II SA/GD 461/05

II SA/Gd 461/05 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2006-07-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-06-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Katarzyna Krzysztofowicz
Krzysztof Ziółkowski
Wanda Antończyk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Sylwia Górny po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi firmy A w Ł. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 sierpnia 2004 r., nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2004r. nr [...] Prezydent Miasta działając na podstawie art. 48 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane / tekst jednolity Dz. U. z 2000r., nr 98, poz. 1126/ i na podstawie art. 217 kodeksu postępowania administracyjnego w sprawie wydania zaświadczenia o zgodności obiektu z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla projektu architektoniczno- budowlanego obejmującego dokończenie robót budowlanych w istniejącym budynku/ stan surowy otwarty/ w S. przy ul. [...] w związku z toczącym się postępowaniem w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru budowlanego w sprawie legalizacji samowoli budowlanej zaświadczył, że
Przedłożona dokumentacja architektoniczno- budowlana:
- jest zgodna z ustaleniami nw planu- w zakresie:
* wysokości zabudowy- gdyż dopuszczalna wysokość wg planu to 10 m co jest spełnione / wysokość projektowana poniżej 8 m/,
* planowanej funkcji mieszkaniowej- plan dopuszcza funkcje mieszkaniowo- usługowe
- nie jest zgodna z ustaleniami nw planu- w zakresie powierzchni zabudowy, gdyż dopuszczalna powierzchnia terenu przeznaczona pod zabudowę wynosi według nw planu 25 % a wg projektu 62, 3 % powierzchni zabudowy,
zgodnie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego centralnej części obszaru A1 ochrony uzdrowiskowej w S. uchwalonego przez Radę Miasta Uchwała nr [...] z dnia 28 . 11. 2003r. i ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Woj. nr [...] z dnia 20 lutego 2004r. , poz. [...].
Zażalenie na powyższe postanowienie w części stwierdzającej, że przedłożona dokumentacja architektoniczno- budowlana nie jest zgodna z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego zakresie powierzchni zabudowy wniosła firma A z o . o. w Ł.. Postanowieniu w zaskarżonej części zarzuciła naruszenie art. 34 ust. 2 ustawy z 27 marca 2003r o zagospodarowaniu przestrzennym / Dz. U. Nr 80, poz. 717/ poprzez oparcie treści wydanego zaświadczenia na postanowieniach planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie wydania postanowienia, zamiast na postanowieniach planu dotychczasowego, które powinny znaleźć zastosowanie w sprawie.
Powołując się na powyższe wniosła o uchylenie postanowienia i stwierdzenie , że przedłożona dokumentacja jest zgodna z ustaleniami dotychczasowego planu zagospodarowania przestrzennego, które znajdują zastosowanie w ramach wszczętej procedury legalizacyjnej dot. samowoli budowlanej. W uzasadnieniu podniesiono, że wydane postanowienie uniemożliwia wydanie decyzji o legalizacji samowoli budowlanej, o którą strona wystąpiła jeszcze przed ogłoszeniem w Wojewódzkim Dzienniku Urzędowym nowego planu zagospodarowania przestrzennego. W świetle postanowień dotychczasowego planu nie było przeszkód dla stwierdzenia zgodności realizowanej inwestycji z ustaleniami tego planu. Na ustaleniach dotychczasowego planu bazowały decyzje wydawane dotychczas w sprawie. Utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia spowoduje wydanie odmownej decyzji legalizacyjnej, którą inwestor będzie musiał zaskarżać. Miejscowe plany zagospodarowania są przepisami prawa miejscowego, nie zawierają jednak żadnych regulacji intertemporalnych. W ocenie odwołującego właściwe w świetle art. 34 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz regulacji art. 7 oraz art. 8 kpa jest zastosowanie do spraw wszczętych przed wejściem w życie obecnego planu zagospodarowania postanowień planu dotychczasowego.
Uzupełniając swoje zażalenie odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania lub orzeczenie co do istoty sprawy, podnosząc, że postanowienie zostało wydane z naruszeniem zasad postępowania wskazanych w art. 6,7,8,9,16 kpa 107 § 3 kpa. Wskazano, że po wszczęciu postępowania legalizacyjnego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego ostateczną decyzją z dnia 30 września 2003r. nakazał inwestorowi wykonanie opisanych w decyzji obowiązków. Po wykonaniu wszystkich obowiązków inwestor wystąpił do właściwego organu o wydanie zaświadczenia w przedmiocie zgodności inwestycji z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego. Jednakże zaświadczenie takie nie zostało wydane w dacie złożenia wniosku i wykonania nałożonych obowiązków. Natomiast organ wydał postanowienie stwierdzające niezgodność z nowym planem uchwalonym w dniu 28 listopada 2003r i ogłoszonym w Dzienniku Urzędowym Województwa w dniu 20 lutego 2004r. Skarżący podniósł, że w tej sytuacji organ działał niezgodnie z prawem, bowiem istniało postanowienie ostateczne wydane przed datą uchwalenia planu i wiązało ono strony postępowania oraz organ, który je wydał. Strona wykonała swoje obowiązki przed datą 20 lutego 2004r., tj przed dniem opublikowania nowego planu zagospodarowania przestrzennego w Dzienniku Urzędowym.
Niezależnie od powyższego skarżący podniósł, że oceny skutków samowoli budowlanej- w tym przypadku zgodności z planem miejscowym należy dokonywać według postanowień planu z daty powstania tej samowoli. Zatem ocena zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego winna dotyczyć planu w którym ta samowola powstała.
W przedmiotowej sprawie, jak zarzucił skarżący, organ nie przeprowadził należytego postępowania wyjaśniającego i dowodowego, zapominając, że ostateczne postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 października 2003r. stanowiło promesę do załatwienia sprawy zgodnie z zasadą trwałości decyzji ostatecznej oraz zasadami praworządności i pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa.
Po rozpatrzeniu niniejszego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 4 sierpnia 2004 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał na treść art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane / tekst jednolity Dz. U. z 2003r., nr 207, poz. 2016 ze zm./, zgodnie z którym właściwy organ nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Jeżeli budowa:
1/ jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności:
a/ z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo
b/ z ustaleniami ostatecznej , w dniu wszczęcia postępowania , decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,
2/ nie narusza przepisów , w tym techniczno- budowlanych , w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem
- właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych / art. 48 ust. 2/.
W postanowieniu wstrzymującym prowadzenie robót budowlanych ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie:
1/ zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej , w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego;
2/ dokumenty, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1,2 i 4 oraz ust. 3 ustawy; do projektu architektoniczno- budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2 ustawy.
Wykonując nałożony obowiązek strona zwróciła się do Prezydenta Miasta o wydanie zaświadczenia, którym mowa z art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy. Po rozpatrzeniu wniosku organ I instancji wydał zaświadczenie , że realizacja robót budowlanych jest częściowo niezgodna z ustaleniami aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kolegium ustaliło, że organ I instancji trafnie przyjął iż wydając zaświadczenie zobowiązany jest do oceny zgodności budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w momencie wydawania zaświadczenia. Organ II instancji wskazał, że za taką interpretacją przemawia zarówno wykładnia gramatyczna , jak i systemowa przepisu art. 48 ust. 3. Z treści art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy wynika, że zaświadczenie wójta/ burmistrza/ prezydenta miasta dotyczy zgodności budowy z dwoma innymi aktami: z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego albo z ostateczną , w dniu wszczęcia postępowania , decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Alternatywa rozłączna użyta w treści tego przepisu jednoznacznie przemawia za wnioskiem, że zgodność budowy może być oceniana albo z planem miejscowym albo z decyzją o warunkach zabudowy. Regulacja ta jest spójna z ustawą z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która stanowi, że ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego / art. 4 ust. 1 /. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania określenie sposobów zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy / art. 4 ust. 2, art. 59 ust. 1 i art. 64 ust. 1 ustawy/.
W dalszym ciągu swoich rozważań organ II instancji ustalił, że przyjęcie rozłączności obu przesłanek prowadzi do uznania, iż zwrot " w dniu wszczęcia postępowania" dotyczy wyłącznie przesłanki drugiej to jest decyzji o warunkach zabudowy terenu. W przypadku gdyby ustawodawca chciał aby budowa, której dotyczy postępowanie legalizacyjne była badana w zakresie jej zgodności z postanowieniami planu obowiązującego w momencie wszczęcia postępowania legalizacyjnego przepis art. 48 ust. 3 pkt 1 prawa budowlanego musiałby mieć brzmienie, "zaświadczenie o zgodności budowy w dniu wszczęcia postępowania z a/ ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego" albo b/ ostateczną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Firma A Spółka z o. o. w Ł. wniosła skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o jego uchylenie i przyznanie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił stan faktyczny sprawy związany z rozpoczęciem procedury legalizacyjnej samowoli budowlanej, na mocy której postanowieniem z dnia 20 października 2003r. został zobowiązany do przedłożenia zaświadczenia właściwego organu administracji o zgodności obiektu z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Z wnioskiem o wydanie takiego zaświadczenia skarżący wystąpił do Urzędu Miasta w dniu 12 lutego 2004r. i zaświadczenie wydane zostało w dniu 7 kwietnia 2004r. Skarżący zarzucił, że w wyniku wydania zaskarżonego postanowienia , doszło do naruszenia art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w związku z ust. 2 pkt 1tej ustawy. Zgodnie z brzmieniem tych przepisów w momencie wydania postanowienia przez Prezydenta Miasta / 7 kwiecień 2004r/ żaden z nich nie wskazywał, że zaświadczenie takie ma być zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym w dacie wydania zaświadczenia. Skarżąca podtrzymała swoje stanowisko, że zgodność obiektu należy oceniać według planu zagospodarowania przestrzennego w dniu wszczęcia postępowania legalizacyjnego. Podmiot wszczynający procedurę legalizacyjną podejmuje stosowne decyzje w oparciu o obowiązujące w tym momencie akty prawne. Późniejsza zmiana tych aktów nie może działać na jego niekorzyść, gdyż byłoby to równoznaczne z działaniem prawa wstecz. Według skarżącego zaświadczenie organu I instancji powinno zostać wydane w zgodzie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania , ale na dzień wszczęcia procedury legalizującej budowę. Ponadto skarżąca wskazała, że postanowienie organu I instancji odnosi się do przedłożonej dokumentacji architektoniczno- budowlanej, a nie jak wymaga tego przepis art. 48 ust. 3 pkt 1 prawa budowlanego do obiektu budowlanego. Zaświadczenie powinno mówić zatem o zgodności obiektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a nie o zgodności dokumentacji architektoniczno- budowlanej z tym planem.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.
W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę, organ II instancji w szczególności wskazał, że nie ma podstaw do przyjęcia, że zaświadczenie, o którym mowa w art. 48 ust. 3 pkt 1 prawa budowlanego powinno odnosić się do stanu z momentu wszczęcia postępowania legalizacyjnego. Z istoty zaświadczenia wynika, że potwierdza ono określone fakty lub stan prawny istniejące w momencie jego wydawania / art. 217 i nast. Kpa/. Według organu nie można zgodzić się też z wnioskiem skarżącej, że zmiana stanu prawnego po wszczęciu postępowania nie może działać na niekorzyść strony, gdyż byłoby to " równoznaczne z działaniem prawa wstecz". Organ wskazał, że istota stosowania norm prawa administracyjnego polega na wiążącym ustaleniu konsekwencji prawnych danego stanu faktycznego właśnie na moment orzekania. Może więc się zdarzyć, że w trakcie postępowania strona utraci- w związku ze zmianą stanu prawnego- możliwość nabycia uprawnienia, o które wnosiła. Stosowanie w takim przypadku nowej regulacji / tj. tej która obowiązuje w momencie orzekania i nie obowiązywała w momencie wszczęcia postępowania/ nie jest działaniem prawa wstecz, lecz wiąże się z tzw. zasadą bezpośredniego działania nowej ustawy. Odnosząc się do ostatniego argumentu skargi organ II instancji podał, że art. 48 ust. 3 pkt 1 prawa budowlanego dotyczy zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 3 pkt 6 prawa budowlanego przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Weryfikacja jej zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z istoty rzeczy musi odnosić się do dokumentacji architektoniczno- budowlanej wykonywanych robót. Tylko ten rodzaj dokumentu umożliwia ocenę realizowanego przedsięwzięcia. Odwołanie się do obiektu budowlanego- na co powołuje się skarżący- prowadzić mogłoby do sytuacji, w której wstrzymanie robót, wykonywanych bez pozwolenia na budowę , następuje w momencie gdy jest zrealizowana jedynie część inwestycji i ta część zajmuje powierzchnię zgodną z ustaleniami planu. Po wydaniu zaświadczenia o zgodności inwestycji opartego o np. zbadanie wielkości obiektu, inwestor kontynuowałby roboty budowlane, zgodnie z dokumentacją architektoniczno- budowlaną i w konsekwencji powstałby obiekt przekraczający dopuszczalną zabudowę w planie miejscowym, co doprowadziłoby do obejścia art. 48 prawa budowlanego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm./, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skargę uznać należy za nieuzasadnioną, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Z zasady, że sąd administracyjny ocenia zgodność z prawem wynika konsekwencja co do tego, iż sąd ten rozważa prawo obowiązujące na dzień wydania orzeczenia jaki i stan sprawy na dzień jego wydania.
Zgodnie z art. 217§ 1kpa organ administracji publicznej wydaje zaświadczenia na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie.
Zgodnie zaś z art. 217 § 2 kpa zaświadczenie wydaje się na żądanie , jeżeli
1/ urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa
2/ osoba ubiegająca się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.
Zgodnie z art. 217 § 3 zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie siedmiu dni.
W okolicznościach niniejszej sprawy skarżący złożył wniosek w sprawie wydania zaświadczenia o zgodności obiektu z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla projektu architektoniczno- budowlanego obejmującego dokończenie robót budowlanych istniejącym budynku / stan surowy otwarty/ w związku z toczącym się postępowaniem w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w sprawie legalizacji samowoli budowlanej.
Podstawą prawną dla wydania zaświadczenia stanowił przepis art. 48 ust. 3 pkt 1 prawa budowlanego w związku z art. 48 ust. 2 . Przepisy te stanowią , że jeżeli budowa jest prowadzona bez wymaganego pozwolenia na budowę lecz jest zgodna z przepisami o planowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo z ustaleniami ostatecznej , w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu , w przypadku braku obowiązującego planu, właściwy organ nakłada obowiązek przedstawienia , w wyznaczonym terminie zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej , w dniu wszczęcia postępowania , decyzji o warunkach zabudowy, w przypadku braku planu.
Zatem w niniejszej sprawie żądanie wydania zaświadczenia opiera się na podstawie prawnej wynikającej z art. 217 § 2 pkt 1 kpa. Zaświadczenie to przewidziane w przepisach prawnych to potwierdzenie pewnego stanu rzeczy przez właściwy organ państwowy na żądanie osoby zainteresowanej., ma ono charakter urzędowy i w myśl art. 76 kpa stanowi dowód tego co zostało w nim stwierdzone. W okolicznościach niniejszej sprawy organ wydał stosowne zaświadczenie w części uwzględniające wniosek skarżącego, w części natomiast odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. Zaświadczenie, o którym mowa w art. 217 par. 1 kpa , jak to prawidłowo ustaliły organy administracji , potwierdza fakty lub stan prawny , który istnieje w dacie jego wydawania / art. 217 pa. 2 kpa/. Powoływany przepis art. 48 ust. 3 pkt 1 prawa budowlanego , stanowiący w okolicznościach sprawy podstawę prawną dla wydania zaświadczenia przez organ administracji nie wprowadza zmian w powyższym zakresie. Stanowi on bowiem o zaświadczeniu o zgodności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zgodnie z art. 48 ust. 3 pkt 1 w związku z ust. 2 pkt 1 prawa budowlanego. Zatem nie jest dopuszczalnym, aby organ administracji w dacie wydania zaświadczenia w wyżej podanym trybie był uprawniony do uwzględnienia postanowień planu, które w dacie wydania zaświadczenia nie obowiązują . Zapisy planu miejscowego z daty wszczęcia postępowania legalizacyjnego nie mogły zatem stanowić podstawy wydania zaświadczenia , skoro przepisy normujące podstawę jego wydania nie zawierają takiego uregulowania , a wręcz przeciwnie stanowią o zgodności z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego zatem. Powoływanie się przez stronę na naruszenie art. 34 ustawy z dnia 27 marca 2003r. / Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm./ o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest bezprzedmiotowe w niniejszej sprawie. Zgodnie z powyższym przepisem wejście w życie planu miejscowego powoduje utratę mocy obowiązującej innych planów zagospodarowania przestrzennego lub ich części odnoszących się do planu. Natomiast ust. 2 art. 34 stanowi, że utrata mocy obowiązującej planu miejscowego nie powoduje wygaśnięcia decyzji administracyjnych wydanych na podstawie tego planu, z zastrzeżeniem art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 2. W niniejszej sprawie przedmiotem , którego niniejsza sprawa dotyczy jest wydanie przez organ administracji zaświadczenia w trybie art. 217 i nast. Kpa. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zaświadczenie nie jest decyzją , jest to czynność faktyczna. Zmiana planu zagospodarowania w niniejszej sprawie nie spowodowała wygaśnięcia decyzji administracyjnej , natomiast organ był zobowiązany do wydania zaświadczenia o zgodności z planem stosownie do ustaleń planu z daty wydawania zaświadczenia. .
Jak to wyżej wskazano zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 7 dni. W sprawie jest bezspornym, że organ administracyjny wydał zaświadczenie w dniu 7 kwietnia 2004r. Wprawdzie w treści zaświadczenia wskazano, że wniosek o jego wydanie został złożony w dniu 25 lutego 2004r, w sytuacji gdy strona podaje , że wniosek złożyła w dniu 12 lutego 2004r , to powyższa okoliczność nie ma wpływu na rozpoznanie niniejszej sprawy. Niezależnie bowiem od daty złożenia wniosku organ wydał zaświadczenie z naruszeniem terminu, o którym mowa w art. 217 § 3 kpa. Strona nie składała skargi na bezczynność organu, która jest dopuszczalna również w sprawach o wydanie zaświadczenia. W niniejszej sprawie upływ terminu z art. 217 par. 3 kpa nie pozbawił organu możliwości wydania w sprawie zaświadczenia, jak też nie powoduje wadliwości wydanego zaświadczenia. Wskazać jednak należy, że zasada sformułowana w art. 6 kpa, zgodnie z którą organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa odnosi się również do przestrzegania terminów wyznaczonych do załatwiania spraw. Obowiązek załatwiania spraw bez zbędnej zwłoki pozostaje także w bezpośrednim związku z dyrektywami zawartymi w art. 7 i 8 kpa zobowiązującymi organy administracji publicznej do stania na straży praworządności i uwzględniania słusznego interesu obywateli. Wprawdzie skarżący w swoich zarzutach wskazywał na konieczność wydania zaświadczenia z daty wszczęcia postępowania legalizującego samowolę budowlaną , co jest stanowiskiem błędnym , to nie można wykluczyć też sytuacji , gdy wniosek o wydanie zaświadczenia został złożony przed wejściem w życie postanowień nowego planu zagospodarowania przestrzennego i w konsekwencji wykluczyć sytuacji, w której wydane zaświadczenie miałoby inną treść . Skoro przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nakazują organom administracji działać zgodnie z prawem / art. 6 kpa/, to naruszenie prawa poprzez naruszenie normy zawartej w art. 217 par. 3 może ewentualnie stanowić podstawę odpowiedzialności odszkodowawczej . Jednakże powyższe okoliczności, w tym stan faktyczny, jak i badanie przesłanek takiej odpowiedzialności nie stanowią przedmiotu rozpoznawanej sprawy.
Odnosząc się do zarzutu skargi , że zaskarżone zaświadczenie odnosi się do dokumentacji architektoniczno- budowlanej , a nie obiektu budowlanego, to Sąd podziela w całości argumenty podniesione przez organ administracji w odpowiedzi na skargę, a w szczególności stanowisko , że weryfikacja zgodności budowy z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego z istoty rzeczy odnosić się musi do dokumentacji architektoniczno- budowlanej, gdyż właśnie ten rodzaj dokumentu umożliwia ocenę realizowanego przedsięwzięcia. W niniejszej sprawie ocena i weryfikacja zgodności budowy z ustaleniami planu dla projektu architektoniczno- budowlanego dała wynik negatywny dla skarżącego. Zmiana tej oceny nie jest możliwa w świetle obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Z załączonego do akt administracyjnych odpisu planu zagospodarowania przestrzennego nr [...] z dnia 28 listopada 2003r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego centralnej części obszaru A1 ochrony uzdrowiskowej w ., wynika, że teren na którym skarżący dopuścił się samowoli budowlanej jest położony w zasięgu strefy "A" pełnej ochrony historycznej struktury przestrzennej- przedmiot ochrony stanowią – otulina zespołu urbanistycznego [...]- ochrona gabarytów w tym m.inn. dopuszczalna powierzchnia terenu przeznaczona pod zabudowę – 25%. Zatem wydanie zaświadczenia o innej treści nie było w stanie faktycznym sprawy możliwe, gdyż naruszałoby postanowienia obowiązującego planu miejscowego, skoro organ ustalił, że w dokumentacji architektonicznej powierzchnia terenu przeznaczona pod zabudowę wynosi ponad 62 %.
Mając na uwadze powyższe i fakt, że zarzuty skarżącego nie znalazły uzasadnienia w niniejszej sprawie Sąd, na mocy art. 151 wyżej wymienionej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.