II SA/Gd 478/05

II SA/Gd 478/05 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2005-10-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-06-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Andrzej Przybielski
Wanda Antończyk
Zdzisław Kostka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Przybielski Sędzia WSA Wanda Antończyk Protokolant Agnieszka Lewandowska po rozpoznaniu w dniu 19 października 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. na decyzję Wojewody z dnia 26 marca 2001 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Wojewoda decyzją z dnia 26 marca 2001 r., powołując się na art. 138 § 1 pkt 3 i art. 105 k.p.a., umorzył postępowanie odwoławcze wszczęte na skutek odwołania D. W. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 22 grudnia 1999 r., którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono B. pozwolenia na budowę Centrum Handlowego wraz z drogami wewnętrznymi, parkingiem, murami oporowymi i uzbrojeniem. Podstawą umorzenia postępowania było, jak wynika z uzasadnienia decyzji, cofnięcie w dniu 24 stycznia 2000 r. odwołania przez D. W. Ponadto Wojewoda wskazał, że działając w oparciu o art. 137 k.p.a. przeprowadził analizę sprawy, w wyniku której nie stwierdzono, aby decyzja o pozwoleniu na budowę naruszała prawo lub interes społeczny. Podniesiono również, że D. W. zbyła nieruchomość, z powodu własności której została uznana za stronę postępowania administracyjnego, w dniu 1 lutego 2000 r.
Skargę na tą decyzję wniosło, biorące udział w postępowaniu administracyjnym, A. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji A. zarzuciło naruszenie art. 35 § 1 pkt 1 lit. a i b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Uzasadniając ten zarzut twierdziło, że inwestycja jest realizowana na terenie, który w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jest przeznaczony na różne cele. Obszar oznaczony symbolem ME 3 (około 40 % inwestycji) ma następujące ustalenia: "Strefa pasywna o dominacji działań ochronnych i rewaloryzacyjnych związanych z zielenią i zabudową. Funkcja - obiekty usługowe terenochłonne i obsługujące śródmieście m.in. młodzieżowy ośrodek sportu i rekreacji. Forma zieleni i zabudowy - podporządkowana wymogom krajobrazu." Obszar oznaczony symbolami H 40 UA, Ul, US (około 45% inwestycji) ma następujące ustalenia: "Głowna funkcja terenu - usługowa. Preferowany jest rozwój urządzeń sportowo-rekreacyjnych ogólnodostępnych, z pozostawieniem C. (administracja). Należy rezerwować teren przy ul. K. dla budowy projektowanego domu [...] (została opracowana dokumentacja realizacyjna). Do likwidacji przeznaczono: D., E. Dla całego terenu należy opracować plan zagospodarowania przestrzennego uwzględniający między innymi: przebieg projektowanej Drogi uściślenie trasy, likwidację zabudowy mieszkaniowej. Plan zagospodarowania terenu wymaga uzgodnienia z F. Na omawianym terenie nie należy lokalizować zabudowy mieszkaniowej". W związku z przedstawionymi ustaleniami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego wskazano, że wymóg opracowania planu zagospodarowania przestrzennego dla części terenu zawarty został także w decyzji z dnia 17 kwietnia 1998 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz że wymóg ten nie został spełniony. Ponadto zarzucono, że dopiero w trakcie budowy podjęto próby uregulowania stanu prawnego części nieruchomości inwestora poprzez zamianę na grunty gminne. Podniesiono również okoliczności dotyczące toczącego się postępowania odwoławczego.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.
Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
W aktach administracyjnych znajduje się pismo pełnomocnika D. W. z dnia 24 stycznia 2000 r., w którym cofa on jej odwołanie. W tej sytuacji istniały podstawy do umorzenia postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 i art. 105 § 2 w zw. z art. 140 k.p.a.
Zgodnie z art. 137 k.p.a. organ odwoławczy mógł nie uwzględnić cofnięcia odwołania, jeżeli prowadziłoby to do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny. Organ odwoławczy wskazane okoliczności rozważył, zaś dokonane ustalenia nie budzą wątpliwości. Skarżące A. nie wykazało bowiem, aby istotnie, tak jak zarzucało w skardze, decyzja o pozwoleniu na budowę została podjęta z naruszeniem ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub warunków decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu z dnia 17 kwietnia 1998 r., która była podstawą podjęcia decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwoleniu na budowę z dnia 22 grudnia 1999 r., wynika, że inwestycja miała być realizowana na terenie, którego trzy części były przeznaczone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na różne cele: jedna na węzeł komunikacyjny z parkingami strategicznymi, hotelami, usługami masowego handlu typu megasam i gastronomi, druga na terenochłonne obiekty usługowe obsługujące Śródmieście m.in. młodzieżowy ośrodek sportu i rekreacji, trzecia na usługi, rozumiane jako główna funkcja i rozwój ogólnodostępnych urządzeń sportowo-rekreacyjnych z pozostawieniem C., rozumiane jako funkcje preferowane. W decyzji tej wskazano też szczegółowe ustalenia regulacyjne dla każdej z tych części. Odnośnie do drugiej części wskazano m.in., że na terenach niepublicznych, stanowiących nieruchomości użytkowane przez osoby prawne i fizyczne, w odniesieniu do których ustalono funkcje preferowane, dopuszcza się inny sposób użytkowania pod warunkiem, że nie będzie on sprzeczny z innymi ustaleniami planu, nie będzie kolizyjny z funkcją preferowaną, nie naruszy interesu prawnego właścicieli i użytkowników wieczystych sąsiednich nieruchomości i będzie z nimi uzgodniony. Zatem, na całym terenie można było realizować centrum handlowe wraz z układem komunikacyjnym, gdyż głównymi funkcjami terenu, przewidzianymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego były komunikacja i usługi, w tym odnośnie do części terenu wyraźnie wskazany handel masowy, oraz przewidziano tam możliwość odstępstw od realizacji ściśle określonych projektów publicznych (np. młodzieżowy ośrodek sportu).
Jeżeli chodzi o zarzut niespełnienia wymogu sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to polega on na nieporozumieniu. Nie jest to warunek zastrzeżony w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W decyzji tej przytoczono jedynie taki warunek zastrzeżony w planie zagospodarowania przestrzennego. Warunek ten wynikał zaś z tego, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego był opracowany na podstawie obowiązujących wówczas przepisów ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym, która przewidywała miejscowe plany ogólne i szczegółowe. Warunek ten dotyczył zatem sporządzenia szczegółowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który po wejściu w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, która nie przewidywała takich planów, nie mógł być spełniony.
Odnosząc się do zarzutu uregulowania stanu prawnego nieruchomości w trakcie realizowania inwestycji stwierdzić należy, że inwestor jest zobowiązany wykazać się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co nie oznacza, że musi być właścicielem nieruchomości. Wystarczy, że ma zgodę właściciela nieruchomości na realizację inwestycji.
Odnośnie do zarzutów związanych z toczącym się postępowaniem odwoławczym stwierdzić należy, iż nie mogły one mieć wpływu na wynik sprawy, skoro podstawą zaskarżonej decyzji było cofnięcie odwołania przez odwołującego się od decyzji organu pierwszej instancji i trafne uznanie organu odwoławczego, że cofnięcie to jest dopuszczalne.
Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna i na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił ją.
Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów powszechnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.