II SA/Gd 38/13

II SA/Gd 38/13 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2014-03-12
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2013-01-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Mariola Jaroszewska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OZ 767/13 - Postanowienie NSA z 2013-09-19
II OZ 1072/13 - Postanowienie NSA z 2013-11-29
II OSK 2562/14 - Wyrok NSA z 2016-05-31
II OZ 982/13 - Postanowienie NSA z 2013-11-14
Skarżony organ
Rada Gminy
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
art. 91 ust. 1, art. 101 ust. 1
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2014 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skarg: Wojewody oraz Grupy mieszkańców reprezentowanej przez Stowarzyszenie w B. na uchwałę Rady Gminy z dnia 28 czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego: 1. oddala skargę Wojewody, 2. oddala skargę Grupy mieszkańców reprezentowanej przez Stowarzyszenie w B.
Uzasadnienie
Wojewoda wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, na uchwałę Rady Gminy nr [[...]] z 28 czerwca 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów predysponowanych pod lokalizację siłowni wiatrowych w obrębie geodezyjnym T. i T. w gminie T., z wnioskiem o stwierdzenie jej nieważności.
Wojewoda zarzucił uchwale naruszenie art. 17 pkt 7 lit. c i art. 20 ustawy z dni 27 marca 2003 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 2012 r. poz. 647 ze zm.), dalej zwanej u.p.z.p. oraz art.16 ust. 7 i art. 23 ust 5 ustawy z dnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U z 2009 r., nr 151, poz. 1220 ze zm.) w związku z art. 28 ust.1 u.p.z.p. Zarzucił przede wszystkim, że plan miejscowy jest sprzeczny z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków rozwoju gminy T., przyjętym uchwałą nr [[...]] z 30 grudnia 2002 r., wskazując na zawarte w studium zapisy:
- na str. 156: "szczegółowe rozmieszczenie punktowych terenów w obszarze nastąpi na etapie sporządzania planów miejscowych",
- na str. 164: "ostateczne usytuowanie, zasady i warunki budowy wież elektrowni wiatrowych, których rejony potencjalnej lokalizacji wskazano na rysunku studium na podstawie ww. analiz i studiów syntetycznych, zostanie ustalone w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego sporządzonych dla terenów lokalizacji elektrowni wiatrowych, zgodnie z wytycznymi określonymi w rozdziale IX.9. "Energetyka wiatrowa",
- na str. 156 w odniesieniu do "wytycznych do ustaleń mpzp" zawartych na str. 163-166 wskazano, że szczegółowa lokalizacja wież elektrowni wiatrowych zostanie ustalona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego sporządzonym dla terenu lokalizacji elektrowni wiatrowych, którego granice określono na ujednoliconym rysunku studium,
Według wojewody powyższa treść studium zobowiązywała wójta do wskazania w sposób jednoznaczny rozmieszczenia terenów pod lokalizację konkretnej elektrowni wiatrowej, co uwzględniałoby wytyczne zawarte w studium, odnoszące się do ustaleń planów miejscowych. Plan nie zawiera szczegółowej lokalizacji wież elektrowni wiatrowych. Zdaniem wojewody powoduje to niezgodność planu ze studium.
Wojewoda zarzucił także naruszenie przepisu art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz.1587 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem ustalenia dotyczące przeznaczenia terenów powinny zawierać określenia przeznaczenia poszczególnych terenów lub zasad ich zagospodarowania, a także symbol literowy i numer wyróżniający go spośród innych terenów. Zgodnie natomiast z § 7 pkt 7 tego rozporządzenia projekt planu powinien zawierać linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania oraz ich oznaczenia. Naruszenia powyższych przepisów wojewoda upatruje w rozgraniczeniu terenów o symbolu "R" oraz terenów o symbolu "EW/R". Zarówno tereny oznaczone w planie "EW/R", jak i "R" są terenami rolnymi, pomimo przeznaczenia ich pod budowę elektrowni wiatrowych. Jego zdaniem niedopuszczalna jest budowa na terenach rolnych obiektów przemysłowych nie związanych z rolnictwem i przetwórstwem rolnym. Siłownia wiatrowa jest obiektem produkcyjnym, niezwiązanym z produkcją rolną ani z przetwórstwem rolnym. Wraz z drogami i placami manewrowymi wymaga usytuowania na terenie o innym przeznaczeniu niż rolnicze, wydzielonym od niego liniami rozgraniczającymi, które należy nanieść na rysunek planu zgodnie z zasadami sporządzania planów i obowiązującej normy. Brak wydzielenia liniami rozgraniczającymi terenów dla zabudowy przemysłowej godzi w dyspozycję obowiązku wynikającego z art. 15 ust. 2 u.p.z.p., tym samym, w sposób istotny, narusza zasady i tryb sporządzenia planu, co daje podstawę do zastosowania art. 28 u.p.z.p. i uchylenia uchwały.
Zaniechanie obowiązkowego wydzielenia liniami rozgraniczającymi terenów o różnym przeznaczeniu jest ponadto zatajeniem przed społeczeństwem zamierzeń inwestora, przez co godzi w dyspozycję art. 36 u.p.z.p., co skutkuje brakiem rzetelnych podstaw do określenia wzrostu lub spadku wartości nieruchomości objętych tymi obszarami. Taka sytuacja może zachodzić w przypadku sprzedaży gruntu przed upływem 5 lat od daty wejścia w życie uchwalonego planu lub roszczeń z tytułu utraty wartości. Na obszarach uchwalanego planu znajdą się zarówno działki rolne, na których może być różny stopień zainwestowania, jak i działki bez zainwestowania, których wartość ewidentnie spadnie z tytułu uciążliwego sąsiedztwa i ograniczeń narzuconych planem. Projekt budowlany, który określi położenie obiektów na konkretnych działkach może być wykonany po pięciu latach, czyli po upływie terminu zgłaszania roszczeń do gminy. Postanowienie dotyczące opłaty w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości, dla których w planie nie ma szczegółowych ustaleń przeznaczenia terenów, staje się zapisem niewykonalnym i godzi w prawa właścicieli gruntów.
Wojewoda kolejną niezgodność planu ze studium upatruje w braku w planie miejscowym postanowień odnoszących się do stref ochronnych dla dróg publicznych, wód powierzchniowych, lasów i terenów planowanych zalesień. W jego przekonaniu z tekstu studium jednoznacznie wynika, że studium utworzyło strefę dróg publicznych, strefę wód powierzchniowych oraz strefę lasów i terenów planowanych zalesień. Tekst planu nie odnosi się w żaden sposób do tych stref, co stanowi o braku zgodności ze studium. W przedmiotowym planie drogi publiczne oraz tereny leśne znajdują się w strefach oddziaływania wiatraków.
Oceniając rysunek planu wojewoda dostrzegł, że w nieznacznym stopniu różni się on od rysunku studium. W jego przekonaniu jest to brak realizacji zasady, że plan stanowi realizację i konkretyzacje ustaleń studium.
Ustalenie odległości w planie jest elementem obowiązkowym i wiążącym wszystkich właścicieli gruntów, niezależnie od tego czy będą jakieś kolejne opracowania na dalszych etapach postępowania, raporty czy projekt budowlany. Przepisy u.p.z.p. nie dają przyzwolenia na zamieszczanie w planie obietnic, wyjaśnień, uzasadnień, czy prognoz, że będzie dokonane coś, co powinien obowiązkowo zawierać plan miejscowy. Przepis planu winien być jasno sformułowany, jednoznaczny i zrozumiały dla każdego. Po uchwaleniu planu nikt nie ma prawa czegoś dopowiadać czy tworzyć własnej interpretacji jego zapisów. Wzajemna odległość pomiędzy linią zabudowy a granicą strefy nie została poparta dowodem wynikającym z przeprowadzenia rzetelnej analizy uciążliwości elektrowni. Brak normatywnych ustaleń dla wprowadzonych odległości nie zwalnia z obowiązku jakiegokolwiek uzasadnienia wyznaczonych w planie odległości. W związku z tym, że precyzyjne ustalenie stref uciążliwości jest obowiązkowe w planie, należy uzasadnić prawidłowość naniesionych linii zabudowy, czego w planie (prognozie oddziaływania na środowisko, materiałach planistycznych) brakuje.
Brak w planie obowiązkowego rozmieszczenia terenów pod wiatraki stwarza dodatkowe zagrożenie polegające na wystąpieniu uciążliwości poza granicą strefy i granicami planu, co jest niedopuszczalne. Odległość minimalna 400 m, zapisana w planie, między wiatrakiem i budynkiem mieszkalnym, mająca pełnić rolę bufora akustycznego w sytuacji, gdy linia zabudowy położona jest bliżej niż 400 m od granicy opracowania planu, stwarza dodatkowe problemy interpretacyjne związane z uciążliwością oddziaływania tylko do granic planu. Wojewoda zaznaczył przy tym, że w świetle uzgodnienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, zalecającego zwiększenie odległości farmy wiatrowej od zabudowań do 500 m. Nie ma normatywnych ustaleń pozwalających na zwiększenie tej odległości do zalecanej przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, co nie oznacza, że można je w sposób nieuzasadniony pominąć.
Za naruszenie procedury sporządzania planu uznał wojewoda wskazywanie przez radę na konieczność uzyskania potwierdzenia zgodności projektu planu z opracowaniami regionalnymi sporządzonymi przez marszałka województwa w sytuacji, gdy z treści studium wynika, że zalecenia zawarte w Studium Ochrony Krajobrazu Województwa zostały przyjęte w studium.
Zarzucił także brak ustaleń w planie w zakresie ochrony ładu przestrzennego i krajobrazu kulturowego, które w przepisach art. 15 ust. 2 pkt 2 i 3 u.p.z.p. wskazane są jako elementy obowiązkowe zagospodarowania przestrzennego. Zapis w uchwalonym planie miejscowym w § 4 ust. 1 odsyłający do Rozdziału 3 "Ustalenia dla terenów" wskazuje, że zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego znajdują się w Rozdziale 3. Jednak znajduje się tam treść wynikająca ze spełnienia wymogu art. 15 ust. 2 pkt. 6 i § 4 pkt. 6, dotycząca kształtowania zabudowy, a nie krajobrazu. Przedmiotowe zapisy odnoszą się do obiektów (elektrowni), które będą osadzone w krajobrazie, a nie do krajobrazu, co nie zmienia postaci rzeczy, że będą one kształtować krajobraz.
Wbrew treści studium tereny przeznaczone pod lokalizację fermy wiatrowej nie zostały wyznaczone w oparciu o wyniki monitoringu ornitologicznego określającego główne trasy przelotu ptaków podczas wędrówek wiosennych i jesiennych.
Ponadto z przesłanej organowi nadzoru dokumentacji prac planistycznych wynika, że w zakresie wynikającym z art. 17 pkt 7 lit. c u.p.z.p. (w brzmieniu sprzed dnia 1 października 2010 r.), odsyłającym do art. 58 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w związku z art. 12 ust.1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, brak jest uzgodnień projektu planu z państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym w zakresie uwarunkowań i przebiegu trasy linii 110 kV, t.j. w zakresie higieny radiacyjnej. Pomimo informacji zawartej w postanowieniu Powiatowego Inspektora Sanitarnego z 22 sierpnia 2011 r. oraz opinii z 3 sierpnia 2010 r., o konieczności dokonania uzgodnienia spraw związanych z higieną radiacyjną z Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym jako organem właściwym w tym zakresie, wójt gminy nie wystąpił o taką opinię. Wskutek działań organu sporządzającego projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pod lokalizację siłowni wiatrowych doszło do sytuacji, w której procedowano sporządzenie miejscowego planu bez uzyskania opinii właściwego organu.
W toku sprawdzania prawidłowości procesu planistycznego stwierdzono także niespójność części tekstowej z rysunkiem planu - nie została zachowana opisana w § 5 ust. 2 pkt 7 uchwały "minimalna odległość elektrowni wiatrowych od budynków mieszkalnych, która nie może być mniejsza niż 400 m", co stanowi naruszenie nieprzekraczalnej linii zabudowy.
Badając dokumentację planistyczną organ nadzoru ustalił też, że do publicznego wglądu został wyłożony plan w innej skali niż projekt planu przedstawiony do uchwalenia Radzie (tj.1:2000). Zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz.1587) przez projekt rysunku planu miejscowego należy rozumieć projekt części graficznej, który mocą § 5 sporządza się w formie rysunku kopii mapy o której mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zawierającej obszar objęty projektem planu wraz z jego niezbędnym otoczeniem. Z kolei § 7 rozporządzenia informuje co powinien zawierać projekt rysunku planu, w tym m.in. wyrys ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy z oznaczeniem obszaru objętego projektem planu, a także określenie skali projektu rysunku planu miejscowego w formie liczbowej i liniowej. Dodatkowe wymagania w tym zakresie zawiera § 8 rozporządzenia stanowiąc, że projekt rysunku planu sporządza się w czytelnej technice graficznej, zapewniającej możliwość wyłożenia go do publicznego wglądu, sporządzenia jego kopii, a także ogłoszenia w dzienniku urzędowym województwa. Zgodnie z § 2 pkt 4 rozporządzenia poprzez projekt planu miejscowego należy rozumieć projekt tekstu i projekt rysunku planu miejscowego, który na mocy art. 17 pkt 10 zostaje wyłożony do publicznego wglądu wraz z dodatkowymi, szczegółowo wymienionymi dokumentami. Jak wynika z analizy przytoczonych przepisów niezbędne jest sporządzenie i wyłożenie do publicznego wglądu załącznika do uchwalanego planu miejscowego w odpowiedniej skali. Wyłożenie planu miejscowego w innej skali niż projekt przedłożony do uchwalenia stanowi istotne naruszenie ustawowo określonych zasad sporządzania planu w rozumieniu art. 28 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie zmniejsza tego naruszenia fakt uchwalania na sesji planu w prawidłowej skali.
Organ nadzoru stwierdził, że Rada Gminy na sesji w dniu 28 czerwca 2012 r. podjęła uchwałę w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów predysponowanych pod lokalizację siłowni wiatrowych w obrębie geodezyjnym T. i T. w gminie T. z istotnym naruszeniem zasad i trybu sporządzania planu miejscowego. Uzasadnia to wniosek o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości.
Odpowiadając na skargę i wnosząc o jej oddalenie Rada Gminy T. reprezentowana przez wójta gminy nie zgodziła się z zarzutem braku zgodności planu ze studium. Wskazała, że studium jest aktem o charakterze ogólnym, stwarzającym nieprzekraczalne ramy dla swobody planowania miejscowego i pozwalającym na maksymalne uwzględnienie warunków i potrzeb lokalnych przy tworzeniu planów miejscowych. Analiza studium i planu pod kątem wymogów określonych w art. 9 ust. 4 u.p.z.p. nie może polegać na porównywaniu ich literalnego brzmienia. Winna natomiast obejmować zakres znaczeniowy regulacji, tj. odpowiadać na pytanie, czy plan odpowiada koncepcji przedstawionej w studium. Organ stwierdza, że studium jest aktem kierunkowym wskazującym jedynie na kierunki zagospodarowania przestrzennego o dużym stopniu ogólności i zgodność planu ze studium nie oznacza bezrefleksyjnego powielenia postanowień studium w projekcie planu, gdyż studium wiąże organ planistyczny co do ogólnych wytycznych, założeń polityki przestrzennej gminy i właśnie w tym kontekście postanowienia planu muszą być zgodne z założeniami studium.
Rada gminy wskazuje, że u podstaw sporządzenia i uchwalenia niniejszego planu leży zawarty w studium zapis o znaczącym wzroście produkcji energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych, szczególnie z wykorzystaniem energii wiatru. Zgodność planu ze studium należy interpretować przez pryzmat tego celu. Rada podkreśliła, że w studium oznaczono rejony potencjalnej lokalizacji wież elektrowni wiatrowych na terenie gminy, zaś w planie w sposób precyzyjny i jednoznaczny wskazano granice terenów przewidzianych pod lokalizację elektrowni wiatrowych. Ponadto w studium dopuszczono możliwość ustalenia szczegółowej lokalizacji elektrowni wiatrowej na etapie projektu budowlanego, zaś w uchwalonym planie nadano temu rozwiązaniu normatywny kształt. W § 5 ust. 2 pkt 5 uchwały odzwierciedla się prawidłowe założenie, że plan miejscowy nie określa szczegółowej lokalizacji elektrowni wiatrowych.
Nie zgodzono się z twierdzeniem dotyczącym braku wydzielenia liniami rozgraniczającymi terenu pod elektrownie. Zgodnie z § 4 ust. 8 uchwały ustala się granice lokalizacji wież elektrowni wiatrowych jako terenu przeznaczonego pod budowę urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł o mocy przekraczającej 100 kW - zgodnie z rysunkiem planu, tożsame z liniami rozgraniczającymi terenów 01.EW/R, 02.EW/R, 03 .EW/R oraz granice ich stref ochronnych, tożsame z granicami - oznaczonych na rysunku planu - terenów związanych z lokalizacją elektrowni wiatrowych objętych zakazem lokalizacji budynków mieszkalnych (rysunek planu jest zgodny z tymi ustaleniami). Zastosowanie na rysunku planu oznaczeń graficznych kolorowych, literowych i cyfrowych jest zgodne z § 9 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Niezasadne jest stwierdzenie, jakoby ustalenie przeznaczenia terenów bądź linii rozgraniczających miało nastąpić w projekcie budowlanym. Przeznaczenie poszczególnych terenów, w tym terenów przeznaczonych pod lokalizację elektrowni wiatrowych, jako również linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu, zostały w planie jednoznacznie określone. Wskazano, że należy odróżniać określenia przeznaczenia terenu pod elektrownie wiatrowe, co zostało dokonane w planie, od określenia miejsc posadowienia poszczególnych elektrowni wiatrowych, co nastąpi na etapie projektu budowlanego.
Nie zgadza się rada z twierdzeniem, że nie jest dopuszczalna lokalizacja elektrowni wiatrowych na terenach oznaczonych symbolem EW/R. Brak jest również uzasadnienia do utożsamiania przeznaczenia terenów oznaczonych symbolami R i EW/R, skoro w planie wyraźnie opisano przeznaczenie tych terenów w sposób odmienny (§ 5 i § 6 planu), a fundamentalna różnica jest taka, że przeznaczenie terenów oznaczonych jako EW/R zostało określone w planie jako tereny rolnicze przeznaczone pod lokalizację wież elektrowni wiatrowych (§ 5 ust. 1 pkt 1), nadto wskazano, że w granicach terenów dopuszcza się lokalizację elektrowni wiatrowych, z uwzględnieniem ograniczeń zabudowy, o których mowa w § 4 ust. 2 pkt 1 (§ 5 ust. 1 pkt 3). Natomiast w odniesieniu do terenów oznaczonych w planie miejscowym jako R ich przeznaczenie zostało określone jako tereny rolnicze (§ 6 ust. 1 pkt 1), przy ustaleniu (§ 6 ust. 1 pkt 3), że w granicach terenów obowiązuje zakaz lokalizacji wież elektrowni wiatrowych (zgodnie z § 3 ust. 2 zakaz nie dotyczy łopat wirnika). Powyższe prowadzi do wniosku, że wojewoda mylnie uważa za niedopuszczalne określenie w planie mieszanego (wielofunkcyjnego) przeznaczenia terenu. Za możliwością łączenia terenów przemawia też orzecznictwo sądów administracyjnych, wskazuje rada na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Wr 129/10 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2251/11). Uprawy rolne oraz inwestycje z zakresu energetyki wiatrowej uzupełniają się i dają możliwość lepszego wykorzystania terenu.
Jako nieuzasadnione oceniono też uwagi odnośnie rzekomego zatajenia przed społeczeństwem informacji dotyczących "zamierzeń inwestora". Postępowanie planistyczne prowadzone było z szerokim udziałem społeczeństwa. Jest sprawą oczywistą, że podjęcie przez gminę T. strategicznej decyzji odnośnie promowania na obszarze gminy inwestycji z zakresu energetyki wiatrowej było związane ze stwierdzeniem korzystnych warunków naturalnych (wiatrowych) na obszarze gminy oraz zainteresowaniem inwestorów lokalizowaniem parków wiatrowych. Nie oznacza to, że organy gminy T. są uprawnione bądź zobowiązane do badania zamierzeń inwestycyjnych prywatnych przedsiębiorców, w szczególności w zakresie stosunków cywilnoprawnych z osobami trzecimi (np. co do dzierżawy gruntów), a następnie ich ujawniania opinii publicznej. Plan miejscowy nie decyduje o podmiotowym, ale przedmiotowym zakresie korzystania z terenów nim objętych. Plan rozstrzyga o tym, w jaki sposób można zagospodarować nieruchomość, nie zaś kto może tę nieruchomość zagospodarować. Niewłaściwe jest zatem dokonywanie oceny ustaleń planu z punktu widzenia zamierzeń jakiegokolwiek inwestora.
Odnosząc się do zarzutów odnośnie zastosowania przepisu art. 36 u.p.z.p. wskazano w odpowiedzi na skargę, że w przypadku każdego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego projekty budowlane dotyczące inwestycji, których realizacja jest dopuszczalna zgodnie z ustaleniami danego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mogą być sporządzone po upływie 5 lat od dnia wejścia w życie planu. Bardzo często jest zatem tak, że przesądzenie, które konkretnie działki gruntu zostaną zainwestowane i w jaki sposób, nastąpi już po upływie powyższego pięcioletniego okresu. Zdarza się również tak, że dane nieruchomości nigdy nie zostaną zagospodarowane zgodnie z przeznaczeniem określonym w planie miejscowym. Okoliczności te nie mają jednak wpływu na prawidłowość procedury planistycznej i na zastosowanie art. 36 u.p.z.p. Wojewoda nie poparł analizą swego twierdzenia, jakoby wartość działek gruntu znajdujących się w granicach planu miała spaść wskutek podjęcia zaskarżonej uchwały.
Za bezzasadny uznano zarzut braku ustalenia stref ochronnych dróg publicznych, wód powierzchniowych i terenów leśnych, bowiem zgodnie z przedmiotowym planem miejscowym nie jest możliwa lokalizacja elektrowni wiatrowych w trasach przebiegu dróg publicznych (krajowych i powiatowych) stanowiących ciągi ruchu turystycznego wraz ze strefą ochronną przedpola widokowego, jak również nie jest możliwa lokalizacja elektrowni wiatrowych na terenach wód powierzchniowych wraz ze strefą ochronną, lasach i terenach planowanych zalesień wraz ze strefą ochronną od kompleksów leśnych. Ustalenia planu w sposób prawidłowy uwzględniają strefy ochronne, a brak dosłownego sformułowania nie oznacza, że strefy te nie zostały w planie uwzględnione.
Odpierając zarzut braku szczegółowości rysunku planu wskazano, że jest to kwestia skali, w jakiej został sporządzony rysunek oraz kwestia obiektów, które znajdują się na terenach objętych rysunkiem oraz elementów, które należy na rysunku umieścić zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Rysunek planu został sporządzony w skali 1:2000, a zatem zgodnie z art. 16 ust.1 u.p.z.p
Ustosunkowując się do zarzutu braku granic stref ochronnych terenu przeznaczonego pod budowę wież elektrowni wiatrowych wskazano, że są one tożsame z granicami oznaczonych na rysunku planu terenów związanych z lokalizacją elektrowni wiatrowych objętych zakazem lokalizacji budynków mieszkalnych. Ustalona strefa ochronna elektrowni nie wychodzi poza granice ustalone w planie. W planie nie zostały wskazane miejsca usytuowania poszczególnych elektrowni wiatrowych, ponadto określono, że kwestie te będą ustalane na etapie projektu budowlanego. Czyni to przedwczesnym zarzut, jakoby lokalizacji elektrowni miała oddziaływać na teren pozostający poza regulacją przedmiotowego planu. Zostało wprost w planie określone, że minimalna odległość elektrowni od budynków mieszkalnych nie może być mniejsza niż 400 m. W granicach objętych planem nie występuje żadna zabudowa, nie jest też projektowana, natomiast wskutek uwzględnienia zabudowy istniejącej i projektowanej zostały wyznaczone nieprzekraczalne linie zabudowy. W błędzie pozostaje organ nadzoru, skoro domaga się ustalenia strefy ochronnej ze względu na hałas jaki mogą wytwarzać elektrownie wiatrowe. Przy lokalizacji elektrowni czynnik poziomu hałasu, podobnie jak zakres dopuszczalnych wibracji czy promieniowania, zostanie wzięty pod uwagę. Ponadto wskazuje się, że zalecenia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego odnośnie zwiększenia odległości elektrowni od zabudowań do 500 m były poddawane szczegółowej analizie. W jej wyniku nie zdecydowano się na zwiększenie odległości, a stanowisko takie nie narusza prawa.
Nie zaakceptowano zasadności zarzutu dotyczącego braku zasad ochrony i kształtowania krajobrazu, wskazując w pierwszej kolejności, że organ nadzoru nie odróżnił zapisów studium dotyczących rozważań od zapisów, gdzie zostały ustanowione wytyczne dla uchwalanych w przyszłości planów. Wbrew twierdzeniu wojewody "Studium ochrony krajobrazu województwa pomorskiego" nie zawiera jakichkolwiek wytycznych do ustaleń miejscowych planów, jedynie zostało zacytowane w treści studium. Projekt planu uzyskał pozytywne uzgodnienie Zarządu Województwa w zakresie zgodności z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego województwa pomorskiego oraz w zakresie zgodności z opracowaniami regionalnymi sporządzonymi przez Marszałka Województwa. Na etapie sporządzenia wszystkich planów dla terenów predysponowanych pod lokalizacje siłowni wiatrowych w gminie T. sporządzono szczegółowe studium krajobrazowe dla nowych elementów wysokościowych, w tym również opracowanie "Studium krajobrazowe do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów predysponowanych pod lokalizacje elektrowni wiatrowych w obrębie geodezyjnym T. i T. gminie T.", w którym została dokonana szczegółowa analiza istniejącego krajobrazu kulturowego. Opracowanie to stanowi element dokumentacji planistycznej. Projekt planu uzyskał również pozytywne uzgodnienia i opinie organów właściwych dla ochrony krajobrazu kulturowego - Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków - z dnia 24 czerwca 2011 r. i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska - z dnia 23 listopada 2011 r.
Niezależnie od powyższego organ gminy podkreślił, że plan zawiera szereg postanowień dotyczących ochrony krajobrazu, o czym świadczą przepisy § 5 ust. 2 pkt 2, pkt 8 i pkt 9. Wojewoda przyznaje, że określenie nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenów jest spełnione w ustaleniach dla terenów (str. 10 skargi). Niezrozumiałe jest jednak zastrzeżenie co do tego, że powyższe nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia dotyczą obiektów budowlanych (elektrowni). Nadto wbrew twierdzeniu skargi w planie miejscowym zawartych jest szereg ustaleń dotyczących kształtowania krajobrazu, które odnoszą się do innych elementów przestrzeni niż obiekty budowlane. Nieporozumieniem są wywody, z których wynika, że określanie parametrów elektrowni wiatrowych nie stanowi określania zasad kształtowania krajobrazu (str. 10 skargi).
Niezrozumiały jest zarzut, że tereny przeznaczone w projekcie planu pod lokalizację elektrowni wiatrowych nie zostały wyznaczone w oparciu o wyniki przeprowadzonego monitoringu. W studium (str. 164) mówi się o ustaleniu obowiązku przeprowadzenia przedinwestycyjnego monitoringu ornitologicznego i przedwykonawczego monitoringu wpływu na nietoperze, a nie o przeprowadzeniu takiego monitoringu przed uchwaleniem planu. Powyższy obowiązek, w zgodzie ze studium, został w planie miejscowym ustalony. Przepis § 4 ust. 2 pkt 9 uchwały stanowi, że szczegółowa lokalizacja poszczególnych elektrowni wiatrowych, o której mowa w § 5 ust. 2 pkt 5, powinna uwzględniać wyniki przeprowadzonego przedrealizacyjnego monitoringu przyrodniczego, określającego wpływ potencjalnej lokalizacji elektrowni wiatrowych na awifaunę i nietoperze. Wobec tego należy stwierdzić, że skarżony plan jest w pełni zgodny z ustaleniami Studium także w zakresie ochrony i kształtowania krajobrazu.
Odnosząc się do zarzutu braku opinii Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego wskazano, że nie była ona wymagana, wobec czego nie było podstaw prawnych do wystąpienia o taką opinie. Przedłożenie planu do zaopiniowania Państwowemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Sanitarnemu, czego domaga się Wojewoda, stanowiłoby rażące naruszenie art. 58 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r., nr 199, poz. 1227 ze zm.).
Dalej wyjaśniono, że zgodnie z art. 54 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, zwanej dalej "ustawą środowiskową", organ opracowujący projekt dokumentu, o którym mowa w art. 46 lub 47, poddaje projekt, wraz z prognozą oddziaływania na środowisko, opiniowaniu przez właściwe organy, o których mowa w art. 57 i 58. Właściwe organy wydają opinię w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku o wydanie opinii. Z przepisu art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej wynika, że przeprowadzenia strategicznej oceny oddziaływania na środowisko wymaga min. projekt planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 58 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej organem Państwowej Inspekcji Sanitarnej właściwym w sprawach opiniowania i uzgadniania w ramach strategicznych ocen oddziaływania na środowisko w przypadku miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin jest państwowy powiatowy inspektor sanitarny.
Odnosząc się do wskazywanej przez wojewodę konieczności badań kwestii higieny radiacyjnej, rada gminy stwierdziła, że nie jest to uwarunkowanie ani przepisami prawa, ani przesłankami technicznymi. Poziom pola elektromagnetycznego emitowanego przez instalacje związane z funkcjonowaniem elektrowni wiatrowych jest pomijany z punktu widzenia kryteriów wprowadzonych obowiązującymi przepisami prawa.
Nie zgodzono się też z zarzutem niespójności tekstu planu z rysunkiem planu wskazując, że rysunek planu koreluje z ustaleniami zawartymi w tekście uchwały.
Zakwestionowano ustalenia wojewody dotyczące wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu w skali 1:15000 wskazując, że projekt planu do publicznego wglądu został wyłożony w skali 1:2000, natomiast rysunek dołączony do prognozy oddziaływania na środowisko został sporządzony w skali 1:6000. Rysunek planu został wykonany pod względem skali, techniki graficznej i czytelności w sposób odpowiadający wymogom wynikającym z rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Zaprzeczono zarzutowi naruszenia art. 16 ust. 1 i art. 23 ust. 5 ustawy o ochronie przyrody w trakcie procedury uchwalania planu. Przepisy te odnoszą się do obowiązku dokonania uzgodnienia przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska projektu planu. Wskazano jednocześnie, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska plan uzgodnił pozytywnie. Ponadto w treści planu w § 4 ust. 2 pkt 10 wskazano, że obowiązują wymagania wynikające z położenia obszaru objętego planem w otulinie Parku Krajobrazowego [[...]].
Zdaniem organu gminy skarga Wojewody jest bezzasadna i zasługuje na oddalenie. Zaskarżony plan miejscowy jest w pełni zgodny z ustaleniami studium. Nie zostało wykazane, aby w toku uchwalenia planu doszło do naruszenia jakiegokolwiek przepisu prawa, a tym bardziej wojewoda nie wykazał naruszenia, które stanowiłoby "istotne naruszenie trybu sporządzania planu" w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Podkreślono, że w przypadku większości zarzutów Wojewoda bądź nie przytoczył treści przepisu, który jego zdaniem, miał zostać naruszony w toku procedury planistycznej, bądź nie przeprowadził analizy przepisu w świetle okoliczności sprawy.
Skargę na opisaną uchwałę Rady Gminy nr [[...]] z dnia 28 czerwca 2012 r. wniosła również grupa mieszkańców reprezentowana przez Stowarzyszenie A., wnosząc o stwierdzenie jej nieważności.
Przed wniesieniem skargi grupa mieszkańców, którzy udzielili pełnomocnictwa do ich reprezentowania Stowarzyszeniu A., wezwała organ gminy T. do usunięcia naruszenia prawa zarzucając m.in. niezgodność planu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy T., sprowadzające się do:
- braku szczegółowego, punktowego wyznaczenia terenów pod wieże elektrowni w planie, pomimo, że w studium zapisano takie ustalenie w postaci wytycznych.
- nieuwzględnieniu w planie miejscowym wytycznych do ustaleń m.p.z.p. ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy T.
- nieokreślenia stref dla wód powierzchniowych, lasów, dróg publicznych i ciągów turystycznych uchwalonych w studium,
- niespełnienia wymogu zawartego w § 4 pkt. 2 i 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1587) w zakresie określenia cech elementów zagospodarowania przestrzennego wymagających ochrony przekształceń lub rewaloryzacji dot. krajobrazu kulturowego. Odesłanie do ustaleń dotyczących parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy, gabarytów i wskaźników, nie wypełnia wymogu przywołanego przepisu,
- zmiany treści uchwały pomiędzy wersją wyłożoną do publicznego wglądu a wersją uchwaloną, którą uzupełniono poprawką o zmianie procentowej stawki,
- nieuwzględnienia zaleceń Gminnej Komisji Urbanistyczno Architektonicznej, Marszałka Województwa, Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego,
- nierozpatrzenia uwag do projektów planów miejscowych przez Radę Gminy T.,
- wyłożenia rysunku projektu planu w niewłaściwej skali z nieczytelnym podkładem mapowym a w konsekwencji braku wymaganych dla map zasadniczych: nr działek ewidencyjnych, granic działek ewidencyjnych, numerów działek, uzbrojenia itp. Rysunek Prognozy Oddziaływania na Środowisko był wykonany w innej skali jak rysunek planu, co uniemożliwiało porównywanie dokumentów w czasie wyłożenia (miniaturka)
- niewykonania Prognozy Skutków Finansowych - brak w chwili wyłożenia do publicznego wglądu
- zmiany rysunku planu w stosunku do wyłożonego, poprzez np. likwidację drogi,
- dzielenia, jednego, skumulowanego, przedsięwzięcia na mniejsze projekty, celem obejścia prawa, poprzez zafałszowania, niewykazania, jednego skumulowanego oddziaływania na środowisko za pomocą praktyki tzw. salami slicing - dzielenia projektów, przedsięwzięcia na mniejsze projekty tak, aby uniknąć wymogu przeprowadzenia oceny wpływu na środowisko, lub też, aby uniknąć oceny skumulowanego oddziaływania na środowisko, jak również, aby zawęzić krąg osób mających interes prawny do występowania na prawach strony.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wskazano, że uchwała narusza art. 15 ust. 2 pkt 1 i pkt 2, 16 ust. 1 i 2 17 pkt 4, 5, 9, 12, 13 i art. 21 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uchwalony plan narusza też studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, a jego projekt sporządziła osoba nieuprawniona.
W skardze grupy mieszkańców uzasadnia się naruszenie interesu prawnego R. Z. T. i M. T. R. – właścicielek działek gruntu położonych na terenie objętym planem, a także właścicieli działek pozostających poza obszarem planu.
Według stowarzyszenia przedmiotowa uchwała dotyczy skumulowanego przedsięwzięcia w postaci parku elektrowni wiatrowych na obszarach sąsiadujących ze sobą gmin T. i B. Elektrownie te będą położone blisko siebie i razem tworzyć będą kompleks o powierzchni 21,2 km2, na którym posadowione będą 82 wiatraki. Inwestycja ta pod nazwą [[...]] Park Elektrowni Wiatrowych, wywierać będą skumulowany wpływ na krajobraz, znacznie większy niż wpływ poszczególnych inwestycji objętych planami, wskutek czego dojdzie do znacznego naruszenia powszechnego prawa do korzystania ze środowiska przysługującemu właścicielom działek położonych w promieniu kilku kilometrów.
Inwestycje te i zaskarżona uchwała stoją w jawnej sprzeczności z kształtowaną przez Radę Ministrów polityką przestrzenną państwa oraz uchwaloną w 2013 r. koncepcją przestrzennego zagospodarowania kraju, w której tereny w/w gmin znalazły się poza obszarami przeznaczonymi do pozyskiwania na skalę przemysłową energii z wiatru.
Zarzucając naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. wskazano, że w planie istnieją wyznaczone liniami rozgraniczenia tereny o symbolu R oraz tereny o symbolu EW/R. Tereny o tych symbolach rozgraniczono liniami zabudowy, a nie liniami rozgraniczającymi różne użytkowanie. Tereny przeznaczone pod budowę elektrowni wiatrowych pozostają w dalszym ciągu terenami rolnymi, co jest niedopuszczalne. Tereny pod budowę elektrowni wiatrowych mogą być usytuowane na terenach innych, niż rolnicze i na rysunku planu powinny być od nich odgraniczone liniami rozgraniczającymi, zgodnie z zasadami sporządzania planów i normy PN-B-01027 (§ 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Grupa mieszkańców twierdzi, że ograniczenie strefy ochronnej do odległości 400 m od wiatraka jest niewystarczające, a przepisy w tym zakresie wymagają zmian. Szkodliwe oddziaływanie elektrowni wiatrowych jest znacznie szersze, co wynika z opinii przedstawionej przez Departament Zdrowia Publicznego Ministerstwa Zdrowia w piśmie z dnia 27 lutego 2012 r. oraz opinii autorytetów naukowych. Podobne stanowisko zajął Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny, a jego opinia została pominięta przy sporządzaniu projektu planu.
Według stowarzyszenia w planie zaniechano wydzielenia liniami rozgraniczającymi terenów dla zabudowy przemysłowej, co oprócz naruszenia art. 15 ust. 2 u.p.z.p. skutkuje zatajeniem przez społeczeństwem zamierzeń inwestora. Stan taki skutkuje bowiem brakiem rzetelnych podstaw do określenia wzrostu lub spadku wartości nieruchomości położonych na obszarze oddziaływania elektrowni. Projekt elektrowni może być wykonany po upływie 5 lat, co czyni iluzorycznymi zapisy o obowiązku uiszczenia opłaty procentowej.
Zarzucając naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. wskazano w skardze, że postanowienia rozdziału 3 planu odnoszą się do zabudowy a nie do krajobrazu, dotyczą bowiem jednolitych wysokości, kształtu, rodzaju konstrukcji, kolorystyki itp., które wynikają z innego przepisu (§ 4 pkt 6 rozporządzenia). Projektowany park elektrowni wiatrowych składać się ma z 9 farm wiatrowych, dla których wykonano odrębne plany miejscowe. Skumulowane oddziaływanie farm na krajobraz, ład przestrzenny i środowisko przyrodnicze nie zostało ocenione. W tym zakresie trafne są uwagi zawarte w opiniach Gminnej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej.
Uzasadniając zarzut naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p. skarżący twierdzi, że według projektu planu (§ 1 pkt 5) przestrzeń publiczna na objętym nim obszarze nie występuje. Stwierdzenie takie jest błędne, gdyż na terenie tym znajdują się drogi publiczne, a plan powinien zawierać ustalenia w tym zakresie, stosownie do § 4 pkt 5 rozporządzenia.
Odnośnie zarzutu naruszenia art. 16 ust. 1 i 2 u.p.z.p. stwierdzono, że do publicznego wglądu został wyłożony rysunek projektu planu i prognozy oddziaływania na środowisko w skali 1:4000 i 1:7000, tj. innej niż wymagana ustawą (1:2000). Zaniechano również określania granic administracyjnych w rysunku planu. Pomniejszona skala uniemożliwiała prawidłowe odczytanie wyłożonych dokumentów.
Wskazując na naruszenie art. 17 pkt 4 u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym w momencie podejmowania czynności z zakresu procedury planistycznej, stwierdzono, że organ gminy zaniechał rozpatrzenia wniosków do planu.
Uzasadniając zarzut naruszenia art. 17 pkt 5 u.p.z.p. wskazano, że do dnia składania uwag do planu nie sporządzono prognozy skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego. Na sesji rady gminy w dniu uchwalenia planu wójt przedstawił natomiast "aneks do prognozy skutków finansowych". W konsekwencji naruszenia art. 17 pkt 4 u.p.z.p. mieszkańcy nie mieli możliwości ocenić skali wzrostu lub spadku wartości ich nieruchomości.
Zaskarżona uchwała narusza także art. 17 pkt 9 u.p.z.p., poprzez nieuwzględnienie opinii i uwag przedstawionych przez Gminną Komisję Urbanistyczno-Architektoniczną oraz Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Rada gminy nie rozpatrzyła tych uwag i opinii, nie podała także przyczyn ich nieuwzględnienia w planie przez co naruszono prawo obywateli do udziału w procesie stanowienia prawa.
Uzasadniając zarzut naruszenia art. 17 pkt 12 u.p.z.p. wskazano, że nie doszło do rozpatrzenia uwag, o których mowa w art. 17 pkt 11 u.p.z.p. Brak dokumentów, które potwierdzałyby głosowanie radnych nad uwagami.
Wyjaśniając zarzut naruszenia art. 17 pkt 13 u.p.z.p. skarżący twierdzi, że zmiany do projektu planu wprowadzono bez rozpatrzenia uwag. Zmieniono także rysunek planu. Opublikowana treść uchwały różni się od wyłożonego projektu ponadto wysokością stawki procentowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości.
Według skarżącego podczas uchwalania planu doszło do naruszenia zasad finansowania poprzez naruszenie art. 21 u.p.z.p. Prace planistyczne były finansowane z darowizn przekazanych przez beneficjentów planu, a to oznacza istotne naruszenia procedury planistycznej. Plan sporządzono w interesie darczyńców, z naruszeniem interesu społecznego.
Wskazuje się również na sprzeczność treści uchwały (opisu planu) z rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2001 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. nr 100, poz. 908). W treści skargi przytoczono także różnice między brzmieniem uchwalonego planu, a treścią projektu wyłożonego do publicznego wglądu.
W skardze grupy mieszkańców twierdzi się też, że plan miejscowy jest sprzeczny z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków rozwoju gminy T., przyjętymi uchwałą nr [[...]] z 30 grudnia 2002 r. Zwrócono uwagę na następującą treść studium:
- na str. 156: "szczegółowe rozmieszczenie punktowych terenów w obszarze nastąpi na etapie sporządzania planów miejscowych",
- na str. 164: "ostateczne usytuowanie, zasady i warunki budowy wież elektrowni wiatrowych, których rejony potencjalnej lokalizacji wskazano na rysunku studium na podstawie ww. analiz i studiów syntetycznych, zostanie ustalone w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego sporządzonych dla terenów lokalizacji elektrowni wiatrowych, zgodnie z wytycznymi określonymi w rozdziale IX.9. "Energetyka wiatrowa",
- na stronie 156 w odniesieniu do "wytycznych do ustaleń mpzp" zawartych na str. 163-166 wskazano, że szczegółowa lokalizacja wież elektrowni wiatrowych zostanie ustalona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego sporządzonym dla terenu lokalizacji elektrowni wiatrowych, którego granice określono na ujednoliconym rysunku studium,
Powyższa treść studium zobowiązywała wójta do wskazania w sposób jednoznaczny rozmieszczenia terenów pod lokalizację konkretnej elektrowni wiatrowej, co uwzględniałoby wytyczne zawarte w studium, odnoszące się do ustaleń planów miejscowych. Plan nie zawiera szczegółowej lokalizacji wież elektrowni wiatrowych, co zdaniem autorów skargi powoduje to niezgodność planu ze studium.
Nawiązano także do naruszenia przepisu art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z tym przepisem ustalenia dotyczące przeznaczenia terenów powinny zawierać określenia przeznaczenia poszczególnych terenów lub zasad ich zagospodarowania, a także symbol literowy i numer wyróżniający go spośród innych terenów. Zgodnie natomiast z § 7 pkt 7 tego rozporządzenia projekt planu powinien zawierać linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania oraz ich oznaczenia. Naruszenia powyższych przepisów skarżąca grupa mieszkańców upatruje w rozgraniczeniu terenów o symbolu "R" oraz terenów o symbolu "EW/R". Zarówno tereny oznaczone w planie "EW/R", jak i "R" są terenami rolnymi, pomimo przeznaczenia ich pod budowę elektrowni wiatrowych. Niedopuszczalna jest budowa na terenach rolnych obiektów przemysłowych niezwiązanych z rolnictwem i przetwórstwem rolnym. Brak wydzielenia liniami rozgraniczającymi terenów dla zabudowy przemysłowej godzi w dyspozycję obowiązku wynikającego z art. 15 ust. 2 u.p.z.p., tym samym, w sposób istotny, uchwała narusza zasady i tryb sporządzenia planu, co daje podstawę do zastosowania art. 28 u.p.z.p.
Kolejnej niezgodności planu ze studium skarżąca grupa reprezentowana przez stowarzyszenie upatruje w braku w planie miejscowym postanowień odnoszących się do stref ochronnych dla dróg publicznych, wód powierzchniowych, lasów i terenów planowanych zalesień. Z tekstu studium wynika, że utworzyło ono strefę dróg publicznych, strefę wód powierzchniowych oraz strefę lasów i terenów planowanych zalesień. Tekst planu nie odnosi się w żaden sposób do tych stref, co stanowi o braku zgodności ze studium. W planie drogi publiczne oraz tereny leśne znajdują się w strefach oddziaływania wiatraków. Przepisy u.p.z.p. nie dają przyzwolenia na zamieszczanie w planie obietnic, wyjaśnień, uzasadnień, czy prognoz, że będzie dokonane coś, co powinien obowiązkowo zawierać plan miejscowy. Przepis planu winien być jasno sformułowany, jednoznaczny i zrozumiały dla każdego.
Brak w planie obowiązkowego rozmieszczenia terenów pod wiatraki stwarza dodatkowe zagrożenie polegające na wystąpieniu uciążliwości poza granicą strefy i granicami planu, co jest niedopuszczalne. Odległość minimalna 400 m, zapisana w planie, między wiatrakiem i budynkiem mieszkalnym, mająca pełnić rolę bufora akustycznego w sytuacji, gdy linia zabudowy położona jest bliżej niż 400 m od granicy opracowania planu, stwarza dodatkowe problemy interpretacyjne związane z uciążliwością oddziaływania tylko do granic planu.
Zarzucono w skardze brak ustaleń w zakresie ochrony ładu przestrzennego i krajobrazu kulturowego, które według art. 15 ust. 2 pkt 2 i 3 u.p.z.p. są elementami obowiązkowymi zagospodarowania przestrzennego. Przepis § 4 ust. 1 odsyłający do Rozdziału 3 "Ustalenia dla terenów" wskazuje, że zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego znajdują się w Rozdziale 3. Jednak znajduje się tam treść wynikającą ze spełnienia wymogu art. 15 ust. 2 pkt. 6 i § 4 pkt. 6, tj. zapisy dotyczące kształtowania zabudowy, a nie krajobrazu.
Zarzuca też stowarzyszenie, że projekt planu sporządziła osoba nieuprawniona. Ze znajdującego się w dokumentacji planistycznej zaświadczenia projektanta wynika bowiem, że było ono ważne do końca grudnia 2011 r., tym samym doszło do naruszenia art. 6 ust 1 i art. 19a ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz. U. z 2013 r., poz. 932). Mieszkańców gminy pozbawiono zaś prawa do rzetelnego opracowania planu.
Odpowiadając na tę skargę i wnosząc o jej oddalenie Rada Gminy T. stwierdziła, że w skardze brak jest jednoznacznego określenia kręgu podmiotów będących skarżącymi w niniejszej sprawie.
Niemniej według organu gminy zaskarżona uchwała nie narusza w żaden sposób interesu prawnego skarżących. Interesu takiego z pewnością nie naruszają wskazywane przez skarżące uciążliwości związane z działaniem elektrowni wiatrowych. Skarżący wskazuje na przyszłe, hipotetyczne i niezdefiniowane rodzaje oddziaływań na nieruchomości, których są właścicielami. Działki dwóch osób skarżących położone na terenie objętym planem stanowią grunty rolne, łąki i pastwiska. Nawet, gdyby przyjąć, że z prawa własności wynika interes prawny dwóch skarżących (R. Z. T. i M. T. R.) to plan w żaden sposób interesu tego nie narusza, natomiast utrwala dotychczasowy sposób korzystania z nieruchomości.
Odnosząc się do zakresu zaskarżenia rada gminy stwierdziła, że strona skarżąca nie może domagać się całościowej i abstrakcyjnej kontroli legalności uchwał. Uprawnienia takiego nie daje art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, co znajduje potwierdzenie w jednolitej linii orzecznictwa sądów administracyjnych. Tymczasem do tego właśnie zmierza skarga, w której nie starano się nawet wykazać jaki jest związek poszczególnych zarzutów z interesem prawnym skarżących.
Odnosząc się do zarzutu braku wydzielenia liniami rozgraniczającymi terenów o różnym przeznaczeniu stwierdzono, że nie ma przeszkód prawnych w lokalizacji elektrowni wiatrowych wraz z infrastrukturą na gruntach o przeznaczeniu rolnym.
Postanowienie § 5 ust. 2 pkt 5 uchwały odzwierciedla prawidłowe założenie, że plan miejscowy nie określa szczegółowej lokalizacji elektrowni wiatrowych.
Nie zgodziła się rada gminy z zarzutem dotyczącym braku wydzielenia liniami rozgraniczającymi terenu pod elektrownie. Zgodnie z § 4 ust. 8 planu - ustala się granice lokalizacji wież elektrowni wiatrowych jako terenu przeznaczonego pod budowę urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł o mocy przekraczającej 100 kW - zgodnie z rysunkiem planu, tożsame z liniami rozgraniczającymi terenów 01.EW/R, 02.EW/R, 03 .EW/R oraz granice ich stref ochronnych, tożsame z granicami - oznaczonych na rysunku planu - terenów związanych z lokalizacją elektrowni wiatrowych objętych zakazem lokalizacji budynków mieszkalnych (rysunek planu jest zgodny z tymi ustaleniami). Zastosowanie na rysunku planu oznaczeń graficznych kolorowych, literowych i cyfrowych jest zgodne z § 9 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przeznaczenie poszczególnych terenów, w tym terenów przeznaczonych pod lokalizację elektrowni wiatrowych, jak również linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu, zostały w planie jednoznacznie określone. Należy odróżniać określenia przeznaczenia terenu pod elektrownie wiatrowe, co zostało dokonane w planie, od określenia miejsc posadowienia poszczególnych elektrowni wiatrowych, co nastąpi na etapie projektu budowlanego.
Jako bezpodstawne oceniono twierdzenia, że tereny oznaczone symbolem EW/R oddzielono od terenów oznaczonych symbolem R liniami zabudowy, a nie liniami rozgraniczającymi różne użytkowanie. Z rysunku planu wynika, że wyrysowano na nim zarówno linie zabudowy jak i linie rozgraniczające. W omawianym przypadku linie te pokrywają się w pewnych miejscach, co jest dopuszczalne.
Nie zgodzono się z twierdzeniem, że nie jest dopuszczalna lokalizacja elektrowni wiatrowych na terenach oznaczonych symbolem EW/R. Brak jest również uzasadnienia do utożsamiania przeznaczenia terenów oznaczonych symbolami R i EW/R, skoro w planie wyraźnie opisano przeznaczenie tych terenów w sposób odmienny (§ 5 i § 6 planu), a fundamentalna różnica jest taka, że przeznaczenie terenów oznaczonych jako EW/R zostało określone w planie jako tereny rolnicze przeznaczone pod lokalizację wież elektrowni wiatrowych (§ 5 ust. 1 pkt 1), a nadto wskazano, że w granicach terenów dopuszcza się lokalizację elektrowni wiatrowych, z uwzględnieniem ograniczeń zabudowy, o których mowa w § 4 ust. 2 pkt 1 (§ 5 ust. 1 pkt 3), natomiast co do terenów oznaczonych w planie miejscowym jako R ich przeznaczenie zostało określone jako tereny rolnicze (§ 6 ust. 1 pkt 1), a nadto ustalono (§ 6 ust. 1 pkt 3), że w granicach terenów obowiązuje zakaz lokalizacji wież elektrowni wiatrowych (zgodnie z § 3 ust. 2 zakaz nie dotyczy łopat wirnika). W skardze mylnie uważa się za niedopuszczalne określenie w planie mieszanego (wielofunkcyjnego) przeznaczenia terenu. Za możliwością łączenia terenów przemawia też przywołane orzecznictwo sądów administracyjnych.
Bez znaczenia pozostają przytaczane w skardze poglądy niektórych przeciwników elektrowni wiatrowych i pism jednostek organizacyjnych Ministerstwa Zdrowia.
Jako nieuzasadnione oceniono również uwagi na temat rzekomego zatajenia przed społeczeństwem informacji dotyczących "zamierzeń inwestora". Postępowanie planistyczne prowadzone było z szerokim udziałem społeczeństwa. Podjęcie przez Gminę T. strategicznej decyzji odnośnie promowania na obszarze gminy inwestycji z zakresu energetyki wiatrowej było związane ze stwierdzeniem korzystnych warunków naturalnych (wiatrowych) na obszarze gminy oraz zainteresowaniem inwestorów lokalizowaniem parków wiatrowych. Rada podkreśliła, że plan miejscowy nie decyduje o podmiotowym, ale o przedmiotowym zakresie korzystania z terenów nim objętych. Plan rozstrzyga o tym, w jaki sposób można zagospodarować nieruchomość, nie zaś kto może tę nieruchomość zagospodarować. Niewłaściwe jest zatem dokonywanie oceny ustaleń planu z punktu widzenia zamierzeń jakiegokolwiek inwestora.
Nie zgodzono się z zarzutem naruszenia art. 36 u.p.z.p. zajmując stanowisko takie, jak wobec skargi wojewody.
Ustosunkowując się do zarzutu braku granic stref ochronnych terenu przeznaczonego pod budowę wież elektrowni wiatrowych wskazano, że są one tożsame z granicami oznaczonych na rysunku planu terenów związanych z lokalizacją elektrowni wiatrowych objętych zakazem lokalizacji budynków mieszkalnych. Ustalona strefa ochronna elektrowni nie wychodzi poza granice ustalone w planie. W planie nie zostały wskazane miejsca usytuowania poszczególnych elektrowni wiatrowych, ponadto określono, że kwestie te będą ustalane na etapie projektu budowlanego. Czyni to przedwczesnym zarzut, jakoby lokalizacji elektrowni miała oddziaływać na teren pozostający poza regulacją przedmiotowego planu. Ponadto zostało w planie określone, że minimalna odległość elektrowni od budynków mieszkalnych nie może być mniejsza niż 400 m. W granicach objętych planem nie występuje żadna zabudowa, nie jest także projektowana, natomiast wskutek uwzględnienia zabudowy istniejącej i projektowanej zostały wyznaczone nieprzekraczalne linie zabudowy. Bezpodstawne są żądania ustalenia strefy ochronnej ze względu na hałas jaki mogą wytwarzać elektrownie wiatrowe. Przy lokalizacji elektrowni czynnik poziomu hałasu, podobnie jak zakres dopuszczalnych wibracji czy promieniowania, zostanie wzięty pod uwagę. Rada gminy stwierdziła podobnie jak odpowiedzi na skargę wojewody, że nie jest związana zaleceniami Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Były one poddawane szczegółowej analizie, w wyniku której organy gminy nie zdecydowały się na zwiększenie odległości.
Nie zaakceptowano zasadności zarzutu dotyczącego braku zasad ochrony i kształtowania krajobrazu. "Studium ochrony krajobrazu województwa [[...]]" nie zawiera jakichkolwiek wytycznych do ustaleń miejscowych planów, jedynie zostało zacytowane w treści studium. Projekt planu uzyskał pozytywne uzgodnienie Zarządu Województwa w zakresie zgodności z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego województwa pomorskiego oraz w zakresie zgodności z opracowaniami regionalnymi sporządzonymi przez Marszałka Województwa. Na etapie sporządzenia wszystkich planów dla terenów predysponowanych pod lokalizacje siłowni wiatrowych w gminie T. sporządzono szczegółowe studium krajobrazowe dla nowych elementów wysokościowych, w tym również opracowanie "Studium krajobrazowe do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów predysponowanych pod lokalizacje elektrowni wiatrowych w obrębie geodezyjnym T. i T. gminie T.", w którym została dokonana szczegółowa analiza istniejącego krajobrazu kulturowego. Opracowanie to stanowi element dokumentacji planistycznej. Projekt planu uzyskał również pozytywne uzgodnienia i opinie organów właściwych dla ochrony krajobrazu kulturowego - Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków - z dnia 24 czerwca 2011 r. i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska - z dnia 23 listopada 2011 r. Wskazuje się przy tym na szereg postanowień planu dotyczących ochrony krajobrazu, nie zgadzając się z twierdzeniem, że określanie parametrów elektrowni wiatrowych nie stanowi określania zasad kształtowania krajobrazu (str. 19 skargi).
Jako błędne ocenia się twierdzenia skargi, jakoby teren przeznaczony pod budowę elektrowni wiatrowych miał powierzchnię 1237 ha. Z treści uchwalonych przez Radę Gminy T. planów miejscowych wynika, że teren ten będzie miał powierzchnię 21,5 ha. Ponadto w gminie B. elektrownie wiatrowe wraz z infrastrukturą mogą być zlokalizowane na obszarze nie większym niż 20,3 ha. Łącznie zatem powierzchnia terenu na którym mogą powstać elektrownie wiatrowe wraz z infrastrukturą towarzyszącą nie przekracza 41,8 ha. Tereny te nie tworzą układu pasmowego.
Za bezzasadny uznano także zarzut dotyczący zaniechania określenia wymagań wynikających z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych. Pojęcie obszaru przestrzeni publicznej zostało zdefiniowane w u.p.z.p. Przestrzeni takich na terenie objętym planem nie ma, stąd brak było obowiązku określenia wymagań, o których mowa w § 4 pkt 5 rozporządzenia.
Rada zakwestionowała twierdzenia skargi dotyczące wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu w skali 1:4000 wskazując, że projekt planu do publicznego wglądu został wyłożony w skali 1:2000, natomiast rysunek załączony do prognozy oddziaływania na środowisko został sporządzony w skali 1:6000.
Nie zgadza się rada z zarzutem nieokreślenia w planie granic administracyjnych. Natomiast zamieszczenie na rysunku planu wyrysu ze studium z oznaczeniem granic obszaru objętego planem miejscowym, zgodnie z § 7 rozporządzenia, identyfikuje położenie obszaru i jego granice w sposób niewątpliwy.
Za chybiony uznano zarzut nierozpatrzenia wniosków do planu. Wszystkie wnioski zostały rozpatrzone i część z nich uwzględniono, a w planie poczyniono zmiany z tym związane. Prawidłowo dokonano również uzgodnień oraz uzyskano opinie do planu. Jednocześnie stwierdzono, że opinia Gminnej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej nie jest wiążąca. Rozpatrzono również wszystkie uwagi, o których mowa w art. 17 pkt 11 u.p.z.p.
Rada gminy nie uznała również słuszności zarzutu wprowadzenia zmian do projektu planu bez rozpatrzenia uwag. Tryb wprowadzenia zmian był zgodny z art. 19 u.p.z.p.
Za bezzasadny uznano zarzut niesporządzenia prognozy skutków finansowych uchwalenia planu. Prognoza taka, stosownie do treści art. 17 pkt 5 u.p.z.p. została sporządzona i dołączona do projektu planu. Przedstawienie aktualizacji kwot na sesji uchwalającej plan nie stanowi naruszenia trybu uchwalania planu.
Podobnie za bezpodstawny uznano zarzut naruszenia zasad finansowania planu. Przepisy prawa nie zakazują gminie zawierania umów prawa cywilnego dotyczących darowizny podmiotu prawa prywatnego z przeznaczeniem na sfinansowanie kosztów sporządzenia planu miejscowego. Środki te zostały prawidłowo rozliczone, a ich pochodzenie nie miało wpływu na treść planu. Nie można tu mówić o praktyce określonej jako "salami slicing", brak podobieństwa do sprawy będącej przedmiotem orzeczenia ETS o sygn. C-227/01.
Ponadto według rady gminy strona skarżąca myli się oceniając plan pod kątem postanowień "Zasad techniki prawodawczej". Nadto wątpliwości co do związania Rady Gminy stanowiącej plan z tym rozporządzeniem wsparto wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 maja 2011 r. sygn. akt I OSK 1059/1.
Odnosząc się do różnic między wyłożonym do wglądu projektem planu a uchwałą stwierdzono, że zmian dokonano zgodnie z prawem. Natomiast ponowienie czynności o których mowa w art. 17 u.p.z.p., stosownie do art. 19 tej ustawy, jest wymagane jedynie w niezbędnym zakresie. Przytaczając poszczególne zmiany stwierdzono, że procedura planistyczna nie została naruszona, zmian dokonano zgodnie z art. 17 pkt 13 i 19 ust. 1 u.p.z.p.
Rada Gminy T. nie zgodziła się z zarzutem braku zgodności planu ze studium. Przytoczono tożsame argumenty jak w odpowiedzi na skargę wojewody.
Odnosząc się do zarzutu sporządzenia projektu planu przez osobę nieuprawnioną rada gminy stwierdziła, że projektant miał przez cały okres procedury planistycznej wymagane uprawnienia. Dołączono dokumenty potwierdzające pozostawania projektanta na liście członków Okręgowej Izby Urbanistów.
Według rady gminy skarga jest bezzasadna. Osoby wchodzące w skład grupy mieszkańców nie mają interesu prawnego, który byłby przez uchwałę naruszony. Nie zostało też wykazane, aby w toku uchwalenia planu doszło do naruszenia jakiegokolwiek przepisu prawa, a tym bardziej nie wykazano naruszenia, które stanowiłoby "istotne naruszenie trybu sporządzania planu" w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p., a zaskarżony plan miejscowy jest w pełni zgodny z ustaleniami studium.
Następnie grupa mieszkańców reprezentowana przez Stowarzyszenie A. w piśmie procesowym z 23 stycznia 2014 r. stwierdziła, że rada gminy wskazała niepełną listę skarżących uchwałę nr [[...]]. Grupa mieszkańców skarżących tę uchwałę to 21 osób wymienionych na str. 2 skargi. Skarżący przyznaje, że część nieruchomości, których prawo własności wykazano tytułem braku legitymacji skargowej nie leży w obszarze objętym planem. Fakt ten jednak nie uprawnia do stwierdzenia, że zaskarżona uchwała w niczym nie zmienia sytuacji prawnej wszystkich skarżących stanowiących grupę mieszkańców. Skoro nieruchomością sąsiednią określa się każdą nieruchomość położoną w strefie szkodliwego wpływu, a zespół elektrowni wiatrowych będzie w taki sposób wpływał na nieruchomości wszystkich członków grupy mieszkańców, ich legitymacja skargowa w niniejszej stronie jest uzasadniona.
Według skarżącej grupy mieszkańców reprezentowanej przez stowarzyszenie uchwała narusza prawo własności członków grupy. Elektrownie wiatrowe będą tworzyć stałe immisje (wstrząsy i drgania gruntu, fale dźwiękowe słyszalne i niesłyszalne (infradźwięki), pył, zawirowania powietrza, efekt migotania cienia (stroboskopowy), rzucania kawałkami lodu, fal elektromagnetycznych), a gmina zobowiązana jest w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym mieć na względzie treść art. 1 ust. 2 u.p.z.p. Wskazano przy tym na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 1984 r. sygn. akt III CZP 4/84.
Skarżąca grupa powołuje się na obowiązek gminy kierowania się zasadą proporcjonalności, ważąc interes publiczny i prywatne interesy właścicieli. Dojdzie bowiem do ograniczenia korzystania z gruntów atrakcyjnych turystycznie i wysokiej jakości pod względem upraw rolnych.
Zwraca się uwagę, że na skutek budowy wiatraków wzrośnie koszt uprawy gruntów rolnych związany z koniecznością zapewnienia osobom przebywającym w pobliżu elektrowni odpowiednich warunków higieny i bezpieczeństwa pracy. Do pisma procesowego dołączono opinię prof. dra hab. G. P. na temat zagrożeń związanych z funkcjonowaniem elektrowni wiatrowych: rzutów fragmentami oblodzenia wirników, awarii i związanych z tym niebezpieczeństwem oderwania się fragmentów wirników oraz rozprzestrzeniania się pożarów.
W piśmie wskazuje się na uciążliwości elektrowni z uwagi na emisję dźwięku, określając zakres tej uciążliwości nawet na 3 km od granic opracowania, podkreślając że wiele obszarów leży nadto w strefie kumulacji oddziaływań, co godzi w art. 112 ustawy Prawo ochrony środowiska.
Zwracając uwagę na niebezpieczeństwo dewastacji walorów przyrodniczych, krajobrazowych twierdzi się w skardze, że dojdzie do spadku liczby turystów odwiedzających ten niezindustrializowany dotąd obszar. Podjęta uchwała ogranicza swobodne prowadzenie działalności gospodarczej w stosunku do czasu sprzed uchwalenia planu, godząc tym samym w normę art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. nr 173, poz. 1807 ze zm.).
Nadto wskazano, że zatajenie w planie wskazywanych przez nich treści narusza prawo do odszkodowania, wynikające z art. 36 i 37 u.p.z.p.
Zwraca się uwagę na naruszenie art. 140 k.c. w związku z art. 61 ust 3 pkt 4 u.p.z.p., poprzez uniemożliwienie zabudowy zagrodowej na terenie rolnym w stosunku do własności położonej w strefie oznaczonej literą R. Właściciele działek rolnych położonych w strefie oznaczonej literą R posiadali prawo zabudowy zagrodowej z funkcją prowadzenia gospodarstwa agroturystycznego. Podjęte zostały zobowiązania umowne na rzecz najbliższej rodziny przekazujące ten teren pod cele wyżej określone. Uchwalenie planu, gdzie większość gruntów o przeznaczeniu oznaczonym jako rolne wyłączono spod zabudowy mieszkaniowej pozbawiło skarżących możliwości prowadzenia agroturystyki, która była możliwa na ich gruntach przed uchwaleniem planu, pozbawiło obecnie prawa do zabudowy mieszkalnej a nadto wprowadziło uciążliwości na skutek uchwalenia planu.
Wskazano też na naruszenie art. 151 k.c. poprzez przekroczenie granic gruntu przy wznoszeniu budowli (wiatraków) na tereny oznaczone w planie literą R. Zwrócono także uwagę na naruszenie art. 149 k.c. poprzez dopuszczenie tego, że śmigło siłowni wiatrowej może wchodzić na tereny oznaczone w planie literą "R". Skarżący uważa, że siłownia wiatrowa wraz ze śmigłem stanowi obiekt budowlany i pomimo, że śmigło jest w ruchu, to nie może wchodzić na tereny sąsiednie, przekraczając linie zabudowy. Innym rodzajem naruszenia własności jest nieskonkretyzowane w planie wejście na tereny oznaczone symbolem "R" związane z budową, czy też prace związane z konserwacją.
Zwrócono uwagę na treść opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 11 października 2011 r., nakazującej ograniczyć uciążliwość związaną z funkcjonowaniem elektrowni do nieruchomości, do której "właściciel posiada tytuł prawny". Skarżący wskazują, że ich działki leżą w strefie oznaczonej literą R, a nie wyrazili zgody na przyjęcie uciążliwości. Ani wójt, ani żaden inny podmiot nie ma prawa dysponować nieruchomościami skarżących. Uzyskanie opinii warunkującej i niewprowadzenie jej w życie to czynność pozorna, jak twierdzi skarżąca grupa powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 1 lipca 2011 r. sygn. akt II SA/Po 482/11. Uzyskanie opinii organu właściwego w sprawach ochrony środowiska nie zwalnia też władz gminy od oceny podjętej uchwały z punktem 1 działu VII rozporządzenia Wojewody z 23 czerwca 2003 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony Parku Krajobrazowego [[...]].
Według grupy mieszkańców interes prawny może wynikać nie tylko z przepisów materialnego prawa administracyjnego ale również cywilnego, a nawet wprost z Konstytucji.
Podsumowując kwestię interesu prawnego naruszonego zaskarżoną uchwałą, skarżąca grupa mieszkańców twierdzi, że opiera się on na normach prawa materialnego i procesowego określonych między innymi w art. 140 k.c., art. 144 k.c.; art. 112 ustawy - Prawo ochrony środowiska; art. 6 ust 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej; art. 20, art. 21 ust. 1, art. 31, art. 64 ust 2 i ust 3, art. 74 ust. 1 i ust. 2, art. 68 ust 1 Konstytucji RP oraz art. 1 ust 2, art. 36 i 37 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także art. 112 i art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Na poparcie swego stanowiska skarżący powołuje wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2010 r. sygn. akt II OSK 1780/10, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 9 czerwca 2009 r. sygn. akt II SA/Go 852/08. W wyroku NSA przywołane zostały orzeczenia, które wskazują na odejście od takiej interpretacji przepisów, która odmawia legitymacji skargowej (interesu prawnego) właścicielom nieruchomości położonych poza obszarem objętym planem.
Jako hasłowe podsumowanie wywodów dotyczących naruszenia interesu prawnego wskazanych w skardze 21 osób wskazano, że nastąpiło ono przez:
1. zakaz zabudowy;
2. dopuszczenie w planie, bez wskazania konkretnych działek budowy dróg, placów manewrowych i urządzeń infrastruktury;
3. zagrożenie bezpieczeństwa dotychczasowego użytkowania terenów rolnych i zamieszkałych w świetle braku przepisów prawnych dotyczących dozoru technicznego. Dopuszczenie do budowy nawet jednej elektrowni wiatrowej zgodnie z ustaleniami planu nie jest w stanie zapewnić bezpieczeństwa odnoszącego się do realnych zagrożeń dla terenu objętego planem i poza planem, gdzie faktyczna strefa zagrożenia biorącego się z pracy pojedynczej siłowni wiatrowej sięga 2 km. Dowodem na powyższe są przykłady awarii, katastrof, zgłoszonych przypadków rażenia większymi elementami a zgłaszane organom nadzoru budowlanego z terenu całej Polski o których donoszą media;
4. nieuwzględnienie skumulowanej uciążliwości wynikającej z bliskiej odległości i bezpośredniego styku między dziewięcioma farmami, co przełożyło się na fikcyjne ustalenia w każdym planie. Dotyczą wszystkich rodzajów uciążliwości jak: przenikaniem na teren nieruchomości sąsiednich sił oraz cząstek materii odczuwalnych przez właściciela jak: wstrząsy, drgania gruntu, wibracje, fale dźwiękowe słyszalne i niesłyszalne (infradźwięki), fale elektromagnetyczne, pył, zawirowania powietrza, efekt cienia, efekt stroboskopowy, zdewastowany krajobraz, ingerencją w rodzimą awifaunę;
5. naruszenie prawnej formy ochrony przyrody terenów objętych planami (park krajobrazowy wraz z otuliną);
6. pominięcie wytycznych zawartych w opracowaniach studyjnych, nieuwzględnienia uzgodnień, opinii organów umocowanych w u.p.z.p.; brak uzasadnienia uchwały w odniesieniu do przyjętych rozwiązań, w tym wskazania rozwiązań alternatywnych.
W dalszej części pisma skarżąca grupa mieszkańców twierdzi, że istnieje bezpośredni związek pomiędzy darowiznami poleconymi (art. 893 k.c.), których dokonano na rzecz gminy T., a naruszeniem zasad sporządzenia planu w rozumieniu art. 15 ust. 1 i art. 17 pkt 4 oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p. w przedmiocie o jakim mowa w art. 15 ust. 2 i 3 tej ustawy i standardach dokumentacji planistycznej art. 16 ust.1 u.p.z.p. oraz rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powtórzono zarzuty dotyczące braku uprawnień osoby sporządzającej plan oraz wskazano, że planista był jednocześnie pełnomocnikiem inwestora, zawierającym umowy oraz zarzut skargi dotyczący wyłożenia do publicznego wglądu map w pomniejszonej skali. Twierdzi się też, że zaskarżona uchwała nie została uzasadniona w sposób konieczny dla objętej nią materii. Gmina przekroczyła zatem władztwo planistyczne. Przytoczono też z uzasadnieniem zarzuty dotyczące linii rozgraniczających oraz niezachowania odległości 400 m.
Sprawa ze skargi grupy mieszkańców reprezentowanej przez Stowarzyszenie A. została połączona do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia ze sprawą ze skargi Wojewody na tę samą uchwałę, postanowieniem sądu z dnia 9 stycznia 2014 r.
W załączniku do protokołu rozprawy z dnia 9 stycznia 2014 r. Rada Gminy T. reprezentowana przez wójta gminy wyjaśniła kwestię rysunku planu wyłożonego do publicznego wglądu wskazując, że skala rysunku wyłożonego była prawidłowa (1:2000), przy czym w dokumentacji i dla celów zapoznania się z projektem przez osoby zainteresowane sporządzono rysunek poglądowy w skali pomniejszonej. Wyjaśniono w piśmie kwestię nieuwzględnienia na działkach nr [[...]] i [[...]] (objętych planem) terenów leśnych podkreślając, że działki te nie stanowią własności M. T. R. stawiającej ten zarzut.
Następnie w piśmie procesowym z dnia 26 lutego 2014 r. rada gminy ponownie odniosła się do zarzutów składanych przez stowarzyszenie w imieniu grupy mieszkańców.
Na rozprawie w dniu 26 lutego 2014 r. pełnomocnik Wojewody przyznał, że wojewoda otrzymał załącznik graficzny do projektu planu sporządzony we właściwej skali 1:2000, lecz podzielony na sekcje niestanowiące jednej mapy. Stąd kwestionuje prawidłowość wyłożenia rysunku planu. Podtrzymał też pozostałe zarzuty skargi.
Z kolei pełnomocnik Stowarzyszenia A., oświadczył, że skarżącą w sprawie jest grupa mieszkańców składająca się z 21 osób wymienionych w piśmie procesowym z dnia 23 stycznia 2014 r., reprezentowana przez Stowarzyszenie A.
Sąd na rozprawie w dniu 26 lutego 2014 r. dopuścił dowód z akt sprawy toczącej się przed tut. sądem pod sygn. II SA/Gd 32/13, dołączając do niniejszych akt kserokopię wykazu nieruchomości osób wskazanych jako tworzące skarżącą grupę (wykaz sporządziła Rada Gminy T.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje.
Stosownie do treści przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Zakres tej kontroli obejmuje również orzekanie, po myśli art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.), w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.
Kryterium legalności uchwały rady gminy stanowi jej zgodność z prawem. Przez sprzeczność z prawem należy przy tym rozumieć niezgodność z aktami prawa powszechnie obowiązującego, a więc z Konstytucją, ustawami, aktami wykonawczymi oraz z powszechnie obowiązującymi aktami prawa miejscowego (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 grudnia 2003 r., sygn. akt P 9/02, publ. OTK-A 2003/9/100). Za "istotne" naruszenie prawa należy uznać uchybienie, prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym.
Zgodnie z art. 147 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.
Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie są dwie skargi na tę samą uchwałę, przy czym oparte na dwóch różnych podstawach prawnych, przez co mimo, że obie skargi zostały połączone postanowieniem sądu z dnia 9 stycznia 2014 r. do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia w istocie obie skargi ocenione zostały według różnych kryteriów.
W pierwszej kolejności rozważając skargę wojewody jako organu nadzoru wskazać należy, że przepis art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym stanowi, że uchwała organu gminy jest nieważna, gdy jest sprzeczna z prawem. Ustawa o samorządzie gminnym wyróżnia dwie kategorie wad uchwał organów gminy: istotne naruszenie prawa oraz nieistotne naruszenie prawa. W art. 91 ust. 4 stanowi, że w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa. Po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym). Ustawa o samorządzie gminnym nie określa rodzaju naruszeń prawa, które należy zakwalifikować do istotnego naruszenia prawa. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że są to takiego rodzaju naruszenia prawa jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały, czy też naruszenie przepisów wyznaczających kompetencje do podejmowania tych aktów.
Jak wyjaśnił Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 16 września 2008 r., SK 76/06 (OTK-A 2008/7/121, Dz. U. z 2008 r., nr 170, poz. 1053), wydanego na tle kontroli konstytucyjnej dotyczącej art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, "Działalność samorządu terytorialnego podlega nadzorowi z punktu widzenia legalności, zgodnie z art. 171 ust. 1 Konstytucji. Sprawowanie nadzoru ustrojodawca powierzył Prezesowi Rady Ministrów, wojewodom i regionalnym izbom obrachunkowym (art. 171 ust. 2 Konstytucji). Jest to konsekwencja konstytucyjnych gwarancji zasady samodzielności samorządu terytorialnego. W myśl tej zasady, organy gminy ponoszą polityczną odpowiedzialność za swoją działalność tylko przed swoimi wyborcami - członkami wspólnoty samorządowej, a nadzór nad działalnością samorządu sprawowany jest według kryterium legalności.
Szczegółowe uregulowania odnoszące się do wykonywania nadzoru nad samorządem zawiera ustawa o samorządzie gminnym. Zgodnie z art. 90 ust. 1 ustawy wójt (burmistrz, prezydent) obowiązany jest do przedłożenia wojewodzie uchwał rady gminy w ciągu 7 dni od dnia ich podjęcia, zaś akty ustanawiające przepisy porządkowe wójt (burmistrz, prezydent) przekazuje w ciągu 2 dni od ich ustanowienia. Na tych samych zasadach wójt (burmistrz, prezydent) przedkłada regionalnej izbie obrachunkowej uchwałę budżetową, uchwałę w sprawie absolutorium oraz inne uchwały rady gminy i zarządzenia wójta objęte zakresem nadzoru regionalnej izby obrachunkowej (art. 90 ust. 2 ustawy).
Uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90 (art. 91 ust. 1 ustawy). Stwierdzenie przez organ nadzoru nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy wstrzymuje ich wykonanie z mocy prawa w zakresie objętym stwierdzeniem nieważności, z dniem doręczenia rozstrzygnięcia nadzorczego (art. 92 ust. 1 ustawy). Jednakże po upływie 30-dniowego terminu od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W takim wypadku organ nadzoru może jednak zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego (art. 93 ust. 1 ustawy)".
W takim też trybie odbywa się kontrola sądu w niniejszej sprawie ze skargi Wojewody. Jednocześnie należy wyjaśnić, że wskazanie w art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym podstawy nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prowadzi do wniosku, że przepis ten stanowi lex specialis wobec art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Oznacza to, że orzeczenie sądu administracyjnego stwierdzające nieważność uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest wydawane w przypadku zajścia co najmniej jednej z podstaw nieważności wymienionych w art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przywołany art. 28 tej ustawy stanowi, że naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Zatem te naruszenia prawa, które nie zostały wymienione w powołanym przepisie, należałoby traktować jako nieistotne, a więc niebędące przyczyną nieważności takiej uchwały.
Badając zaskarżoną uchwałę Rady Gminy T. nr [[...]] z dnia 28 czerwca 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów predysponowanych pod lokalizację siłowni wiatrowych w obrębie geodezyjnym T. i T. w gminie T. w świetle przedstawionych kryteriów sąd uznał, że skarga Wojewody nie podlega uwzględnieniu.
Sąd nie podzielił zarzutów odnoszących się do sprzeczności przedmiotowego planu z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków rozwoju gminy T., przyjętym uchwałą nr [[...]] z 30 grudnia 2002 r., co oznacza, że nie naruszono zasady sporządzenia planu miejscowego polegającej na zgodności z obowiązującym studium (zob. art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, według którego plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium). Sąd zwraca przy tym uwagę, że wskazana w skardze uchwała o studium zmieniona została uchwałą Rady Gminy T. nr [[...]] z dnia 19 marca 2010 r., w związku z czym przedmiotowy plan podlega badaniu zgodności z ujednoliconą wersją uchwalonego studium złożoną przez radę wraz z materiałami planistycznymi.
Według organu nadzoru przytoczone w skardze zapisy studium zobowiązywały radę do wskazania w planie w sposób jednoznaczny rozmieszczenia terenów pod lokalizację każdej elektrowni wiatrowej. Natomiast kontrolowany plan nie zawiera ustaleń dotyczących szczegółowego wyznaczenia terenu pod lokalizację wież elektrowni wiatrowych, co powoduje brak zgodności planu ze studium. Według wojewody rada powinna wskazać w planie konkretne miejsca dopuszczalnej lokalizacji poszczególnych wież siłowni wiatrowych.
Zarzut ten jest bezzasadny. Przytoczone w treści skargi cytaty ze studium uwarunkowań i kierunków rozwoju gminy T. przyjętego uchwałą nr [[...]] z 30 grudnia 2002 r. nie są fragmentami studium zmienionego. Na stronie 156 studium przyjętego uchwałą nr [[...]] z dnia 19 marca 2010 r. zapisano, że "Szczegółowa lokalizacja wież elektrowni wiatrowych zostanie ustalona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym dla terenu lokalizacji elektrowni wiatrowych, którego granice określono na ujednoliconym rysunku studium". Słusznie zatem wyjaśnia rada, że plan określa jedynie potencjalne tereny lokalizacji siłowni wiatrowych. Zgodne jest to także z zapisem studium, że dopuszczalna lokalizacja oznaczona została na rysunku studium oraz przedmiotowy plan nie wykracza poza strefę zakreśloną na rysunku studium. Rejony potencjalnej lokalizacji siłowni wiatrowych wskazano na terenach użytkowania rolniczego. Natomiast szczegółowa lokalizacja nie może być utożsamiana ze wskazaniem punktowego umiejscowienia poszczególnych wież.
Analiza studium, w szczególności zapisów odnoszących się do parków wiatrowych pozwala przyjąć, że badana uchwała o planie miejscowym jest zgodna z ustaleniami studium. Treść studium określa co należy rozumieć przez "elektrownie wiatrowe" i "park wiatrowy" (str. 251 studium), przesądza, że w granicach obszaru objętego sporządzeniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego winna zawierać się strefa oddziaływania zespołu elektrowni wiatrowych na środowisko w zakresie hałasu, wskazuje także, że wytyczne dla ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego sporządzanych dla potrzeb lokalizacji elektrowni wiatrowych określone są w rozdziale IX.9 "Energetyka wiatrowa".
Istotne zatem z punktu widzenia zgodności przedmiotowej uchwały o planie ze studium gminy T. są więc wytyczne do ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego sporządzanych dla potrzeb lokalizacji elektrowni wiatrowych, zamieszczone na stronach od 163 do 167 studium. W szczególności kluczowe są następujące zapisy: odnośnie ustalenia granic obszaru objętego planem, gdzie wskazuje się, że "określone na rysunku studium granice terenów lokalizacji elektrowni wiatrowych, dla których gmina zamiesza sporządzić MPZP stanowią granice sporządzenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, o których mowa w art. 14 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym" oraz "dopuszcza się objęcie sporządzeniem jednego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub kilku ze wskazanych na rysunku studium lokalizacji elektrowni wiatrowych". Następnie w ramach ochrony przed oddziaływaniem zespołu elektrowni wiatrowych na środowisko w zakresie hałasu (tych form użytkowania, które są określone w rozporządzeniu w sprawie dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku) w studium określa się obowiązek polegający na wyznaczeniu tzw. "obszaru oddziaływania akustycznego elektrowni wiatrowych". Ponadto w wytycznych dopuszcza się "ustalenia szczegółowej lokalizacji poszczególnych wież elektrowni wiatrowych oraz towarzyszącej infrastruktury, wchodzących w skład projektowanego parku wiatrowego, na etapie projektu budowlanego" (zob. str. 165 studium). Określa się też obowiązek "ustalenia minimalnej odległości elektrowni wiatrowych od budynków mieszkalnych nie mniejszej niż 400 m". Wymogi powyższe zdaniem sądu realizuje zaskarżony plan miejscowy, na co wskazuje treść § 4 ust. 8 planu oraz rysunek planu, zgodny z liniami rozgraniczającymi terenów oznaczonych symbolami 01 EW/R, 02 EW/R, 03 EW/R, wraz z granicami określonych w studium (według przytoczonych przez sąd zapisów) stref ochronnych.
Niezgodności planu ze studium upatruje też organ nadzoru w ustalonym w studium obowiązku dotyczącym przeprowadzenia minimum rocznego przedinwestycyjnego monitoringu ornitologicznego, określającego główne trasy przelotu ptaków podczas wędrówek wiosennych oraz jesiennych, oraz trasy przelotów ptaków na poziomie lokalnym. Brak takiego opracowania przed uchwaleniem miejscowego planu jak twierdzi wojewoda stanowi brak realizacji zapisów studium. Sąd nie zgadza się z tym stanowiskiem, bowiem ze studium wynika obowiązek przedinwestycyjnego monitoringu, co oznacza konieczność jego przeprowadzenia dopiero w sytuacji planowania realizacji inwestycji. Natomiast dopuszczenie w planie miejscowym możliwości realizacji elektrowni wiatrowych nie oznacza, że wszystkie elektrownie powstaną. Przedwczesne jest zatem przeprowadzanie monitoringu przed ustaleniem miejsca posadowienia takich elektrowni, gdyż byłoby to sprzeczne z pojęciem monitoringu "przedinwestycyjnego", a więc związanego ze szczegółową lokalizacją dopuszczoną na etapie pozwolenia na budowę. Niemniej wymaga podkreślenia, że identyczne postanowienie zgodne z wytyczną studium zawiera uchwała w § 4 ust. 2 pkt 9, gdzie wskazuje się, że szczegółowa lokalizacja poszczególnych elektrowni wiatrowych, o której mowa w § 5 ust. 2 pkt 5, powinna uwzględniać wyniki przeprowadzonego przedrealizacyjnego monitoringu przyrodniczego, określającego wpływ potencjalnej lokalizacji elektrowni wiatrowych na awifaunę i nietoperze.
Nie zasługuje też na uwzględnienie zawarty w skardze zarzut dopuszczenia w planie miejscowym na terenach rolnych obiektów przemysłowych niezwiązanych z rolnictwem i przetwórstwem rolnym. Według wojewody nie jest dopuszczalne mieszane przeznaczenie jednego terenu, który ma w planie różne przeznaczenie. Zaniechanie obowiązkowego wydzielenia liniami rozgraniczającymi terenów o różnym przeznaczeniu jest, jak twierdzi się w skardze, zatajeniem przed społeczeństwem zamierzeń inwestora, co skutkuje brakiem rzetelnych podstaw do określenia wzrostu lub spadku wartości nieruchomości na obszarach objętych planem. Otóż wykładnia art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak też regulujących szczegółowo zakres projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 sierpnia 2003 r., odnoszących się do sposobu zapisywania ustaleń w projekcie tekstu i rysunku planu miejscowego wskazuje, że jest dopuszczalne z punktu widzenia obowiązującego prawa również takie określenie w planie miejscowym przeznaczenia terenów, które umożliwia realizację na tym samym terenie zadań o różnych funkcjach, pod warunkiem, że wzajemnie się one nie wykluczają (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1962/11, a także orzecznictwo przywołane przez radę w odpowiedzi na skargę). Sąd podzielając przytoczone stanowisko zgadza się z radą gminy, że realizacja na terenie rolniczym przewidzianych w planie wież elektrowni wiatrowych wraz z infrastrukturą co do zasady nie uniemożliwia rolniczego wykorzystania pozostałej części tego obszaru.
Chybiony jest także zarzut, że w kontrolowanym planie brak było wyznaczenia "stref ochronnych" dla dróg publicznych, wód powierzchniowych, lasów i terenów planowanych zalesień. Przede wszystkim taki obowiązek nie wynika ze studium, nie został zawarty wśród wytycznych do miejscowych planów sporządzanych dla potrzeb lokalizacji elektrowni wiatrowych (str. 165-167 studium). Niemniej zalecenia studium zawarte na stronach 162-163, z których wojewoda wywodzi konieczność wyznaczenia wymienionych stref ochronnych, odnoszą się do takich uwarunkowań przestrzennych lokalizacji elektrowni wiatrowych, których skutkiem jest ograniczenie obszarowe polegające na wyłączeniu z możliwości lokalizacji tych elektrowni. Tak więc skoro według planu miejscowego nie jest możliwa lokalizacja elektrowni wiatrowej w trasach przebiegu dróg publicznych, na terenach lasów planowanych zalesień oraz wód powierzchniowych, co wynika z rysunku planu, a także z treści postanowień § 4 ust. uchwały o planie, gdzie mowa jest o granicach lokalizacji wież elektrowni z odwołaniem się do rysunku planu oraz linii rozgraniczających tereny 01. EW/R, 02. EW/R, 03. EW/R oraz granicami ich stref ochronnych, nie można mówić o sprzeczności w tym zakresie ze studium. Szczególnie istotne jest zaś, że w wytycznych do ustaleń planu znalazł się zapis obowiązku dotyczącego ustalenia zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego odnoszący się do objęcia szczególną ochroną przed zabudową elektrowniami wiatrowymi między innymi lasów i gruntów leśnych, gruntów obejmujących oczka wodne i torfowiska, tereny zadrzewień i zakrzewień (str. 163 studium), wyznaczenia granic dla strefy ochrony konserwatorskiej (str. 164 studium), projektowania dróg dojazdowych do elektrowni wiatrowych oraz infrastruktury towarzyszące w taki sposób, aby nie była konieczna wycinka zadrzewień i zakrzewień śródpolnych oraz by omijały one tereny podmokłe (str. 166).
Trzeba też zauważyć, że wśród ustaleń planu dla całego obszaru objętego planem (Rozdział 2, § 4 ust. 1 zaskarżonej uchwały) znajdują się postanowienia przewidujące, że w granicach obszaru objętego planem obowiązuje zakaz przeznaczania gruntów rolnych do zalesienia, poza granicami terenów, dla których ustalono w planie przeznaczenie terenu: lasy (ZL). Z kolei postanowienia § 7 i 8 zawierają określają sposoby gospodarowania terenami leśnymi oraz terenami wód powierzchniowych (jezioro T.), wydzielonymi liniami rozgraniczającymi i oznaczonymi na rysunku planu symbolem ZL oraz 30.WS. Innych regulacji dotyczących wód nie ma, gdyż na obszarze planu nie występują żadne inne zbiorniki czy cieki wodne.
Także ograniczenia w zainwestowaniu w odniesieniu do dróg publicznych zostały w kontrolowanym planie szczegółowo zapisane w Rozdziale 4 planu zatytułowanym "Ustalenia zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji infrastruktury technicznej". Zalecenie studium, aby uwzględnić w tworzonym planie trasy przebiegu dróg publicznych stanowiących ciągi ruchu turystycznego wraz ze strefą ochronną przedpola widokowego zostało w kontrolowanej uchwale uwzględnione np. poprzez zakaz lokalizacji obiektów i podejmowania przedsięwzięć mogących degradować walory przyrodnicze i krajobrazowe Parku [..] (§ 4 ust. 2 pkt 10 planu).
Trudno zatem dopatrywać się niezgodności wskazywanych postanowień planu z tekstem studium, które w sposób bardzo ogólny wymaga ustanowienia stref ochronnych (str. 162 studium), poprzez ograniczenie obszarowe co do lokalizacji elektrowni wiatrowych, co de facto plan realizuje. Ponadto sformułowany w tym zakresie zarzut jest wysoce nieprecyzyjny, w istocie organ nadzoru spodziewa się, że w planie powinno znaleźć się formalne oznaczenie z jednoznacznym brzmieniem, że "ustanawia się strefę ochronną...". Niemniej zważywszy na charakter studium, które nie jest przepisem prawa miejscowego lecz aktem kierownictwa wewnętrznego, jego ogólne zalecenia powinny być realizowane w planie w taki sposób, by można było ocenić niesprzeczność planu ze studium. Wspomniane wytyczne do planów zawarte w studium jednoznacznie wskazują jedynie na wyznaczenie strefy ochronnej akustycznej oraz strefy odległości elektrowni wiatrowej od zabudowań (minimalnej, 400 m). W tym kontekście w badanym zakresie plan realizuje zalecenia studium, a więc jest zgodny z zobowiązującymi przepisami.
Zarzut wojewody odnośnie niewielkiej szczegółowości rysunku planu, który w części graficznej tylko w nieznacznym stopniu różni się od rysunku studium także nie zasługuje na uwzględnienie. Jest oczywistym, że stopień ilości znaków graficznych i stref kolorowych umieszczonych na rysunku planu jest pochodną rodzajów inwestycji, pod jakie przewiduje konkretny plan obszar, którego dotyczy. Kontrolowany plan miejscowy poza wydzieleniem strefy lokalizacji wież elektrowni wiatrowych i regulacji w zakresie infrastruktury technicznej nie przewiduje innych inwestycji. Trudno zatem wymagać, aby plan był bardziej szczegółowy, skoro został sporządzony i uchwalony pod kątem wyznaczenia obszaru pod lokalizacje elektrowni wiatrowych, z jednoczesnym zakazem przeznaczania terenów rolnych na cele nierolne. Nie uzasadnił przy tym wojewoda, jaką zasadę tym samym naruszono, bądź w jaki istotny sposób naruszono przy tym tryb uchwalania planu.
Kolejny zarzut wojewody związany jest z wyznaczeniem strefy ochronnej wież elektrowni wiatrowych w odległości 400 m poza obszarem planu. Wojewoda zarzuca, że strefa negatywnego oddziaływania elektrowni może wykraczać poza 400 m i poza wyznaczoną strefę. Nie podziela sąd tego stanowiska organu nadzoru, gdyż z rysunku planu wynika, że rejon dopuszczalnej lokalizacji elektrowni wiatrowych został wyznaczony 400 m w głąb obszaru objętego ustaleniami planu, niemniej strefa ta zamyka się w granicach opracowania również z tego powodu, że lokalizacja konkretnej wieży przeniesiona została na etap pozwolenia na budowę. Oznacza to wprost, że wieża siłowni wiatrowej nie może zostać posadowiona bliżej niż 400 m od granicy planu. Nie ma też racji wojewoda wymagając od planu miejscowego uwzględnienia każdego negatywnego oddziaływania elektrowni wiatrowej na otaczające środowisko. Zapewnieniu gwarancji jak najmniejszej uciążliwości nie służy bowiem plan, a przepisy szczególne związane z kolejnymi etapami procesu inwestycyjnego budowy elektrowni wiatrowych, a przede wszystkim przepisy ustawy środowiskowej – ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenie oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235). Wyznaczenie w planie strefy ochronnej akustycznej 400 m i takiej samej minimalnej obowiązkowej odległości wieży od zabudowań realizuje wytyczne do planu zawarte w studium i stanowi minimalną odległość tego typu inwestycji od granicy planu i od innych zabudowań. Inne przepisy mogą więc jedynie spowodować zwiększenie tej odległości. Natomiast nie ma potrzeby rozpatrywania hipotetycznych zagrożeń i oddziaływań.
W tym miejscu, badając plan z urzędu, bowiem zarzutu takiego organ nadzoru nie sformułował, odnieść się trzeba do kwestii wynikającej z Prognozy oddziaływania na środowisko sporządzonej w październiku 2011 r. dla potrzeb niniejszego postępowania, a odnoszącej się do badania wpływu skumulowanego, w związku z faktem, że studium gminy T. przewidziało 6 obszarów potencjalnej lokalizacji elektrowni wiatrowych. Jak wynika z tej prognozy (znajdującej się w aktach planistycznych), wskazuje się, że w sytuacji, gdy dla żadnego z tych 6 terenów nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego trudno jest ocenić oddziaływanie skumulowane, z zaznaczeniem, aby wpływ skumulowany był przedmiotem badania w wydawanych na wniosek inwestora decyzjach środowiskowych (str. 91 prognozy). Zakres prognozy oraz stopień jej uszczegółowienia został uzgodniony przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia 17 czerwca 2010 r., następnie projekt planu wraz z prognozą został przez ten organ zaopiniowany w dniu 23 listopada 2011 r. W opinii tej zawarto w szczególności zalecenia, z których wynika konieczność przeprowadzenia pełnej procedury oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na etapie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (oba dokumenty w aktach planistycznych). Prognoza oddziaływania na środowisko w postępowaniu planistycznym powinna odpowiada wymogom określonym w ustawie środowiskowej, w art. 51, który w ust. 2 pkt 2 lit. e przewiduje, że prognoza oddziaływania na środowisko określa, analizuje i ocenia między innymi przewidywane znaczące oddziaływania, w tym oddziaływania skumulowane. Następnie w art. 52 ust. 2 ustawy środowiskowej mowa jest o tym, że w prognozie tej uwzględnia się informacje zawarte w prognozach oddziaływania na środowisko sporządzonych dla innych, przyjętych już (podkreślenie sądu), dokumentów powiązanych z projektem dokumentu będącego przedmiotem postępowania. Dokumentami przyjętymi są te, które zostały wymienione w art. 46 i art. 47 ustawy środowiskowej, w szczególności są nimi inne plany. W tym kontekście należy przyjąć, że brak planów obowiązujących na etapie sporządzenia prognozy dla niniejszego planu (dla pozostałych terenów przeznaczonych pod elektrownie wiatrowe zgodnie ze studium) oznacza brak możliwości oceny oddziaływania skumulowanego, tak jak to stwierdzono w niniejszej prognozie.
Następnie zgodzić się też trzeba z radą gminy, że cytowanie w treści studium fragmentów ze Studium Ochrony Krajobrazu Województwa nie uczyniło z dokumentu wojewódzkiego integralnej części studium gminnego, wobec tego nie mogą zostać uznane za wiążące ustalenia studium wojewódzkiego przy tworzeniu miejscowych planów.
Kolejny chybiony zarzut organu nadzoru dotyczy braku w planie ustaleń w zakresie ochrony ładu przestrzennego oraz krajobrazu kulturowego. Zaskarżona uchwała zawiera szereg postanowień związanych z wymogami zachowania ładu przestrzennego (np. zakaz zabudowy terenów rolnych, zakaz zalesiania) oraz z wymogami ochrony krajobrazu kulturowego np. poprzez zakaz lokalizacji obiektów i podejmowania przedsięwzięć mogących degradować walory przyrodnicze i krajobrazowe w otulinie Parku Krajobrazowego A. Wyznaczona też została strefa częściowej ochrony archeologiczno-konserwatorskiej oraz ograniczonej ochrony archeologiczno-konserwatorskiej, w związku z ujęciem stanowisk archeologicznych w wojewódzkiej ewidencji zabytków (zob. Rozdział 2, § 4 uchwały). Zarzut wojewody jest niezrozumiały, trudno więc ustalić, jakich konkretnie postanowień brakuje organowi nadzorczemu w kontrolowanej uchwale, a wreszcie czy według organu stanowi to naruszenie zasady czy trybu sporządzania uchwały. Wojewoda zarzuca brak postanowień kształtujących ład przestrzenny, mimo że jak sam przyznaje zaskarżona uchwała zawiera takie postanowienia. Sąd orzekający w niniejszym składzie stoi na stanowisku, że postanowienia dopuszczające typ zabudowy bądź zakazujące jakiejś zabudowy mieszczą się wśród zasad kształtujących ład przestrzenny, skoro niniejszy plan w ogóle obejmuje przestrzeń niezabudowaną.
Niezasadny okazał się także zawarty w skardze zarzut braku uzgodnień projektu przedmiotowego planu z państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym w zakresie uwarunkowań i przebiegu trasy linii 110 kV (dotyczący higieny radiacyjnej). Jak wynika z treści uchwały, na obszarze objętym planem dopuszczono lokalizację linii elektroenergetycznych WN (110 kv), jak o tym mowa w § 6 ust. 1 pkt 5, § 7 ust. 1 pkt 3, § 9 ust. 4 pkt 7. W § 14 ust. 3 pkt 4 wyznaczono zaś wzdłuż trasy istniejącej linii WN 110 kv pas technologiczny, w odległości 20 m od osi trasy istniejącej linii 110 kV (z określonymi wymogami, w tym zakazem zabudowy), a dla tras projektowanych linii 110 kv ustalenia zawiera § 14 ust. 5.
Niemniej brak takiego uzgodnienia (co jest niesporne), nie narusza prawa, bowiem nie było ono wymagane. Trzeba tym miejscu zauważyć, że niniejsze postępowanie planistyczne odbywało się na podstawie uchwały Rady Gminy T. nr [[...]] z dnia 27 października 2006 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (w gminie T. w obrębie geodezyjnym T. i T.), zmienionej następnie uchwałą nr [[...]] z dnia 29 kwietnia 2010 r. Zmiana dotyczyła załącznika graficznego i jak wynika z uzasadnienia tej uchwały spowodowana była podjęciem uchwały nr [[...]] w sprawie zmiany studium, które objęło między innymi zmiany obszarów przeznaczonych pod elektrownie wiatrowe. Ustalenie to jest istotne o tyle, że wskazuje na datę początkową procedowania niniejszego planu, przy czym niezależnie od tego, która z tych dat powinna być uznana za początkową, niewątpliwie postępowanie planistyczne nie zostało zakończone do dnia 21 października 2010 r., a więc do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków (Dz. U. nr 130, poz. 8710).
Kontynuując rozważania w tym przedmiocie, w aktach planistycznych znajduje się pozytywna opinia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 13 lipca 2010 r. dotycząca proponowanego zakresu i stopnia szczegółowości informacji wymaganych w prognozie oddziaływania na środowisko, wydana na podstawie art. 53 i art. 58 pkt 3 ustawy środowiskowej oraz postanowienie z dnia 12 grudnia 2011 r. pozytywnie uzgadniające przedłożony projekt planu miejscowego, podjęte na podstawie art. 17 pkt 7c i art. 24 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 4 ust. 2 wspomnianej ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków, art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2011 r., nr 212, poz. 1263), w związku z art. 54 ust. 1 i 3 i art. 58 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. nr 199, poz. 1227, ze zm.).
Nowela z dnia 25 czerwca 2010 r. weszła w życie z dniem 21 października 2010 r., a jej przepis art. 4 ust. 2 przewiduje, że do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu lub studium, a postępowanie nie zostało zakończone do dnia wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Oznacza to w niniejszej sprawie, że w szczególności w zakresie kompetencji Państwowej Inspekcji Sanitarnej w procedurze planistycznej stosuje się przepisy dotychczasowe. Zgodnie z przepisem art. 58 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej (w stanie prawnym aktualnym z daty podjęcia procedury planistycznej) organem Państwowej Inspekcji Sanitarnej właściwym w sprawach opiniowania i uzgadniania w ramach strategicznych ocen oddziaływania na środowisko jest państwowy powiatowy inspektor sanitarny - w przypadku miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania wewnętrznego gmin.
Niewątpliwie zatem w zakresie wynikającym z ustawy środowiskowej zarówno Prognoza oddziaływania na środowisko sporządzona na etapie kontrolowanego planu jak i projekt niniejszego planu zostały zaopiniowane i uzgodnione przez właściwego państwowego powiatowego inspektora sanitarnego.
Natomiast art. 17 ust. 6 lit. a tiret 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym od dnia 21 października 2010 r. (ustalonym wspomnianą nowelą z dnia 25 czerwca 2010 r.) przewiduje, że wójt (burmistrz, prezydent miasta) po podjęciu uchwały przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego występuje o opinię o projekcie planu do właściwego państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego. Jednakże z uwagi na wskazany już przepis art. 4 ust. 2 tej noweli, opinia ta nie była wymagana na etapie procedowania kontrolowanego planu.
Na marginesie sąd zaznacza, że autor skargi w odniesieniu do tego zarzutu (str. 10 skargi) posługuje się zamiennie pojęciem "uzgodnienie" i "opinia" państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego, twierdząc w rezultacie, że zabrakło opinii tego ostatniego organu. Jak to już jednak sąd zaznaczył, w niniejszym postępowaniu planistycznym, zgodnie z ustawą środowiskową, właściwym organem był państwowy powiatowy inspektor sanitarny, opiniujący zakres prognozy i uzgadniający projekt planu. Natomiast przywoływany w skardze art. 12 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej dotyczy zadań i kompetencji tej inspekcji w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego. Niemniej uzgodnienie na podstawie wskazanego przepisu nie zmienia właściwości organu sanitarnego uzgadniającego w postępowaniu planistycznym, dopiero zmianę tę wywołała nowelizacja przepisu art. 17 dokonana wspomnianą ustawą z dnia 25 czerwca 2010 r. Z przedstawionych przyczyn sąd nie dopatruje się naruszenia art. 17 pkt 7 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w brzmieniu do dnia 21 października 2010 r.) w powiązaniu z art. 12 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej.
Niezasadny jest także zarzut dotyczący wyłożenia do publicznego wglądu planu w innej skali niż projekt planu przedstawiony do uchwalenia radzie (1:2000). Zarzut ten nie znalazł potwierdzenia w przedłożonej również przez wojewodę dokumentacji dotyczącej procedury uchwalania planu. Rysunek planu przedstawiony do wyłożenia niewątpliwie został sporządzony w skali 1:2000, a zatem zgodnie z art. 16 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Okoliczność tę w rezultacie potwierdził pełnomocnik wojewody na rozprawie w dniu 26 lutego 2014 r. (zob. k. 344), jednakże ostatecznie zarzucił, że wyłożona mapa, chociaż we właściwej skali, podzielona została na sekcje. Sąd zgadza się z tym, że dla czytelności i jasności rysunku planu powinien być on wyłożony jako całość, mimo znacznych rozmiarów mapy, niemniej uchybienie to można zakwalifikować jedynie jako naruszenie procedury o nieistotnym znaczeniu. W każdym razie istotności naruszenia procedury w tym względzie wojewoda nie wykazał, a zgodność z zasadą polegającą na sporządzeniu mapy we właściwej skali jest niewątpliwa.
Nie dopatrzył się także sąd niespójności pomiędzy częścią tekstową a rysunkiem planu poprzez brak zachowania minimalnej odległości elektrowni wiatrowych od budynków mieszkalnych. Granice planu zostały wyraźnie oznaczone, natomiast w obrębie obszaru objętego planem, co pozostaje niesporne, nie znajdują się budynki mieszkalne, które mogłyby zostać narażone na lokalizacje wież elektrowni wiatrowych z naruszeniem nakazanej planem odległości minimalnej 400 m. Jednocześnie sąd nie podziela twierdzenia skargi, jakoby nie można było pominąć uzgodnienia państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, który zalecił zmienić ustalenie dotyczące minimalnej odległości farmy wiatrowej od zabudowy z 400 do 500 m. Po pierwsze, jak to zostało już zaznaczone, a wojewoda przyznaje to w skardze, nie ma normy prawnej, która taką odległość reguluje. Po drugie, zalecenie to, wobec braku podstawy prawnej nie miało charakteru wiążącego, więc skoro rada go nie uwzględniła, gdyż przyjęła wielkość minimalną nakazaną w studium, nie można przypisać jej naruszenia prawa. W tym względzie wojewoda nie wykazuje również naruszenia zasady bądź trybu sporządzania planu.
Wojewoda zarzucił również (poza skargą), jak wynika z protokołu rozprawy z dnia 26 lutego 2014 r., brak powtórnego wyłożenia projektu planu wskutek zmian dotyczących wysokości opłaty stawki procentowej. Stosownie do treści art. 19 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jeżeli rada gminy stwierdzi konieczność dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego, w tym także w wyniku uwzględnienia uwag do projektu planu - czynności, o których mowa w art. 17, ponawia się w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian. Ust. 2. Przedmiotem ponowionych czynności może być jedynie część projektu planu objęta zmianą.
Jak wynika z treści przepisu ponowienie czynności odbywa się jedynie w "niezbędnym zakresie". W niniejszej sprawie w projekcie planu postanowienia odnośnie stawki procentowej znajdowały się w § 5 ust. 4, w § 7 ust. 4 i w § 8 ust. 4 i wynosiły odpowiednio 30% i 1% (zob. projekt planu dołączony do skargi k. 20-29). Natomiast zaskarżona uchwała powtarza wymienione stawki, umiejscawiając je również w postanowieniach odnoszących się do określonych terenów elementarnych – w § 5 ust. 4 dla terenu oznaczonego symbolem EW/R (30%), w § 6 ust. 4 dla ternu oznaczonego symbolem R (30%), w § 7 ust. 4 dla terenu oznaczonego symbolem ZL (1%), w § 8 ust. 4 dla terenu oznaczonego symbolem 30.WS (1%). Stawki zatem, jak zasadnie podkreśliła rada w odpowiedzi na skargę sporządzoną przez Stowarzyszenie A. w imieniu grupy mieszkańców, nie uległy zmianie, wobec czego ponawianie czynności w tym zakresie było zbędne.
W świetle powyższych wywodów zarzuty skargi nie znajdują usprawiedliwionych podstaw. Gmina T. nie naruszyła procedury planistycznej w sposób, który skutkowałby koniecznością stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. W tym stanie rzeczy, ponieważ zarzuty organu nadzoru nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę Wojewody na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Skarga na uchwałę wniesiona została również przez grupę mieszkańców, którą reprezentuje Stowarzyszenie A. Jej materialnoprawną podstawę stanowi art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Stosując przepis art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (por. też uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07). Sąd rozważył zatem czy skarga poprzedzona została wniesieniem do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa oraz czy skarga wniesiona została przez stronę skarżącą w przewidzianym prawem terminie. Z akt administracyjnych wynika, że formalne wymogi skargi zostały spełnione.
Sąd wyjaśnia następnie, że uprawnionym do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie ten podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone zaskarżoną uchwałę. Kwestia ta nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (zob. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lipca 2008 r., sygn. akt I OSK 107/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Zatem kwestionowanie uchwały organu gminy podjętej z zakresu administracji publicznej w tym trybie przysługuje jedynie temu, kto wykaże, że zaskarżonym rozstrzygnięciem został naruszony jego interes prawny lub uprawnienie. W doktrynie prawa administracyjnego i w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się jednolicie, że interes prawny, do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Eksponuje się przy tym bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego. Inaczej rzecz ujmując, strona skarżąca musi w omawianym przypadku wykazać, że zaskarżona uchwała naruszając prawo jednocześnie wpływa na sferę materialnoprawną strony, pozbawiając pewnych uprawnień gwarantowanych przepisami prawa materialnego albo uniemożliwiając ich realizację.
Tylko istnienie tak określonej legitymacji skargowej zezwala na rozpatrywanie merytorycznych zarzutów wniesionej skargi, uruchamiając kontrolę legalności zaskarżonego aktu. Natomiast brak legitymacji prowadzić musi do oddalenia skargi, bez badania zasadności zarzutów odnoszących się do skarżonego aktu.
W odniesieniu do strony skarżącej w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje również art. 101 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, według którego skargę na uchwałę bądź zarządzenie można wnieść do sądu administracyjnego w imieniu własnym lub reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy na to wyrażą pisemną zgodę.
Kwestia legitymacji do wniesienia skargi w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym została przez ustawodawcę wyczerpująco w przepisie tym uregulowana. Skarga ta nie ma charakteru actio popularis, do jej wniesienia nie legitymuje w efekcie ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1761/12, LEX nr 1311573). Nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 2236/12 (LEX nr 1331533) "skoro w świetle art. 101 ust. 1 u.s.g. do wniesienia skargi legitymuje wyłącznie fakt naruszenia interesu prawnego, a nie tylko zagrożenia naruszeniem, to podmiot wnoszący skargę winien wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia, polegającego na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a własną, indywidualną i prawnie gwarantowaną sytuacją (nie zaś sytuacją faktyczną). Musi udowodnić, że zaskarżona uchwała naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę materialnoprawną, pozbawia go np. pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację". Akcentuje się też w orzecznictwie, że znaczenie interesu prawnego z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym należy wiązać przede wszystkim z ustalonym rozumieniem tego pojęcia na gruncie art. 28 k.p.a. To zaś oznacza, że musi on być: normatywny, obiektywny, aktualny, niepochodny, osobisty, własny, indywidualny, realny i konkretny (zob. też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 1183/11, LEX nr 1340094).
We wspomnianym już wyroku z dnia 16 września 2008 r. sygn. akt SK 76/06 (Dz. U. z 2008 r. nr 170, poz. 1053, OTK-A 2008/7/121) Trybunał Konstytucyjny uznał, że art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, przewidujący prawo do zaskarżenia uchwał do sądu administracyjnego jedynie dla tych podmiotów, którzy wykażą się konkretnym indywidualnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego, jest zgodny z Konstytucją RP. W uzasadnieniu tego wyroku Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że legitymacja skargowa do zaskarżania uchwał i zarządzeń organów gminy, która byłaby wywodzona z samej przynależności do wspólnoty samorządowej i polegałaby na inicjowaniu kontroli legalności powyższych aktów gminy przez sądy - stanowiłaby w gruncie rzeczy instytucję actio popularis, która jak wspomniano wcześniej, przytaczając wyrok Trybunału z 4 listopada 2003 r. - byłaby nie do pogodzenia z regulacją prawną zawartą w art. 101 ust. 1 ustawy (oraz w całym art. 101 ustawy). Według Trybunału, przyjęta powszechnie przez sądy interpretacja, że prawo do zaskarżania uchwał lub zarządzeń organu gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej do sądu administracyjnego przysługuje tym, którzy wykażą się konkretnym, indywidualnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego – gwarantuje prawo do sądu wynikające z Konstytucji. Natomiast przyjęcie postulowanej w skardze konstytucyjnej interpretacji, że interes prawny wynika z samej przynależności do społeczności samorządowej w oderwaniu od prawa materialnego powodowałoby, że legitymacja skargowa każdego członka społeczności samorządowej uruchamiałaby kontrole legalności aktu wydanego przez organy samorządu terytorialnego, bez względu na interes prawny, chroniony przez prawo materialne.
Interes prawny w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym musi być wykazany przez skarżącego, gdyż dopiero stwierdzenie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę, jak to już zostało zaznaczone, otwiera mu drogę do merytorycznego rozpoznania tej skargi. Na skarżącym spoczywa zatem obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dniu wnoszenia skargi naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia.
Stowarzyszenie A. występuje na podstawie art. 101 ust. 2a ustawy o samorządzie gminnym, w imieniu i z upoważnienia 21 wymienionych indywidualnie osób, będących właścicielami oznaczonych działek położonych w obrębach: T., T., T., T., C., M., C. Z wezwania do usunięcia naruszenia prawa wynika, że grupa mieszkańców wnosi o uchylenie wskazanych w nim 5 uchwał podjętych przez Radę Gminy T. w dniu 28 czerwca 2012 r., dotyczących planów sytuowania elektrowni wiatrowych na terenie gminy T., w tym uchwały nr [[...]].
Również treść niniejszej skargi jednoznacznie precyzuje, że stroną skarżącą jest grupa mieszkańców - wymienionych z imienia i nazwiska, z podaniem numerów działek oraz ich położenia, które są własnością poszczególnych osób. Potwierdzeniem wniesienia skargi w imieniu grupy mieszkańców są dołączone do skargi pełnomocnictwa, gdzie każda ze skarżących osób stanowiących grupę mieszkańców decyduje, że reprezentować ją w niniejszym postępowaniu będzie Stowarzyszenie A. Tym samym stroną skarżącą, zgodnie z jednoznacznie wyrażoną wolą, potwierdzoną dodatkowo w opisanym piśmie procesowym oraz oświadczeniem pełnomocnika procesowego złożonym na rozprawie w dniu 26 lutego 2014 r. (k. 324) jest grupa mieszkańców gminy T. Oznacza to, że błędne jest stanowisko rady gminy, według której stroną skarżącą mogą być jedynie dwie osoby posiadające tytuły własności do gruntów położonych na terenie objętym przedmiotowym planem miejscowym (mowa o M. T. R. i R. Z. T.). Sąd wyjaśnia przy tym, że nie jest rzeczą organu decydowanie za stowarzyszenie, w czyim imieniu składa skargę i kogo reprezentuje. W niniejszej sprawie skargę tę złożyła grupa mieszkańców w liczbie oznaczonych imiennie 21 osób.
Natomiast z przedstawionych rozważań sąd wywodzi, że legitymację do zaskarżenia uchwały posiada wyłącznie osoba, która wykazuje, uchwała narusza jej interes prawny. Nie można powiązać legitymacji do zaskarżenia uchwały dotyczącej planu miejscowego tylko z posiadaniem tytułu prawnego do nieruchomości znajdującej się na terenie, którego plan dotyczy. Jak doprecyzował pełnomocnik skarżącej grupy, wszystkie 21 osób uważa, że zaskarżona uchwała godzi w ich interesy prawne i posiadają w związku z tym legitymację do wniesienia niniejszej skargi. W konsekwencji badaniu w niniejszej sprawie musi podlegać interes grupy mieszkańców jako całości, przy czym zakres badania interesu w odniesieniu do osób, które nie posiadają nieruchomości na terenie objętym planem jest inny. Wówczas osoba kwestionująca przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenów, które są własnością innych osób winna wykazać, że sposób zagospodarowania określony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego będzie miał wpływ na jej uprawnienia i obowiązki. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym co do tego, że posiadanie (rzeczowego) prawa do nieruchomości nieznajdującej się w obszarze objętym planem miejscowym nie wyklucza samo w sobie legitymacji skargowej z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Jednakże trzeba mieć na uwadze, że osoba kwestionująca przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenów będących własnością innych osób winna wykazać, że sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym miał wpływ (realny i bezpośredni) na jej uprawnienia i obowiązki poprzez ograniczenie prawa wykonywania własności lub nałożenie pewnych obowiązków. O naruszeniu interesu prawnego strony skarżącej może decydować zmiana sytuacji prawnej działki sąsiedniej pozostającej w obszarze objętym planem, o ile ma ona istotny wpływ na wykonywanie prawa własności w stosunku do określonej nieruchomości. Zatem w sytuacji, gdy wnoszącym skargę do sądu administracyjnego jest właściciel nieruchomości graniczącej z obszarem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wówczas podstawą jego interesu prawnego do kwestionowania tego planu stanowią normy wynikające z tzw. prawa sąsiedzkiego, tj. art. 144 Kodeksu cywilnego ustanawiający zakaz ujemnego oddziaływania (ponad przeciętną miarę) na cudzą nieruchomość (zob. tez prawomocne wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 września 2009 r., sygn. akt II SA/Gd 674/07; z dnia 10 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Gd 681/09, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).
W tym kontekście sąd ocenił, że strona skarżąca w niniejszej sprawie nie wykazała, aby określony w zaskarżonej uchwale sposób zagospodarowania terenu będzie wywierał wpływ na uprawnienia lub obowiązki członków skarżącej grupy mieszkańców pozostających poza obszarem planu, nie tylko w bezpośrednim sąsiedztwie ale też w znacznej odległości. Jak wynika z tabeli przedstawiającej odległości działek stanowiących własność 21 osób składających się na grupę mieszkańców do granic planu, złożonej przez stowarzyszenie przy piśmie procesowym z dnia 23 stycznia 2014 r. (zob. k. 276) oraz jako dowód przeprowadzony przez sąd ze sprawy sygn. akt II SA/Gd 32/13, w odniesieniu do kwestionowanego planu T. i T. na terenie objętym postanowieniami zaskarżonej uchwały znajdują się jedynie działki R. Z. T. (nr [[...]] i nr [[...]], obręb T.) M. T. R. (nr [[...]], [..], [[...]], obręb T.). Działki pozostałych 19 osób stanowiących grupę mieszkańców znajdują się poza przedmiotowym planem, w odległościach od 20 m nawet do 2 000 m od granic planu.
Koniecznym jest zatem wyjaśnienie, że w odniesieniu do skarżących, których nieruchomości pozostają poza obszarem planu, nie podlegają też one żadnym ograniczeniom w planie tym przewidzianym. Nie można przyjąć istnienia interesu prawnego (i dalej idąc – jego naruszenia) w sytuacji, gdyby naruszenie to miało nastąpić dopiero w wyniku stosowania postanowień uchwały w postępowaniach administracyjnych wymagających ustalenia zgodności planowanych przedsięwzięć z obowiązującym planem miejscowym, a nie jest związane z samym uchwaleniem tego aktu. Trzeba przy tym zwrócić uwagę, że przedmiotowa uchwała wyznacza strefę zakazu zabudowy w odległości nie mniejszej niż 400 m i strefa ta musi się mieścić w granicach opracowania. Ponieważ lokalizacja konkretnej elektrowni wiatrowej ma być dokonana na etapie postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, oznacza to wykluczenie uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę dla inwestycji dopuszczonej w planie miejscowym, której uciążliwości przekraczałyby poza obszar wyznaczony granicami planu. Natomiast wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę sprzecznej z warunkami ustalonymi w planie dla sytuacji, gdyby obszar oddziaływania planowanego przedsięwzięcia obejmowałyby którąkolwiek z nieruchomości członków skarżącej grupy mieszkańców, rodziłoby po ich stronie uprawnienia skarżenia decyzji.
Wymaga podkreślenia, że ten interes prawny lub uprawnienie, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w przypadku wniesienia skargi przez "grupę mieszkańców" przysługiwać powinien zarówno indywidualnie skarżącemu (a więc grupie), jak i każdemu z imiennie oznaczonych członków grupy mieszkańców. Interes indywidualny grupy musi dotyczyć interesu indywidualnego każdego z członków grupy. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1254/11 (dostępny na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl), a sąd orzekający w niniejszej sprawie stanowisko to podziela, tylko wykazanie zindywidualizowanego interesu prawnego i wykazanie związku pomiędzy prawnie określoną sytuacją poszczególnych członków "grupy mieszkańców" a zaskarżoną uchwałą, naruszającą ich konkretny interes prawny lub uprawnienie poprzez ograniczenie lub pozbawienie konkretnych uprawnień może prowadzić do uwzględnienia skargi. Podobnie w wyroku z dnia 9 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 606/10 (dostępny j.w.) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w sytuacji wniesienia skargi przez "grupę mieszkańców" interes prawny lub uprawnienie, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminy, dające legitymacje do zaskarżenia uchwały, przysługiwać powinno indywidualnie zarówno skarżącemu, jak i każdemu z imiennie oznaczonych członków "grupy mieszkańców". Takie też stanowisko wyrażone zostało przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w prawomocnym wyroku z dnia 30 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 808/07 (dostępny j. w.), że w przypadku wniesienia skargi przez "grupę mieszkańców", interes prawny lub uprawnienie, o którym mowa w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, dające legitymację do zaskarżenia uchwały, przysługiwać powinno indywidualnie skarżącemu jak i każdemu z imiennie oznaczonych członków "grupy mieszkańców".
Uwzględniając przedstawione rozważania sąd nie podziela argumentacji skarżącej grupy co do istnienia indywidualnych interesów poszczególnych członków tej grupy, składających się na interes prawny grupy mieszkańców jako całości. Przytaczane argumenty, w tym poparte opracowaniami naukowymi, odnoszą się do sytuacji hipotetycznych, związanych z funkcjonowaniem elektrowni wiatrowych, a nie z postanowieniami planu miejscowego. Na dzień podjęcia zaskarżonej uchwały nie istnieje realny interes skarżącej grupy mieszkańców, który byłby z jednej strony chroniony konkretnym przepisem prawa, a z drugiej zaskarżona uchwała by w niego godziła. Powoływanie się na konstytucyjnie chronione wartości, w sytuacji, gdy większość osób stanowiących grupę mieszkańców pozostaje poza obszarem objętym planem, a jego postanowienia nie uszczuplają ich praw ani nie ograniczają sposobu wykonywania prawa własności, nie może prowadzić do wniosku, że grupa posiada interes prawny w zaskarżeniu uchwały. Wywodzenie interesu prawnego z przepisu art. 140 Kodeksu cywilnego odnosić się może jedynie do podmiotu, którego nieruchomość objęta jest postanowieniami planu w ten sposób, że ograniczają one sposób wykonywania prawa własności. Taka sytuacja może odnosić się w niniejszej sprawie do tych dwóch osób wymienionych w skarżącej grupie mieszkańców, których działki znajdują się w granicach opracowania, lecz ich indywidualny interes prawny nie wyznacza interesu prawnego grupy. Jeżeli mieszkańcy gminy decydują się wnieść skargę do sądu administracyjnego na oznaczoną konkretnie uchwałę w trybie art. 101 ust. 1 jako grupa mieszkańców (art. 101 ust. 2a ustawy o samorządzie gminnym), muszą się liczyć z koniecznością wykazania interesu prawnego (uprawnienia) oraz jego naruszenia tą właśnie uchwałą w odniesieniu do grupy jako całości. Interes prawny (uprawnienie) przysługujący tylko niektórym członkom grupy nie kreuje interesu prawnego grupy mieszkańców.
Zarzuty odnoszące się do opisywania szeregu zagrożeń środowiska wskutek podjęcia zaskarżonej uchwały oznaczają w istocie działanie na rzecz ochrony środowiska, mieszczące się w ramach ochrony interesu ogólnego - społeczności gminy, a właściwie dwóch gmin – T. i B. Działanie takie stanowi przejaw najszerzej rozumianego interesu faktycznego i z tego powodu nie może podlegać ochronie w trybie skargi z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Oczekiwania i żądania skarżącej grupy mieszkańców kwestionującej dopuszczenie na obszarze obu wymienionych gmin elektrowni wiatrowych stanowią z jednej strony krytykę polityki przestrzennej organów samorządu terytorialnego, a z drugiej są przejawem skargi będącej actio popularis, to zaś jest niedopuszczalne w trybie sądowej kontroli aktów na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym.
Wskazywane przez stronę skarżącą okoliczności, że na skutek uchwalenia zaskarżonej uchwały mieszkańcy będą narażeni na hałas, drgania, czy inne uciążliwości ze strony planowanych elektrowni, oznaczają istnienie jedynie interesu faktycznego. Zaskarżona uchwała nie wprowadza bowiem ograniczeń w sposobie zagospodarowania większości działek należących do osób składających się skarżącą grupę mieszkańców, ani też dotychczasowego sposobu wykorzystania tych działek nie zmienia. Podkreślić należy, że żaden właściciel nieruchomości planując jej wykorzystanie nie ma zagwarantowanego przepisami prawa określonego status quo, czy też pewnej gwarancji niezmienności otoczenia. Stąd też brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu skargi, z którego wynika akcentowane przez skarżącą grupę prawo do tego, że otoczenie pozostanie atrakcyjne turystycznie, a wartościowe rolniczo gleby nie będą wykorzystywane w żaden inny sposób.
Sąd uznał zatem, że skarżąca grupa mieszkańców gminy nie wykazała, aby posiadała własny, indywidualny interes prawny w związku z podjętą kwestionowaną uchwałą i aby taki interes prawny został naruszony zaskarżoną uchwałą. Nie może bowiem stanowić argumentu wykazującego naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia grupy mieszkańców stwierdzenie, że zaskarżona uchwała została podjęta niezgodnie z prawem. Pogląd strony skarżącej o niezgodności z prawem przedmiotowej uchwały podlegałby bowiem weryfikacji dopiero po stwierdzeniu, że skarga na uchwałę została wniesiona przez legitymowany podmiot. Na etapie oceny legitymacji skargowej kwestia zgodności z prawem zaskarżonej uchwały nie jest przez sąd badana, bowiem dopiero drogę do takiej kontroli otwiera skutecznie złożona skarga podmiotu, którego interes prawny (uprawnienie) został naruszony taką uchwałą.
Nie można również zaakceptować poglądu wyrażonego w skardze, że naruszenie interesu prawnego grupy mieszkańców reprezentowanej przez stowarzyszenie wywodzi się ze skumulowanego oddziaływania 9 farm tworzących [[...]] Park Elektrowni Wiatrowych, a więc wskutek podjęcia przez rady dwóch gmin (T. i B.) ogółem 9 uchwał o planach miejscowych (przy czym wszystkie uchwały Rady Gminy T. pochodzą z tej samej daty, to jest 28 czerwca 2012 r.) Nie pozwala na to konstrukcja przepisu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, który warunkuje zaskarżenie konkretnej uchwały wykazaniem naruszenia jej postanowieniami indywidualnego interesu prawnego. Zatem nie z wadliwości przedmiotowej uchwały o planie miejscowym (a tym bardziej ze wszystkich 9 uchwał podjętych przez różne rady) wywieść należy interes prawny grupy mieszkańców warunkujący skuteczność zaskarżenia uchwały Rady Gminy T. nr [[...]] z 28 czerwca 2012 r., lecz z konkretnej normy prawa materialnego, wykazując, że treść skarżonej uchwały wpływa na sferę materialnoprawną skarżącego. Tego zaś stowarzyszenie występujące w imieniu skarżącej grupy mieszkańców nie wykazało, by wskutek podjęcia zaskarżonej uchwały naruszony został indywidualny interes prawny tej konkretnej grupy. Tym samym nie mogło skutecznie wnieść skargi do sądu administracyjnego w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, to jest w taki sposób, aby sąd uruchomił kontrolę legalności przedmiotowej uchwały.
W konsekwencji sąd nie wypowiada się merytorycznie do zarzutów skargi Stowarzyszenia A. reprezentującego grupę mieszkańców i kwestionującego prawidłowość podjętej uchwały, albowiem w sytuacji braku legitymacji skargowej jest to zbędne i niecelowe.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę grupy mieszkańców również oddalił.