II SA/Gd 5/22

II SA/Gd 5/22 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2022-09-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-01-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Jolanta Górska /przewodniczący sprawozdawca/
Magdalena Dobek-Rak
Wojciech Wycichowski
Symbol z opisem
6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Hasła tematyczne
Nieruchomości
Sygn. powiązane
I OZ 171/22 - Postanowienie NSA z 2022-05-25
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 2040
art. 7
Ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo  własności tych gruntów - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak Asesor WSA Wojciech Wycichowski Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 14 września 2022 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 października 2021 r., nr [...] w przedmiocie opłaty jednorazowej z tytułu przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta z dnia 12 lutego 2021 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej A. F. kwotę 4.880 zł (cztery tysiące osiemset osiemdziesiąt osiem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Skarga A. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 19 października 2021 r., nr [...], w przedmiocie opłaty jednorazowej z tytułu przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności, wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Prezydent Miasta w dniu 17 października 2019 r. wydał zaświadczenie potwierdzające, że z dniem 1 stycznia 2019 r. prawo użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej zabudowanej na cele mieszkaniowe, stanowiącej działkę nr [...] położoną w G. przy ul. [...], przekształciło się w prawo własności. Jednocześnie poinformował skarżącą, będącą właścicielką lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w G., o obowiązku wnoszenia rocznej opłaty przekształceniowej przez okres 99 lat w wysokości odpowiadającej udziałowi 209/10000 wynoszącej 425,23 zł.
W dniu 21 stycznia 2020 r. skarżąca zgłosiła zamiar wniesienia opłaty jednorazowej z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności przedmiotowej nieruchomości oraz wniosła o udzielenie bonifikaty.
Prezydent Miasta w informacji z dnia 31 stycznia 2020 r. ustalił opłatę jednorazową w wysokości 42 097,77 zł, odmawiając udzielenia skarżącej bonifikaty z uwagi na niespełnienie warunku zawartego w § 1 ust. 2 uchwały Rady Miasta Gdyni z dnia 19 grudnia 2018 r., nr IV/57/18.
Następnie, Prezydent Miasta decyzją z dnia 25 maja 2020 r. ustalił wysokość opłaty jednorazowej za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej, zabudowanej na cele mieszkaniowe, położonej w G., przy ul. [...], oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...], o powierzchni 1183 m2, obręb A, objętej księgą wieczystą nr [...], dla udziału 209/10000, związanego z własnością lokalu nr [...], objętego księgą wieczystą nr [...], na kwotę 42 097,77 zł.
Decyzja ta została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 19 stycznia 2021 r. a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Prezydent Miasta decyzją z dnia 12 lutego 2021 r. ustalił wysokość opłaty jednorazowej za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności przedmiotowej nieruchomości gruntowej na kwotę 42 097,77 zł.
W uzasadnieniu Prezydent wskazał, że prowadząc sprawę na podstawie ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz.U. z 2020 r., poz. 2040) uznał skarżącą, właścicielkę lokalu nr [...], za przedsiębiorcę. Świadczyły o tym, zdaniem organu, wpisy do Centralnej Ewidencji Działalności i Informacji o Działalności Gospodarczej, z których na dzień 17 października 2019 r. wynikało, że w przedmiotowym lokalu prowadzona jest działalność gospodarcza oraz złożone przez skarżącą w toku postępowania oświadczenia z dnia: 4 listopada 2019 r., 5 grudnia 2019 r. i 20 stycznia 2020 r., z których wynika, że lokal jest wynajmowany.
Powołując się na art. 14 ustawy przekształceniowej Prezydent uznał, że w sprawie mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 352 z 24.12.2013), gdzie w motywie (4) zd. 1 wskazano, że przedsiębiorstwem jest każda jednostka wykonująca działalność gospodarczą niezależnie od jej formy prawnej i sposobu finansowania.
Nadto, wskazał, że z art. 14 ustawy przekształceniowej, wynika, że przepisy tej ustawy stosuje się z uwzględnieniem przepisów o pomocy publicznej. Skoro zatem ustalono, że lokal jest wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, a właściciel nie złożył formularza informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis, udzielenie bonifikaty od opłaty jednorazowej przekształceniowej, o której stanowi art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy przekształceniowej, nie było, zdaniem Prezydenta, zasadne.
Po rozpoznaniu, złożonego przez skarżącą odwołania, w którym zarzucono naruszenie: art. 107 § 3, art. 11, art. 77 § 1, art. 7, art. 8 i art. 10 k.p.a. a także błędne wyliczenie opłaty przekształceniowej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu tej decyzji Kolegium wskazało, że skarżąca w złożonym w dniu 13 listopada 2019 r. piśmie oświadczyła, że w lokalu nr [...] przy ul. [...] nie jest prowadzona żadna działalność gospodarcza, wcześniejsza działalność została unieważniona w maju 2019 r. a umowa najmu została rozwiązana z dniem 30 kwietnia 2019 r. W kolejnym piśmie z dnia 6 grudnia 2019 r. skarżąca oświadczyła, że z dniem 30 kwietnia 2019 r. została rozwiązana umowa najmu z najemcami prowadzącymi działalność gospodarczą w części lokalu w G., przy ul. [...]. Z tym dniem najemcy opuścili lokal, formalności związane z aktualizacją w CEIDG zostały dopełnione niedawno. Od dnia 1 maja 2019 r. lokal jest wynajmowany na cele mieszkaniowe i nie jest w nim prowadzona działalność gospodarcza. Z kolei, w złożonym w dniu 21 stycznia 2020 r. skarżąca oświadczyła, że nie prowadzi działalności gospodarczej w lokalu mieszkalnym nr [...], wskazując, że prywatny najem długoterminowy mieszkania nie jest działalnością gospodarczą oraz że opłaca podatek PIT-28 od przychodu z najmu, a nie z prowadzonej działalności gospodarczej, nie wnosi opłat do ZUS należnych z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej, bo jej nie prowadzi.
Kolegium wskazało, że z zgodnie z § 1 ust. 2 uchwały Rady Miasta Gdyni z dnia 19 grudnia 2018 r., nr IV/57/18, w sprawie ustalenia wysokości bonifikaty od opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów na podstawie ustawy z dnia 20 lipca 2018 r., bonifikaty udziela się osobom fizycznym będących właścicielami: budynków mieszkalnych jednorodzinnych, lokali mieszkalnych wykorzystywanych na cele mieszkaniowe lub spółdzielniom mieszkaniowym. Z kolei, art. 14 ust. 1 ustawy stanowi, że przepisy ustawy stosuje się z uwzględnieniem przepisów o pomocy publicznej. Udzielenie pomocy publicznej wymaga zaś spełnienia warunków udzielenia pomocy de minimis, określonych w szczególności w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 352 z 24.12.2013, str. 1).
Kolegium podzieliło ustalenia faktyczne i prawne poczynione przez organ I instancji, w szczególności, że skarżąca jest przedsiębiorcą ze względu na prowadzoną w lokalu działalność gospodarczą w postaci najmu.
Kolegium wskazało, że wprawdzie ustawa przekształceniowa odwołuje się do pojęcia działalności gospodarczej określonego w ustawie Prawo przedsiębiorców, zgodnie z którą jest to działalność prowadzona we własnym imieniu, ciągła, zorganizowana o charakterze zarobkowym, ale jednocześnie nakazuje uwzględniać przepisy dotyczące pomocy publicznej, a te odwołują się już do przepisów unijnych, które definiują przedsiębiorcę w sposób maksymalnie szeroki. Jeśli jakaś działalność jest nastawiona na zysk, to niezależnie od tego, czy jest oficjalnie zarejestrowana, formalnie zorganizowana czy prowadzona jednostkowo i na niewielką skalę, uznawana jest za działalność gospodarczą. Stąd argument, że skarżąca nie posiada zarejestrowanej działalności gospodarczej, wobec ustalenia, że lokal jest wynajmowany, zdaniem Kolegium, należy uznać za chybiony, a w konsekwencji krótszy okres wnoszenia opłat i bonifikaty jej nie przysługują.
We wniesionej do Sądu skardze skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, podtrzymując zarzuty i stanowisko przedstawione w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.
Rozpoznając wniesioną skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Przeprowadzona przez Sąd, na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., kontrola legalności wykazała, że zarówno zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 19 października 2021 r., jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta Gdyni z dnia 12 lutego 2021 r. wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa.
Podstawę prawną wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy art. 7 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz.U. z 2020 r., poz. 2040), zgodnie z którym z tytułu przekształcenia nowy właściciel gruntu ponosi na rzecz dotychczasowego właściciela gruntu opłatę (ust. 1). Wysokość opłaty jest równa wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, która obowiązywałaby w dniu przekształcenia (ust. 2). Właściciel gruntu w każdym czasie trwania obowiązku wnoszenia opłaty może zgłosić właściwemu organowi na piśmie zamiar jednorazowego jej wniesienia w kwocie pozostającej do spłaty (opłata jednorazowa). Wysokość opłaty jednorazowej odpowiada iloczynowi wysokości opłaty obowiązującej w roku, w którym zgłoszono zamiar wniesienia opłaty jednorazowej, oraz liczby lat pozostałych do upływu okresu, o którym mowa w ust. 6 albo 6a (ust. 7). Właściwy organ informuje właściciela gruntu na piśmie o wysokości opłaty jednorazowej oraz wysokości kwoty należnej do zapłaty: 1) po uwzględnieniu bonifikaty, o której mowa w art. 9 ust. 3, albo bonifikaty określonej w zarządzeniu wojewody, 2) w przypadku udzielenia bonifikaty określonej w uchwale właściwej rady albo sejmiku - w terminie 14 dni od dnia zgłoszenia, o którym mowa w ust. 7 (ust. 8). Jeżeli właściciel nie zgadza się z wysokością opłaty jednorazowej lub wysokością kwoty należnej do zapłaty, może złożyć do właściwego organu, w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia informacji, wniosek o ustalenie wysokości opłaty jednorazowej lub kwoty należnej do zapłaty w drodze decyzji (ust. 8a).
Orzekające w sprawie organy uznały, że w okolicznościach niniejszej sprawy brak jest podstaw do ustalenia wysokości opłaty jednorazowej z uwzględnieniem bonifikaty, co w ocenie skarżącej nie było słuszne.
Przepis art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz.U. z 2020 r., poz. 1040) stanowi, że właściwy organ może udzielić osobom fizycznym będącym właścicielami budynków mieszkalnych jednorodzinnych lub lokali mieszkalnych lub spółdzielniom mieszkaniowym bonifikaty od opłaty za dany rok w odniesieniu do gruntów stanowiących własność: 1) Skarbu Państwa – na podstawie zarządzenia wojewody; 2) jednostki samorządu terytorialnego – na podstawie uchwały właściwej rady albo sejmiku.
Zgodnie z uchwałą Rady Miasta Gdyni z dnia 19 grudnia 2018 r., nr IV/57/18, w sprawie ustalenia wysokości bonifikaty od opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów na podstawie ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. ustala się bonifikatę od opłaty jednorazowej za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności gruntu, stanowiącego dotychczas własność Gminy Miasta w wysokości 90%, na warunkach wskazanych w niniejszej uchwale (§ 1 ust. 1). Bonifikaty o której mowa w ust. 1 udziela się osobom fizycznym będącym właścicielami: budynków mieszkalnych jednorodzinnych, lokali mieszkalnych wykorzystywanych na cele mieszkaniowe lub spółdzielniom mieszkaniowym (§ 1 ust. 2).
Z powołanej szczegółowej regulacji wynika, że bonifikata do opłaty jednorazowej przekształceniowej w odniesieniu do gruntów stanowiących dotychczas własność Gminy Miasta Gdyni może być udzielona:
- osobom fizycznym będącym właścicielami budynków mieszkalnych jednorodzinnych lub lokali mieszkalnych wykorzystywanych na cele mieszkaniowe a także
- spółdzielniom mieszkaniowym.
Orzekające w sprawie organy uznały, że nie można skarżącej udzielić tej bonifikaty, albowiem lokal jest wykorzystywany do prowadzenia przez skarżącą działalności gospodarczej, o czym świadczyły wpisy w Centralnej Ewidencji Działalności i Informacji o Działalności Gospodarczej, z których wynika, że na dzień 17 października 2019 r. w przedmiotowym lokalu była prowadzona działalność gospodarcza a także oświadczenia skarżącej złożone w pismach z dnia: 4 listopada 2019 r., 5 grudnia 2019 r. i z dnia 20 stycznia 2020 r., z których wynika, że lokal jest wynajmowany.
W toku postępowania administracyjnego skarżąca konsekwentnie twierdziła zaś, że w przedmiotowym lokalu mieszkalnym nie jest prowadzona żadna działalność gospodarcza, zarzucając przy tym, że odmienne stanowisko orzekających organów nie znajduje potwierdzenia w materiale sprawy.
W ocenie Sądu, orzekające w sprawie organy nie wyjaśniły jednakże powyższej kwestii w sposób umożliwiający dokonanie oceny, czy skarżąca spełnia warunki umożliwiające udzielenie jej bonifikaty, na podstawie § 1 ust. 2 powołanej uchwały, czy też nie. Ustalenie powyższej okoliczności miało zaś niewątpliwy wpływ na wynik sprawy.
Wskazać bowiem należy, że ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy wydruku z Centralnej Ewidencji Działalności i Informacji o Działalności Gospodarczej z dnia 17 października 2019 r., wynika jedynie, że w lokalu stanowiącym własność skarżącej prowadzona była działalność przez inny podmiot. Nadto, ze wszystkich oświadczeń złożonych przez skarżącą w toku postępowania, na które powołują się orzekające w sprawie organy, wynika, że od 1 maja 2019 r. lokal jest wynajmowany wyłącznie na cele mieszkaniowe i nie jest w nim prowadzona działalność gospodarcza. Co więcej, skarżąca konsekwentnie twierdzi, że nie prowadzi działalności gospodarczej, w tym również w zakresie wynajmu lokalu, powołując się przy tym na składane przez nią zeznania podatkowe.
W tym miejscu wskazać należy, że w celu zagwarantowania należytej ochrony praw stron postępowania administracyjnego ustawodawca sformułował szereg zasad, do których przestrzegania zobowiązane są orany administracji, w szczególności w zakresie prowadzenia postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalanie stanu faktycznego, który stanie się podstawą zastosowania odpowiednich przepisów prawa materialnego. I tak, zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Stosownie przy tym do treści art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jednocześnie, art. 136 § 1 k.p.a. stanowi, że organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Przy tym, art. 75 § 1 k.p.a. stanowi, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. W świetle zaś art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.
Z powołanych przepisów wynika przede wszystkim, że organ administracji publicznej ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w taki sposób, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. W postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności postępowania dowodowego. Okoliczność, w której strona również ma prawo wykazywania inicjatywy dowodowej, nie zwalnia organu administracji publicznej z obowiązku podejmowania z urzędu czynności zmierzających do pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Organ powinien zatem przeprowadzić dowody, niezbędne dla dokonania prawidłowych ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy.
Z kolei, wyrażona w art. 80 k.p.a. zasada swobodnej oceny dowodów obliguje organ administracji do poddania analizie całego materiału dowodowego i rozpatrzenia wszystkich dowodów w ich wzajemnym powiązaniu (por. wyrok NSA z dnia 30 marca 1988 r., sygn. akt SA/Po 1495/87, niepubl.), co innymi słowy oznacza, że wniosek dotyczący okoliczności faktycznych powinien być oparty na rozpoznaniu wszystkich dowodów w sprawie, zaś oceniając wyniki postępowania dowodowego (wiarygodności i mocy dowodów) organ powinien uwzględnić treść wszystkich przeprowadzonych i rozpatrzonych dowodów. Ocena powinna być oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego; organ powinien dokonać oceny mocy i wiarygodności dowodu wraz z całym materiałem dowodowym sprawy i na jego tle, co wiąże się z koniecznością porównania różnych dowodów ze sobą, z ustaleniem przesłanek, które obniżają bądź też pozbawiają dany dowód mocy dowodowej lub wiarygodności (zob. J. Borkowski, Glosa do wyroku NSA z dnia 6 października 1993 r., sygn. akt I SA 1270/93, OSP 1994, nr 7–8, poz. 131). To zaś uzasadnia wniosek, że o przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów można twierdzić w sytuacji, gdy organ administracji pozostawia poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę i pomija istotne dla sprawy materiały dowodowe lub dokonuje ich oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego (por. wyrok NSA z dnia 14 stycznia 1994 r., sygn. akt III SA 491/93). Nieustosunkowanie się przez organ do niektórych dowodów budzi wątpliwości co do prawidłowości oceny innych dowodów (wyrok NSA z 16 lutego 2000 r., sygn. akt I SA/Wr 28/98, LEX nr 1692246). Jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym czy nie w pełni rozpatrzonym.
W konsekwencji, nie może być uznana za zgodną z prawem decyzja administracyjna wydana bez wyjaśnienia okoliczności faktycznych objętych hipotezą przepisów mających w sprawie zastosowanie (tak NSA w wyroku z dnia 23 września 2020 r., sygn. akt II OSK 1241/20, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Niewyjaśnienie lub niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy może prowadzić do wydania wadliwej decyzji. Zakres i przedmiot postępowania wyjaśniającego determinują przepisy prawa materialnego, bowiem to normy prawa materialnego przesądzają o przedmiocie sprawy i okolicznościach prawnie istotnych (zob. wyrok NSA z dnia 19 maja 2021 r., sygn. akt I OSK 251/21, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Obowiązkiem organu jest wskazanie zaistnienia faktów i zdarzeń, za pomocą prawem przepisanych środków dowodowych, a następnie przypisanie ich do konkretnej normy prawnej (zob. wyrok NSA z dnia 19 maja 2021 r., sygn. akt I OSK 2639/18, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W niniejszej sprawie, orzekające w sprawie organy nie sprostały wymaganiom wynikającym z powołanych przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i co uzasadniało wyeliminowanie z obrotu prawnego wydanych w sprawie decyzji. Nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i oceny we wskazanym powyżej zakresie świadczy bowiem o naruszeniu przez orzekające w sprawie organy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Z kolei, Sąd nie może w zastępstwie organu dokonać ustaleń niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, jako że sąd administracyjny ocenia zgodność z prawem zaskarżonego aktu organu.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 p.p.s.a. uwzględnił wniesioną w niniejszej sprawie skargę.
O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.
Z uwagi na uwzględnienie skargi sprawa będzie ponownie rozpoznawana a orzekające w sprawie organy winien uwzględnić powyższe uwagi. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.