II SA/Gd 419/25

II SA/Gd 419/25 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-11-05
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-06-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Dariusz Kurkiewicz
Justyna Dudek-Sienkiewicz /sprawozdawca/
Krzysztof Kaszubowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6133 Informacja o środowisku
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 110
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 listopada 2025 r. sprawy ze skargi A z siedzibą w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 11 kwietnia 2025 r., nr SKO .460.1.2025 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przedłużenia ważności decyzji dotyczącej środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku na rzecz A z siedzibą w K. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (zwana dalej skarżącą lub spółką) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 11 kwietnia 2025 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przedłużenia ważności decyzji dotyczącej środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia.
Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:
W dniu 10 czerwca 2024r. A. Sp. z o. o. wystąpiła do Wójta Gminy K. z wnioskiem o wydanie postanowienia stwierdzającego, że aktualne są warunki realizacji przedsięwzięcia pn. "Budowa gospodarstwa drobiarskiego o kierunku chów kur niosek wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach nr [...]-[...] w m. K., gm. K.", określone w decyzji Wójta Gminy K. z dnia 30 listopada 2018r. nr GPS.6220.4.2018.18.PE o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia oraz w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gdańsku z dnia 28 września 2018r. nr EDOŚ-Gd-WOO.4221.44.2018 MJ.l o uzgodnieniu realizacji i określeniu warunków realizacji ww. przedsięwzięcia.
Postanowieniem z dnia 27 grudnia 2024 r., doręczonym spółce w dniu 30 grudnia 2024 r., Wójt Gminy K., na podstawie art. 72 ust. 4 i 4a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2024 r., poz. 1112), zwanej dalej ustawą, przedłużył ważność wydanej przez siebie decyzji z dnia 30 listopada 2018r. nr GPS.6220.4.2018.18.PE o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia pn. "Budowa gospodarstwa drobiarskiego o kierunku chów kur niosek wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach nr [...]-[...] w m. K., gm. K." (dalej zwanej w skrócie decyzją środowiskową).
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku, po rozpatrzeniu zażaleń wniesionych przez A. F., M. S., D. S., M. G., K. G., opisanym na wstępie postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2025 r. nr SKO.460.1.2025, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572) – zwanej dalej k.p.a., uchyliło postanowienie Wójta Gminy K.z dnia 27 grudnia 2024 r. i umorzyło postępowanie pierwszej instancji.
Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 72 ust. 3 ustawy, decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1, oraz zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1a. Złożenie wniosku lub dokonanie zgłoszenia następuje w terminie 6 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna, z zastrzeżeniem ust. 4 i 4b.
Natomiast w myśl art. 72 ust. 4 ustawy, złożenie wniosku lub dokonanie zgłoszenia może nastąpić w terminie 10 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna, o ile strona, która złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, lub podmiot, na który została przeniesiona ta decyzja, otrzymali, przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 3, od organu, który wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach w pierwszej instancji, stanowisko, że aktualne są warunki realizacji przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub postanowieniu, o którym mowa w art. 90 ust. 1, jeżeli było wydane. Zajęcie stanowiska następuje na wniosek uwzględniający informacje na temat stanu środowiska i możliwości realizacji warunków wynikających z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub postanowienia, o którym mowa w art. 90 ust. 1, jeżeli było wydane. Wniosek o zajęcie stanowiska, że aktualne są warunki realizacji przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, składa się do organu nie wcześniej niż po upływie 5 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna.
Z powyższych przepisów wynika, że możliwe jest przedłużenie terminu obowiązywania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach do 10 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna. Warunkiem takiej prolongaty jest wydanie przez organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach postanowienia, w którym stwierdzi, że warunki realizacji przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub postanowieniu w ramach ponownej oceny oddziaływania na środowisko są aktualne. Co istotne, ustawodawca w art. 72 ust. 4 w zw. z art. 72 ust. 3 ustawy zakreślił ścisły termin materialnoprawny, który wyznacza okres, w którym może nastąpić ukształtowanie praw lub obowiązków jednostki w ramach administracyjnego stosunku materialnego. Termin ten nie może być ze swej istoty przedłużany czy też przywracany. Zatem postanowienie zawierające stanowisko organu, że aktualne są warunki realizacji przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może być wydane i doręczone wnioskodawcy wyłącznie w terminie 6 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna (por. wyrok WSA w Olsztynie z 15 kwietnia 2021r. sygn. akt II SA/Ol 132/21 i NSA z dnia 20 stycznia 2023r. sygn. akt III OSK 6467/22).
Kolegium wskazało, że decyzja środowiskowa stała się ostateczna w dniu 28 grudnia 2018r. Termin 6-letni do uzyskania stanowiska, że aktualne są warunki realizacji przedsięwzięcia upłynął w dniu 28 grudnia 2024r. W przedmiotowej sprawie organ I instancji wydał postanowienie w dniu 27 grudnia 2024r. Jednakże jego doręczenie spółce nastąpiło już w dniu 30 grudnia 2024r., a zatem po upływie sześcioletniego terminu wyznaczonego przez ustawodawcę. W związku z tym zachodziła przesłanka do umorzenia postępowania przez Kolegium ze względu na upływ przewidzianego przez ustawodawcę 6 letniego terminu na uzyskanie postanowienia zawierającego stanowisko, że aktualne są warunki realizacji przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Skargę do tutejszego Sądu na powyższe postanowienie wniosła A. sp. z o.o., wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu spółka zarzuciła naruszenie art. 72 ust. 4 ustawy poprzez przyjęcie, że spółka nie uzyskała stanowiska organu pierwszej instancji, że aktualne są warunki realizacji przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w terminie 6 lat od dnia w którym decyzja ta stała się ostateczna.
Zdaniem spółki, stanowisko Kolegium jest skrajnie formalistyczne i prowadzi do błędnego rozumienia art. 72 ust. 3 i ust. 4 ustawy. W art. 72 ustawy w wielu miejscach stanowi się o uprzedniej potrzebie uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W ust. 1 stanowi się o konieczności wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed uzyskaniem 27 różnych rodzajów decyzji administracyjnych. W ust. 2 jest mowa o "wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub jej zmiany". Z kolei w ust. 4 jest mowa o konieczności otrzymania postanowienia przez wnioskodawcę. Z form zastosowanych w wymienionych ustępach art. 72 ustawy jasno wynika, że ustawodawca używa zamiennie sformułowań "otrzymać", "uzyskać", "wydać". Brak jest podstaw do przyjęcia zawężającej interpretacji, zgodnie z którą z terminu "otrzymać" użytego w art. 72 ust. 4 należy wywieść obowiązek organu do doręczenia postanowienia przed upływem sześcioletniego okresu określonego w ust. 3. W orzecznictwie NSA niekwestionowany jest pogląd, iż doręczenie jest jedynie czynnością materialnotechniczną (vide np. wyrok NSA z dn. 6 marca 2012 r. OSK 328/11).
W momencie wydania postanowienie nie było dotknięte żadną wadą. Było całkowicie zgodne z prawem materialnym i nie doszło do żadnego naruszenia przepisów proceduralnych w postępowaniu prowadzącym do jego wydania. Co więcej, gdyby organ administracyjny wybrał inny, prawem dopuszczony, szybszy o jeden dzień sposób doręczenia postanowienie byłoby ono również skuteczne według SKO. Tymczasem z aksjologii prawa wynika, że wadliwość orzeczenia musi istnieć w chwili jego wydania, tj. podpisania przez osobę upoważnioną. W niniejszej sprawie taka wadliwość w momencie wydania nie zachodziła, co Kolegium potwierdziło. Dopiero wybór jednego ze sposobów doręczenia miałby powodować wsteczną wadliwość samego orzeczenia. Czynność materialnotechniczna mająca miejsce po wydaniu w pełni legalnego orzeczenia miałaby powodować wadliwość postanowienia ze skutkiem wstecznym. Jest to rozumowanie nielogiczne i sprzeczne z podstawowymi założeniami systemu prawnego.
W przedmiotowym postępowaniu spółka uzyskała stosowne stanowisko organu pierwszej instancji potwierdzające, iż nie zmieniły się warunku określone w decyzji Wójta Gminy K. z dnia 30 listopada 2018 r. o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ stwierdził również, że przedmiotowy stan faktyczny zaistniał przed upływem terminu o którym mowa w art. 72 ust. 3 ustawy. W tym stanie rzeczy warunek określony w art. 72 ust. 4 ustawy należy uznać za spełniony.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.
W piśmie procesowym z dnia 15 lipca 2025 r. uczestnik postępowania M.S. wniósł o oddalenie skargi podzielając stanowisko Kolegium, że uzyskanie przez spółkę stanowiska Wójta Gminy K. nastąpiło po upływie 6-letniego terminu określonego w art. 72 ust. 4 ustawy. Uczestnik postępowania wskazał, że zgodnie z art. 110 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Kontrolując legalność zaskarżonego postanowienia w tak zakreślonych ramach Sąd stwierdził, że zarzuty skargi okazały się uzasadnione.
Podstawą prawną zaskarżonego postanowienia są przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2024 r., poz. 1112), zwanej dalej jak dotychczas ustawą. Zgodnie z art. 72 ust. 3 ustawy, decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1, oraz zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1a. Złożenie wniosku lub dokonanie zgłoszenia następuje w terminie 6 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna, z zastrzeżeniem ust. 4 i 4b. Zgodnie z art. 72 ust. 4 ustawy złożenie wniosku lub dokonanie zgłoszenia może nastąpić w terminie 10 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna, o ile strona, która złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, lub podmiot, na który została przeniesiona ta decyzja, otrzymali, przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 3, od organu, który wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach w pierwszej instancji, stanowisko, że aktualne są warunki realizacji przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub postanowieniu, o którym mowa w art. 90 ust. 1, jeżeli było wydane. Zajęcie stanowiska następuje na wniosek uwzględniający informacje na temat stanu środowiska i możliwości realizacji warunków wynikających z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub postanowienia, o którym mowa w art. 90 ust. 1, jeżeli było wydane. Wniosek, o którym mowa w zdaniu drugim, składa się do organu nie wcześniej niż po upływie 5 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna. Przy czym stosownie do art. 72 ust. 4a ustawy, zajęcie stanowiska następuje w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie.
Z powyższych przepisów wynika, że możliwe jest przedłużenie terminu obowiązywania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach do 10 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna. Warunkiem takiej prolongaty jest "otrzymanie" przez wnioskodawcę postanowienia, w którym organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdzi, że warunki realizacji przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub postanowieniu w ramach ponownej oceny oddziaływania na środowisko są aktualne.
Bezsporne jest w sprawie, że decyzja Wójta Gminy K. z dnia 30 listopada 2018r. nr GPS.6220.4.2018.18.PE o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia stała się ostateczna w dniu 28 grudnia 2018 roku oraz że 6-letni termin do otrzymania stanowiska, że aktualne są warunki realizacji przedsięwzięcia, upłynął w dniu 28 grudnia 2024 roku. Okolicznością niekwestionowaną przez strony jest również fakt, że postanowienie o aktualności warunków realizacji przedsięwzięcia wydane zostało w dniu 27 grudnia 2024 r., a zatem przed upływem powyższego terminu, oraz że zostało doręczone spółce w dniu 30 grudnia 2024 r., tj. po upływie ww. terminu.
Spór w sprawie dotyczy tego, czy w świetle powyższych regulacji, wystarczy, że postanowienie zawierające stanowisko organu, że aktualne są warunki realizacji przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zostanie wydane wnioskodawcy w terminie 6 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna, czy też w terminie tym postanowienie to powinno zostać nie tylko wydane, ale również doręczone wnioskodawcy. Rozstrzygnięcie tej kwestii wymaga interpretacji pojęcia "otrzymać", jakim posługuje się art. 72 ust. 4 ustawy.
W postępowaniu administracyjnym, regulowanym przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572) – zwanej dalej k.p.a., sprawy są – co do zasady – załatwiane poprzez wydanie decyzji lub postanowienia albo poprzez podjęcie przez organ czynności materialno-technicznej albo mogą być również załatwiane milcząco. Organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji lub postanowienia, które rozstrzyga sprawę co do istoty, według stanu prawnego i faktycznego na dzień wydania decyzji lub postanowienia.
Elementy obligatoryjne postanowienia wymienia art. 124 k.p.a. Zgodnie z § 1, postanowienie powinno zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę jego wydania, oznaczenie strony lub stron albo innych osób biorących udział w postępowaniu, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego, oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania. Zgodnie z § 2, postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie.
Zgodnie z art. 109 k.p.a. decyzję doręcza się stronom na piśmie (§ 1). W przypadkach wymienionych w art. 14 § 2 decyzja może być stronom ogłoszona ustnie (§ 2). Natomiast w myśl art. 110 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Przepisy art. 109 i 110 k.p.a. mają odpowiednie zastosowanie do postanowień, co wynika z art. 126 k.p.a.
W ocenie Sądu art. 110 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. nie uprawnia do generalnego wniosku, że skutki prawne wydanego postanowienia w żadnym wypadku nie mogą rozciągać się na okres przed jego doręczeniem. Należy odróżnić dwa pojęcia - wydanie postanowienia i skuteczne doręczenie stronie postanowienia (wejście postanowienia do obrotu prawnego). Wydanie postanowienia jest czynnością procesową organu administracji publicznej polegającą na podpisaniu postanowienia zawierającego wymagane przez prawo elementy. W związku z tym datą wydania postanowienia jest data jego podpisania przez osobę upoważnioną do jego wydania, przy czym w razie wątpliwości datą podpisania postanowienia jest data umieszczona na postanowieniu. Z chwilą podpisania postanowienia mamy do czynienia z wydaniem postanowienia w sensie procesowym co oznacza załatwienie sprawy przez organ administracji. Oznacza to, że postanowienie istnieje, a dzień jego wydania jest miarodajny dla oceny jego podstawy prawnej i faktycznej. Ponadto tylko istniejące postanowienie może być skutecznie doręczone. Nie można mówić, że przed doręczeniem nie ma postanowienia. Doręczenie postanowienia zgodnie z art. 110 k.p.a. powoduje jego wejście do obrotu prawnego, rozpoczyna bieg terminu do wniesienia środków zaskarżenia. (por. wyroki NSA z 4 sierpnia 2022 r., sygn. akt III OSK 7246/21, z 26 października 2016 r., sygn. akt II FSK 3064/14).
Postanowienie rozpoczyna zatem swój byt prawny z chwilą jego sporządzenia, doręczenie ma zaś na celu zakomunikowanie stronie zawartego w nim rozstrzygnięcia, które następuje w chwili złożenia na postanowieniu podpisu osoby uprawnionej. Nie można podzielić poglądu, że w okresie pomiędzy datą sporządzenia postanowienia a momentem jego zakomunikowania stronie sprawa nie została zakończona (nie zakończone zostało postępowanie administracyjne). W postępowaniu administracyjnym załatwienie sprawy poprzedza moment, w którym strona ma możliwość zapoznania się z rozstrzygnięciem.
Również doktryna akceptuje wyjątkowe, motywowane słusznym interesem strony postępowania administracyjnego, rozszerzenie skutków decyzji sporządzonej przez organ administracji publicznej, przed jej doręczeniem (komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego pod red. prof.dr.hab. R.Hausera, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2021, str. 980). W powołanym w tym komentarzu wyroku z dnia 6 listopada 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1227/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że cyt. "W przypadku wszelkich decyzji dających stronie uprawnienie, zezwolenie przyznane z określoną datą, jeżeli decyzja została wprowadzona do obrotu prawnego później, /po tej dacie/ i nie została wzruszona, należy uznać, że uprawnienie powstało z datą określoną w decyzji. Pogląd odmienny skutkowałby przyjęciem, że pierwszy okres, na który opiewa zezwolenie /przed doręczeniem/ w istocie zezwoleniem nie jest i jeśli strona w tym okresie działała zgodnie z zezwoleniem - to działała bezprawnie. Sytuacje takie mogą się zdarzać nie tylko na gruncie przepisów ustawy o transporcie drogowym i przewidzianych nią zezwoleń, ale także na gruncie wielu innych ustaw przewidujących konieczność uzyskania zezwoleń na różne działania. Przyjęcie zasady, że działania strony podjęte w okresie objętym decyzją "zezwoleniową" przed jej doręczeniem są bezprawne także wtedy, gdy już ustalono, że decyzja została doręczona i jest prawomocna nie wydaje się trafne."
W ocenie Sądu powyższy pogląd jest aktualny w okolicznościach tej sprawy, gdy przedmiotem postanowienia wydawanego na wniosek inwestora jest przedłużenie okresu "obowiązywania" decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wydanie postanowienia stwierdzającego, że aktualne są warunki realizacji przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach powoduje przedłużenie okresu "obowiązywania" decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jeżeli wiadomo, że postanowienie to zostało wprowadzone do obrotu prawnego i stało się prawomocne, niezależnie od daty jego doręczenia. Jeżeli więc ocena istnienia uprawnienia dokonywana jest po wprowadzeniu postanowienia do obrotu prawnego, kiedy jest już pewne, że postanowienie to potwierdzające aktualność warunków realizacji przedsięwzięcia określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zostało wydane i doręczone, to brak jest podstaw do przyjęcia, że w okresie przed doręczeniem postanowienia uprawnienia jednak nie było. Art. 110 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. stanowi jedynie, że organ administracji jest związany postanowieniem od chwili doręczenia lub ogłoszenia. Do tej chwili istnienie uprawnienia jest niepewne. Po dacie doręczenia postanowienia stronie, organ nie może już samodzielnie go zmieniać, bez uruchomienia stosownych procedur przewidzianych w k.p.a. Nie oznacza to jednak, że potwierdzenie aktualności warunków realizacji przedsięwzięcia określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dokonane w wydanym postanowieniu do chwili jego doręczenia stronie w ogóle nie istniało.
W świetle powyższych rozważań stwierdzić należy, że wynikający z art. 72 ust. 4 ustawy 6-letni termin na "otrzymanie" postanowienia zostanie dochowany, jeżeli przed jego upływem organ załatwi sprawę poprzez wydanie postanowienia stwierdzającego, że aktualne są warunki realizacji przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub postanowieniu. Doręczenie stronie tego postanowienia jest warunkiem wejścia postanowienia do obrotu prawnego, nie determinującym jednak daty otrzymania przez inwestora postanowienia zawierającego stanowisko organu co do aktualności warunków realizacji przedsięwzięcia określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Datą otrzymania tego postanowienia jest data jego wydania, z tą bowiem datą następuje załatwienie sprawy.
Stanowisko to znajduje poparcie w doktrynie, w której wskazuje się, że w celu przedłużenia sześcioletniego terminu postanowienie, o którym mowa powyżej, musi zostać wydane przed jego upływem – tak W. Jacyno, J. Rewkowska [w:] T. Filipowicz, A. Plucińska-Filipowicz. M. Wierzbowski (red.), Ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Komentarz, wyd. 3, 2024, art. 72.
Nie można zatem zgodzić się z Kolegium, że to data doręczenia postanowienia spółce, a nie data wydania postanowienia organu I instancji, decydowała o dochowaniu terminu, o którym mowa. Zasadny okazał się tym samym podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 72 ust. 4 ustawy. Kolegium w konsekwencji błędnej wykładni art. 72 ust. 4 ustawy, błędnie zastosowało art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylając postanowienie organu I instancji i umarzając postępowanie w całości. Prawidłowa wykładnia art. 72 ust. 4 ustawy prowadzi do wniosku, że w niniejszej sprawie spółka (inwestor) otrzymała postanowienie organu I instancji stwierdzające, że aktualne są warunki realizacji przedsięwzięcia określone w decyzji środowiskowej przed upływem 6-letniego terminu, o którym mowa w powyższym przepisie, a zatem organ odwoławczy powinien był merytorycznie rozpatrzyć sprawę na skutek wniesionych zażaleń.
Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie. Ponownie rozpatrując sprawę Kolegium rozpatrzy sprawę merytorycznie.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. oraz art. 205 § 1 p.p.s.a. zasądzając na rzecz skarżącej spółki kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.