II SA/GD 518/23

II SA/Gd 518/23 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2024-03-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-06-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Jolanta Górska /przewodniczący/
Małgorzata Gorzeń
Wojciech Wycichowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OZ 732/23 - Postanowienie NSA z 2024-01-09
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 682
art. 35
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń Asesor WSA Wojciech Wycichowski (spr.) Protokolant Specjalista Agnieszka Pazdykiewicz po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2024 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi K. S. i M. S. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 14 kwietnia 2023 r. nr WI-I.7840.1.28.2023.PK w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:
Wnioskiem z 6 października 2022 r. Gmina P. (dalej: "Gmina", "Inwestor") wystąpiła do Starosty Gdańskiego (dalej: "Starosta", "organ pierwszej instancji") o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę placu zabaw przy ul. P. w R. (na działce nr [..]).
W odpowiedzi na zawiadomienie Starosty o wszczęciu postępowania w sprawie K. S., M. S., U. S., D.S., K.W., P. W. i A. L. (dalej: "Skarżący"), jako właściciele działek bezpośrednio sąsiadujących z działką inwestycyjną, zgłosili sprzeciw wobec planowej inwestycji wskazując m.in., że dzieci bawiące się na placu zabaw będą generować hałas, zaś jego użytkownicy będą powodować zanieczyszczenia środowiska. Wskazano również, że w trakcie procedury planistycznej związanej z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej: "m.p.z.p.") dla obrębu geodezyjnego R. Skarżący wnioskowali o nie dokonywanie zmiany funkcji podstawowych działek i zasad ich zagospodarowywania o symbolu MR (dotyczących głównie działek nr [...] i [..]) na funkcje, która w przyszłości umożliwiałaby posadowienie na tych działkach obiektów sportowo-rekreacyjnych w formie m.in. placu zabaw, lecz wnioski ten nie zostały uwzględnione.
Po uzupełnieniu przez Inwestora wniosku Starosta, decyzją z 11 stycznia 2023 r., wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.) - dalej: "Prawo budowlane", zatwierdził projekt zagospodarowana działki oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił Gminie pozwolenia na budowę placu zabaw przy ul. P.
w R., gmina P. (jednostka ewidencyjna: [..], obręb ewidencyjny: [...], działka nr [..]).
W wyniku odwołania wniesionego od powyższej decyzji przez K. S., M. S., U. S., D.S., K.W., P. W. i A. L. Wojewoda Pomorski (dalej: "Wojewoda", "organ odwoławczy") decyzją z 14 kwietnia 2023 r. utrzymał ją w mocy.
W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania wskazując m.in., że przedmiotem inwestycji jest budowa placu zabaw wraz
z elementami street-workout i siłowni zewnętrznej na działce nr [..] o powierzchni 801 m2 w R., zaś projektowane roboty obejmują wykonanie nawierzchni z kostki brukowej, nawierzchni bezpiecznej z piasku oraz nawierzchni trawiastej, montaż czterech urządzeń zabawowych, montaż trzech urządzeń siłowni zewnętrznej, montaż jednego urządzenia street-workout, montaż małej architektury (trzy ławki, kosz na śmieci, tablica regulaminowa), wykonanie rabaty ozdobnej i nasadzeń z drzew, a także montaż ogrodzenia z bramą i furtką.
Wojewoda wskazał, że na terenie objętym przedmiotową inwestycją obowiązują ustalenia m.p.z.p. gminy P. – [..], uchwalonego uchwałą Rady Gminy Pruszcz Gdański Nr XXXII/178/2005 z dnia 10 sierpnia 2005 r. (dalej "Plan").
Z treści tej uchwały wynika, że działka inwestycyjna nr [..] usytuowana jest na obszarze oznaczonym symbolem MR - zabudowa mieszana miejscowości rolniczych (zagrody, budynki jednorodzinne, obiekty usługowe i turystyczne oraz usługi produkcyjne i małe składy). Tereny pod funkcje nierolnicze nie mogą zajmować więcej niż 0,5 ha gruntów rolnych klas III oraz więcej niż 1,0 ha gruntów klas IV w ramach jednej inwestycji.
Organ odwoławczy przyznał, że projektowana inwestycja nie jest zgodna z funkcją podstawową terenu MR, jednak § 13 ust. 4 Planu dopuszcza możliwość uzupełniającego lokalizowania innych niż podstawowe funkcji, jeżeli są spełnione warunki wskazane w tej regulacji. Odnosząc się kolejno do tych warunków Wojewoda stwierdził, że umieszczony
w dziale III przepis § 63 Planu, zawierający ustalenia dotyczące terenu zabudowy mieszanej miejscowości rolniczych, nie wyłącza możliwości uzupełniającego lokalizowania na tym terenie innych funkcji (pkt 1); projektowana funkcja sportowo-rekreacyjna w postaci urządzeń zabawowych dla dzieci, urządzeń siłowni, zieleni oraz ławek, nie stoi również
w kolizji z funkcją podstawową, jaką jest zabudowa mieszana (pkt 2); ze względu na rozmiar planowanego zamierzenia funkcja ta nie narusza także zasad kompozycji jak
i skali zabudowy (pkt 3); projektowane urządzenia i elementy małej architektury nie będą również stanowić zagrożenia sanitarnego czy też pożarowego (pkt 4); powierzchnia obszaru przedmiotowej inwestycji nie przekroczy 20% powierzchni terenu MR w liniach regulacyjnych (pkt 5). Natomiast warunek zawarty w § 13 ust. 4 pkt 6, jako odnoszący się do terenów o funkcjach podstawowych nie związanych z zabudową, nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Analizując § 13 ust. 5 Planu, zgodnie z którym ustalenia ust. 4 nie dotyczą terenów oznaczonych na rysunku symbolami: W, WR, RW, SZ, L, LP, ZN, ZI, R, RP, w których przewiduje się wyłącznie funkcje podstawowe, jeżeli ustalenia działu III nie stanowią inaczej, organ odwoławczy stwierdził, że przepis ten nie ma zastosowana w niniejszej sprawie, albowiem tereny o symbolu MR nie zostały w nim wymienione.
Biorąc powyższe pod uwagę Wojewoda stwierdził, że w przedmiotowej sprawie spełnione zostały wszystkie warunki określone w § 13 ust. 4 Planu, a § 13 ust. 5 nie ma zastosowania. To z kolei umożliwia realizację wnioskowanego zamierzenia na usytuowanej na terenie MR działce nr [..]. Tym samym sformułowany w odwołaniu zarzut niezgodności inwestycji z planem miejscowym uznano za niezasadny.
Badając zgodność rozwiązań przyjętych w projekcie zagospodarowania terenu
z przepisami, w tym z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225) - dalej: "Rozporządzenie", organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowe zamierzenie nie spełnia wymogów zawartych w § 40 ust. 3 tego aktu w części odnoszącej się do odległości placów zabaw dla dzieci i miejsc rekreacyjnych od linii rozgraniczających ulicę, gdyż działka nr [..] bezpośrednio graniczy z działką drogową nr [..], ponadto odległość nieruchomości inwestycyjnej od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi wynosi 8,52 m (budynek na działce nr [..]) i 4,09 m (budynek na działce nr [..]), jednakże na podstawie art. 9 ust. 2 ustawy z dnia
7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r., poz. 682 ze zm.) - dalej: "Prawo budowlane", Starosta, po uprzednim uzyskaniu upoważnienia Ministra Rozwoju, Pracy
i Technologii, postanowieniem z 12 lutego 2021 r. udzielił Inwestorowi zgody na odstępstwo od wymogów zawartych w § 40 ust. 3 Rozporządzenia. Wojewoda zaznaczył, że odstępstwo od powyższego przepisu wymagane było jedynie w zakresie odległości miejsc rekreacyjnych i placów zabaw od linii rozgraniczających ulicę. Najmniejsza odległość projektowanego placu zabaw oraz części rekreacyjnej od okiem budynków usytuowanych na działkach nr [..] i [...] wynosi bowiem odpowiednio 10,52 m i 10,35 m, spełniając tym samym wymogi ww. przepisu. Wskazano, że plac zabaw wraz z częścią rekreacyjną oraz urządzeniami siłowni i street-workout nie zajmuje terenu całej działki inwestycyjnej, lecz został całkowicie wydzielony z jej części dodatkowym ogrodzeniem panelowym o wysokości 1,2 m. W pozostałym zakresie projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami Rozporządzenia.
Odnosząc się do zarzutu, że projektowana inwestycja będzie źródłem ponadnormatywnego hałasu organ odwoławczy zwrócił uwagę, że plac zabaw sam w sobie jako obiekt budowlany nie generuje żadnego hałasu, hałas mogą powodować dopiero korzystający z placu użytkownicy. Jednak dopiero na etapie użytkowania obiektu oraz
w toku ewentualnego odrębnego postępowania toczącego przed właściwym dla tych spraw organem ochrony środowiska, mającym uprawnienie do wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu, możliwa będzie ocena rzeczywistej uciążliwości akustycznej inwestycji związanej z hałasem generowanym przez korzystających z obiektu. Wojewoda zauważył, że na terenie działki inwestycyjnej zaprojektowano zieleń izolacyjną, dodatkowo będzie tam obowiązywać regulamin zakazujący m.in. spożywania alkoholu. Ponadto projektowany plac jest niedużym obiektem, na którym zaplanowano usytuowanie zaledwie czterech urządzeń zabawowych (dwa bujaki, huśtawka i zjeżdżalnia), zatem liczba użytkujących je jednocześnie dzieci (i związany z tym hałas) będą ograniczone.
Podsumowując organ odwoławczy podniósł, że zgodnie art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32
ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem Wojewody wymagania te zostały przez Inwestora spełnione.
W skardze na decyzję organu odwoławczego K. S., M. S., U. S., D.S., K.W., P. W. i A. L. wskazali, że wydając decyzję o pozwoleniu na budowę placu zabaw Starosta na każdym etapie postępowania udzielał odstępstw od ustaleń obowiązujących w m.p.z.p. Pomimo stwierdzenia, że projektowana inwestycja nie jest zgodna z funkcją podstawową terenów o symbolu MR uzyskanym odstępstwem stwierdzono, że projektowana funkcja sportowo-rekreacyjna nie wyłącza możliwości lokalizacji na tym terenie placu zabaw.
Skarżący zaznaczyli, że przed zakupem działek pod budowę domów sprawdzili
w urzędzie gminy, jakie obiekty mogą powstać w ich sąsiedztwie - żaden z urzędników nie poinformował ich, że w przypadku uzyskania odstępstw od m.p.z.p. w sąsiedztwie ich domów mogą powstać praktycznie wszelakiego rodzaju obiekty, przez co zostali wprowadzeni w błąd.
Odnosząc się do udzielonego odstępstwa od wymogów zawartych w § 40 ust. 3 Rozporządzenia Skarżący podnieśli, że budowa wewnętrznego ogrodzenia panelowego jest nadużyciem ze strony gminy w celu uzyskania odstępstwa od wymogów w zakresie wymaganych odległości od okien budynków na sąsiednich działkach, jak również odległości od ulicy, jest próbą obejścia faktycznej sytuacji. Podkreślono, że to cała działka jest przeznaczona pod plac zabaw, a nie dodatkowo wydzielony w niej teren.
Zdaniem Skarżących teren wyodrębniony ogrodzeniem wewnątrz, gdzie znajdują się zabawki przeznaczone do rekreacji dzieci jest zawsze placem zabaw, niezależnie od tego, w jakiej proporcji przestrzennej pozostaje obszar zajęty przez te zabawki do całego terenu wyodrębnionego ogrodzeniem.
Skarżący podali następnie, że zgodnie z odpowiednimi normami użytkownicy placu zabaw generują hałas na poziomie 85 dB, co czyni takie sąsiedztwo uciążliwym dla okolicznych mieszkańców i naraża ich na brak odpowiednich warunków do zamieszkiwania, pracy i odpoczynku. Skarżący posłużyli się przykładem, kiedy 27 kwietnia 2023 r. na terenie działki [...] zostało zorganizowane ognisko dla mieszkańców wsi, którzy uczestniczyli w sprzątaniu okolicy zorganizowanym przez sołtysa. Dym z palonego ogniska wdzierał się do domów Skarżących, śmieci (odpady - niektóre pewnie toksyczne) zebrane z okolicy zostały na tą działkę przywiezione i składowane, zaś osoby biorące udział
w spotkaniu generowały hałas na poziomie 85-95 dB, jak również nielegalnie wchodziły na tereny okolicznych prywatnych działek.
Skarżący powtórzyli, że w trakcie procedury planistycznej związanej z uchwaleniem m.p.z.p. w zakresie terenu obrębu geodezyjnego R. wnioskowali o nie dokonywanie zmiany funkcji podstawowych działek i zasad ich zagospodarowywania o symbolu MR (dotyczących głównie działek nr [...] i [...]) na funkcje, która w przyszłości umożliwiałaby posadowienie na tych działkach obiektów sportowo-rekreacyjnych w formie m.in. placu zabaw, lecz wnioski ten nie zostały uwzględnione
Zdaniem Skarżących wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę placu zabaw jest dla nich dyskryminujące, pozbawia ich prawa do życia i odpoczynku, jak również może narazić na utratę zdrowia i mienia (na placu zabaw w godzinach wieczornych mogą gromadzić się osoby nietrzeźwe lub posiadające złe zamiary - w niewielkiej odległości od planowanego placu zabaw znajduje się sklep z nieograniczonym dostępem do napojów alkoholowych).
Wskazano również, że występując o pozwolenie na budowę placu zabaw Gmina nie wzięła pod uwagę, że w odległości około 45 m od planowanej inwestycji od 10 lat znajduje się pasieka pszczół miodnych. Sąsiedztwo roju pszczół dla bawiących się dzieci może być zagrożeniem zdrowia i życia. Użądlenie pszczoły może być przyczyną wystąpienia silnej reakcji uczuleniowej lub wstrząsu anafilaktycznego, który może doprowadzić w skrajnym przypadku do śmierci.
Podsumowując zarzucono, że decyzję wydano nie wyczerpując całego materiału dowodowego, który był przytaczany na etapie przystąpienia do nowelizacji m.p.z.p. oraz na każdym etapie postępowania administracyjnego planowania inwestycji budowy placu zabaw. W ocenie Skarżących niedopuszczalne jest wydawanie decyzji administracyjnych bez poszanowania praw osób będących bezpośrednio uczestnikami postępowania.
Wojewoda w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Postanowieniem z 14 sierpnia 2023 r. sygn. akt II SA/Gd 518/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę U. S., D. S. i P. W.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje:
Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia
25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności
z prawem.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.
W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia,
że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.).
Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został
w skardze podniesiony.
Aktem poddanym sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Pomorskiego z 14 kwietnia 2023 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty Gdańskiego
z 11 stycznia 2023 r. zatwierdzającą projekt zagospodarowana działki oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą Gminie P. pozwolenia na budowę placu zabaw przy ul. P. w R., gmina P., na działce nr [...].
Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji są m.in. przepisy ustawy
z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r., poz. 682 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organy, która w art. 4 stanowi, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Przepis ten statuuje jedną z podstawowych zasad procesu inwestycyjno-budowlanego - zasadę wolności budowlanej, która pozostaje jednocześnie publicznym prawem podmiotowym przysługującym każdemu, kto wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane przy zachowaniu zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami prawa (tak: A. Gliniecki (red.), Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa 2016, s. 112). Przez pojęcie wolności budowlanej w doktrynie rozumie się istnienie obszaru nieskrępowanych działań łączących się z korzystaniem z prawa własności nieruchomości powiązanych z budową, remontem, utrzymaniem obiektu budowlanego i jego rozbiórką. Zasada wolności zabudowy obejmuje zarówno sprawy samej zabudowy, jak i późniejszego użytkowania obiektu budowlanego. Wolność budowlana polega ponadto na nieutrudnianiu właścicielom nieruchomości sąsiednich takich samych działań w stosownie wybranym przez nich czasie (tak: S. Zwolak, Istota wolności budowlanej, Przegląd Prawa Publicznego 2016, nr 3, s. 13 oraz przywołana tam literatura).
Zasada wolności budowlanej, do czasu zamieszczenia w art. 4 Prawa budowlanego, była wywodzona z przepisów art. 21 ust. 1 oraz art. 64 Konstytucji RP (zob. Z. Leoński
[w:] Z. Leoński, M. Szewczyk, Zasady prawa budowlanego i zagospodarowania przestrzennego, Bydgoszcz 2002, s. 207-208). Artykuł 21 ust. 1 Konstytucji RP wyraża zasadę ustroju Rzeczypospolitej, nakłada na władze publiczne określony zespół obowiązków oraz gwarantuje prawa o charakterze podmiotowym. Bardziej szczegółowa regulacja dotycząca ochrony prawa własności została zamieszczona w art. 64 Konstytucji RP, znajdującym się w rozdziale dotyczącym wolności i praw ekonomicznych, socjalnych
i kulturalnych, z którego również wywodzona jest jego gwarancja jako prawa podmiotowego. Stosownie do art. 64 ust. 3 Konstytucji RP niedopuszczalne jest jednak ograniczenie prawa własności w ten sposób, że zostanie uniemożliwione jednostce korzystanie z niego (zob. B. Banaszak, Konstytucja RP. Komentarz, Warszawa 2009,
s. 334-335).
W związku z tym, że własność i inne prawa majątkowe podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej, każdy właściciel nieruchomości w każdym czasie ma prawo dokonać budowy, bądź rozbudowy w taki sposób, aby nie utrudniać właścicielom nieruchomości sąsiednich takich samych działań w stosownym, wybranym przez nich czasie. Należy przy tym podkreślić, że ani przepisy Prawa budowlanego, ani żaden inny przepis nie daje dodatkowych uprawnień temu inwestorowi, który pierwszy zabuduje swoją działkę. Zakres dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie może być rozumiany w taki sposób, w wyniku którego dochodziłoby do znacznych utrudnień, czy wręcz uniemożliwienia zabudowy na działkach sąsiednich (zob. wyrok NSA z 15 marca 2006 r. sygn. akt II OSK 634/05, przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).
W dalszej kolejności należy wskazać na zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego. Zakres ten określa art. 35 Prawa budowlanego, który w ustępie 1 stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:
a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,
b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji
o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia
3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,
c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:
a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,
b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b,
c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta
i projektanta sprawdzającego,
d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;
4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7.
W razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia (art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego). Natomiast w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego).
Stosownie zaś do art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego
i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę:
1) w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3;
2) w przypadku wykonywania robót budowlanych przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę;
3) jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego wydano ostateczną decyzję o nakazie rozbiórki.
Z powołanych przepisów wynika, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ dokonuje merytorycznej kontroli dokumentacji projektowej przedłożonej wraz z wnioskiem i w zależności od wyników badania wydaje pozwolenie na budowę albo, w przypadku stwierdzenia naruszeń w zakresie określonym w ust. 1, nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. W przypadku zaś nieusunięcia wskazanych nieprawidłowości w wyznaczonym terminie, organ jest zobowiązany wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu
i udzielenia pozwolenia na budowę.
Właściwy organ w pierwszej kolejności bada zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a jeśli na terenie objętym inwestycją taki plan nie obowiązuje, to z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Weryfikacja zgodności dokumentacji projektowej
z tego punktu widzenia odnosi się do aktów prawa miejscowego i decyzji indywidualnych
z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego służących zachowaniu ładu przestrzennego. Nie wyczerpuje to jednak obowiązków organu, który powinien zbadać ponadto zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z innymi przepisami prawa miejscowego oraz wymogami ochrony środowiska, jak również zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu
z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.
W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego i organ nie może odmówić wydania decyzji
o pozwoleniu na budowę, jeżeli przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, a inwestor dopełnił czynności wymienionych w art. 32 ust. 4 tej ustawy (zob. wyroki NSA: z 17 marca 2022 r. sygn. akt
II OSK 840/21 i z 21 kwietnia 2020 r. sygn. akt II OSK 2638/19 oraz wyroki WSA
w Warszawie: z 13 lipca 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2252/15 i z 27 stycznia 2011 r.
sygn. akt VII SA/Wa 1955/10).
Przenosząc przytoczone wyżej regulacje oraz poczynione dotychczas uwagi teoretyczne na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd jako prawidłowe ocenił stanowisko orzekających w sprawie organów, że wniosek Gminy P. spełnia wymagania określone w przepisach art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, a tym samym zatwierdzenie przedłożonego przez Inwestora projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na objętą wnioskiem budowę było prawidłowe.
Z przedłożonych Sądowi akt sprawy wynika, że Inwestor dołączył do wniosku trzy egzemplarze projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami, których obowiązek dołączenia wynika z przepisów odrębnych ustaw. Autorzy projektu posiadają wymagane uprawnienia budowlane i legitymują się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniami o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Projektanci dołączyli do projektu budowlanego oświadczenie
o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany zawiera także informację dotyczącą bezpieczeństwa
i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego. A zatem,
w analizowanym przypadku spełnione zostały wymogi przepisów art. 32 ust. 4 oraz art. 33 ust. 2 pkt 1-2 Prawa budowlanego.
Planowana inwestycja nie narusza również ustaleń obowiązującego m.p.z.p., co szczegółowo przeanalizował Wojewoda na s. 3-4 zaskarżonej decyzji.
Na terenie objętym inwestycją obowiązują ustalenia Uchwały Nr XXXII/178/2005 Rady Gminy P. z dnia 10 sierpnia 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy P. – [..]
(Dz. Urz. Woj. Pom. z 2005 r. Nr 88, poz. 1814). Z treści tej uchwały wynika, że działka inwestycyjna nr [...] usytuowana jest na obszarze oznaczonym symbolem MR - zabudowa mieszana miejscowości rolniczych. Zabudowa ta dotyczy zagród w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych, budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących, obiektów usługowych i turystycznych oraz usług produkcyjnych i małych składów. Tereny pod funkcje nierolnicze nie mogą zajmować więcej niż 0,5 ha gruntów rolnych klas III oraz więcej niż 1,0 ha gruntów klas IV w ramach jednej inwestycji (§ 63
ust. 1, 2 i 3 Planu).
Projektowana inwestycja nie jest zatem zgodna z funkcją podstawową terenu MR, jednak w § 13 ust. 4 Planu zapisano, że inne funkcje, poza podstawowymi, mogą być lokalizowane uzupełniająco, jeżeli są spełnione następujące warunki: 1) nie są wyłączone przez ustalenia zawarte w dziale III, 2) nie są one w żadnej kolizji z funkcją podstawową,
3) nie naruszają zasad kompozycji zabudowy oraz skali zabudowy, 4) nie stanowią zagrożenia sanitarnego oraz pożarowego, 5) na terenach o funkcjach podstawowych związanych z trwałą zabudową, nie przekroczą 20% powierzchni terenu w liniach regulacyjnych, 6) na terenach o funkcjach podstawowych nie związanych z zabudową, nie przekroczą łącznie 5% powierzchni terenu w liniach regulacyjnych.
Zdaniem Sądu organy prawidłowo oceniły, że zamieszczony w dziale III § 63 Planu, zawierający ustalenia dotyczące terenu zabudowy mieszanej miejscowości rolniczych, nie wyłącza możliwości uzupełniającego lokalizowania na tym terenie innych funkcji (pkt 1). Projektowana funkcja sportowo-rekreacyjna, w postaci urządzeń zabawowych dla dzieci, urządzeń siłowni, zieleni oraz ławek, nie stoi również w kolizji z funkcją podstawową, jaką jest zabudowa mieszana (pkt 2). Ze względu na rozmiar planowanego zamierzenia funkcja ta nie narusza także zasad kompozycji, jak i skali zabudowy (pkt 3). Projektowane urządzenia i elementy małej architektury nie będą również stanowić zagrożenia sanitarnego czy też pożarowego (pkt 4). Powierzchnia obszaru przedmiotowej inwestycji nie przekroczy 20% powierzchni terenu MR w liniach regulacyjnych (pkt 5). Natomiast warunek zawarty w § 13 ust 4 pkt 6, jako odnoszący się do terenów o funkcjach podstawowych nie związanych z zabudową, nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie.
Analizując § 13 ust. 5 Planu, zgodnie z którym ustalenia ust. 4 nie dotyczą terenów oznaczonych na rysunku symbolami: W, WR, RW, SZ, L, LP, ZN, ZI, R, RP, w których przewiduje się wyłącznie funkcje podstawowe, jeżeli ustalenia działu III nie stanowią inaczej, należy stwierdzić, że Wojewoda prawidłowo uznał, iż przepis ten nie ma zastosowana w niniejszej sprawie, albowiem tereny o symbolu MR nie zostały w nim wymienione.
A zatem, w przedmiotowej sprawie zostały spełnione wszystkie wymagane warunki określone w § 13 ust. 4 Planu, a § 13 ust. 5 nie znajduje zastosowania, co umożliwiało realizację wnioskowanego zamierzenia na usytuowanej na terenie MR działce nr [..]. Tym samym zarzut niezgodności inwestycji z m.p.z.p. należało uznać za niezasadny.
W dalszej kolejności należało ocenić, czy projekt zagospodarowania działki nr [...] jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.
W myśl § 40 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.
w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225) w zespole budynków wielorodzinnych objętych jednym pozwoleniem na budowę należy, stosownie do potrzeb użytkowych, przewidzieć place zabaw dla dzieci i miejsca rekreacyjne dostępne dla osób niepełnosprawnych, przy czym co najmniej 30% tej powierzchni powinno znajdować się na terenie biologicznie czynnym, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej (ust. 1). Odległość placów zabaw dla dzieci, boisk dla dzieci i młodzieży oraz miejsc rekreacyjnych od linii rozgraniczających ulicę, od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz od miejsc gromadzenia odpadów powinna wynosić co najmniej 10 m, przy zachowaniu wymogów § 19 ust. 1 (ust. 3).
Projektowane przez Gminę zamierzenie inwestycyjne nie spełniało co prawda wymogów zawartych w § 40 ust. 3 Rozporządzenia, gdyż działka nr [...] bezpośrednio graniczy z działką drogową nr [...], ponadto odległość nieruchomości inwestycyjnej od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi wynosi 8,52 m (budynek na działce
nr [...]) i 4,09 m (budynek na działce nr [...]), jednakże w przekazanych Sądowi aktach sprawy znajduje się postanowienie Starosty z 12 lutego 2021 r., wydane m.in. na podstawie art. 9 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego, którym organ ten udzielił Inwestorowi zgody na odstępstwo od wymogów zawartych w § 40 ust 3 Rozporządzenia w następującym zakresie: budowy w zakresie usytuowania placu zabaw wraz z miejscem rekreacji oraz siłownią zewnętrzną w odległościach projektowanej inwestycji (od ogrodzenia inwestycji) od okien przeznaczonych na pobyt ludzi (8,52 m i 4,09 m), najmniejsza odległość od urządzeń placu zabaw od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (10,35 m), najmniejsza odległość od urządzeń placu zabaw do działki drogowej nr [...] (12,59 m).
W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że Minister Infrastruktury upoważnił Starostę do wyrażenia zgody na przedmiotowe odstępstwo, natomiast Minister Rozwoju, Pracy
i Technologii uzależnił jego udzielenie od wykonania ogrodzenia całego placu zabaw
i wykonania zwartej zieleni izolującej od strony okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi.
Analizując przekazane akta sprawy wraz z dokumentacją projektową należy stwierdzić, że powyższe warunki zostały w niniejszej sprawie wypełnione. Plac zabaw wraz z częścią rekreacyjną oraz urządzeniami siłowni i street-workout nie zajmuje terenu całej działki inwestycyjnej, został całkowicie wydzielony z jej części dodatkowym ogrodzeniem panelowym o wysokości 1,2 m, zaś na terenie działki inwestycyjnej zaprojektowano zieleń izolacyjną.
Końcowo należy wskazać, że żaden właściciel nieruchomości nie ma zagwarantowanego przepisami prawa określonego status quo, czy też pewnej gwarancji niezmienności otoczenia, w którym mieszka (zob. wyrok NSA z 10 lipca 2015 r. sygn. akt
II OSK 975/15). Jeżeli przedłożony przez inwestora projekt budowlany spełnia wszystkie wymagania określone w przepisach Prawa budowlanego i przepisach odrębnych
(a w rozpoznawanej sprawie spełniał), to organ nie może odmówić wydania decyzji
o pozwoleniu na budowę. Natomiast subiektywne odczucia Skarżących odnoszące się do ewentualnych (przyszłych i niepewnych) negatywnych następstw realizacji inwestycji nie mogły doprowadzić do odmiennej oceny.
Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za nieuzasadnioną.[pic]