II SA/GD 401/22

II SA/Gd 401/22 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2022-12-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-05-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Diana Trzcińska /przewodniczący/
Justyna Dudek-Sienkiewicz /sprawozdawca/
Wojciech Wycichowski
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 503
art. 61
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Diana Trzcińska Sędziowie: Asesor WSA Wojciech Wycichowski Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi E. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 23 lutego 2022 r. nr SKO.450.196.2021 w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę.
Uzasadnienie
E. Sp. z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 23 lutego 2022 r., nr SKO.450.196.2021, którą utrzymano w mocy decyzję Burmistrza Brus z dnia 26 listopada 2021 r., nr GP.6733.36.2021, odmawiającą ustalenia na rzecz skarżącej lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie linii elektroenergetycznej kablowej nn-0,4 kV, na działkach nr: [...]-[..], położonych w obrębie ewidencyjnym H., gmina B.
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym
i prawnym:
Pismem z dnia 27 września 2021 r. E. Sp. z o.o. zwróciła się do Burmistrza Brus z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie linii elektroenergetycznej kablowej nn-0,4 kV do zasilania domów jednorodzinnych na działkach nr: [...]-[...], położonych w obrębie ewidencyjnym H., gmina B. Do wniosku załączono warunki przyłączenia do sieci elektroenergetycznej, wydane dla osoby fizycznej.
Decyzją z dnia 26 listopada 2021 r. Burmistrz Brus orzekł o odmowie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla wnioskowanego przedsięwzięcia. Z uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia wynika, że zdaniem organu, zamierzenie nie spełnia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021 r., poz. 741), dalej "u.p.z.p.", ponieważ teren inwestycji wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Z ewidencji gruntów wynika, że na działkach nr [...]-[...] znajdują się grunty leśne LsVI, które zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1326 ze zm.) wymagają uzyskania zgody na zmianę ich przeznaczenia na cele nieleśne. Jak wskazał organ I instancji, zgodnie z tym przepisem grunty leśne (niestanowiące własności Skarbu Państwa) wymagają uzyskania zgody wojewody wyrażanej po uzyskaniu opinii izby rolniczej. Zgoda taka uzyskana może być zaś jedynie przy sporządzaniu planu miejscowego. Natomiast grunty objęte wnioskiem nie uzyskały wcześniej takiej zgody w toku procedury sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.
Przeprowadzona przez organ I instancji analiza wykazała również, iż na działkach objętych wnioskiem nie występuje żadna legalna zabudowa, w tym letniskowa, nie wydano także wobec nich żadnej decyzji o warunkach zabudowy. Budowa linii energetycznej należy do urządzeń i obiektów infrastruktury technicznej, której celem jest uzupełnienie zabudowy, w tym zabudowy letniskowej w niezbędną dla jej funkcjonowania infrastrukturę techniczną. Tymczasem planowana inwestycja nie może pełnić takiej funkcji, ponieważ na działkach objętych wnioskiem nie ma żadnej zabudowy. Zwrócono przy tym uwagę, iż ze względu na to, że grunty te są terenami leśnymi, na ich obszarze nie będzie możliwości ustalenia warunków zabudowy dla domów letniskowych.
Od powyższej decyzji spółka złożyła odwołanie, zarzucając przede wszystkim brak odpowiedniego zbadania przez Burmistrza, czy planowana inwestycja w istocie wymaga uzyskania zgody na cele nierolnicze i nieleśne. Spółka wskazała, że realizuje cel publiczny w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, przedmiot sprawy dotyczy zaś ważnego interesu społecznego, jakim jest dostawa energii elektrycznej dla odbiorców indywidualnych, a bez lokalizacji linii kablowej 0,4 kV tenże interes społeczny nie będzie mógł być urzeczywistniony. W końcowej części odwołania wskazano ponadto, że w analogicznej sprawie Burmistrz Brus wydał decyzję z dnia 29 kwietnia 2019 r. nr GP.6733.6.2019, mocą której ustalono lokalizację inwestycji celu publicznego. W sprawie tej organ I instancji uznał, że nie ma konieczności zmiany przeznaczenia gruntów leśnych na nieleśne.
Do odwołania załączono ww. decyzję z dnia 29 kwietnia 2019 r. Nr GP.6733.6.2019 o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie elektroenergetycznej linii kablowej nn-0,4kV wraz ze złączami kablowo-pomiarowymi na działkach nr [...] i [...], położonych w obrębie ewidencyjnym H., gmina B.
Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli również U. i J. Ż., wyjaśniając, że powstałe w 2020 r. siedemnaście działek leśno-rekreacyjnych jest bez dostępu do energii elektrycznej, która jest wymagana dla postawienia przyczepy kempingowej czy pola namiotowego. Dalej wskazali, że trzy lata temu do działek sąsiadujących z działkami objętymi wnioskiem został doprowadzony prąd – linia energetyczna łącznie do 12 działek.
Opisaną na wstępie decyzją z dnia 23 lutego 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W ocenie organu odwoławczego w sprawie powinno zostać wydane orzeczenie o odmowie lokalizacji inwestycji celu publicznego, jednakże powodem takiego stanu rzeczy są inne przyczyny, niż wskazane w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu I instancji.
Kolegium zauważyło, że definicja "inwestycji celu publicznego" wskazuje na dwie cechy tego pojęcia. Pierwszą cechą charakteryzującą inwestycję celu publicznego jest jej zakres, tj. określenie czy dane przedsięwzięcie można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym czy krajowym. Drugą cechą charakterystyczną tego pojęcia jest cel danego zamierzenia tj. czy stanowi ono realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Tylko łączne spełnienie tych dwóch przesłanek może przesądzać, iż dane przedsięwzięcie spełnia wymogi by można je zaliczyć do inwestycji celu publicznego. Organ odwoławczy wskazał także, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter wyjątkowy w tym znaczeniu, że regułą pozostaje wydawanie decyzji o warunkach zabudowy, która podlega daleko idącym rygorom określonym w art. 61 u.p.z.p., z których wyłączona jest decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Kolegium wyjaśniło, że sporna w sprawie jest kwestia uznania planowanej inwestycji za mającą znaczenie co najmniej lokalne. Inwestycji można przypisać takie znaczenie, gdy ma ona realizować potrzeby wspólnoty tworzącej związek publicznoprawny. Z uwagi na powyższe Kolegium wystąpiło w dniu 3 stycznia 2022r. do inwestora z prośbą o wskazanie jakie znaczenie ma planowane przez niego przedsięwzięcie. W odpowiedzi inwestor wyjaśnił, iż planowana inwestycja odnosi się do działań o znaczeniu lokalnym (gminnym). Dotyczy ona budowy przewodów i urządzeń służących do przesyłania i dystrybucji energii elektrycznej celem zasilania w energię elektryczną 17 nieruchomości. Dalej wskazał, iż inwestycja ta ma na celu zapewnić w sposób niezakłócony dostarczanie odbiorcom na terytorium gminy energii elektrycznej, zaś okoliczność, że inwestycja w swym przebiegu obejmie wycinek terytorium gminy, a nie większość położonych na jej terytorium nieruchomości, nie może stanąć na przeszkodzie uznaniu tej inwestycji za inwestycję celu publicznego, skoro pośrednio ma znaczenie dla całej społeczności lokalnej, stanowiąc przejaw realizacji zadań własnych gminy. Inwestor dodał także, iż lokalizacja przedmiotowej inwestycji nie będzie służyła tylko obiektom aktualnie przyłączanym do sieci, ale będzie mogła w przyszłości być wykorzystana również do innych celów, np. rozbudowy i przyłączenia innych odbiorców. W ocenie inwestora mamy tu do czynienia zarówno z interesem społecznym, jak i gospodarczym, bowiem budowa sieci elektroenergetycznej służy zapewnieniu stałego dopływu energii. Inwestor zwrócił także uwagę, iż sieć energetyczna to zespół naczyń połączonych, stanowiących jeden zwarty system (pismo z dnia 25 stycznia 2022r.).
Kolegium nie podzieliło argumentacji inwestora w zakresie lokalnego charakteru planowanej inwestycji uznając, że nie stanowi ona przedsięwzięcia o znaczeniu co najmniej lokalnym, tj. realizującym potrzeby wspólnoty gminnej. Funkcję tą wypełnia już bowiem istniejąca elektroenergetyczna linia kablowa nn-04 kV, wybudowana na podstawie decyzji Burmistrza Brus z dnia 29 kwietnia 2019r. nr GP.6733.6.2019 wzdłuż działki drogowej nr [...], począwszy od działki nr [...] do działki nr [...]. Niezrozumiałe w tym kontekście jest występowanie przez inwestora o możliwość lokalizacji nowej linii elektroenergetycznej na działkach nr [...]-[...] (powstałych z podziału wcześniej istniejących działek), jak wskazano we wniosku inwestora. Dlatego też wniosek ten Kolegium oceniło przez pryzmat załączonych do niego dokumentów. Planowane prace, dotyczące przyłączenia obiektu projektowanego (tj. mających powstać w przyszłości domów jednorodzinnych na 17 działkach), obejmujące zabudowanie na istniejący kabel NAY2Y-J (relacji ZK nr 0051177 -> ZK nr 0051178) złączy pomiarowych oraz wybudowanie od złącza pomiarowego przyłącza kablowego zalicznikowego oddzielnie dla każdej działki, nie mogły być uznane za działanie mające znaczenie lokalne. Planowane przez inwestora prace obejmują zatem budowę przyłączy, a nie sieci. Sieć już bowiem istnieje w działce drogowej, umożliwiając przyłączenie do niej innych działek.
Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na opisaną wyżej decyzję organu II instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono:
1. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 77 § 1 k.p.a. (a w konsekwencji także art. 7, 8 i 11 k.p.a.) poprzez błędne i wybiórcze rozpatrzenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, przyjęcie ustaleń i wniosków z owego materiału niewynikających, poczynienie wnioskowania z naruszeniem zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego co do charakteru i zakresu inwestycji objętej wnioskiem skarżącej, a także bez wiedzy specjalistycznej (dowodu);
2. mający istotny wpływ na wynik sprawy brak zastosowania art. 50 ust. 1, 53, 54, 56, 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;
3. naruszenie art. 107 § 1 pkt 7 k.p.a. poprzez nieprawidłowe pouczenie o trybie odwołania (wniesienia skargi).
W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, względnie o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa.
Na wstępie skarżąca wyjaśniła, że bezsporne i nie budzące wątpliwości są ogólne rozważania organu odnoszące się do warunków koniecznych dla wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a związanych z koniecznością spełnienia przesłanki: celu publicznego w ujęciu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz celu publicznego w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami. Zdaniem spółki, o ile prawidłowe są rzeczone rozważania organu natury generalnej, o tyle ich odniesienie (poprzez subsumpcję normy prawnej do stanu faktycznego) do okoliczności przedmiotowej sprawy już nie.
Po pierwsze, za błędną skarżąca uznała konstatację organu leżącą u podstaw wydania zaskarżonej decyzji, iż wskutek wnioskowanego przez skarżącą zamierzenia inwestycyjnego nie dojdzie do budowy nowej sieci, lecz do modyfikacji sieci istniejącej. Z umowy o przyłączenie do sieci nr [...] (i wydanych uprzednio warunków przyłączenia nr [...] z dnia 10.03.2021r.) wynika bowiem, że dla przyłączenia klienta do sieci niezbędne jest wybudowanie nowych urządzeń w postaci tzw. złącz pomiarowych wraz z połączeniem kablowym od istniejącej linii kablowej (§ 3 ust. 1 ww. umowy). Powyższego rozwiązania nie można pojmować jako modyfikacji sieci istniejącej, jak to czyni organ, ponieważ elementy wnioskowanej sieci w aktualnym stanie rzeczy nie istnieją, a mają dopiero być wybudowane, do czego konieczne jest uzyskanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Gdyby było tak, jak wywodzi organ, zastosowanie znalazłby art. 50 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto, analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że Kolegium utożsamia "przyłącze" (w rozumieniu § 2 pkt 15 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego) z "przyłączeniem", przy czym to ostatnie pojęcie jest znacznie szersze (aniżeli przyłącze) i obejmuje całokształt czynności połączenia urządzeń podmiotu przyłączanego (klienta), z pozostałą częścią sieci przedsiębiorstwa energetycznego świadczącego na rzecz podmiotu przyłączanego usługę dystrybucji energii elektrycznej.
Po drugie, zdaniem skarżącej, organ odwoławczy wykazał się niezrozumieniem i błędną wykładnią wyrażonego w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997r. Prawo energetyczne (a ciążącego na skarżącej) publicznoprawnego obowiązku zawarcia umowy o przyłączenie do sieci, który gwarantuje podmiotom ubiegającym się o przyłączenie do sieci prawo do uzyskania takiego przyłączenia (o parametrach określonych w tzw. warunkach przyłączenia oraz umowie o przyłączenie do sieci, w tym także w zakresie mocy przyłączeniowej), a w konsekwencji możliwość zawarcia umowy, na podstawie której będzie się odbywać dostarczanie energii. Dla spełnienia ww. obowiązku niezbędne jest uprzednie stworzenie warunków technicznych sieci dystrybucyjnej m.in. poprzez rozbudowę sieci w sposób gwarantujący niezawodność funkcjonowania systemu dystrybucyjnego. Nadto, należy pamiętać, iż mocą art. 4 ust. 2 przywołanej ustawy przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się dystrybucją energii jest obowiązane zapewnić wszystkim odbiorcom, na zasadzie równoprawnego traktowania, świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji paliw gazowych lub energii, na zasadach i w zakresie określonym w ustawie, a poprzez wykonanie inwestycji objętej zaskarżoną decyzją skarżąca obowiązek ten realizuje.
Ponadto, w ocenie spółki, ustalenia Kolegium pomijają okoliczności dotyczące istnienia na działce nr [...] (droga) elektroenergetycznej linii kablowej 0,4 kV. Jak wskazała skarżąca, na nieruchomościach zlokalizowanych wzdłuż działki nr [...] brak jest zabudowy, co nie stanowiło przeszkody dla wydania przez Burmistrza Brus decyzji z dnia 29 kwietnia 2019 r. nr GP.6733.6.2019 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie linii elektroenergetycznej kablowej nn-0,4kV. Nadto, skarżąca wprost we wniosku o wydanie decyzji ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego określiła zakres budowy urządzeń dla przedsięwzięcia polegającego na budowie fragmentu "nowej" linii elektroenergetycznej kablowej nn-0,4kV ze złączami pomiarowymi. Wnioskowana budowa linii elektroenergetycznej kablowej nn-0,4kV i złącz pomiarowych prowadzi do stworzenia takiego stanu sieci elektroenergetycznej, że także inni potencjalni odbiorcy z obszaru lokalnej wspólnoty samorządowej będą mogli przyłączyć się do sieci (innymi słowy, bez wnioskowanej inwestycji nie będzie to możliwe), dlatego przedsięwzięcie to ma lokalny charakter. Fakt istnienia na działce nr [...] (droga) elektroenergetycznej linii kablowej 0,4 kV nie powoduje sam przez się możliwości przyłączenia do istniejącej sieci skarżącej innych działek. Wnioskowana inwestycja polega na budowie nowych elementów elektroenergetycznej sieci dystrybucji energii elektrycznej i to ona ma służyć wspólnocie samorządowej poprzez umożliwienie zaspokajania podstawowych potrzeb mieszkańców wspólnoty, nie zaś planowane (nieistniejące obecnie) domu jednorodzinne. Skarżąca stosownie do art. 4 ust. 1 i 2 ustawy Prawo energetyczne obowiązana jest utrzymywać zdolność urządzeń, instalacji i sieci do realizacji zaopatrzenia w energię w sposób ciągły i niezawodny (nie zaś tylko okresowo), przy zachowaniu obowiązujących wymagań jakościowych, a także zapewnić wszystkim odbiorcom, na zasadzie równoprawnego traktowania, świadczenie usług dystrybucji energii. Wnioskowana zaś budowa infrastruktury służy temu, by owe zobowiązania zrealizować.
Zdaniem skarżącej, opisane powyżej uchybienia okazały się o tyle istotne, że skutkowały mającym kluczowy wpływ na wynik sprawy brakiem zastosowania art. 50 ust. 1, 53, 54, 56, 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nieprawidłowe wnioskowanie i rozumowanie organu doprowadziło w konsekwencji do wadliwej konkluzji o braku obowiązku zastosowania wskazanych przepisów. Dodatkowo, organ dokonał nieprawidłowego pouczenia o trybie odwołania (wniesienia skargi).
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku wniosło o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi organ odwoławczy wskazał, że wyartykułowanym we wniosku zamiarem wnioskodawcy była budowa sieci energetycznej do zasilania domów jednorodzinnych na 17 działkach w obrębie h. Doprowadzenie energii miałoby nastąpić do działek stanowiących użytki leśne, a więc na terenie, który nie podlega zabudowie. Doprowadzenie energii elektrycznej do planowanych domów jednorodzinnych na terenie, który nie podlega zabudowie, nie może być uznane za inwestycję celu publicznego, bowiem cel publiczny musi być zgodny z porządkiem prawnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.
Skarga jest niezasadna.
Przedmiotem kontroli jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 23 lutego 2022 r. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Brus z dnia 26 listopada 2021 r., którą odmówiono ustalenia na rzecz E. Sp. z o.o., lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie linii elektroenergetycznej kablowej nn-0,4 kV, na działkach nr: [...]-[...], położonych w obrębie ewidencyjnym H., gmina B.
Oś sporu w niniejszej sprawie stanowi zaś kwestia kwalifikacji przedsięwzięcia objętego wnioskiem z 22 września 2021r. W treści wniosku inwestor wystąpił o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego w zakresie budowy sieci elektroenergetycznej kablowej nn 0,4 kV do zasilania odmów jednorodzinnych na działkach o określonych we wniosku numerach. Organ I instancji odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla opisanego przedsięwzięcia, ponieważ działki wymienione we wniosku są gruntami leśnymi, które nie uzyskały zgody na zmianę ich przeznaczenia na cele nieleśne. Organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu I instancji wskazał na inną podstawę odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, uznając, że nie ma ona charakteru lokalnego.
Zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 741 z późn. zm.), zwanej dalej u.p.z.p., inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie miejscowego planu, a w przypadku jego braku, w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. Jak wynika z akt sprawy, teren spornej inwestycji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatem co do zasady ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego było w tym wypadku możliwe.
Przepis art. 50 ust. 2 u.p.z.p. zawiera wyłączenia spod obowiązku uzyskania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. I tak, zgodnie w wolą ustawodawcy, nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty budowlane:
1) polegające na remoncie montażu lub przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej, a także nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska, albo
2) niewymagające pozwolenia na budowę.
Natomiast, w myśl art. 50 ust. 2a u.p.z.p. w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego budowa sieci, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, wymaga uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Treść powyższych przepisów wymaga odniesienia się do regulacji ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.), zwanej dalej Prawem budowlanym, która w art. 29 ust. 1 pkt 2 lit. a stanowi, że nie wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę budowa sieci elektroenergetycznych obejmujących napięcie znamionowe nie wyższe iż 1 kV. W myśl art. 29 ust. 1 pkt 23 lit. a Prawa budowlanego, takiego pozwolenia nie wymaga również budowa przyłączy elektroenergetycznych.
W świetle powyższych przepisów zasadniczo zarówno budowa przyłączy jak i sieci energetycznej, nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, a co za tym idzie również decyzji o lokalizacji inwestycji publicznego, jak stanowi art. 50 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. Jednak ze względu na dyspozycję art. 50 ust. 2a u.p.z.p. inna jest sytuacja w przypadku budowy sieci elektroenergetycznej, która pomimo zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, nie została wykluczona z potrzeby ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Wobec tego, w niniejszej sprawie kluczowe było ustalenia przedmiotu inwestycji, tj. czy dotyczy ona budowy przyłączy do poszczególnych działek czy też rozbudowy sieci w zakresie umożliwiającym podłączenie do niej nie tylko działek wskazanych we wniosku ale też większej liczby odbiorców.
W ocenie Sądu pomimo określenia przez inwestora we wniosku planowanego zamierzenia jako "budowy linii elektroenergetycznej kablowej nn-04kV", w kontrolowanej sprawie w istocie mamy do czynienia z budową przyłącza elektroenergetycznego do istniejącej sieci elektroenergetycznej w celu zasilenia wymienionych we wniosku działek. Za konstatacją taką przemawia przede wszystkim treść załączonych przez inwestora do wniosku "Warunków przyłączenia do sieci elektroenergetycznej E. Sp. z o.o." nr [...], z których wynika, że przedmiotem zamierzenia ma być budowa przyłącza poprzez zabudowanie na istniejącym kablu NAY2Y-J złącza pomiarowego poprzez wykonanie przelotowej wpinki kablowej. Owym istniejącym kablem jest elektroenergetyczna linia kablowa nn-04 kV wybudowana na podstawie decyzji Burmistrza Brus z dnia 29 kwietnia 2019 r. nr GP.6733.6.2019, wzdłuż drogi [...], począwszy od działki nr [...] do działki nr [...]. Do drogi tej przylegają bezpośrednio działki wymienione we wniosku inwestora (są to działki powstałe z podziału wcześniej istniejących działek).
Zgodnie z art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 716), siecią są instalacje połączone i współpracujące ze sobą, służące do przesyłania lub dystrybucji paliw lub energii, należące do przedsiębiorstwa energetycznego. W myśl § 2 pkt 8 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego (Dz.U. z 2007 r., nr 93, poz. 623 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem, miejscem przyłączenia jest punkt w sieci, w którym przyłącze łączy się z siecią. Natomiast według § 2 pkt 15 rozporządzenia przyłącze to odcinek lub element sieci służący do połączenia urządzeń, instalacji lub sieci podmiotu, dostosowany do mocy przyłączeniowej, z pozostałą częścią sieci przedsiębiorstwa energetycznego świadczącego na rzecz podmiotu przyłączanego usługę przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej. Przyłącze to zatem coś, co służy do połączenia. Jest to zatem taki odcinek lub element sieci, który służy li tylko połączeniu urządzeń, instalacji lub sieci podmiotu będącego osobą fizyczną lub prawną z siecią przedsiębiorstwa energetycznego świadczącego na rzecz podmiotu przyłączanego usługę przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej. Przyłącze to złącze z zabezpieczeniami i wyłącznikiem głównym, albo także większa część (odcinek) instalacji tworzącej sieć przedsiębiorstwa, służącej doprowadzeniu odpowiedniego zasilania, zakończonej złączem wraz z zabezpieczeniami i wyłącznikiem głównym. Przyłącze nie obejmuje tych linii kablowych, które stanowią odcinek sieci elektroenergetycznej. Istotne jest więc określenie, w którym miejscu "kończy się przyłącze" a "zaczyna sieć". Miejsce przyłączenia, o którym mówi rozporządzenie, dla konkretnej inwestycji może być w różnym miejscu. Nie ma więc znaczenia sama długość projektowanej inwestycji a przyjęte rozwiązanie techniczne (por. wyrok WSA w Poznaniu z 22 lutego 2018 r., II SA/Po 1111/17).
Z powyższego wynika, że elementem przyłącza może być też fragment sieci. Podstawowym warunkiem jest to by fragment ten prowadził do zindywidualizowanego odbiorcy, co jest w tej sprawie spełnione.
Nawet przy przyjęciu, że zamiarem inwestora jest budowa sieci elektroenergetycznej, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 lit. a Prawa budowlanego, wymagającej w świetle art. 50 ust. 2a u.p.z.p. uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego - to i tak należałoby odmówić wydania tego rodzaju decyzji. Zgodnie bowiem z art. 2 pkt 5 u.p.z.p., pod pojęciem inwestycji celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 121, z późn. zm.).
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 grudnia 2017 r. sygn. akt II OSK 751/17 pod pojęciem inwestycji celu publicznego kryją się wszelkie działania, obejmujące swym zasięgiem potrzeby gminne, powiatowe, wojewódzkie oraz krajowe, stanowiące realizację celów wymienionych w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Nie można jednak przyjmować automatycznie, że każda inwestycja związana z budową i utrzymaniem przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń służy celom publicznym - interesowi publicznemu. Istotą inwestycji celu publicznego jest jej nakierowanie na urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości, przynajmniej na poziomie lokalnym. Inwestor powołujący się na cel publiczny powinien być gotowy na wykazanie, że jego realizacja nie stanowi zaspokojenia interesu prywatnego - indywidualnego bądź grupowego (Z. Niewiadomski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Warszawa 2015, s. 397-398.). NSA zanegował w przywoływanym judykacie możliwość kwalifikowania jako inwestycji celu publicznego zamierzeń których celem jest wyłącznie zaopatrzenie w energię elektryczną konkretnego inwestora, a nie mających za zadanie zaspokojenie potrzeb lokalnych budowę czy rozbudowę sieci elektroenergetycznej. Rozważania te – czynione przez NSA na gruncie oceny przyłączenia do sieci elektroenergetycznej biurowca – przenieść można na grunt niniejszej sprawy. Ponadto NSA zaznaczył, że brak elementu w postaci "celu publicznego", niezależnie od parametrów technicznych inwestycji, musi przesądzić o tym, że inwestycja nie stanowi inwestycji celu publicznego.
Okoliczności faktyczne kontrolowanej sprawy nie wskazują, aby planowane przez inwestora zamierzenie realizowane miało być w celu innym niż indywidualny interes właścicieli poszczególnych działek przylegających do działki nr [...], na której istnieje już linia elektroenergetyczna wybudowana na podstawie decyzji Burmistrza Brus z dnia 29 kwietnia 2019 r. nr GP.6733.6.2019 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z warunków przyłączenia z dnia 10 marca 2022 r. nr [...] nie wynika, aby przewidziano możliwość dalszego rozgałęziania sieci. Podnoszone przez skarżącą w piśmie z dnia 25 stycznia 2022 r. argumenty dotyczące możliwości przyłączenia do sieci energetycznej kolejnych podmiotów na terenie gminy jest hipotetyczne, skoro budowa innych przyłączy nie jest objęta zakresem planowanych przez inwestora prac. Nie wykazano zatem, aby ww. przedsięwzięcie mogło służyć zasilaniu dla jakichkolwiek innych podmiotów. Wniosek inwestora, wbrew jego sformułowaniu, nie dotyczy zatem odcinka sieci, a zwykłego, prywatnego przyłącza do urządzenia pomiarowego indywidualnego odbiorcy. Celem planowanej inwestycji jest wyłącznie zaopatrzenie w energię elektryczną konkretnych działek indywidualnego inwestora, a nie zaspokojenie potrzeb lokalnych, budowa czy rozbudowa sieci elektroenergetycznej. Nie ma przy tym znaczenia to, że przedmiotowa inwestycja ma na celu przyłączenie do sieci 17 działek. W sprawie nie uprawdopodobniono nawet, że przedmiotowa inwestycja mogłaby mieć skutek w postaci możliwości podpięcia do sieci innych podmiotów.
Brak jest w realiach niniejszej sprawy podstaw do przyjęcia, że przedmiotowe zamierzenie może mieć cel związany z powszechnym korzystaniem z jakiegoś dobra, przedmiotu, urządzenia itp. albo z korzystaniem z nich dla dobra powszechnego (wyrok NSA z 8 grudnia 2015 r., II OSK 907/14). Przedmiotowe prace mają bowiem de facto służyć do zaspokojenia konkretnego interesu prywatnego, tj. indywidualnego interesu właściciela każdej z wymienionych działek.
Zawarte w zaskarżonej decyzji błędne pouczenie co do prawa wniesienia od niej sprzeciwu (zamiast prawidłowo skargi), nie miało wpływu na wynik sprawy. Skarga została w sprawie skutecznie wniesiona i została merytorycznie rozpatrzona.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2022 roku, poz. 329 ze zm.) oddalił skargę.
Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).