II SA/Gd 531/20
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSprawa dotyczyła skargi P. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla samowolnie rozbudowanej części budynku mieszkalnego przy ul. K. w Gdańsku, obejmującej zmianę kształtu dachu i elewacji (wiatrołap, pokój, łazienka). Organy administracji odmówiły wydania decyzji, powołując się na art. 61 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazano na niespełnienie warunku dobrego sąsiedztwa w zakresie parametrów zabudowy (wskaźnik powierzchni zabudowy, geometria dachu) oraz sprzeczność z przepisami odrębnymi (ustawa o drogach publicznych ze względu na zbyt małą odległość od jezdni) i ochroną zabytków (budynek wpisany do gminnej ewidencji). Skarżący zarzucał naruszenie przepisów k.p.a. poprzez niezgromadzenie materiału dowodowego, błędną ocenę i pominięcie istotnych faktów, a także niezastosowanie art. 61 ust. 1 ustawy z powodu błędnej interpretacji i zawężenia obszaru analizowanego. Sąd administracyjny, rozpoznając sprawę, podzielił ustalenia organów. Stwierdził, że obszar analizowany został wyznaczony prawidłowo, a inwestycja nie spełnia wymogów dotyczących wskaźnika powierzchni zabudowy, geometrii dachu oraz linii zabudowy. Podkreślono, że nawet jeśli istniałby wzorzec zabudowy w podobnej odległości od drogi, to sama inwestycja narusza przepisy ustawy o drogach publicznych. Dodatkowo, budynek jest zabytkiem, a planowana rozbudowa nie nawiązuje do jego charakteru architektonicznego. Sąd uznał, że mimo pewnych uchybień proceduralnych organów (brak wyczerpującego odniesienia się do argumentów skarżącego), nie miały one istotnego wpływu na wynik sprawy. W konsekwencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: ŚredniaInterpretacja przepisów dotyczących ustalania warunków zabudowy, w szczególności wymogów dobrego sąsiedztwa, analizy urbanistycznej, zgodności z przepisami odrębnymi (drogi publiczne, ochrona zabytków) oraz konsekwencji samowoli budowlanej w kontekście legalizacji.
Orzeczenie dotyczy specyficznej sytuacji faktycznej, związanej z samowolną rozbudową zabytkowego budynku i analizą zgodności z przepisami o planowaniu przestrzennym oraz przepisami szczególnymi.
Zagadnienia prawne (3)
Czy samowolnie rozbudowana część budynku mieszkalnego, która jest wpisana do gminnej ewidencji zabytków, może uzyskać warunki zabudowy, jeśli nie spełnia wymogów tzw. dobrego sąsiedztwa i jest sprzeczna z przepisami odrębnymi?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, samowolnie rozbudowana część budynku nie może uzyskać warunków zabudowy, jeśli nie spełnia wymogów tzw. dobrego sąsiedztwa (kontynuacja funkcji, parametrów, cech zabudowy, linii zabudowy, geometrii dachu) oraz jest sprzeczna z przepisami odrębnymi (ustawa o drogach publicznych, ustawa o ochronie zabytków).
Uzasadnienie
Sąd uznał, że inwestycja nie spełnia wymogów art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w zakresie parametrów zabudowy (wskaźnik powierzchni zabudowy, geometria dachu) oraz linii zabudowy. Ponadto, inwestycja jest sprzeczna z ustawą o drogach publicznych (zbyt mała odległość od jezdni) i ustawą o ochronie zabytków, ponieważ nie nawiązuje do charakteru zabytkowego budynku. Decyzja o warunkach zabudowy nie jest uznaniowa i wymaga łącznego spełnienia wszystkich przesłanek.
Czy organ administracji ma obowiązek poszerzyć obszar analizowany dla ustalenia warunków zabudowy, jeśli wnioskodawca tego domaga, aby znaleźć podobne obiekty?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, organ nie ma obowiązku poszukiwania obszaru na tyle dużego, aby odnaleźć obiekty podobne, uzasadniające dobre sąsiedztwo dla zabudowy planowanej. Obszar analizowany może być poszerzony tylko wtedy, gdy pojawią się okoliczności uzasadniające zwiększenie tych wymiarów, co powinno znaleźć uzasadnienie w obiektywnych wymogach ładu przestrzennego.
Uzasadnienie
Sąd podzielił stanowisko organów, że wyznaczony obszar analizowany (60 m) był wystarczający do oceny zagospodarowania terenu. Wskazał, że NSA dopuszcza poszerzenie obszaru tylko w uzasadnionych przypadkach, a nie na życzenie wnioskodawcy w celu znalezienia podobnych obiektów.
Czy naruszenie przepisów k.p.a. przez organy administracji (np. brak wyczerpującego odniesienia się do argumentów strony) miało istotny wpływ na wynik sprawy?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, mimo naruszenia przepisów postępowania, nie miało ono istotnego wpływu na wynik sprawy, ponieważ inwestycja obiektywnie nie spełniała ustawowych warunków do ustalenia warunków zabudowy.
Uzasadnienie
Sąd stwierdził, że organy naruszyły art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego odniesienia się do wniosków i argumentów strony, które mogły mieć istotne znaczenie. Jednakże, wobec obiektywnego niespełnienia przez inwestycję warunków z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy.
Przepisy (18)
Główne
u.p.z.p. art. 61 § 1
Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków dotyczących dobrego sąsiedztwa, dostępu do drogi publicznej, uzbrojenia terenu, przeznaczenia gruntów oraz zgodności z przepisami odrębnymi.
u.p.z.p. art. 59 § 1
Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy.
p.p.s.a. art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd oddala ją.
Pomocnicze
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego art. 3 § 1
Właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu.
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego art. 3 § 2
Granice obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki, nie mniejszej jednak niż 50 metrów.
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego art. 5 § 1
Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika dla obszaru analizowanego.
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego art. 8
Geometrię dachu ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym.
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego art. 4
Obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się zgodnie z przepisami odrębnymi, jeśli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich jest z nimi sprzeczna.
u.d.p. art. 43 § 1
Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych
Obiekty budowlane przy drogach powinny być usytuowane w odległości co najmniej 6 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi gminnej.
u.d.p. art. 43 § 2
Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych
Usytuowanie obiektu budowlanego w mniejszej odległości od drogi gminnej jest możliwe wyłącznie za zgodą zarządcy drogi.
u.o.z. art. 5 § 3
Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami
Opieka nad zabytkiem polega na zapewnieniu warunków jego zabezpieczenia, utrzymania i korzystania w sposób zapewniający trwałe zachowanie jego wartości.
u.o.z. art. 5 § 4
Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami
Opieka nad zabytkiem polega na zapewnieniu warunków jego zabezpieczenia, utrzymania i korzystania w sposób zapewniający trwałe zachowanie jego wartości.
k.p.a. art. 104
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Organ administracji publicznej wydaje decyzje na podstawie przepisów prawa.
k.p.a. art. 7
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Organ obowiązany jest do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy.
k.p.a. art. 77 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Organ obowiązany jest wyczerpująco zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
k.p.a. art. 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Organ ocenia na podstawie materiału dowodowego, czy fakt został udowodniony.
k.p.a. art. 107 § 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne.
p.p.s.a. art. 119 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sprawa może być rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Niespełnienie warunku dobrego sąsiedztwa w zakresie parametrów zabudowy (wskaźnik powierzchni zabudowy, geometria dachu). • Sprzeczność z przepisami odrębnymi (ustawa o drogach publicznych - zbyt mała odległość od jezdni). • Niezgodność z przepisami o ochronie zabytków (brak nawiązania do charakteru zabytkowego budynku). • Samowolnie wykonana rozbudowa nie może stanowić wzorca dla kontynuacji zabudowy.
Odrzucone argumenty
Zarzut naruszenia przepisów k.p.a. poprzez niezgromadzenie materiału dowodowego i błędną ocenę. • Zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. poprzez pominięcie analizy faktów i dowodów. • Zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez błędną interpretację i zawężenie obszaru analizowanego. • Argument o interesach majątkowych Miasta jako współwłaściciela nieruchomości.
Godne uwagi sformułowania
Decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową. • Łączne spełnienie warunków, o których mowa w art. 61 u.p.z.p. prowadzi do ustalenia warunków zabudowy dla danej inwestycji. Natomiast niespełnienie choćby jednego z tych warunków zawsze będzie prowadziło do odmowy ich ustalenia. • Samowolnie wykonana rozbudowa nie może stanowić wzorca w zakresie kontynuacji parametrów i wskaźników zabudowy.
Skład orzekający
Diana Trzcińska
przewodniczący sprawozdawca
Mariola Jaroszewska
sędzia
Magdalena Dobek-Rak
asesor
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących ustalania warunków zabudowy, w szczególności wymogów dobrego sąsiedztwa, analizy urbanistycznej, zgodności z przepisami odrębnymi (drogi publiczne, ochrona zabytków) oraz konsekwencji samowoli budowlanej w kontekście legalizacji."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznej sytuacji faktycznej, związanej z samowolną rozbudową zabytkowego budynku i analizą zgodności z przepisami o planowaniu przestrzennym oraz przepisami szczególnymi.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa pokazuje, jak złożony jest proces uzyskiwania warunków zabudowy, zwłaszcza w przypadku samowoli budowlanej i obiektów zabytkowych. Podkreśla znaczenie dokładnej analizy urbanistycznej i zgodności z przepisami odrębnymi.
“Samowola budowlana i zabytek – dlaczego sąd odmówił warunków zabudowy?”
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.