną oceną zamierzenia inwestora w sytuacji, gdy zamierzenie spełnia obowiązujące przepisy. Prowadzenie polemiki ze stanowiskiem orzekających organów, kwestionowanie poprawności każdego parametru powoduje, że te zarzuty są rozpatrywane i na każdym etapie oceny inwestycji weryfikowana jest zgodność inwestycji z poszczególnym zapisami tak planu, jak i przepisów materialnych, jednak nie oznacza to, że skarżącym można przyznać rację. Okoliczność, że przed wprowadzeniem mpzp budowa w okolicy następowała na działkach od 700 do 1100 m2 i budowano prawie wyłącznie wolnostojące domy jednorodzinne nie oznacza, że zasadnie oczekują skarżący zachowania status quo. Aktualnie obowiązuje od 12 lat mpzp, który na tym terenie dopuszcza zabudowę bliźniaczą i wolnostojącą budynkami do dwu mieszkań i planowana inwestycja spełnia taką funkcje.
Odnosząc się do wielokrotnie podnoszonej kwestii podziału działek, wielkości działek po tym potencjalnym podziale to wskazać należy, że jest to zdarzenie przyszłe i potencjalne, bo nie ma pewności, że taki podział nastąpi. Ponadto jeśli taki podział nastąpi to odbywał się będzie w oparciu o przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami art. 92-100. Na tym etapie brak jest podstaw do odnoszenia się do tej kwestii. Oznacza to, że zarzuty i postulaty skarżących z tego zakresu rzeczowego uznać należy za chybione. Ocenie podlega kształt inwestycji uwidoczniony w projekcie budowlanym i PZT, co prowadzi do wniosku, że ewentualne zmiany w postaci dokonania podziału działek celem zniesienia współwłasności nie będą oceniane.
Odnosząc się do zarzutu czy wliczenie do powierzchni biologicznie czynnej nawierzchni wyłożonej materiałami typu MEBA, GEOKRATA, w tym obszarów przeznaczonych na ciągi pieszo-jezdne, powierzchnie dróg, powierzchni przeznaczonych pod miejsca parkingowe zewnętrzne, na całej powierzchni inwestycji, stanowić będzie prawidłową realizację przewidzianych w zapisach mpzp norm dotyczących powierzchni biologicznie czynnej, wskazać należy, że stosowne wyliczenia zawarte są w pkt 4,2 opisu do PZT, str. 140, Tom I i wynika z nich, że zapewniono wymagane 60 % powierzchni terenu inwestycyjnego (dla karty tereny 011-M22) jako powierzchnię biologicznie czynną. Do obliczenia tej powierzchni projektant przyjął tereny zielone a także 88 % i 94 % powierzchni z tzw. "geokraty", z której zaprojektowane zostały pobocze drogi, nawrotki, podjazdy i miejsca postojowej.
W tym miejscu wskazać należy, iż zgodnie z § 3 pkt 22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez teren biologicznie czynny należy rozumieć teren o nawierzchni urządzonej w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych, a także 50% powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią oraz innych powierzchni zapewniających naturalną wegetację roślin, o powierzchni nie mniejszej niż 10 m2, oraz wodę powierzchniową na tym terenie.
Zatem przed dokonaniem oceny czy powierzchnię przeznaczoną pod ciągi pieszo-jezdne, powierzchnie dróg, powierzchnie przeznaczone pod miejsca parkingowe zewnętrzne można zaliczyć do powierzchni biologicznej czynnej w pierwszej kolejności należy ustalić czy system w jakim zostaną one wykonane zapewnia naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych. Na rysunku przedstawiającym przekrój dróg przez ciąg pieszo-jezdny (rys. nr PZT 5, str. 160, Tom I) wskazano poszczególne warstwy projektowanego poszerzenia jezdni za pomocą "geokraty 88%", z których to wynika, że teren ten jest zarówno odpowiednio ustabilizowany (poprzez wykonanie odpowiednich warstw nośnych i wyrównujących, mechanicznie zagęszczonych z tłucznia/kruszywa, ułożenie geowłókniny dodatkowo wzmacniającej powierzchnię i kratki trawnikowej stabilizującej podłoże) oraz posiada wierzchnią warstwę z gleby, porośniętą trawą (pomiędzy komórkami kratki), umożliwiającą naturalną wegetację roślin. Nadto do projektu budowlanego dołączono karty katalogowe "kraty drogowo-trawnikowo-chodnikowo-drogowej" (str.167-167h, Tom I), czyli "geokraty 94%" przeznaczonej pod podjazdy i miejsca postojowej, wraz ze specyfikacją. Z kart tych również wynika, że wyrób ten może być wykorzystywany "na wzmocnienie powierzchni podjazdów, miejsc parkingowych lub ścieżek. Krata wypełniona trawą (...) zachowuje możliwość wchłaniania wody, jednocześnie wzmacniając powierzchnię". W części opisowej projektu budowlanego stwierdzono, że "geokrata będzie wykonana na warstwie wegetatywnej, na której będzie rosła trawa, w celu stałego wzrostu trawy w pasie z geokraty właściciel będzie poddawał pas pielęgnacji: podlewania, koszenia, aeracji i nawożenia, do karty katalogowej geokraty zostały dołączone wytyczne producenta do wykonania pasa z geokraty, tak aby pas porastała trawa i stanowiła powierzchnie biologicznie czynną zgodną z warunkami technicznymi" (pkt 3.5 opisu do PZT str. 136, Tom I). Mając wszystko powyższe na uwadze zgadza się Sąd ze stanowiskiem Wojewody, że sposób urządzenia terenu dróg dojazdowych, nawrotek, podjazdów i miejsc postojowych zapewni tzw. naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych, przy jednoczesnym zapewnieniu odpowiedniej utwardzonej nawierzchni i ustabilizowaniem gruntu pod te elementy układu komunikacji wewnętrznej, a to z kolei świadczy o możliwości wliczenia do wymaganej planem powierzchni biologicznie czynnej elementów terenu inwestycyjnego urządzonych za pomocą tzw. "geokraty". I odpowiadając na wątpliwości skarżących czy wliczenie powierzchni geokraty zapewni realizację zapisu planu o zapewnieniu powierzchni biologicznie czynnej na poziomie 60% to brak jest podstaw do kwestionowania takiego rozwiązania.
Kolejnym spornym punktem są miejsca parkingowe, bowiem skarżący kwestionują ich usytuowanie bezpośrednio pod oknami budynku, do którego są przyporządkowane. Wedle skarżących w sprawie nie znajduje zastosowania przepis § 19 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie stanowiący, że zachowanie odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, nie jest wymagane w przypadku parkingów niezadaszonych składających się z jednego albo dwóch stanowisk postojowych dla samochodów osobowych przypadających na jeden lokal mieszkalny w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, zlokalizowanych przy tym budynku. Nie podziela Sąd zdania skarżących, bowiem nie ulega wątpliwości, że w kontrolowanej sprawie dwa miejsca postojowe przypadające na jeden lokal mieszkalny w budynku mieszkalnym jednorodzinnym mogą być sytuowane bezpośrednio przy oknach bez zachowywania odległości wskazanych w ust. 1 paragrafu 19 wspomnianego rozporządzenia. Nie dostrzegają skarżący, że przepis § 19 ust. 5 nie ustanawia warunku, że taka lokalizacja miejsc parkingowych jest dopuszczalna przy realizacji określonej liczby budynków. Niezasadnie zatem wnioskują, że jeśli tych lokali jest 64 to ten wyjątek nie może zostać zastosowany. Zdaniem Sądu liczba lokali mieszkalnych realizowanych w ramach jednego pozwolenia na budowę jest nieistotna i każdorazowo w przypadku parkingów niezadaszonych składających się z jednego albo dwóch stanowisk postojowych dla samochodów osobowych przypadających na jeden lokal mieszkalny w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, zlokalizowanych przy tym budynku, mogą zostać one zaplanowane bez zachowania odległości wskazanych w ustępach 1 i 2 paragrafu 19 rozporządzenia. I nie ma znaczenia tutaj kwestia potencjalnego dokonania podziału działek. Nie zmieni to ani liczby lokali mieszkalnych ani lokalizacji miejsc postojowych.
Oceniając zarzut naruszenia przepisu art. 389 pkt 2 i 8 w związku z art. 34 pkt 4 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne to jest on nieuzasadniony. Skarżący wywodzą, że realizacja inwestycji na obszarze 1,8 ha wpłynie na przebieg wód gruntowych co będzie negatywnie oddziaływało na sąsiednie nieruchomości i domagają się nałożenia na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Z analizy przywołanych przez skarżącego przepisów wynika, że jego zdaniem pozwolenie wodnoprawne wymagane jest na szczególne korzystanie z wód i zmianę ukształtowania terenu na gruntach przylegających do wód, mającą wpływ na warunki przepływu wód (art. 389 pkt 2 i 8 Prawa wodnego), zaś szczególnym korzystaniem z wód jest wykonywanie na nieruchomości o powierzchni powyżej 3500 m2 robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem, mających wpływ na zmniejszenie naturalnej retencji terenowej przez wyłączenie więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej (przepis art. 34 pkt 4 Prawa wodnego). Taka sytuacja nie ziściła się w kontrolowanej sprawie, bowiem w ramach realizacji inwestycji inwestor zapewnił zachowanie 60% powierzchni biologicznie czynnej, co należy odczytać jako niemożność uznania, że wykonywanie robót doprowadzi do wyłączenia więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej, zatem nie zachodzi sytuacja szczególnego korzystania z wód. W opinii składu orzekającego brak jest podstaw do rozważania konieczności legitymowania się przez inwestora pozwoleniem wodnoprawnym.
Kolejny zarzut sformułowali skarżący podnosząc naruszenie § 23 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych poprzez niezgodne z tymi przepisami usytuowanie wiat na gromadzenie odpadów bez zachowania odległości od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Nie jest on jednak słuszny, bowiem odnośnie zabudowy jednorodzinnej, zagrodowej i rekreacji indywidualnej w § 23 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia przewidziany jest wyjątek, że odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, nie określa się. Oznacza to, że nie ma normatywnych odległości dla sytuowania wiat na gromadzenie odpadów w przypadku projektowanej zabudowy jednorodzinnej.
Zarzut z pkt 9 skargi dotyczy naruszenia § 21 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych poprzez przyjęcie, że zatwierdzony projekt budowlany zawiera kompletne i prawidłowe rozwiązania dotyczące stanowisk postojowych i dojazdów manewrowych, w postaci należytego spadku zapewniającego spływ wody oraz iż nawierzchnia na miejsca parkingowe na zewnątrz budynku została należycie utwardzona, w tym że drogi dla pojazdów powyżej 2,5 tony posiadają wystarczająco utwardzoną nawierzchnię. Dostrzec należy, że kwestia spadków i utwardzenia miejsc parkingowych była przedmiotem dodatkowego postępowania dowodowego przed organem odwoławczym i w odpowiedzi na skierowane wezwanie inwestor naniósł poprawki na rysunkach PZT miejsc postojowych, gdzie zaznaczono spadki 1,5%.
Zaznaczyć należy, że z cytowanego przepisu ani żadnego innego nie wynika obowiązek wykazania, że drogi dla pojazdów powyżej 2,5 tony powinny mieć wystarczająco utwardzoną nawierzchnię, zatem oczekiwanie spełnienia tego warunku nie znajduje umocowania w obowiązujących przepisach technicznych.
Wiele zarzutów zostało sformułowanych w pkt 10 skargi i celem ich omówienia należy je wypunktować:
- chybiony jest zarzut, że inwestor na wezwanie organu odwoławczego nie dokonał uzupełnienia projektu budowlanego o dostrzeżone uchybienia;
- nie istnieje możliwość zweryfikowania wprowadzonych tym uzupełnieniem zmian z racji braku rewizji na złożonej dokumentacji – analiza projektu budowlanego pozwala na dostrzeżenie zmian wprowadzonych w projekcie i w PZT, ponadto inwestor dokonując uzupełnienia załączył pismo (z 6 kwietnia 2021 r., w aktach sprawy), w którym wprost wskazał na jakich stronach projektu i PZT naniesiono zmiany;
- brak zaprojektowania drugiego przyłącza sanitarnego do budynku mieszkalnego wraz z budynkiem na działce nr [..], gdyż z opisu przedłożonej dokumentacji wynika, że budynek zawiera 2 przyłącza wodociągowe i jedno przyłącze sanitarne – wyjaśnić tu należy, że budynek posiada dwa przyłącza wodociągowe z racji posiadania także funkcji usługowej, jednak nie ma konieczności doprowadzenia dwu przyłączy kanalizacji sanitarnej, żaden przepis prawa tego nie wymaga; dwa przyłącza wodne są zapewnione celem umożliwienia rozliczenia zużycia wody oddzielnie na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych i odrębnie na cele usługowe;
- według skarżących analiza projektowa poszczególnych bliźniaków wykazała, że brak jest wyraźnego rozdziału budynków dylatacją - zaprojektowano wspólną rynnę i rurę spustową na styku z budynkiem, brak jest rozdzielenia instalacji deszczowej – wskazać należy, że nie ma wymogu, aby budynek bliźniaczy posiadał dwa oddzielne systemy rynien i z zewnątrz nie musi być widoczna dylatacja pomiędzy budynkami, dylatacją jest przestrzeń pomiędzy ścianami zewnętrznymi dwu części od strony styku. W zatwierdzonym projekcie takie rozdzielenie zostało zaprojektowane w każdym budynku w zabudowie bliźniaczej, według projektu architektoniczno-budowlanego wszystkie ściany zewnętrzne będą miały grubość 18 cm, na projekcie konstrukcyjnym linią przerywana zaznaczony jest rozdział pomiędzy ścianami;
- dokonania istotnej zmiany projektu poprzez usunięcie placu zabaw – inwestor został wezwany do usytuowania placu zabaw zgodnie z regulacją § 40 rozporządzenia przy czym przepis ten ustanawia wymóg zaprojektowania placu zabaw w odległości co najmniej 10 m od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz od miejsc gromadzenia odpadów, przy zachowaniu wymogów § 19 ust. 1. Inwestor zrezygnował z lokalizacji placu, do czego posiadał uprawnienie bowiem to on decyduje o kształcie inwestycji.
W pkt 11 skargi skarżący podnoszą kwestie udzielenie zezwolenia na zabudowę szeregową intensywną, jednak w tej kwestii Sąd już wypowiedział powyżej.
W pkt 12 skargi skarżący wywodzą, że w budynku mieszkalno-usługowym powierzchnia usług przekracza 30% powierzchni całkowitej budynku i wywodzą z tego niezgodność z przepisami. Budynek ten oznaczony jest w projekcie symbolem 33, jest to budynek przeznaczony na mieszkanie i lokal usługowy w parterze do 100 m2 powierzchni sprzedaży. Część mieszkalna to 74 m2 a część usługowa 70,2 m2. Skarżący prawdopodobnie przedmiotowy zarzut sformułowali w związku z definicją budynku mieszkalnego jednorodzinnego zawartą w przepisie art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, gdzie ustawodawca wskazał, ze jest to budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Tymczasem projektowany w ramach inwestycji budynek nie jest definiowany jako budynek mieszkalny jednorodzinny, a jako budynek mieszkalno-usługowy i tutaj już te ograniczenie powierzchni usługi do 30% powierzchni budynku nie obowiązuje. Granicą powierzchni usługowej jest wartość 100m2, gdyż taki parametr wynika z mpzp, gdzie w § 3 ust. 2 uchwały wskazano, że w terenach mieszkaniowych dopuszcza się: 1) usługi spełniające równocześnie poniższe warunki: a) brak kolizji z funkcją mieszkaniową, b) mieszczące się w lokalach użytkowych do 100 m2 powierzchni użytkowej... .
Kolejny zarzut z tego punktu jest dla Sądu całkowicie niezrozumiały, gdyż skarżący powiązali brak zachowania wskaźnika 60% powierzchni biologicznie czynnej z zaprojektowaniem drzwi do magazynu od strony tarasu działki sąsiedniej bez jednoczesnego zaprojektowania powierzchni przeznaczonej na chodnik do drzwi, a także brak należytego zaprojektowania miejsc parkingowych z uwagi na umiejscowienie na jednym z miejsc parkingowych lampy oraz brak drogi dojścia do drzwi od strony magazynu obiektu usługowego. Nie udało się składowi orzekającemu odkodować treści tego zarzutu, aby móc się do niego odnieść.
Ostatni zarzut dotyczy pominięcia przez orzekające organy, że zaskarżona decyzja organu I instancji nie jest zgodna z intencją uchwalenia mpzp oraz nie respektuje dotychczas ukształtowanego charakteru zabudowy i powstałego przez to ładu przestrzennego, bowiem wydana decyzja o warunkach zabudowy z 12 maja 2005 r. dla terenu objętego inwestycją, przewidywała zasady podziałów, zgodnie z którymi wielkość działki pod zabudowę po podziale nie mogła być mniejsza niż 800 metrów kwadratowych i wprowadzała bardzo restrykcyjne warunki zabudowy ekstensywnej. Nie można uznać słuszności takiej argumentacji, gdyż orzekające organy są obowiązane respektować stan prawny istniejący w dacie wydawania decyzji. Oznacza to, że wiążący jest obowiązujący mpzp, a on nie zawiera przepisów odnoszących się do minimalnej powierzchni działki przeznaczonej pod zabudowę. Nie ma zatem podstaw do oczekiwania, żeby organy architektoniczno-budowlane ograniczały możliwość zabudowy poprzez parametr wielkości działki, którego plan nie ustanowił.
Resumując, Sąd uznał, że Wojewoda prawidłowo zinterpretował normy planu miejscowego ustalające możliwość zabudowy i zagospodarowania terenu.
Kolejnym obowiązkiem organu, wynikającym z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, było sprawdzenie zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (pkt 2). Wojewoda przeprowadził weryfikację rozwiązań zawartych w przedłożonym projekcie pod kątem zachowania wymagań dotyczących parametrów planowanej inwestycji wykazując, że projekt sporządzony został z zachowaniem tych wymagań. Zarzuty i argumentacja skargi nie zdołały tego podważyć, a po analizie akt sprawy Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego.
W ocenie Sądu przeprowadzona w tym zakresie kontrola jest prawidłowa. W kontekście podniesionych w skardze zarzutów wskazujących na naruszenie przepisów przywołanego rozporządzenia, należy zgodzić się z organem odwoławczym, że nie doszło do podnoszonych naruszeń przepisów ww. rozporządzenia.
Tym samym projekt nie narusza warunków technicznych statuowanych przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych a organ administracji nie miał podstaw do negowania i weryfikowania przyjętych rozwiązań technicznych. Przypomnieć należy, że rozwiązania techniczne zawarte w projekcie architektoniczo-budowlanym nie podlegają kontroli organu. Powyższe ograniczenie wiąże się z tym, że przepis art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego wprowadza zasadę, zgodnie z którą odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu architektoniczno-budowlanego ponoszą wyłącznie projektant, oraz w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu – sprawdzający projekt, którzy mają obowiązek dołączenia do projektu budowlanego oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Natomiast za naruszenie obowiązujących przepisów oraz zasad wiedzy technicznej lub urbanistycznej projektantowi grozi, w zależności od stopnia zawinienia odpowiedzialność dyscyplinarna (ustawa o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów - art. 45 ust. 1 w zw. z art. 41 pkt 1) albo odpowiedzialność zawodowa (art. 45 ust. 2 wskazanej ustawy w zw. z art. 95 ustawy Prawo budowlane). Nieprzestrzeganie przez projektanta w sposób rażący przepisów przy projektowaniu lub wykonywaniu robót budowlanych stanowi ponadto wykroczenie podlegające karze grzywny (art. 93 pkt 1 ustawy Prawo budowlane)
Skoro organ prowadzący postępowanie zmierzające do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bada wyłącznie, czy zostało złożone oświadczenie projektanta i sprawdzającego projekt o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (stosownie do art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego) to uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej są ograniczone do ściśle określonych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przypadków (por. np. wyroki NSA z dnia 15 lutego 2018 r., II OSK 1820/17, LEX nr 2468015). Organ architektoniczno-budowlany nie prowadzi więc w tym zakresie własnego postępowania dowodowego, a jedynie sprawdza przedłożony projekt budowlany w zakresie wskazanym w przepisach Prawa budowlanego.
Podsumowując, Sąd uznał, że organ odwoławczy wywiązał się ze swoich obowiązków orzeczniczych i podzielił stanowisko Wojewody, że dokumentacja zgromadzona w sprawie potwierdza, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany jest prawidłowy i kompletny i zawiera wszystkie wymagane przepisami prawa uzgodnienia i pozwolenia oraz oświadczenia, o których mowa w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego. Skoro spełnione zostały wymogi prawa organ zobowiązany był wydać decyzję udzielającą pozwolenia na budowę i zatwierdzającą projekt budowlany.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł o oddaleniu skargi.