II SA/Gd 495/25

II SA/Gd 495/25 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-12-04
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-07-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Diana Trzcińska /przewodniczący/
Jakub Chojnacki /sprawozdawca/
Krzysztof Kaszubowski
Symbol z opisem
6133 Informacja o środowisku
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 1029
art. 66
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Diana Trzcińska Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski Asesor WSA Jakub Chojnacki (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Patrycja Czupyt po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2025 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi Z. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 11 kwietnia 2025 r., nr SKO Gd/6906/23 w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia uchyla zaskarżoną decyzję.
Uzasadnienie
Pan Z. N. (Skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku (SKO) z 11 kwietnia 2025 r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia.
Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Prezydent Miasta Gdańska decyzją z 23 listopada 2023 r. ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie Zakładu zbierania i przetwarzania odpadów H. [...] na działkach nr [...] i nr [...], obręb [...], G. Inwestycja ma polegać ma na rozbudowie istniejącego punktu skupu i przetwarzania odpadów poprzez:
- eksploatację nowej instalacji do przetwarzania odpadów - rozdrabniacza dwufunkcyjnego,
- eksploatację nowej instalacji do przetwarzania odpadów kabli, instalacja zlokalizowana będzie wewnątrz projektowanej hali o powierzchni ok. 50 m2,
- eksploatację nowych urządzeń taśmociągu z systemem zasysającym i separatora powietrznego jako uzupełnienie ciągu technologicznego urządzenia o nazwie przesiewacz mobilny,
- rozszerzenie zakresu zbieranych odpadów o dodatkowe rodzaje odpadów oraz o nowe miejsca i sposoby magazynowania odpadów na działkach nr [...] i nr [...] w G.,
- modyfikację sposobu magazynowania odpadów,
- zwiększenie wydajności instalacji przetwarzania odpadów.
W decyzji wskazano, że podmiot prowadzący działalność zobowiązany jest m.in.:
- w związku z sąsiadującą zabudową mieszkaniową eksploatację zakładu prowadzić poza okresem dni świątecznych i niedziel, a w pozostałe dni tylko w godzinach dziennych (6:00-18:00),
- instalacje do przetwarzania odpadów oraz maszyny robocze eksploatować przez czas nie dłuższy niż 8 godzin na dobę, w porze dziennej,
- nie przekraczać planowanej, wskazanej w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, liczby pojazdów dowożących i wywożących odpady oraz wywożących produkty (materiały budowlane), wynoszącej 10 samochodów ciężkich w ciągu godziny; 90 razy w czasie 8 najmniej korzystnych kolejnych godzin w porze dnia,
- przeładunek i magazynowanie zbieranych odpadów prowadzić w sposób ograniczający emisję pyłów poprzez: zraszanie hałd wodą w okresie letnim; przy panującej suszy; przy wietrznej pogodzie; regulację wysokości i profilu hałd; kontrolowanie wysokości zrzutu przeładowywanych odpadów tak, by nie przekraczała ona 0,5 m; unikanie zbędnego przemieszczania materiałów (minimalizacja naruszania pryzm);
Prezydent Miasta wskazał też, że po uruchomieniu instalacji do przetwarzania odpadów należy wykonać pomiary hałasu na granicy terenów chronionych akustycznie odległych o około 20 m od granicy inwestycji. Pomiary powinny być wykonane przez akredytowane laboratorium, należy wykonać je po rozbudowie zakładu, przy pełnym obciążeniu maszyn i urządzeń, w ciągu 3 miesięcy od rozpoczęcia eksploatacji przedsięwzięcia, a ich wyniki przedłożyć Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w Gdańsku, Pomorskiemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska w Gdańsku oraz Prezydentowi Miasta Gdańska w ciągu miesiąca od wykonania. W przypadku stwierdzenia przekroczenia wartości dopuszczalnego poziomu hałasu wdrożyć należy rozwiązania ograniczające nadmierną emisję hałasu. Nie stwierdzono potrzeby przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę, gdyż informacje zawarte w raporcie o oddziaływaniu na środowisko są zdaniem organu wystarczające do określenia uwarunkowań do projektu budowlanego. Prezydent podkreślił, że decyzję wydał po uzgodnieniu warunków realizacji przedsięwzięcia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Gdańsku i Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku Państwowego Gospodarstwa Wodnego oraz po zasięgnięciu opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Gdańsku. Organ zauważył, że tereny przy ul. [...] od lat wykorzystywane są jako tereny o przeznaczeniu przemysłowym, a w sąsiedztwie znajdują się również inne zakłady, których działalność może stanowić źródło podobnych oddziaływań (ich emisja została ujęta w tle), a także droga publiczna, która również stanowi źródło unosu pyłu.
W ocenie organu I instancji, analiza oddziaływania akustycznego dołączona do raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko została oparta na właściwej kwalifikacji terenu działki nr [...], obręb [...], na której znajduje się najbliższa zabudowa zamieszkała przez ludzi. Nie sąsiaduje ona bezpośrednio z działkami objętymi wnioskiem, ale znajduje się w odległości ok. 20 m od terenu inwestycji. Z analizy akustycznej wynika, że nie wystąpią przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu na terenie najbliżej położonej zabudowy mieszkaniowej.
SKO rozpoznając odwołanie Skarżącego decyzją z 11 kwietnia 2025 r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Gdańska z 23 listopada 2023 r.
Organ odwoławczy wskazał, że decyzji organu I instancji nie można zarzucić naruszenia wymogów ustawowych oraz przepisów k.p.a., przed wydaniem decyzji uzyskał on stosowne uzgodnienia i opinię, o których mowa w art. 77 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Postępowanie zostało przeprowadzone z uwzględnieniem wymogów określonych w art. 79 ust. 1 ustawy, a uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach spełnia wymogi przewidziane w art. 82 tejże. Zdaniem SKO Prezydent Miasta dokonał dokładnej analizy zgromadzonych w toku postępowania dowodów, w tym raportu, uwzględnił stanowisko organów uzgadniających, a także wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa. W związku z tym SKO podzieliło stanowisko organu I instancji, że inwestycja spełnia wymogi ustawowe, a w związku z tym nie było podstaw do uwzględnienia zarzutów odwołania, które dotyczą oddziaływania akustycznego inwestycji na tereny zabudowy mieszkaniowej oraz zlokalizowania działki nr [...] i innych w strefie ochronnej ujęcia wody. Natomiast co do oddziaływania akustycznego na tereny mieszkaniowe, sporządzona przez inwestora analiza akustyczna oparta została na kwalifikacji terenu zgodnej z opublikowaną przez miasto G. mapą hałasu, która zawiera mapę terenów wrażliwych akustycznie. Na podstawie zawartych tam danych teren działki nr [...], obręb [...] to teren zabudowy wielorodzinnej, a przedmiotowe przedsięwzięcie nie spowoduje przekroczenia wartości dopuszczalnych dla zabudowy mieszkaniowej, co potwierdził Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Gdańsku w postanowieniu z 10 sierpnia 2023 r. uzgadniającym realizację przedsięwzięcia.
Skarżący w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję SKO z 11 kwietnia 2025 r. stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa, a organ oparł się na danych i dokumentach, które nie odpowiadają stanowi faktycznemu. Decyzja Prezydenta Miasta Gdańska została wydana na podstawie subiektywnie wybranych i sprzecznych z rzeczywistością danych opartych na mapie wrażliwości akustycznej opublikowanej przez Miasto G., w której teren działki nr [...], obręb [...] w G. został wadliwie zakwalifikowany jako teren zabudowy wielorodzinnej z wyższymi dopuszczalnymi normami hałasu. W rzeczywistości na działce tej stoi budynek mieszkalny jednorodzinny wolnostojący, co determinuje klasyfikację tej zabudowy jako zabudowy jednorodzinnej o bardziej rygorystycznych dopuszczalnych poziomach hałasu. Ponadto w ocenie Skarżącego bieżąca działalność zakładu H. powoduje nadmierne zapylenie okolicznego terenu, na którym zlokalizowane są budynki mieszkalne. Zdaniem Skarżącego także inne decyzje dotyczące przedmiotowego przedsięwzięcia, w tym zwłaszcza decyzja o pozwoleniu na wytwarzanie odpadów wydana przez Marszałka Województwa Pomorskiego z 29 października 2021 r., jeżeli zostały podjęte w oparciu o te same niewłaściwe dane, powinny zostać skorygowane.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
W związku z tym, że planowana inwestycja zaliczona została do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 2 ust. 2 pkt 1 w zw. § 2 ust. 1 pkt 47 oraz § 3 ust. 2 pkt 2 w wz. z § 3 ust. 1 pkt 82 i pkt 83 lit. a i b rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, Dz. U. poz., 1839 ze zm.), jej realizacja wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia (art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; Dz. U. z 2022 r., poz. 1029 ze zm. – dalej jako "ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku"). Warunkiem niezbędnym uzyskania takiej decyzji jest między innymi konieczność sporządzenia i przedstawienia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (art. 74 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 59 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku).
Szczegółowa treść raportu określona została przez ustawodawcę w art 66 i 67 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Jednym elementów raportu jest określenie przewidywanych rodzajów i ilości emisji, w tym odpadów, wynikających z fazy realizacji i eksploatacji lub użytkowania planowanego przedsięwzięcia (art. 66 ust. 1 pkt 1 lit c ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku). W rozpoznawanej sprawie spór dotyczył kwestii emisji hałasu, a ściślej kwestionowanego przez Skarżącego ustalenia, że jego nieruchomość (działka nr [...]), na którą co nie było sporne emisja hałasu będzie oddziaływać, jest zabudowana budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym – w sytuacji, gdy zdaniem Skarżącego jest to budynek jednorodzinny. Problem w sprawie sprowadza się do ustalenia, czy wskazywane w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko poziomy emisji hałasu na działkę Skarżącego, są poziomami dopuszczalnymi w myśl rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r., poz. 112). Rozporządzenie to bowiem określa inny dopuszczalny poziom hałasu dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz inny dla terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego. W tym pierwszym przypadku dopuszczalne poziomy hałasu w przedziale czasu odniesienia równym 8 najmniej korzystnym godzinom dnia kolejno po sobie następującym wynoszą 50 db., a w przedziale czasu odniesienia równego 1 najmniej korzystnej godzinie nocy– 40 db. W przypadku natomiast terenu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej jest to odpowiednio 55 db i 45 db.
Jak wynika z treści decyzji organów obu instancji opartej na przedłożonym przez inwestora raporcie o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko, w sprawie ustalono, że poziom emisji hałasu na działkę Skarżącego będzie wynosił w porze dziennej 54,2 db (k. 111 raportu), co mieści się w normie dla zabudowy wielorodzinnej, ale przekracza normę dla zabudowy jednorodzinnej. Jako, że organy obu instancji uznały, że poziom prognozowanego oddziaływania w zakresie hałasu będzie mieścił się granicach dopuszczalnych przez prawo, nie stwierdziły konieczności określenia w wydanych przez siebie decyzjach szczególnych warunków korzystania ze środowiska mając na względzie uciążliwość planowanej inwestycji dla terenów sąsiednich (art. 82 ust. 1 pkt lit. b i pkt 2 lit. b. ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku). Zarówno osoba sporządzająca raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, jak i organy obu instancji określiły sposób zagospodarowania działki Skarżącego na podstawie opublikowanej przez Miasto G. tzw. "mapy hałasu".
Jak zasadnie podnosi się w orzecznictwie, podstawowym elementem postępowania w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia jest ocena oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. Ocena ta obejmuje weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzyskanie, a następnie analizę uzgodnień i opinii pod kątem ich uwzględnienia w decyzji środowiskowej oraz ocenę prawidłowości postępowania mającego zapewnić udział społeczeństwa w tym postępowaniu, jak i w tym zakresie rozpatrzenie uwag i zarzutów do raportu. W postępowaniu w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko stanowi podstawowy dowód w sprawie, ponieważ w postępowaniu tym wymagana jest wiedza specjalistyczna. Z tego względu taki raport ma charakter specjalistycznego opracowania uwzględniającego aktualny stan prawny w zakresie jego wymagań formalnych, a autorzy takiego opracowania - zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym - powinni posiadać wiedzę specjalistyczną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 stycznia 2023 r., III OSK 1514/21; przywołane orzecznictwo opublikowane zostało w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z punktu widzenia zasad postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, raport jest dokumentem prywatnym. Raport nie stanowi opinii biegłego w rozumieniu art. 84 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000; dalej "k.p.a.")., lecz jest to dokument, który posiada szczególną moc dowodową, która wynika przede wszystkim z kompleksowej oceny przedsięwzięcia. Ten szczególny charakter raportu wynika z jednej strony z jego celu, jakim jest określenie oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko. Z drugiej strony wynika to ze specyfiki postępowania w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, które jest postępowaniem z udziałem społeczeństwa tzn. z udziałem podmiotów, które nie muszą dysponować w tego rodzaju sprawach interesem prawnym ani nawet interesem faktycznym, ale ustawodawca zapewnia im dostęp do informacji o wpływie danego przedsięwzięcia na środowisko. Raport jako dowód podlega ocenie na zasadach określonych w art. 7, art. 77, art. 80 i art. 81 k.p.a. Właściwy organ jest zobowiązany do sprawdzenia treści raportu w kontekście spełnienia przez niego warunków, o jakich stanowi art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (...) oraz jego aktualności i rzetelności sporządzenia. Organ nie jest zatem związany treścią raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, co powoduje, że dokonując jego oceny powinien dążyć do wydania orzeczenia odpowiadającego wyrażonej w art. 7 k.p.a. zasadzie prawdy obiektywnej. Zadaniem organu prowadzącego postępowanie jest zatem w pierwszej kolejności sprawdzenie raportu pod względem spełnienia wymogów formalnych oraz materialnych. Obowiązkiem organu jest również weryfikacja materiałów stanowiących podstawę sporządzonego raportu. Ponadto, chociaż organ nie jest związany treścią raportu, to ustalenia w nim zawarte mogą kształtować treść osnowy decyzji środowiskowej, jeżeli raport jest rzetelny, spójny, wolny od niejasności i nieścisłości. Raport może być kwestionowany przez strony, jak i również przez przedstawicieli społeczeństwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 kwietnia 2015 r., II OSK 2213/13). Organ ocenia zatem raport pod kątem jego zupełności, rzetelności i spójności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 stycznia 2025 r., III OSK 985/24).
Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie organy nie dokonały weryfikacji materiałów stanowiących podstawę sporządzenia raportu w sposób odpowiadający dyrektywie art 7 k.p.a., w myśl której obowiązkiem organu jest podejmowanie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organy administracji publicznej są zobowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego, oceniają czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.).
Wadliwość przeprowadzonego postępowania polega na tym, że organy obu instancji nie dokonały weryfikacji prawidłowości wskazań raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko, odnoszących się do sposobu zabudowy działki Skarżącego. Ten element raportu, nie leży w sferze wiadomości specjalnych, którymi dysponuje osoba sporządzająca raport, ale należy do stanu faktycznego sprawy, za ustalenie którego odpowiadają organy administracji. W ocenie Sądu, oparcie ustaleń dotyczących zabudowy działki Skarżącego jedynie na tzw. "mapie akustycznej" opublikowanej przez Miasto G. było w tej sprawie niewystarczające. Zgodnie z art. 115 Ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2021 r., poz. 1973 ze zm.), w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oceny czy teren należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 (tereny wrażliwe akustycznie, w tym tereny zabudowy mieszkaniowej – przyp. własny), właściwe organy dokonują na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów; przepis art. 114 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Z przytoczonego unormowania jasno wynika, że określanie tzw. terenów wrażliwych akustycznie, dokonywane jest na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystania określonego terenu i terenów sąsiednich. Strategiczne mapy hałasu o których mowa w art. 118 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku nie stanowią zatem wyłącznej podstawy definiowania terenów akustycznie wrażliwych przy ocenie oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. Mapy te są podstawowym źródłem danych do: 1) informowania społeczeństwa o zagrożeniach środowiska hałasem; 2) opracowania danych dla państwowego monitoringu środowiska; 3) tworzenia i aktualizacji programów ochrony środowiska przed hałasem; 4) planowania strategicznego; 5) planowania i zagospodarowania przestrzennego. Z treści art. 118 ust. 1 nie wynika, aby mapy te były podstawowym źródłem danych uwzględnianych w raporcie oddziaływania na środowisko (a nawet gdyby tak było to ustawowego wyrażenia "podstawowym" nie można utożsamiać z pojęciem "wyłącznym"). Nie oznacza to jednocześnie, że wynikające z map informacje nie mogą stanowić podstawy ustalania stanu faktycznego sprawy. Nie jest to, jednakak dowód jedyny i wyłączny zwłaszcza w sytuacji, gdy strona postępowania administracyjnego o wydanie środowiskowych warunków realizacji przedsięwzięcia, kwestionuje ustalenia stanu faktycznego dokonane na podstawie informacji z map wynikających. W rozpoznawaj sprawie Skarżący konsekwentnie kwestionuje ustalenie, że należąca do niego działka nr [...] zabudowana jest budynkiem wielorodzinnym. Do wniesionego od decyzji organu pierwszej instancji odwołania, dołączył kopię decyzji Prezydenta Miasta Gdańska z 5 sierpnia 2021 r., odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla działki numer [...], położonej przy ul. [...]. Z uzasadnienia tej decyzji Skarżący wywodził, że między innymi jego nieruchomość jest zabudowana domem jednorodzinnym. SKO w prowadzonym przez siebie postępowaniu nie odniosło się do tego argumentu – poprzestając jedynie na informacji wynikającej z tzw. "mapy akustycznej". Postępowanie takie w sposób oczywisty narusza przywołane wyżej normy k.p.a. Ponadto ignorowanie zarzutów odwołania oraz brak odniesienia się do przedłożonego przez Skarżącego dowodu w postaci decyzji Prezydenta Miasta Gdańska z 5 sierpnia 2021 r. narusza wynikający z art. 8 § 1 k.p.a. obowiązek prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej.
Stwierdzone naruszenia przepisów postępowania są naruszeniami, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.- dalej: "p.p.s.a."), czyli prowadzącym do uchylenia zaskarżonej decyzji, ponieważ ewentualne ustalenie, że działka nr [...] jest zabudowana domem jednorodzinnym, będzie miało wpływ na treść decyzji środowiskowej, z uwagi na przewidywane przekroczenia norm hałasu. Sąd nie rozstrzyga na tym etapie postępowania czy rację co do sposobu zagospodarowania nieruchomości ma Skarżący czy organ administracji. Kwestia ta bowiem wymaga uzupełnienia postępowania dowodowego przez SKO. Jeśli zaś z art. 115 Prawa ochrony środowiska wynika obowiązek ustalenia faktycznego zagospodarowania terenu, to w sprawie znajdzie zastosowanie art. 75 § 1 k.p.a., zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, stwierdzić należy, że kwestia nadmiernego zapylenia okolicznych terenów przez Zakład zbierania i przetwarzania odpadów H. [...] nie jest przedmiotem rozstrzygania w niniejszej sprawie i nie ma wpływu na jej końcowe załatwienie przez Sąd. Granice sprawy sądowoadministracyjnej wyznaczane są przez przepisy prawa materialnego będące podstawą wydania zaskarżonej do sądu decyzji. Zaskarżona do Sądu decyzja dotyczy środowiskowych uwarunkowań rozbudowy Zakładu, a nie jego bieżącej działalności. Podobnie przedmiotem tej sprawy nie jest decyzja o pozwoleniu na wytwarzanie odpadów wydana przez Marszałka Województwa Pomorskiego w dniu 29 października 2021 r. i co za tym idzie nie podlega ona w tym postępowaniu kontroli przez Sąd.
Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd jednocześnie doszedł do przekonania, że w świetle całokształtu sprawy, zakres niezbędnych dodatkowych ustaleń stanu faktycznego jest na tyle niewielki, że wystarczające jest uchylenie jedynie decyzji organu drugiej instancji. SKO może bowiem stosownie do art. 136 § 1 k.p.a. przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję.
Wyrażona w tym uzasadnieniu ocena prawna jest wiążąca dla organów administracji (art. 153 p.p.s.a.), a wynikające z niej wskazania co do dalszego postępowania sprowadzają się w szczególności do obowiązku ustalenia przez SKO rzeczywistej zabudowy, znajdującej się na działce nr [...], a następnie do kontroli załączonej do wniosku oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko i w konsekwencji rozstrzygnięcia odwołania Skarżącego zgodnie obowiązującym przepisami prawa.