II SA/Gd 414/07

II SA/Gd 414/07 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2007-07-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-05-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Andrzej Przybielski /przewodniczący/
Katarzyna Krzysztofowicz
Krzysztof Ziółkowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Przybielski Sędziowie: Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski (spr.) Protokolant Sekretarz Sądowy Małgorzata Kuba po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2007 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie pomocy w postaci posiłków oddala skargę.
Uzasadnienie
We wniosku z dnia 7 stycznia 2007 r. o podwyższenie zasiłku celowego na zakup posiłku lub żywności z wysokości 100 zł do kwoty 200 zł miesięcznie. Żądanie uzasadniono podwyższeniem cen żywności w 2007 r.
Kierownik Dzielnicowego Ośrodka Pomocy Społecznej decyzją z dnia 9 lutego 2007 r., nr [...], odmówił przyznania J. S. pomocy społecznej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał na wyniki aktualizacji rodzinnego wywiadu środowiskowego oraz formy i wysokości udzielonej pomocy społecznej. W 2007 r. wnioskodawca otrzymał zasiłki celowe, tj. na mocy decyzji nr [...] z 11 stycznia 2007 r. w miesiącach styczniu, lutym, marcu, kwietniu, maju i czerwcu 100,00 zł na każdy miesiąc na zakup posiłku lub żywności w ramach Programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" oraz dodatkowo na mocy decyzji nr [...] dnia 11 stycznia 2007 r. w miesiącach styczniu, lutym i marcu 100,00 zł na każdy miesiąc na zakup żywności. Ponadto wnioskodawca pobiera zasiłek stały z tytułu niepełnosprawności, przyznany w wysokości 444,00 zł miesięcznie, z którego kwota 266,40 zł miesięcznie jest potrącana tytułem alimentów. W ocenie organu systematyczne wsparcie udzielane przez Ośrodek Pomocy Społecznej w postaci zasiłków celowych na zakup posiłków lub żywności oraz zasiłek stały, powinno pozwolić wnioskodawcy na zakup obiadów we własnym zakresie. Podkreślono również, iż wnioskodawcy systematycznie udzielana jest pomoc na zaspokojenie wydatków mieszkaniowych, środki czystości, zakup leków i koszty przejazdów. Jednocześnie organ wskazał na ograniczony charakter możliwości finansowych pomocy społecznej, które muszą zaspokoić niezbędne potrzeby bytowe wszystkich zgłaszających się potrzebujących i dlatego pomoc jest udzielana osobom i rodzinom w najtrudniejszej sytuacji i w takim zakresie jaki jest możliwy w danym momencie.
W odwołaniu od wskazanej decyzji skarżący wskazał, iż zrezygnował z kartek obiadowych, a obecnie nie jest w stanie wyżywić się za otrzymywaną kwotę 100 zł miesięcznie tytułem zasiłku celowego w sytuacji podniesienia cen żywności o 15-20%. Odwołanie umotywowano odmowną decyzją o przyznaniu pomocy społecznej w postaci zasiłku celowego na zakup przedmiotów gospodarstwa domowego - talerzy czy kuchenki elektrycznej, bez których nie jest w stanie samodzielnie przyrządzać sobie posiłki. Ponadto, wniesiono o przywrócenie kartek na obiad.
Po rozpoznaniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 27 kwietnia 2007 r., sygn. akt [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podniesiono, że skarżący już od 2006 r. korzystał z udzielanej przez organ pierwszej instancji pomocy społecznej w zakresie przyznawanych zasiłków celowych na posiłki lub żywność, wydatki mieszkaniowe, zakup opału, kosztów leku i leczenia kosztów przejazdu zakup środków czystości oraz bielizny pościelowej. Podkreślono, iż organ pierwszej instancji obejmuje skarżącego wszechstronną pomocą społeczną, a zaskarżona decyzja o odmowie udzielenia pomocy nie narusza prawa.
W skardze na wskazaną decyzję podniesiono, że organ naruszył prawo odmawiając udzielenia skarżącemu jednego posiłku dziennie. Ponadto, skarżący zarzucił organowi powoływanie się w rozstrzygnięciu na, nie mające znaczenia w przedmiotowej sprawie, udzielone zasiłki celowe na opał, pokrycie kosztów przejazdu i zakupu lekarstw.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalanie podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje:
Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji są zgodne z prawem.
Zdaniem Sądu organy administracji obu instancji rozstrzygając sprawę dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, prowadziły postępowanie w zgodzie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego oraz zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego.
W świetle art. 39 ust. 2 ustawy z dnia z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. nr 64, poz. 593 ze zm.) zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu.
Na decyzję organu w przedmiocie zasiłku celowego mają wpływ zasady ogólne, wyrażone w art. 2, 3 i 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. nr 64, poz. 593 ze zm.). Wynika z tego, ze przyznany stronie zasiłek celowy ma wystarczyć na zaspokojenie jej niezbędnych potrzeb bytowych, lecz tylko przy uwzględnieniu interesu strony, pod warunkiem, że nie koliduje on z słusznym interesem społecznym.
Za bezsporne w przedmiotowej sprawie należy uznać spełnianie kryteriów ustawowych do ubiegania się skarżącego o przyznanie zasiłku celowego. Natomiast decyzja o przyznaniu zasiłku celowego ma charakter uznaniowy, organ nie jest zobligowany do przyznawania powyższej pomocy przy każdym spełnieniu przesłanek.
Zatem samo spełnianie kryteriów ustawowych nie oznacza przyznania osobie zainteresowanej zasiłku celowego, ponieważ organ może, ale nie musi, przyznać świadczenie. Jeżeli organ pomocy społecznej ocenił z jednej strony sytuację materialną oraz potrzeby strony, a z drugiej własne możliwości finansowe i uznał, że nie istnieje możliwość przyznania stronie zasiłku celowego, co dokonano w uzasadnieniu zaskarżonym rozstrzygnięciu, to decyzji takiej nie można zarzucić naruszenia prawa (wyrok WSA w Warszawie z dnia14 lutego 2006 r., I SA/Wa 1825/05, LEX nr 194040).
Badając okoliczności danej sprawy, szczególnie pod względem udzielonej uprzednio pomocy społecznej, wniosek skarżącego o przyznanie pomocy w postaci posiłków - obiadów w barze nie stanowi, w ocenie Sądu, niezbędnej potrzeby bytowej.
Jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, skarżący w chwili wszczęcia postępowania otrzymywał pomoc społeczną w postaci zasiłków celowych na zakup posiłku lub żywności w łącznej kwocie 200 zł na miesiąc. Na mocy decyzji nr [...] z 11 stycznia 2007 r. od stycznia do czerwca otrzymywał 100,00 zł na każdy miesiąc na zakup posiłku lub żywności w ramach Programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania", natomiast na mocy decyzji nr [...] z dnia 11 stycznia 2007 r. od stycznia do marca 100,00 zł na każdy miesiąc na zakup żywności.
W ocenie Sądu, przy systematycznym udzielaniu skarżącemu przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej pomocy w postaci zasiłków celowych na zakup żywności, wydanie w przedmiotowej sprawie decyzji pozytywnej stanowiłoby naruszenie interesu publicznego. Należy podkreślić, iż organ rozpoznając wniosek o przyznanie pomocy w postaci posiłków - obiadów w barze musi mieć na względzie nie tylko interes osoby wnioskującej, który w przedmiotowej sprawie nie wymaga udzielenia dodatkowej pomocy, lecz także interesy innych osób będących w trudnej sytuacji materialnej.
Natomiast w myśl przepisu art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) pomoc doraźna albo okresowa w postaci jednego gorącego posiłku dziennie przysługuje osobie, która własnym staraniem nie może go sobie zapewnić. Pomoc ta ma charakter nadzwyczajny i nie może w świetle okoliczności przedmiotowej sprawy zostać udzielona skarżącemu, ponieważ nie spełnia on przesłanek uzyskania takowej pomocy.
Wskazane formy pomocy społecznej w postaci zasiłków celowych na zakup posiłków lub pożywienia w wysokości 200 zł miesięcznie, jakie skarżący otrzymywał zapewniły mu, zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 powyższej ustawy, zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwiło życie w warunkach odpowiadających godności człowieka w zakresie wyżywienia. Ewentualne pozytywne rozstrzygnięcie sprawy przez organy spowodowałoby wydanie decyzji wadliwej. Zatem w pełni bezzasadny jest zarzut naruszenia prawa przez organ II instancji podniesiony w skardze.
Natomiast wskazywanie w treści decyzji administracyjnych wszystkich form i postaci udzielania pomocy skarżącemu ma na tyle istotne znaczenie, iż pozwala ocenić, w jakim stopniu dana osoba jest otoczoną pomocą społeczną. Ma to istotny związek z ograniczonym charakterem możliwości finansowych, które muszą zaspokoić niezbędne potrzeby bytowe osobom i rodzinom w najtrudniejszej sytuacji.
Mając to na względzie stwierdzić należy, że rozpatrując niniejszą sprawę organ odwoławczy prawidłowo wydał decyzję na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu jej wydania. Ponadto w ocenie Sądu organ wywiązał się z obowiązku starannego wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy wydaniu rozstrzygnięcia
Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.