IV SA/Po 202/22

IV SA/Po 202/22 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2022-05-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-04-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Maria Grzymisławska-Cybulska /sprawozdawca/
Sebastian Michalski
Tomasz Grossmann /przewodniczący/
Symbol z opisem
6135 Odpady
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Sygn. powiązane
III OSK 2121/22 - Wyrok NSA z 2024-06-11
Skarżony organ
Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1070
art. 12 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 maja 2022 r. sprawy ze skargi K. Z. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A. na zarządzenie pokontrolne W. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2022 r. na [...] w przedmiocie wyeliminowania naruszeń oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Zarządzeniem pokontrolnym z dnia [...] stycznia 2022 r., nr [...], W. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, działając na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (j.t. Dz.U. z 2021 r., poz. 1070) oraz ustaleń kontroli przeprowadzonej w dniach od [...] października 2021 r. do [...] grudnia 2021 r. u K. Z., prowadzącego działalność pod firmą A. , z siedzibą przy ul. [...], [...], udokumentowanej protokołem kontroli nr [...], zarządził:
1. Przestrzegać zapisów wynikających z art. 3 Rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów w postaci pojazdów na teren RP, zgodnie z procedurą wymaganego zgłoszenia i uzyskania zgody, z terminem realizacji od dnia otrzymania zarządzenia pokontrolnego;
2. Zaprzestać dokonywania nielegalnego demontażu pojazdów poza stacją demontażu, z terminem realizacji od dnia otrzymania zarządzenia pokontrolnego;
3. Prowadzić ewidencję odpadów, wprowadzając za pośrednictwem indywidualnego konta do systemu BDO bieżących informacji o wytworzonych odpadach w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, z terminem realizacji od dnia otrzymania zarządzenia pokontrolnego;
4. Realizować obowiązek prowadzenia gospodarki odpadami zgodnie z przepisami, w szczególności dotyczących magazynowania olejów odpadowych, z terminem realizacji od dnia otrzymania zarządzenia pokontrolnego.
Dodatkowo, wyznaczono termin do przedłożenia pisemnej informacji o zakresie podjętych działań służących wyeliminowaniu wskazanych w zarządzeniu naruszeń na dzień [...] lutego 2022 r.
W uzasadnieniu W. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska (zwany dalej także "WWIOŚ") wyjaśnił, że w trakcie kontroli ustalono, że przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą, w ramach której dokonuje wwozu do kraju pojazdów uszkodzonych, bez wymaganego w tym zakresie zgłoszenia i zgody Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, zgodnie z art. 3 rozporządzenia WE nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz.U.UE. L z 2006 r., Nr. 190, poz. 1). Podczas kontroli Inspektorzy ujawnili obecność pojazdów uszkodzonych, dla których ustalono, że zostały one przetransportowane na teren Polski z [...] i [...] oraz nie zostały zarejestrowane w obowiązującym terminie, nie zostały też objęte ubezpieczeniem OC, jak również nie przedłożono dla nich wszystkich wymaganych dokumentów, pozwalających na dokonanie ich rejestracji w celu pełnienia pierwotnej funkcji jako pojazdy użytkowe. W konsekwencji, pojazdy uznano za obarczone wadą prawną, co dyskwalifikuje je jako pojazdy użytkowe, które nie będą mogły zostać wykorzystane zgodnie z ich pierwotnym przeznaczeniem. Podmiot przemieścił na teren RP odpady w postaci pojazdów, z pominięciem procedury wymaganego zgłoszenia i uzyskania decyzji wbrew art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. (Dz.U. UE L 190 z 2006 r. z późn. zm.), w sprawie przemieszczania odpadów.
W trakcie kontroli ustalono także, że na kontrolowanym terenie dokonano nielegalnego demontażu pojazdów. Inspektorzy podczas oględzin terenu ujawnili obecność pojazdów uszkodzonych, sprowadzonych i niezarejestrowanych na terenie RP, które posiadały zdemontowane elementy nadwozia (tj. drzwi, kokpit, zderzaki, nadkole, lusterka, klapa tylna, elementy wnętrza pojazdu, reflektory przednie i tylne, poduszki powietrzne, itd.). Jak podał Inspektor, wyposażenie warsztatu w kanały techniczne, podnośniki, urządzenia i narzędzia, pozwalają twierdzić, że kontrolowany posiada wszelkie możliwości technologiczne do wykonywania wspomnianych czynności, potwierdzeniem czego są wskazane w protokole oględzin pojazdy oraz zdemontowane elementy, nienadające się do ponownego użycia, zmagazynowane wewnątrz pojazdów uszkodzonych. Pojazdy te oraz elementy zdemontowane, znajdujące się wewnątrz pojazdów, nie były zabezpieczone przed oddziaływaniem warunków atmosferycznych. Jak wskazał Inspektor, przedsiębiorca K. Z. nie posiada stosownych decyzji zezwalających na demontaż pojazdów wycofanych z eksploatacji, a także zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Demontaż pojazdów wycofanych z eksploatacji prowadzony poza stacją demontażu stanowi naruszenie ustawy z dnia 20 stycznia 2005 o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2020 r., poz. 2056).
Inspektor wskazał dalej, że kontrolowany podmiot posiada wpis w Bazie danych o odpadach i odpadach opakowaniowych (dalej zwanej także "BDO"), prowadzonej przez Marszałka Województwa W. i został mu nadany numer rejestrowy [...]. Podmiot ten został wpisany do BDO w Dziale XII - Wytwórca odpadów obowiązany do prowadzenia ewidencji odpadów niepodlegających obowiązkowi uzyskania pozwolenia na wytwarzanie odpadów albo pozwolenia zintegrowanego oraz określono 57 rodzajów odpadów wytwarzanych w ramach prowadzonej działalności. Jednakże, w toku kontroli stwierdzono, że podmiot do dnia kontroli prowadził ewidencję odpadów nierzetelnie, nie wprowadzając kart przekazania odpadów oraz informacji o wytworzonych odpadach, za pośrednictwem indywidualnego konta w BDO, zgodnie z art. 66 - 72 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2021 r., poz. 779, z późn. zm.). Stwierdzono za tym, że do ewidencji w rejestrze BDO dla miejsca prowadzonej działalności w roku 2021 r. do dnia kontroli wprowadzone zostały dwie karty ewidencji odpadów dla odpadów o kodzie 13 02 08* - Inne oleje silnikowe, przekładniowe i smarowe oraz 15 02 02* - Sorbenty, materiały filtracyjne (w tym filtry olejowe nieujęte w innych grupach), tkaniny do wycierania (np. szmaty, ścierki) i ubrania ochronne zanieczyszczone substancjami niebezpiecznymi (np. PCB). Dla pozostałych wskazanych odpadów wytwarzanych podmiot nie prowadził ewidencji. Jak podał Inspektor, od początku prowadzenia działalności pod adresem ul. [...], [...], do dnia kontroli kontrolowany podmiot nie przekazał żadnych odpadów do zagospodarowania. Zdaniem Inspektora, nieprowadzenie ewidencji wytwarzanych odpadów stanowi naruszenie art. 66 ustawy o odpadach.
W końcu, w toku kontroli ustalono, że podmiot prowadzi gospodarkę odpadami, niezgodnie z przepisami wynikającymi z zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o odpadach. W ramach prowadzonej działalności podmiot wytwarza odpady, które magazynuje częściowo na terenie nieutwardzonym i niezadaszonym, z czego część nie jest opisana właściwymi kodami odpadów. Jak zaznaczył Inspektor, w toku oględzin terenu prowadzonej działalności, wykazano, że wytwarzane odpady w postaci olejów eksploatacyjnych magazynowane są w nieopisanym zbiorniku typu mauser oraz w beczkach, niezgodnie z zapisami określonymi Rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 5 października 2015 r. w sprawie szczegółowego sposobu postępowania z olejami odpadowymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 1694).
Pismem z dnia [...] lutego 2022 r. K. Z. A. (zwany dalej także "Skarżącym"), reprezentowany przez pełnomocnika profesjonalnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na zarządzenie pokontrolne W. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 2. stycznia 2022 r., nr [...], zaskarżając je w części tj. w zakresie zarządzeń objętych punktami 1, 2 i 3 zaskarżanego zarządzenia pokontrolnego.
W skardze zarzucono wadliwe przyjęcie nieprzestrzegania przez Skarżącego zapisów wynikających z art. 3 Rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów w postaci pojazdów na teren RP, zgodnie z procedurą wymaganego zgłoszenia i uzyskania zgody; wadliwe przyjęcie, iż Skarżący dokonuje nielegalnego demontażu pojazdów poza stacją demontażu; wadliwe przyjęcie nierzetelnego prowadzenia przez Skarżącego wpisów dotyczących ewidencji odpadów dokonywanych przy wykorzystaniu indywidualnego konta do systemu BDO; oraz naruszenie art. 6, art. 7 oraz art. 7a k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości interpretacyjnych dotyczących kwalifikowania uszkodzonych pojazdów Skarżącego jako odpadów na niekorzyść Skarżącego i tym samym wadliwe przyjęcie, iż nabyte przez Skarżącego pojazdy stanowią odpad a nie zaś pojazdy używane możliwe do ich użytku zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem, a także dokonania oceny stanu technicznego pojazdów przez pryzmat ich przydatności do rejestracji, przy braku uprawnień ku temu.
Jednocześnie, wniesiono o uchylenie zaskarżanego zarządzenia pokontrolnego w zakresie jego punktów 1, 2 i 3 oraz o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym także kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu Skarżący wyjaśnił, że nie kwestionuje ostatniego ze stwierdzonych naruszeń dotyczącego nieprawidłowości w oznakowaniu pojemników na odpady i prowadzenia gospodarki odpadami niezgodnie z przepisami, dodając, że w tym zakresie został on już ukarany w postępowaniu mandatowym.
Skarżący podniósł, że nie zgadza się z wskazanymi przez kontrolujących naruszeniami, mającymi polegać na uznaniu za odpady dwóch pojazdów używanych nabytych przez Skarżącego z [...], oraz przyjęciu, iż także i pozostałe trzy znajdujące się na posesji pojazdy, nie posiadające dokumentów, co do których nie ustalono osób właścicieli, należeć mają do Skarżącego. Nadto, Skarżący podniósł, że nie zgadza się z uznaniem w toku kontroli, iż prowadzi on demontaż pojazdów poza stacją przeznaczoną do takiego demontażu.
Skarżący wskazał dalej, iż jego zdaniem ustalenia zawarte w protokole kontroli nr [...] odbiegają od stanu faktycznego sprawy i jako takie skutkują wydaniem wadliwych zarządzeń pokontrolnych. Jak wskazał Skarżący, podnosi on konsekwentnie, iż sprowadzone przezeń z [...] zostały jedynie 2 pojazdy używane (tj. R. o nr rej. [...] oraz C. ), będące w stanie uszkodzonym, nie stanowią odpadu. Pojazdy te - po dokonaniu drobnych napraw w postaci zamontowania części nadwozia zdemontowanych jeszcze przez ich poprzedniego właściciela i uzupełnieniu ich o podzespoły podlegające i tak eksploatacyjnej wymianie, w tym także i baterie zasilające te pojazdy, nadają się, w ocenie Skarżącego, do użytku zgodnego z ich pierwotnym przeznaczeniem, posiadają wszelkie wymagane przez prawo dokumenty pozwalające na ich rejestracje i dopuszczenie do ruchu, w tym również dokumenty potwierdzające zwolnienie z obowiązku zapłaty podatku akcyzowego od pojazdów elektrycznych, a nadto ich stan techniczny pozwala na stosunkowo proste przywrócenie ich do stanu pozwalającego na korzystanie z nich w zgodzie z pierwotnym przeznaczeniem. Zdaniem Skarżącego, ewentualna naprawa nie będzie ingerować w strukturę pojazdu, a ograniczać się będzie do prostych robót blacharskich związanych z zamontowaniem (przykręceniem) blach nadwozia i montażem wyposażenia pojazdu i kwalifikować się będzie jako naprawa drobna w rozumieniu przywołanych niżej szczegółowo przepisów.
Skarżący zakwestionował, jego zdaniem, wadliwe ustalenie protokołu kontroli, przywołując jego adnotację sporządzoną pod treścią protokołu, iż jego własność stanowią i przezeń przywiezione zostały na teren RP pozostałe pojazdy marki R. ujęte pod numerami 2 i 4 na stronie 3 protokołu kontroli, a także i pojazd marki B. , którego własność także nietrafnie przypisano Skarżącemu. Skarżący podniósł, że żadne ze zgromadzonych w toku kontroli dokumentów nie potwierdzają przysługiwania jemu prawa własności, czy też w ogóle jakiegokolwiek tytułu prawnego, do tych trzech, spornych pojazdów.
Niezależnie jednak od powyższego, Skarżący podniósł, iż dokonana przez organ kontrolujący kwalifikacja tychże pojazdów jako odpadów, a w konsekwencji stwierdzenie przez organ kontrolujący nieprzestrzegania przez Skarżącego zapisów art. 3 Rozporządzenia (WE) nr 1013/2006, dokonana została wadliwie, na podstawie wadliwie dokonanej oceny stanu technicznego tychże pojazdów, bez zasięgnięcia opinii biegłego posiadającego wiadomości specjalne z zakresu motoryzacji, a także przy wadliwie dokonanej interpretacji pojęcia odpadu. Skarżący zwrócił uwagę, że jego zdaniem ocena tego, czy dany pojazd można uznać za odpad, winna uwzględniać wszystkie okoliczności faktyczne dotyczące stanu prawnego i technicznego, a także i okoliczności nabycia danego pojazdu, w tym także w zakresie woli poprzedniego posiadacza tego pojazdu. Jak zarzucił Skarżący dalej, organ przeprowadzający kontrolę dokonał jedynie powierzchownej oceny stanu faktycznego sprawy, nie ustalił ani okoliczności nabycia dwóch należących do skarżącego pojazdów, w tym w szczególności zamiaru przyświecającego zbyciu ich przez poprzedniego właściciela, a tym samym dokonując oceny bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, oraz rozstrzygając pojawiające się w sprawie wątpliwości chociażby co do kwalifikacji pojazdów skarżącego nabytych z [...] jako odpadów – i to na niekorzyść Skarżącego. Dodano, że w ocenie Skarżącego samo uszkodzenie pojazdu, nie stanowiące szkody całkowitej, nie pozwala na kwalifikowanie pojazdu używanego jako odpadu, zwłaszcza w sytuacji, gdy pojazdy należą do kategorii "nadających się do naprawy" i "mogących stać się przydatnym do ruchu drogowego". Skarżący podniósł dalej, że organ nie poczynił nawet ustaleń co do stanu technicznego wszystkich uznawanych przezeń za odpad pojazdów, w szczególności zaś dwóch pojazdów należących do Skarżącego, w chwili ich przemieszczenia na teren RP. Zdaniem Skarżącego, już tylko z tej zatem przyczyny nie był w stanie skutecznie przyjąć naruszenia obowiązków wynikających z treści art. 3 Rozporządzenia przywołanego w punkcie 1. zaskarżonego zarządzenia. Zgodnie ze stanowiskiem Skarżącego, nawet przy przyjęciu hipotetycznego założenia, iż pojazd taki może być niezdatny do ruchu drogowego w chwili przemieszczenia go na teren RP, brak jest przeszkód do tego, aby pojazd taki uzyskał cechy umożliwiające zarejestrowanie go i dopuszczenie do ruchu w wyniku dokonania drobnych napraw. Ważne jest, zdaniem Skarżącego, by po dokonaniu tychże napraw spełniał on europejskie normy bezpieczeństwa. Toteż, w ocenie Skarżącego, o kwalifikowaniu pojazdu używanego jako odpadu można mówić jedynie wówczas, gdy z dokumentu potwierdzającego zakup takiego pojazdu wynika wprost, że pojazd ten nie nadaje się do napraw) lub uległ kasacji, a dodatkowo poprzedni właściciel dokonał wyzbycia się takiego pojazdu, z zamiarem jego utylizacji. Istotne jest bowiem rozróżnienie zbycia pojazdu, np. w celu jego naprawy i dalszego użytkowania lub odsprzedaży, od formułowanej w punkcie 7. Wytycznych korespondentów nr [...] przesłania "wyzbycia" - pojmowanej jako trwałego pozbawienia władztwa z zamiarem utylizacji nieprzydatnego pojazdu, najczęściej zresztą odpłatnego, generującego po stronie pozbywającego się konieczność poniesienia kosztów utylizacji, nie zaś przynoszącego zbywcy korzyść finansową wynikającą ze zbycia. Jak podkreślił Skarżący, stan techniczny i prawny pozwalające na korzystanie z pojazdu zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem, nawet po wykonaniu ewentualnych niezbędnych napraw, jak i wola właściciela są dwoma przesłankami, które powinny być spełnione łącznie.
Odnosząc powyższe twierdzenia do sprawy objętej skargą, Skarżący podniósł, że nie potwierdzono, aby zachodziły łącznie wszystkie wymagane przesłanki, a wręcz by zachodziła nawet tylko samodzielnie którakolwiek z nich, a co za tym idzie, by istniały podstawy do uznania sprowadzonych przez Skarżącego pojazdów za odpady. Zdaniem Skarżącego, wszystkie pięć kwestionowanych pojazdów, a w szczególności dwa należące do Skarżącego pojazdy używane, nadają się do korzystania z nich zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem, w tym także i do rejestracji na terenie Polski. Żaden z tych pojazdów bowiem nie spełnia przesłanek do uznania ich za odpad, w szczególności przez pryzmat oceny dokonywanej na podstawie art. 79 ust. 1 ustawy prawo o ruchu drogowym. Za chybione uznać należałoby, zdaniem Skarżącego, przyjęte przez organ kontrolujący założenie, niepoparte stosowną ekspertyzą, a opierające się na oględzinach osób przeprowadzających kontrolę, nielegitymujących się wykształceniem technicznym pozwalającym na dokonanie trafnej i rzetelnej oceny stanu technicznego pojazdu, jakoby pojazdy używane ujawnione u Skarżącego, w szczególności zaś te doń należące, mogły być kwalifikowane jako odpad, nie zaś jako pojazd używany typu [...] — w rozumieniu punktu 10. wytycznych korespondentów nr [...]. Skarżący wskazał dodatkowo, iż wbrew odmiennym poglądom kontrolujących, pojazdy te wymagały jedynie drobnych napraw, także w rozumieniu napraw opisanych dla typu [...] w załączniku nr [...] do wytycznych korespondentów nr [...]. Pojazdy te bowiem miały jedynie stosunkowo niewielkie uszkodzenia, nie ingerujące w elementy konstrukcyjne pojazdów, wymagające jedynie wymiany poszczególnych elementów jak maska, zderzak czy też lampy, wymagały prostych napraw polegających na wymianie kompletnych podzespołów, pozwalających na kwalifikowanie ich jako uszkodzenia typu 2. Stąd, także i z tej przyczyny ich kwalifikowanie jako odpadów pozostaje, w ocenie Skarżącego, wadliwe, a co za tym idzie — stwierdzenie uchybienia ujętego w punkcie 1. zarządzenia — jest nietrafne.
Przywołując wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lutego 2015r., sygn. akt II OSK 1651/13, Skarżący stanął na stanowisku, iż ocena stanu technicznego pojazdu przez podmiot kontrolujący, dokonana zresztą bez sięgnięcia po specjalistyczną wiedzę biegłego, jest nie tylko nietrafna, ale także i nieuprawniona, dokonana z naruszeniem zasady praworządności statuowanej w art. 6 k.p.a. Główny Inspektor Ochrony Środowiska, w świetle art. 73 ustawy prawo o ruchu drogowym, nie jest organem właściwym do rejestracji pojazdów, a więc i oceny spełnienia warunków dopuszczenia do ruchu i rejestracji, o których mowa m.in. w art. 72 tej ustawy. Podkreślono przy tym, iż ustalenia dotyczące stanu technicznego pojazdu dokonane przez organ kontrolujący odzwierciedlać mogą co najwyżej stan wizualny stwierdzony na dzień dokonywania kontroli, kiedy to pojazdy te podlegają już naprawie i modyfikacjom, w tym także i wymianie uszkodzonych lub wadliwych podzespołów wiążącej się z ich wymontowaniem i zamontowaniem w ich miejsce nowych podzespołów. Ustalenia te nie mogą stanowić zatem podstawy ustalenia stanu technicznego sprowadzonych pojazdów na dzień ich przywozu.
Skarżący zakwestionował także przyjęcie przez organ kontrolujący jakoby dokonywał on demontażu pojazdów poza stacją demontażu, gdyż prowadził on jedynie punkt naprawy pojazdów, toteż Skarżący nie przetwarzał – w rozumieniu ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji – pojazdów stanowiących odpady. Zgodnie zaś z definicją ujętą w art. 3 pkt 6 wskazanej ustawy — za pojazd wycofany z eksploatacji uważa się pojazd stanowiący odpad, a nadto samo przetwarzanie - zgodnie z definicją art. 3 pkt 8 zmierzać musiałoby do demontażu, odzysku lub przygotowania do unieszkodliwienia. Skarżący podniósł, iż nie wykonywał takich czynności, zaś przeprowadzona kontrola zakończona zaskarżonym zarządzeniem nie wykazała, ani by ujawnione pojazdy używane, uszkodzone typu [...], stanowiły odpady, ani też by dokonywał ich przetwarzania na terenie kontrolowanej nieruchomości. Skarżący podkreślił, iż dokonywał jedynie napraw pojazdów, bądź ich modyfikacji. Stąd, działań jego nie sposób kwalifikować jako demontażu pojazdów poza przeznaczonymi do tego stacjami demontażu. Dodano, że Skarżący posiada jedynie sprzęt i narzędzia umożliwiające mu naprawę pojazdów, z wyłączeniem robót blacharskich, nie posiada sprzętu niezbędnego do demontażu pojazdów.
Skarżący oświadczył, że w najbliższym czasie dokona utylizacji i wprowadzenia do systemu BDO, przy użyciu indywidualnego konta posiadanego przezeń w tym systemie, odpadów, które wytwarza obecnie. Niemniej, Skarżący zakwestionował także trafność pkt 3. Zaskarżonego dotyczącego właśnie braku prowadzenia ewidencji odpadów w ramach systemu BDO. Podniesiono, jak miało to miejsce także w treści przesłuchania Skarżącego, iż zdania odpadów i wprowadzenia tego faktu do systemu BDO dokonywał dla adresu swojej poprzednio prowadzonej działalności w L. przy ul. [...]. Tam też, jak podał Skarżący, dokonał on kompleksowej utylizacji wszystkich odpadów, opuszczając najmowaną wcześniej na potrzeby prowadzonej działalności nieruchomość. Skarżący oświadczył, że w samym okresie zmiany siedziby nie wytwarzał odpadów, które wymagałyby zdania i ujawnienia w ewidencji prowadzonej przy użyciu systemu BDO. Co oczywiste, z punktu widzenia praktyki, zdanie odpadów i ich ujawnianie w rejestrze możliwe jest jedynie wówczas, kiedy podmiot wytwarzający odpady, wytworzy takowe, a często także dopiero wówczas gdy zgromadzi ich odpowiednio dużą partię, którą to jednorazowo jest w stanie zdać i zaewidencjonować. Zdawanie i ujawnianie każdorazowo w rejestrze pojedynczych odpadów w postaci chociażby niewielkich komponentów czy też części samochodowych, byłoby jak podniesiono nie tylko ekonomicznie, ale także i czasowo trudno wykonalne dla podmiotu prowadzącego działalność. Stąd, Skarżący wskazał, że oczywiście dopełnia obciążających go obowiązków w zakresie zdawania i ewidencjonowania odpadów w ramach systemu BDO, czyniąc to cyklicznie, w miarę wytworzenia tych odpadów. Czynienie zatem zarzutu Skarżącemu, iż nie ewidencjonował on odpowiednio często odpadów w sytuacji, gdy nie produkował on odpadów, pozostaje, w ocenie Skarżącego, chybionym i prowadziłoby do przyjęcia, iż obowiązkiem Skarżącego nie jest ewidencjonowanie faktycznie wytwarzanych odpadów, a ich ewidencjonowanie niejako pod potrzebę wykazania aktywności w systemie. Stąd, zdaniem Skarżącego, również w tym zakresie zaskarżone zarządzenie jest wadliwe.
W odpowiedzi na skargę Inspektor w sposób szczegółowy przedstawił kontekst faktyczny sprawy, wskazując, że w ramach czynności kontrolnych w okresie od [...] października 2021 r. do 08 grudnia 2021 r. dokonano oględzin terenu, na którym K. Z. prowadzi działalność gospodarczą w zakresie warsztatu mechaniki pojazdowej. Na powyższym terenie, w dniu kontroli zidentyfikowano [...] sztuk uszkodzonych lub niekompletnych pojazdów, uznanych na podstawie ustaleń kontroli, jako odpady o kodzie 16 01 04* - zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy. Takie pojazdy stanowią, zdaniem Inspektora, odpady. W związku z uznaniem przez Inspektora pojazdów jako odpady, ich posiadacz – K. Z. – nie okazał dokumentów wymaganych zgodnie z przepisami Tytułu II rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz.U. UE L z 2006 r., Nr 190, z późn. zm.). Inspektor wskazał, że według ustaleń kontroli, część ujawnionych pojazdów została przetransportowana na teren RP z [...] i [...], co potwierdzają przedłożone przez kontrolowanego faktury. W toku przesłuchania, kontrolowany zaprzeczył jednak, jakoby sprowadził pojazdy, tłumacząc, że w rzeczywistości zakupił je w Polsce, nie potrafiąc wskazać osób i firm, od których pojazdy zostały rzekomo przez niego nabyte. Na potwierdzenie powyższego, nie przedłożono żadnego dowodu. W przedmiotowej sytuacji, zgodnie z okazanymi fakturami, należało stwierdzić, że kontrolowany zakupił pojazdy od firm działających w [...] i [...], co nie znajduje potwierdzenia z zeznaniem kontrolowanego z dnia [...] grudnia 2021 r. Z wyszczególnionych powyżej pojazdów, wszystkie ujawnione w trakcie przeprowadzonych oględzin pojazdy posiadały w zróżnicowanym stopniu uszkodzenia mechaniczne lub znajdowały się w stanie niekompletnym, nie pozwalającym na korzystanie z pojazdu zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem.
Inspektor dodał, że Skarżący okazał dokumenty dwóch pojazdów sprowadzonych, jednocześnie przyznając, że jest ich właścicielem. Wobec pozostałych trzech pojazdów nie okazano żadnych dokumentów. Inspektor podkreślił, że w przypadku pojazdów, które Skarżący określił jako pozostawione przez klientów, a nie przedstawiono dla nich żadnych dokumentów, ani też potwierdzenia zlecenia naprawy określającego jej zakres, zastosowano domniemanie przewidziane w art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach (Dz.U. z 2021 r. poz. 779 z późn. zm.), zgodnie z którym, w przeważającej części sytuacji za odpady pozostawione nielegalnie na gruncie odpowiada właściciel nieruchomości zgodnie, którym w opisywanym przypadku jest Skarżący, najemca terenu. Inspektor wskazał, że kryterium uznania pojazdu sprowadzonego na terytorium RP w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia za odpad jest weryfikacja czy ujawnione podczas kontroli pojazdy posiadają komplet dokumentów, pozwalający na zarejestrowanie ich na terytorium RP, a co za tym idzie pełnienia przez pojazd pierwotnej funkcji. Zgodnie z art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2020 r. poz. 1110, z późn. zm.) jako pełną dokumentację, niezbędną do zarejestrowania pojazdów użytkowych na terenie RP, nie obarczonych wadą prawnej, należy rozumieć: dowód rejestracyjny, umowę lub fakturę zakupu, potwierdzenie opłacenia podatku akcyzowego. Zdaniem Inspektora, brak wskazanej dokumentów oznacza, że pojazd obarczony jest wadą prawną i w całości stanowi odpad. Jednocześnie dodano, że pojazd, który w dokumentach zawiera zapisy mówiące o wycofaniu pojazdu z eksploatacji, nie może zostać zarejestrowany. Nadmieniono, że wszystkie ujawnione pojazdy na dzień kontroli zostały zweryfikowane przez Inspektora w ogólnodostępnym Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym, gdzie, jak podał Inspektor, potwierdzono, że żaden z nich nie jest objęty ważnym ubezpieczeniem OC, jednocześnie potwierdzając, że żaden z ujawnionych pojazdów nie został wcześniej zarejestrowany na terenie RP. Na podstawie przedstawionych przez Skarżącego na etapie kontroli dokumentów dla dwóch pojazdów, Inspektor uznał, że pojazdy te zostały zakupione [...].06.2020 r. i [...].12.2020 r. i do dnia kontroli nie dopełniono obowiązku rejestracji przedmiotowych pojazdów na terenie RP, wynikającego zobowiązujących przepisów.
Zdaniem Inspektora, prowadząc warsztat Skarżący posiada wszelkie niezbędne możliwości technologiczne, jak i sprzęt do demontażu elementów z pojazdów. Zwrócono przy tym uwagę na to, że naruszenie dotyczące nielegalnego dokonania demontażu nie dotyczy napraw pojazdów a demontowania elementów lub ingerowania w konstrukcję pojazdów, które nie posiadają statusu prawnego jako pojazd, tj. nie są zarejestrowane, nie są objęte obowiązkowym ubezpieczeniem OC, nie posiadają kompletu dokumentów, co wskazano w ustaleniach protokołu. Brak niezbędnej dokumentacji (tj. dowód rejestracyjny, umowa lub faktura zakupu, potwierdzenie opłacenia podatku akcyzowego), które zgodnie z art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2020 r. poz. 110 z późn. zm.) umożliwiałyby zarejestrowanie pojazdów na terenie Polski oraz niedopełnienie formalności z tym związanych, dyskwalifikuje zdaniem Inspektora pojazdy jako pojazdy użytkowe, bowiem są one obarczone wadą prawną. To Na poparcie tego stanowiska Inspektor przywołał orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. por. wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2793/12). Dodatkowo, Inspektor zwrócił uwagę, że zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 20 czerwca 2018 r. w sprawie listy istotnych elementów pojazdu kompletnego, pojazd, aby zostać uznany za kompletny, winien posiadać elementy istotne, zawarte w załączniku do ww. rozporządzenia. Brak elementów istotnych dla pojazdu kompletnego, świadczy o ich uprzednim zdemontowaniu, co dla pojazdów, winno mieć miejsce wyłącznie w legalnych stacjach demontażu.
Z powyższych względów, Inspektor uznał, że zgromadzone w trakcie trwania kontroli ustalenia nie poddają wątpliwości działań podejmowanych przez Skarżącego w zakresie międzynarodowego przemieszczania odpadów oraz demontażu pojazdów poza stacją demontażu.
Inspektor wskazał także, że Skarżący uzyskał wpis w BDO prowadzonej przez Marszałka Województwa W. i został mu nadany numer rejestrowy [...]. Podmiot wpisał się w m.in. w Dziale XII jako Wytwórca odpadów obowiązany do prowadzenia ewidencji odpadów niepodlegających obowiązkowi uzyskania pozwolenia na wytwarzanie odpadów albo pozwolenia zintegrowanego, jednocześnie określając 57 rodzajów odpadów wytwarzanych w ramach przedmiotowej działalności. Jednakże, przypominając stanowisko z zaskarżonego zarządzenia, zdaniem Inspektora, kontrola wykazała, że Skarżący nie wywiązywał się z obowiązku prowadzenia ewidencji odpadów w formie papierowej, ani też nie prowadzi ewidencji za pośrednictwem indywidualnego konta w BDO, zgodnie z zapisami art. 66 - 72 ustawy o odpadach z dnia 14 grudnia 2012 r. (Dz. U. z 2021 r. poz. 779 z późn. zm.).
Mając na uwadze wszelkie przywołane okoliczności, Inspektor podkreślił, że Skarżący naruszył:
• art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. (Dz.U. Unii Europejskiej L 190 z 12.07.2006 r. z późn. zm.), w sprawie przemieszczania odpadów;
• art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz.U. z 2020 r., poz. 2056);
• art. 66 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2021 r. poz. 779 z późn. zm.);
• art. 156 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2021 r. poz. 1973 z późn. zm.);
• art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2021 r. poz. 779 z późn. zm.);
• art. 3 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 5 października 2015 r. w sprawie szczegółowego sposobu postępowania z olejami odpadowymi (Dz.U. 2015 poz. 1694).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842, z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania ww. zarządzenia Przewodniczącego Wydziału.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4) – przy czym jest poza sporem, że takimi aktami są m.in. zarządzenia pokontrolne wydawane przez organy Inspekcji Ochrony Środowiska. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.
Przedmiotem tak rozumianej sądowej weryfikacji legalności działania administracji publicznej jest w niniejszej sprawie zarządzenie pokontrolne (w zaskarżonym zakresie, tj. pkt 1-3 zarządzenia pokontrolnego) wydane w związku z kontrolą przeprowadzoną przez pracowników Inspekcji Ochrony Środowiska (zwanej też również dalej: "Inspekcją") u K. Z., prowadzącego działalność pod firmą A. .
Jak już wskazano, w orzecznictwie przyjęto, że zarządzenie pokontrolne wydawane na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2021 r. poz. 1070, z późn. zm.; w skrócie "u.I.O.Ś."). może być zaskarżone do sądu administracyjnego jako inny akt lub czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Władczy charakter zarządzenia przejawia się tu w obowiązku informacyjnym jego adresata wynikającym z art. 12 ust. 2 uIOŚ, którego zaniechanie lub nieprawidłowe wykonanie stanowi wykroczenie z art. 31a uIOŚ (por. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2009 r. sygn. akt II GSK 1009/08, ONSAiWSA 2010, Nr 5, poz. 86). Równocześnie należy zwrócić uwagę na okoliczność, że ów władczy charakter zarządzeń pokontrolnych jest ograniczony do wskazanych wyżej obowiązków informacyjnych z art. 12 ust. 2 uIOŚ. W szczególności zarządzenia te nie nakładają na ich adresata obowiązków administracyjnoprawnych, które mogłyby być przedmiotem egzekucji administracyjnej. Obowiązek taki może ciążyć na nich na podstawie odrębnych przepisów i decyzji, ale jego samoistnym źródłem nie jest zarządzenie pokontrolne (por. np. T. Czech, "Zarządzenie pokontrolne organów Inspekcji Ochrony Środowiska"; ZNSA 3/2011, s. 93). Wynika z tego m. in., że strona może nie zgodzić się z zarządzeniami pokontrolnymi i poinformować o tym organ. Jeżeli strona uczyni to w terminie określonym w zarządzeniu pokontrolnym, nie poniesienie odpowiedzialności z art. 31a uIOŚ. Stąd też w orzecznictwie przyjmuje się, że zarządzenie pokontrolne jest aktem, który można określić jako akt o charakterze sygnalizacyjnym, określający ramowe kierunki postępowania względem osoby zarządzającej podmiotem korzystającym ze środowiska (albo innej osoby fizycznej) – por. np. wyrok NSA z 27 stycznia 2017 r., II OSK 1156/15 - CBOSA.
Sąd rozpoznając skargę na zarządzenie pokontrolne wydane na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 uIOŚ bada przede wszystkim:
1) czy kontrola została przeprowadzona przez powołany do tego organ;
2) czy treść zarządzeń koresponduje z ustaleniami poczynionym w protokole kontroli; a także
3) czy treść zarządzenia pokontrolnego znajduje oparcie w powszechnie obowiązujących przepisach prawa.
Istota sporu w niniejszej sprawie ogniskuje się wokół prawidłowości ustaleń faktycznych poczynionych przez organ w toku przeprowadzonej kontroli oraz treści (stanowiących konsekwencję tych ustaleń) zarządzeń zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego.
Sąd stanął na stanowisku, że w sprawie nie budzi wątpliwości, że kontrola została przeprowadzona przez organ do tego uprawniony (zob. art. 2 ust. 1 uIOŚ), treść zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego w pkt 1, pkt 2 oraz pkt 3 koresponduje z ustaleniami faktycznymi poczynionymi w protokole kontroli, a prawidłowo poczynione ustalenia faktyczne stały się następnie podstawą do sformułowania zaskarżonego zarządzenia w oparciu o poprawnie zastosowane powszechnie obowiązujące przepisy prawa.
Skarżący kwestionuje legalność pkt 1 zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego, który stanowi: "Przestrzegać zapisów wynikających z art. 3 Rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów w postaci pojazdów na teren RP, zgodnie z procedurą wymaganego zgłoszenia i uzyskania zgody, z terminem realizacji od dnia otrzymania zarządzenia pokontrolnego".
W toku kontroli przeprowadzonej [...].102021 r. – [...].12.2021 r. w A. jako odpad zakwalifikowano [...] pojazdów, a mianowicie:
1) R. nr rej. [...]
2) R. , [...]
3) R. , [...]
4) C. , [...]
5) B.
Organ ustalił, że wszystkie te pojazdy w dacie kontroli były uszkodzone w stopniu znacznym, żaden z nich nie był zarejestrowany w Polsce, nie posiadały tablic rejestracyjnych (poza jednym pojazdem) i nie były objęte obowiązkowym OC. W odniesieniu do 3 pojazdów, tj. - R. , [...], R. , [...] oraz B. - stwierdzono brak dokumentów.
W protokole przeprowadzonych dnia [...] października 2021 r. oględzin (zał. nr 4) zaprotokołowano następujące ustalenia:
1) R. nr rej. [...] - pojazd ten został opisany przez organ jako: "uszkodzony przód pojazdu, zdemontowany kokpit, pojazd z płynami eksploatacyjnymi i akumulatorami w podwoziu". Ustalenia te zostały następnie przeniesione do Protokołu kontroli (pkt 1.9.1.).
2) R. , [...] – pojazd ten został opisany w następujący sposób: "brak tablic rejestracyjnych, sprowadzony z [...], pojazd elektryczny, uszkodzony przód i lewy bok pojazdu, brak drzwi, zdemontowany przód, pojazd z płynami eksploatacyjnymi i akumulatorami w podwoziu, brak dokumentów". Ustalenia te zostały następnie przeniesione do Protokołu kontroli (pkt 1.9.2.).
3) R. , [...]– pojazd ten został opisany w następujący sposób: "brak tablic rejestracyjnych, sprowadzony z [...], uszkodzony tył i przód pojazdu, zdemontowany zderzak tylny, zdemontowane prawe nadkole i lampy przednie, pojazd z płynami eksploatacyjnymi i akumulatorami w podwoziu, brak dokumentów". Ustalenia te zostały następnie przeniesione do Protokołu kontroli (pkt 1.9.3.).
4) C. , [...]– pojazd ten został opisany w następujący sposób: "brak tablic rejestracyjnych, sprowadzony z [...], uszkodzony tył i przód pojazdu, zdemontowany przód i tył pojazdu, brak lamp, brak szyby tylnej, zdekompletowane wnętrze, wypełnione odpadami samochodowymi z demontażu, pojazd z płynami eksploatacyjnymi i akumulatorami w podwoziu". Ustalenia te zostały następnie przeniesione do Protokołu kontroli (pkt 1.9.4.).
5) B. – pojazd ten został opisany w następujący sposób "brak tablic rejestracyjnych, sprowadzony, uszkodzony mechanicznie, "części zamienne zawinięte w folię stretch znajdują się na tylnej kanapie, pojazd z silnikiem i płynami eksploatacyjnymi, brak ważnego OC, brak dokumentów". Ustalenia te zostały następnie przeniesione do Protokołu kontroli (pkt 1.9.5.).
Skarżący kwestionuje status wszystkich pojazdów jako odpadu oraz wskazuje, że przedmiot jego własności stanowią wyłącznie 2 pojazdy, tj.: R. nr rej. [...] oraz C. .
Kwestią bezsporną pozostaje, że Skarżący sprowadził z [...] R. oraz C. . Skarżący kwestionuje jednak jakoby pojazdy te stanowiły odpad.
Odnosząc się do tej argumentacji należy wskazać, że w aktach sprawy znajduje się Z. [...] i w dokumencie tym wskazano, że jest to pojazd wyłączony z eksploatacji, czego dowodzi wpis: "[...]".
W przypadku R. nr rej. [...] w protokole kontroli stwierdzono: "uszkodzony przód pojazdu, zdemontowany kokpit, pojazd z płynami eksploatacyjnymi i akumulatorami w podwoziu, brak szyby tylnej, brak OC, brak dokumentów, francuskie tablice rejestracyjne".
Reasumując, obydwa pojazdy - co do których, Skarżący przysługującego jemu tytułu własności nie kwestionuje - zostały kupione za granicą, nigdy nie zostały zarejestrowane w Polsce, ani objęte obowiązkowym ubezpieczeniem. Ponadto w przypadku C. , [...] (na podstawie dokumentacji tego pojazdu załączonej do zaświadczenia Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] lipca 2020 r. stwierdzającego zwolnienie od akcyzy) można stwierdzić, że był to pojazd, którego stan w chwili wprowadzenia tego produktu na terytorium Polski wykluczał poruszanie się nim po drogach
Dalej należy wskazać, że zgodnie z definicją "odpadu" zawartą w art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2021, poz. 779), przez odpady rozumie się każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. W judykaturze wskazuje się (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2874/13), że dla uznania danego przedmiotu za odpad podlegający regulacjom ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu oraz Rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. WE L 190 z 12 lipca 2006 ze zm.), decydujące znaczenie ma stan prawny i faktyczny istniejący w chwili wprowadzenia produktu na terytorium Polski. Nabycie przez pojazd statusu odpadu uzależnione jest od tego, czy w momencie przekroczenia granicy może on być wykorzystywany zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem, a zatem, czy może on poruszać się po drogach. Z tej przyczyny, w postępowaniu w sprawie dotyczącej międzynarodowego przemieszczania odpadów nie bada się możliwości przywrócenia pojazdowi stanu technicznego umożliwiającego dopuszczenie do ruchu drogowego, na co zwraca uwagę skarżący. To, co stanie się w przyszłości z pojazdem, nie ma wpływu na uzyskany przez niego status odpadu. Poza tym w orzecznictwie wskazuje się też (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2132/11, LEX nr 1340195), iż "pozbycie się", które stanowi konieczną przesłankę do uznania za odpad, w istocie oznacza zmianę sposobu użytkowania wskazanego przedmiotu, czyli użytkowanie w inny sposób aniżeli nakazuje to przeznaczenie danego przedmiotu, a nowy sposób użytkowania mógłby wywoływać niekorzystne oddziaływanie na środowisko. Konsekwentne w tym zakresie stanowisko prezentuje Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyrok z dnia 27 stycznia 2022 r. sygn. III OSK 993/21).
W świetle powyższego, odnosząc się do argumentacji skargi, wskazać należy, iż to czy wobec pojazdu objętego postępowaniem istniała możliwość jego naprawy i dopuszczenia do ruchu - pozostaje bez wpływu na status przedmiotu postępowania.
W ocenie Sądu, kwestia uznania za odpad pojazdów: R. nr rej. [...] oraz C. [...] została prawidłowo rozstrzygnięta przez organ.
Odnosząc się do pozostałych trzech pojazdów, na podstawie dokumentacji akt sprawy wskazać, trzeba, że status odpadu w rozumieniu powołanych wyżej przepisów prawidłowo przypisał organ również: R. , [...] (uszkodzony przód i lewy bok pojazdu, brak drzwi, zdemontowany przód, pojazd z płynami eksploatacyjnymi i akumulatorami w podwoziu, brak tablic rejestracyjnych); R. , [...] (uszkodzony tył i przód pojazdu, zdemontowany zderzak tylny, zdemontowane prawe nadkole i lampy przednie, pojazd z płynami eksploatacyjnymi i akumulatorami w podwoziu, brak tablic rejestracyjnych) oraz B. (pojazd uszkodzony mechanicznie, brak tablic rejestracyjnych, brak dokumentów, brak tablic rejestracyjnych). Opisane w protokole wady tych pojazdów również potwierdzają trafność oceny dokonanej przez organ.
Odnosząc się natomiast do argumentacji Skarżącego, że nie wie on czyją te pojazdy (R. , [...]:; R. , [...] oraz B. ) stanowią własność stanowią – należy wskazać, że argumentacja ta, w świetle dokumentacji akt sprawy, nie jest dla Sądu wiarygodna.
W kwestii B. należy zauważyć, że Skarżący oświadczył, że "auto zostało do niego dostarczone do naprawy skrzyni biegów około 2010 r. i do dzisiaj właściciel się nie zjawił. Auto mechanicznie nadal jest uszkodzone" (zał. Nr 15). Dokonując oceny wiarygodności tego oświadczenia należy zwrócić uwagę, że kontrolę prowadzono przy ul. [...] w L. w dniu [...] października 2020 r., a zgodnie z wpisem do CEIDG działalność gospodarczą pod firmą A. zaczęto prowadzić [...] stycznia 2020 r. (zał. Nr 2). W ramach działalności gospodarczej prowadzonej pod firmą A. , Skarżący zatem nie mógł przyjąć do naprawy B. r. Skarżący wyjaśnił, że pojazd ten został mu dostarczony kiedy jeszcze prowadził spółkę cywilną pod adresem ul. [...]. Uwagę zwraca jednak fakt, że Skarżący, zmieniając miejsce działalności, zachował się jak właściciel tego pojazdu, skoro zdecydował się pojazd ten przetransportować pod adres przy ul. [...] w L..
Podobnie w przypadku R. , [...] oraz R. , [...] Skarżący oświadczył, że pojazdy te nie należą do niego, ale "zostały pozostawione przez klienta w celu wykonania naprawy i w przypadku akceptacji kosztów naprawy, wykonania naprawy", jednak Skarżący wskazał, że "nie ma możliwości przedłożenia dokumentów do celów kontroli" (zał. Nr 4, s. 36). Uwagę zwraca fakt, że kontrolę przeprowadzono przy ul. [...] w L., gdzie Skarżący działalność prowadzi od [...] lipca 2021 r. (jak podał sam podczas przesłuchania – zał. Nr 15). Od rozpoczęcia działalności przy ul. [...] ([...] lipca 2021 r.) do czasu rozpoczęcia kontroli ([...] października 2021 r.) minęło niewiele ponad 3 miesiące. Oświadczenie Skarżącego, że nie wie czyją własność stanowią te pojazdy, w tym kontekście, jawi się jako niewiarygodne. Jeżeli natomiast R. , [...] oraz R. , [...] zostały pozostawione Skarżącemu do oszacowania kosztów naprawy wcześniej, to oznacza, że również w tym przypadku Skarżący, zmieniając miejsce działalności, zachował się jak właściciel tych pojazdów, skoro zdecydował się pojazdy te przetransportować pod adres przy ul. [...] w L..
Odnosząc się natomiast do argumentacji skargi, że w istocie nie wykazano, aby uznane za odpady pojazdy - w chwili wwozu na terytorium Polski - odpowiadały ustawowej definicji odpadu, należy wskazać, że wszystkie sporne pojazdy nigdy nie zostały zarejestrowane na terytorium RP, nie posiadają i nie posiadały polskich tablic rejestracyjnych oraz nie są i nigdy nie były objęte obowiązkowym ubezpieczeniem w Polsce. Skarżący wskazał natomiast, że samochody - co do których, Skarżący przysługującego jemu tytułu własności nie kwestionuje on – "przyjechały na lawetach" jako uszkodzone (zał. nr 15). W odniesieniu do pozostałych 3 pojazdów (które jak Skarżący podaje, nie wiadomo do kogo należą) wskazać trzeba, że skoro Skarżący w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej - jak twierdzi - przyjął od nieznanych osób, pozbawione polskich tablic rejestracyjnych oraz jakichkolwiek dokumentów pojazdy, to uczynił to na własne ryzyko i odpowiedzialność. Zważywszy zatem na stan tych pojazdów, wnioski organu znajdują oparcie w materiale dowodowym. Natomiast Skarżący ustaleń tych w żaden sposób nie podważył, a jego twierdzenia pozostają całkowicie gołosłowne.
Jakkolwiek zatem Skarżący nie zgadza się z ustaleniami organu, to w ocenie Sądu, ich prawidłowość potwierdza materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy. Ocena zebranych przez organ dowodów staje się dowolną dopiero wtedy, gdy w danej sprawie przekroczone zostaną granice swobodnej oceny dowodów. Te granice nie są jednak w żaden sposób bezpośrednio określone przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Dlatego przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów rozpatrywane być musi w każdej konkretnej sprawie, przy uwzględnieniu reguł logicznej interpretacji faktów i zdarzeń. Skuteczne zarzucenie organowi wadliwej oceny zebranego materiału dowodowego wymaga wykazania, że organ uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie o innej niż przyjęta doniosłości poszczególnych dowodów i ich ocenie odmiennej niż przeprowadzona przez organ. Dokonana przez organ ocena materiału dowodowego może być bowiem skutecznie podważona tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami, lub gdy rozumowanie organu wykracza poza reguły logiki albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia związku przyczynowo-skutkowego. Taka sytuacja nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Jakkolwiek Skarżący nie zgadza się z oceną materiału dowodowego przedstawioną przez organ, to ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie skutecznie nie podważył. Twierdzenia Skarżącego, co do statusu 5 pojazdów uznanych przez organy za odpad pozostaje w istocie gołosłowne. Dlatego niezasadnie Skarżący zarzuca wadliwość pkt 1 zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego.
W punkcie 2 zarządzenia pokontrolnego nakazano "Zaprzestać dokonywania nielegalnego demontażu pojazdów poza stacją demontażu, z terminem realizacji od dnia otrzymania zarządzenia pokontrolnego". Argumentacja skargi - w tym zakresie - opiera się na twierdzeniu, że Skarżący nie posiada sprzętu niezbędnego do demontażu pojazdów. Odnosząc się do jednak do zarzutów skargi wskazać trzeba, że na podstawie art. 3 pkt 10 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz.U. z 2020, poz. 2056) przez demontaż należy rozumieć czynności obejmujące:
a) usunięcie z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów i substancji niebezpiecznych, w tym płynów,
b) wymontowanie z pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmiotów wyposażenia i części nadających się do ponownego użycia,
c) wymontowanie z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów nadających się do odzysku lub recyklingu.
Skarżący podczas przesłuchania w dniu [...] grudnia 2021 r. oświadczył, że wewnątrz pojazdów uszkodzonych "znajdowały się części, które zostały zdemontowane z tych pojazdów, które są do wymiany albo naprawy" (zał. Nr 15). Opisane czynności wpisują się zatem w definicję demontażu zawartą w art. 3 pkt 10 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Jednocześnie, dokonując oceny zasadności skargi, w kontekście całokształtu materiału dowodowego, należy zwrócić uwagę, że skoro, jak Skarżący twierdzi nie wie on czyją własność stanowią: R. , [...] oraz R. , [...] oraz B. , które - jak podaje - zostały pozostawione mu w celu oszacowania kosztów naprawy, to niewiarygodna jest argumentacja Skarżącego, że znajdujące się w tych pojazdach zdemontowane części miały podlegać naprawie, czy wymianie. Oznaczałoby to, że Skarżący prowadzi naprawę pojazdów, które nieznani właściciele pozostawili mu (w przypadku B. ponad [...] lat temu) w celu rozważenia ewentualnej ich naprawy, a Skarżący prowadzi naprawy tych porzuconych aut, pomimo że mu ich nie zlecono.
W tym też, kontekście ustalenia organów znajdują oparcie w materiale dowodowym a Skarżący ustaleń tych skutecznie nie podważył i niezasadnie zarzuca wadliwość pkt 2 zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego.
W pkt 3 zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego nakazano "Prowadzić ewidencję odpadów, wprowadzając za pośrednictwem indywidualnego konta do systemu BDO bieżących informacji o wytworzonych odpadach w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, z terminem realizacji od dnia otrzymania zarządzenia pokontrolnego". W świetle ustaleń udokumentowanych w protokole oględzin oraz dokumentacji fotograficznej, nie jest wiarygodne również oświadczenie Skarżącego jakoby przez pół roku prowadzenia działalności przy ul. [...] w L., nie wytworzył on odpadów, wymagających zdania i ujawnienia w BDO. Skarżący oświadczył w toku postępowania kontrolnego, że "stara się" wprowadzać do BDO informacje na bieżąco (zał. Nr 15). Natomiast w toku kontroli ustalono odpady o kodach, dla których nie prowadzono w ogóle karty ewidencji w roku 2021. ustalenia te nie zostały przez Skarżącego zakwestionowane.
Stwierdzając zatem, że ustalenia faktyczne w sprawie - niezbędne - do wydania rozstrzygnięcia są zupełne oraz że znajdują oparcie w przedstawionym materiale dowodowym a zarzuty skargi nie mają uzasadnionych podstaw oraz że Sąd nie dostrzegł z urzędu takich naruszeń przepisów prawa, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, Sąd uznał, że skargę należało oddalić.
Wobec powyższego na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, orzekł jak w sentencji.