II SA/Gd 366/22

II SA/Gd 366/22 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2023-02-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-05-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Katarzyna Krzysztofowicz
Magdalena Dobek-Rak /przewodniczący sprawozdawca/
Wojciech Wycichowski
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1945
art. 17
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Asesor WSA Wojciech Wycichowski po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 lutego 2023 r. sprawy ze skargi K. R. na uchwałę Rady Miejskiej w Kartuzach z dnia 26 lutego 2020 r., nr XXIII/218/2020 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta Kartuzy – rejon jeziora Klasztornego Małego 1. stwierdza nieważność § 28 zaskarżonej uchwały w zakresie odnoszącym się do stanowiącej własność skarżącego K. R. nieruchomości oznaczonej w ewidencji jako działka nr 85/2 obręb 1 Kartuzy, dla której urządzono księgę wieczystą Kw nr GD1R/19111/0, 2. oddala skargę w pozostałej części, 3. zasądza od Rady Miejskiej w Kartuzach na rzecz skarżącego K. R. kwotę 797 (siedemset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
K. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Kartuzach nr XXIII/218/2020 z dnia 26 lutego 2020 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta Kartuzy - rejon jeziora Klasztornego Małego zaskarżając ją w części dotyczącej zapisów:
1) § 1 ust. 1, w którym wskazano, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie narusza studium opisanego uchwałą Rady Miejskiej w Kartuzach nr XLV/530/2018 z dnia 9 kwietnia 2018 r., podczas gdy działka nr [..] obr. 1, zgodnie ze studium przeznaczona była pod zabudowę mieszkaniowo - usługową, a w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczona jest w całości pod drogę dojazdową,
2) § 1 ust. 5, tj. rysunek miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w sposób, w jaki objął działkę nr [...] wyłącznie pod drogę dojazdową - karta terenu numer 07KDD, zamiast pod zabudowę mieszkaniowo - usługową karta terenu 2 MN,U a co za tym idzie również brak określenia dopuszczalnej linii zabudowy na terenie tej działki i pozbawienie skarżącego możliwości jakiejkolwiek zabudowy przedmiotowej nieruchomości,
3) § 28 poprzez ustanowienie dla działki [...] terenu drogi dojazdowej na całej nieruchomości skarżącego, podczas gdy zgodnie ze Studium nieruchomość ta praktycznie w całości została przeznaczony pod budownictwo mieszkaniowo - usługowe, a nie pod drogę dojazdową,
4) § 30 pkt 1 w zakresie, w jakim dla działki numer [...] uchyla się dotychczas obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, tj. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta Kartuzy - rejon jeziora Klasztornego Małego zatwierdzony uchwałą nr XXXVIII/475/09 Rady Miejskiej w Kartuzach z dnia 18 listopada 2009 r. (Dz.Urz.Woj. Pom. Z 2010 nr 8 poz 159).
W tym też zakresie skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności wskazanej uchwały ewentualnie o stwierdzenie nieważności uchwały w całości. Skarżący wniósł również o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w wysokości dwukrotności stawki minimalnej.
Zaskarżonej uchwale skarżący zarzucił naruszenie:
1. art. 2, 7 i 87 ust 1 i 2 Konstytucji RP w zakresie, w jakim postanowienia zaskarżonej uchwały ograniczają prawo własności skarżącego i nie zostały one ustanowione zgodnie ze Studium uwarunkowań przestrzennych i kierunków zagospodarowania Gminy Kartuzy,
2. 16 ust 1 u.p.z.p. w zw. z § 4 i 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez sporządzenie projektu a następnie planu miejscowego w oparciu o nieaktualną kopię mapy zasadniczej nieuwzględniającej posadowionego na nieruchomości skarżącego garażu,
3. art. 20 ust 1 w zw. z art. 15 (w szczególności ust. 2 pkt 1, 5, 9,) u.p.z.p. w zakresie, w jakim zaskarżone warunki planu nie znajdują oparcia w powszechnie obowiązujących przepisach prawa, są niezgodne z postanowieniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, braku zestawienia kosztów infrastruktury technicznej oraz opisania zagadnień dotyczących zmniejszenia wartości nieruchomości w wyniku wejścia planu w życie, braku precyzyjnego uzasadnienia planu i proponowanych rozwiązań, braku szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości, oraz w związku z szeregiem norm wynikających z treści rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w szczególności § 4 ust. 6, 7, 8, 9, 10 i § 7 ust. 1 pkt 5, 8, 9 w zakresie, w jakim postanowienia zaskarżonej uchwały zakazują zabudowy nieruchomości skarżącego i wbrew postanowieniom studium przeznaczają działkę skarżącego pod drogę dojazdową, a nie pod działkę budowlaną,
4. art. 17, 18 i 20 u.p.z.p. poprzez uchwalenie planu miejscowego bez przeprowadzenia prognozy skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego w zakresie działki skarżącego,
5. art. 17 pkt 13 u.p.z.p. w zw. z art. 19 ust. 1 u.p.z.p. poprzez nieprzeprowadzenie ponownej procedury planistycznej, pomimo wprowadzenia szeregu zmian względem pierwotnego projektu planu miejscowego.
W uzasadnieniu skarżący wskazał, że zaskarżoną uchwałą zmieniono przeznaczenie nieruchomości skarżącego, albowiem uprzednio nieruchomość ta była przeznaczona pod budownictwo mieszkalno-usługowe, a aktualnie jest przeznaczona pod drogę dojazdową, drogę lokalną. Taka zmiana bezsprzecznie wpływa na znaczne ograniczenie przysługującego skarżącemu prawa własności, albowiem wprowadzoną zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustanowiono zakaz zabudowy całej nieruchomości skarżącego.
Skarżący stwierdził, że pomimo konieczności zaprojektowania tzw. "nawrotki" - miejsca do zawracania dla pojazdów osobowych, np. śmieciarki, można było ją zaprojektować w inny sposób, tak aby jedynie część nieruchomości przeznaczyć pod "nawrotkę" a pozostałą część nieruchomości pozostawić przeznaczoną, jak dotychczas, pod zabudowę mieszkaniowo - usługową.
W ocenie skarżącego, studium opisuje nieruchomość skarżącego w całości przeznaczoną pod budownictwo mieszkalne jednorodzinne, a nie pod jakąkolwiek drogę. Droga w studium kończy się przed nieruchomością skarżącego i to właśnie na tej działce, tj. oznaczonej nr [...] możliwe jest zaprojektowanie "nawrotki" dla pojazdów.
Organ w całości pominął w trakcie prac planistycznych, że na nieruchomości skarżącego znajduje się wybudowany w latach 90-tych garaż, który również naniesiony jest na mapę ewidencyjną. A co za tym idzie działanie organu zmieniające przeznaczenie nieruchomości de facto wpływa na brak możliwości korzystania przez skarżącego z tego garażu.
Zdaniem skarżącego, wymienione w petitum skargi, nałożone na niego obowiązki i ograniczenia, nie znajdują podstawy w przepisach powszechnie obowiązującego prawa, jak i w studium Miasta Kartuzy, natomiast organ administracji uchwalający plan miejscowy, który ingeruje w zasadę swobodnego dysponowania własnością, w tym wypadku nieruchomości, może działać wyłącznie na podstawie i w granicach prawa. W przedmiotowej sytuacji zaskarżona uchwała nie czyni zadość tymże zasadom. Plan miejscowy w zaskarżonej części nie został oparty na przepisie prawa, tym samym obowiązki nałożone na skarżącego nie mają podstawy prawnej. Według skarżącego, organ wszczynając procedurę planistyczną nie przeprowadził jej w sposób zgodny z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa.
Zgodnie z treścią przepisu art. 16 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z § 4 i 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, plan miejscowy oraz jego projekt sporządza się na podstawie aktualnej kopii mapy zasadniczej, nie mniej jednak, w ocenie skarżącego, zaskarżona uchwała nie została sporządzona na aktualnej kopii mapy zasadniczej, ponieważ brak jest na niej (lub jest niewidoczny) garaż znajdujący się na nieruchomości skarżącego od lat 90-tych. Takie działanie organu mogło spowodować zmianę przeznaczenia całej działki na działkę drogową, zamiast na budowlaną, ponieważ osoba sporządzająca projekt planu mogła nie mieć świadomości, że przedmiotowy garaż istnieje na tej działce.
Według skarżącego, przepis art. 20 ust 1 w zw. z art. 15, w szczególności ust. 2 pkt 1, 5, 9 u.p.z.p. wskazuje precyzyjnie, jakie elementy winien zawierać plan miejscowy. Przedmiotowy plan co do zasady zawiera te elementy, ale w zakresie nieruchomości skarżącego zapisy planu nie znajdują odzwierciedlenia w powszechnie obowiązujących przepisach prawa, a w szczególności w studium. Nieruchomość skarżącego w studium została przeznaczona pod zabudowę mieszkaniowo-usługową, podczas gdy w zaskarżonej uchwale w całości została przeznaczona pod drogę dojazdową, a więc plan miejscowy nie jest zgodny z ustaleniami studium i nigdy nie powinien być uchwalony w takiej formie.
W ocenie skarżącego, w planie miejscowym brak jest zestawienia kosztów infrastruktury technicznej oraz opisania zagadnień dotyczących zmniejszenia wartości nieruchomości w wyniku wejścia planu w życie, brak precyzyjnego uzasadnienia planu i proponowanych rozwiązań, brak szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości. Te wszystkie okoliczności powodują, że projekt planu, a następnie sam plan miejscowy, jest niezgodny z szeregiem norm wynikających również z rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w szczególności § 4 ust. 6, 7, 8, 9, 10 i § 7 ust. 1 pkt 5, 8, 9, w zakresie w jakim postanowienia zaskarżonej uchwały zakazują zabudowy nieruchomości skarżącego i wbrew postanowieniom studium, przeznaczają jego nieruchomość pod drogę dojazdową, a nie pod zabudowę mieszkaniowo-usługową.
W treści planu miejscowego nie sporządzono zasad podziału i scalania nieruchomości. Zgodnie z treścią przepisu art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. oraz przepisami rozporządzenia, zapisy odnośnie określenia zasad podziału i scalania nieruchomości objętych planem miejscowym są warunkami niezbędnymi, a co za tym idzie, plan miejscowy bez tych postanowień jest nieważny, co potwierdza orzecznictwo sądowoadministracyjne.
W ocenie skarżącego, rażącym błędem proceduralnym było nieprzeprowadzenie wnikliwej prognozy skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego w zakresie nieruchomości skarżącego. Przeznaczenie nieruchomości zostało zmienione z przeznaczenia budowlanego na drogowe, a co za tym idzie wartość nieruchomości znacznie spadła, a sam skarżący nie ma możliwości jakiejkolwiek jej zabudowy, tymczasem chciał na niej wybudować budynek mieszkalny.
Nadto, przepis art. 17 u.p.z.p. wskazuje m.in. na konieczność sporządzenia prognozy oddziaływania na środowisko oraz przeprowadzenie prognozy skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego, a w niniejszej sprawie brak takich czynności podjętych przez Burmistrza. Nawet jeśli zostały one podjęte, to jedynie iluzorycznie i nie odzwierciedlają stanu faktycznego, co potwierdza brak wskazania garażu na nieruchomości skarżącego, czyli sporządzenie rysunku planu miejscowego na nieaktualnym podkładzie geodezyjnym, brak przewidzenia roszczeń odszkodowawczych właściciel nieruchomości, w tym skarżącego.
Artykuł 17 ust. 9 u.p.z.p. wskazuje na konieczność wyłożenia projektu planu miejscowego do publicznego wglądu oraz jego udostępnienie w Biuletynie Informacji Publicznej przez okres co najmniej 21 dni, czego również w niniejszej sprawie nie wykonano w sposób należyty, nie zorganizowano także w sposób prawidłowy dyskusji publicznej nad przyjętym projektem planu, w szczególności po wprowadzeniu zmian do projektu planu, nie przeprowadzono ponownych konsultacji społecznych. Nadto, plan uchwalono w początkach pandemii Covid-19, a jak powszechnie wiadomo początkowo ustanowiono zakaz wychodzenia z domów, zakaz kontaktu osobistego w organach administracji itp., co de facto uniemożliwiło jakąkolwiek konsultację społeczną.
Nadto, do projektu planu miejscowego zgłoszono szereg uwag, nie mniej jednak w toku ich rozpatrywania organ uwzględnił jedynie kilka z nich. Skarżący nie zgłaszał uwag do projektu planu, ponieważ nie posiadał w ogóle wiedzy o tym, że trwa taka procedura. Dodatkowo sposób rozpatrzenia zgłoszonych uwag nie może być uznany za zgodny z u.p.z.p., ponieważ de facto powoduje to brak jakiegokolwiek wpływu mieszkańców miasta i właścicieli nieruchomości objętych planem miejscowym, na jego treść.
Ponadto, po wprowadzeniu zmian do projektu planu miejscowego, Burmistrz winien ponowić szereg uzgodnień, czego nie uczynił, co narusza nie tylko przepis art. 17 pkt 13 u.p.z.p., ale również przepis art. 19 ust. 1 u.p.z.p. Organ uchwalający plan miejscowy, zgodnie z treścią przepisu art. 20 ust. 1 u.p.z.p. winien, przed przystąpieniem do głosowania nad uchwałą o uchwaleniu planu miejscowego, zbadać jego zgodność ze studium, rozstrzygnąć o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu miejscowego.
Warto zauważyć, że ustalenia planu miejscowego naruszają nadto przepisy art. 20 i 21 Konstytucji RP w związku z art. 140 k.c. i art. 4 ust 1 u.p.z.p., które ustanawiają zasadę ochrony prawa własności oraz swobodnego z niej korzystania. Działania organu znacząco ograniczają prawo własności, naruszając prawa podmiotowe oraz rażąco naruszając wszelkie ogólne normy prawa administracyjnego opisane w przepisach art. 6 - 11 k.p.a.
Powołane powyżej uchybienia, w ocenie skarżącego, powinny skutkować nieważnością zaskarżonej uchwały, co najmniej w części wskazanej w petitum wniosku, albo i w całości z uwagi na szereg błędów dotyczących obligatoryjnej treści planu miejscowego.
Skarżący podkreślił, że § 1 ust. 1 zaskarżonej uchwały wskazuje, że plan miejscowy nie narusza studium przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w Kartuzach nr XLV/53G/2018 z dnia 9 kwietnia 2018 r., podczas gdy działka nr [...] obr. 1 zgodnie ze studium przeznaczona była pod zabudowę mieszkaniowo - usługową, a w planie miejscowym przeznaczona jest w całości pod drogę dojazdową. Zdaniem skarżącego, zaskarżona uchwała w zakresie dotyczącym jego nieruchomości nie jest zgodna z ustaleniami studium.
Nadto, § 1 ust. 5 zaskarżonej uchwały, tj. rysunek planu miejscowego, w sposób, w jaki objął działkę [...] wyłącznie pod drogę dojazdową - karta terenu numer 07KDD, zamiast pod zabudowę mieszkaniowo - usługową karta terenu 2MN,U również nie jest zgodny z postanowieniami studium. Przeznaczenie nieruchomości wyłącznie pod drogę dojazdową spowodowało brak określenia dopuszczalnej linii zabudowy na terenie tej działki i pozbawienie skarżącego możliwości jakiejkolwiek zabudowy przedmiotowej nieruchomości.
W związku z niezgodnością zaskarżonej uchwały ze studium, zasadnym jest uchylenie zaskarżonej uchwały w całości lub stwierdzenie jej nieważności, a przynajmniej uchylenie jej § 28 oraz § 30 pkt 1 w zakresie, w jakim dla działki nr [...] uchyla się dotychczas obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, tj. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta Kartuzy - rejon jeziora Klasztornego Małego zatwierdzony uchwałą nr XXXVIII/475/09 Rady Miejskiej w Kartuzach z dnia 18 listopada 2009 r. (Dz.Urz. Woj. Pom. z 2010 nr 8 poz 159). Takie rozwiązanie pozwoliłoby na zabudowę nieruchomości skarżącego zgodną z postanowieniami studium, a jednocześnie nie prowadziłoby do uchylenia całego planu miejscowego czego, w ocenie skarżącego, również nie dokonano.
W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Kartuzach wniosła o jej oddalenie wskazując, że nie ma możliwości zmiany miejscowego planu poprzez likwidację tzw. zawrotki, albowiem zgodnie z wymogami technicznymi wynikającymi z § 125 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, droga publiczna, którą jest ul. Ł., jako droga dojazdowa klasy D kończąca się w sposób nieprzelotowy powinna mieć plac do zawracania samochodów. Nie ma możliwości pozbawienia tej drogi kategorii drogi publicznej, gdyż jest to możliwe tylko z jednoczesnym zaliczeniem drogi do nowej kategorii.
W piśmie procesowym z 26 maja 2022 r. pełnomocnik skarżącego potwierdzając potrzebę prawną zorganizowania placu do zawracania wskazał, że przeznaczenie całej działki skarżącego na ten cel nie ma uzasadnienia ani w studium, ani w innych przepisach obowiązującego prawa. Poza tym wskazał, że z otrzymanego od Przewodniczącego Rady Miejskiej w Kartuzach wyjaśnienia wynika, że wprost organ ten przyznał niezgodność ze studium zaskarżonej uchwały we wskazanej części.
Na wezwanie Sądu organ przedłożył do akt sprawy wypisy i wyrysy z zaskarżonego oraz poprzednio obowiązującego planu miejscowego oraz ze studium, a także materiały geodezyjne pobrane ze Starostwa Powiatowego w Kartuzach – Wydziału Geodezji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga podlega uwzględnieniu, choć nie w całokształcie jej zarzutów.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 259), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej wykonywana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego.
Uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., sąd stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). Unormowanie to nie określa, jakiego rodzaju naruszenia prawa są podstawą do stwierdzenia przez sąd nieważności uchwały, zatem doprecyzowanie przesłanek określających kompetencje sądu administracyjnego w tym względzie następuje w przepisach prawa materialnego. W niniejszej sprawie podstawę orzekania stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 293 ze zm.), zwanej dalej u.p.z.p.
Kontrola legalności zaskarżonej w niniejszej sprawie uchwały nr XXIII/218/2020 z dnia 26 lutego 2020 r., doprowadziła Sąd orzekający do stwierdzenia, że postanowienia § 28 planu obejmujące kartę terenu 07KDD w odniesieniu do działki nr [...] położonej w Kartuzach stanowiącej własność skarżącego K. R., w sposób istotny naruszają prawo.
W konsekwencji stwierdzenie nieważności uchwały o planie nastąpiło tylko w tak określonym zakresie wyznaczonym granicami przysługującego skarżącemu prawa własności do działki nr [...] objętej jednostką planistyczną o symbolu 07KDD. Wyeliminowanie postanowień § 28 planu w odniesieniu do działki nr [...] oznacza jednocześnie, że wszystkie pozostałe postanowienia plan objęte częścią ogólną przestają obowiązywać w stosunku do niej, bez potrzeby ich odrębnego eliminowania z obrotu prawnego. Sąd oddalił natomiast skargę w części odnoszącej się do żądania stwierdzenia nieważności § 30 pkt 1 planu jako nieuzasadnioną.
Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zainicjowana została w trybie i na zasadach określonych w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 559), zwanej dalej u.s.g. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 czerwca 2017 r., który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zastosowanie ww. brzmienia przepisu u.s.g. ma znaczenie także dla wymogów skutecznego wniesienia skargi, albowiem zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), w sprawie nie znajdą zastosowanie przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9 (ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przyp. sądu) w brzmieniu obowiązującym przed ww. nowelizacją, a więc skarżący nie musiał poprzedzać skargi wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa.
Badanie dopuszczalności skargi należy więc przeprowadzić w kontekście art. 101 ust. 1 u.s.g., którego treść mająca zastosowanie w sprawie oznacza, że skarga na uchwały organów samorządu terytorialnego z zakresu administracji publicznej, a takim niewątpliwie jest uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie jest actio popularis, a do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02, publ. OTK-A 2003 nr 8, poz. 4). W związku z tym skarżący, chcąc skutecznie wywieść skargę na uchwałę gminy, musi wykazać istnienie bezpośredniego związku między skarżonym aktem, a jego konkretną, zindywidualizowaną sytuacją prawną. Przy czym, już dla stwierdzenia nieważności kontrolowanego aktu konieczne jest wykazanie, że po stronie organu uchwałodawczego doszło do naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną strony.
Innymi słowy, strona skarżąca obowiązana jest wykazać, że dany akt naruszając prawo, jednocześnie rodzi negatywne skutki dla jej sfery prawnomaterialnej (wynikającej z konkretnego przepisu prawa materialnego), pozbawia ją pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Natomiast podstawą uwzględnienia skargi nie będzie sytuacja, gdy wprawdzie naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie strony, ale następuje to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie tzw. władztwa planistycznego, w którego ramach rada gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy (zob. wyrok NSA z 12 maja 2011 r., II OSK 355/11, dostępny https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Co istotne, w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. Sąd orzeka w "granicach" naruszonego interesu prawnego skarżącego, a więc przedmiotem badania pod względem zgodności z prawem jest cała uchwała w sprawie planu, jednakże w przypadku stwierdzenia istotnego naruszenia zasad sporządzania planu lub istotnego trybu sporządzania planu, sąd może orzec o stwierdzeniu nieważności uchwały, ale tylko w części wyznaczonej granicami interesu prawnego skarżącego (por. wyroki NSA z 5 czerwca 2014 r., II OSK 117/13 i z 25 listopada 2008 r., II OSK 978/08, dostępne https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeśli zatem skarżący wywodzi swój interes z prawa własności nieruchomości, to stwierdzenie nieważności tego planu może nastąpić tylko w odniesieniu do planu w zakresie dotyczącym tych nieruchomości, z czym mamy do czynienia w niniejszej sprawie.
Rozważając kwestię legitymacji skargowej K. R. Sąd miał na uwadze fakt, że jest on właścicielem działki nr [...] położonej w Kartuzach, dla której urządzona jest księga wieczysta Kw [..]. Nieruchomość ta, jak wynika z rysunku kontrolowanego planu, położona jest w granicach tego opracowania i objęta jednostką planistyczną oznaczoną symbolem 07KDD, której regulacje kwestionuje skarżący. Według skarżącego, jego interes prawny naruszono powyższymi ustaleniami przeznaczając całą działkę nr [...] pod drogę publiczną (ul. Ł.), w tym pod plac manewrowy do zawracania samochodów, w sytuacji, gdy nie było ku temu uzasadnionej potrzeby. Według skarżącego, jego sytuacja prawna uległa pogorszeniu w stosunku do tej, którą miał pod rządami poprzedniego planu miejscowego z 18 listopada 2009 r., nr XXXVIII/475/09, albowiem wówczas jego działka przeznaczona była pod tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (13-MN) i tylko w części pod tereny dróg wewnętrznych (07-KDW).
Analizując powyższe uwarunkowania Sąd stwierdził, że doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącego poprzez zmianę jego sytuacji prawnej w zakresie wykorzystania działki nr [...], której potencjał inwestycyjny zmienił się na niekorzyść skarżącego wskutek jej całkowitego przeznaczenia pod drogę publiczną. Powyższe uzasadnia przyznanie mu legitymacji do wniesienia niniejszej skargi, gdyż istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, której treść wkracza w uprawnienia właścicielskie skarżącego.
W tym kontekście trzeba też dostrzegać różnicę między naruszeniem interesu prawnego (uprawnienia) skarżącego, stanowiącym podstawę legitymacji skargowej, a podstawą do uwzględnienia skargi, w szczególności zaś stwierdzenia nieważności uchwały - ta podstawa zależy od naruszenia obiektywnego porządku prawnego. Innymi słowy, naruszenie interesu prawnego (uprawnienia) skarżącego przesądza o skutecznym uruchomieniu kontroli sądowej, ale samo przez się nie implikuje jeszcze uwzględnienia skargi. Stwierdzenie nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może nastąpić - jak stanowi art. 28 ust. 1 u.p.z.p. - tylko w razie stwierdzenia określonych, stypizowanych naruszeń prawa (istotnego naruszenia zasad sporządzania planu, istotnego naruszenia trybu jego sporządzania, a także w razie naruszenia właściwości organów). Natomiast brak jest podstaw do uwzględnienia skargi w sytuacji, gdy interes prawny lub uprawnienie skarżącego zostaje naruszony, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie, z mocy art. 3 ust. 1 u.p.z.p., tzw. władztwa planistycznego.
Rozpoznając skargę na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sąd administracyjny stosuje przepis art. 28 ust. 1 u.p.z.p., który stanowi, że istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Tryb sporządzania planu miejscowego to sekwencja czynności podejmowanych w toku procedury planistycznej, a zasady sporządzania planu odnoszą się do jego merytorycznej zawartości (przyjętych w nim ustaleń). Istotne naruszenie trybu sporządzania planu następuje, gdy ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono procedury sporządzania aktu planistycznego. Natomiast naruszenie zasad to przyjęcie rozwiązań niezgodnych z normami konstytucyjnymi lub zawartymi w ustawach materialnoprawnych, które to normy wyznaczają granice wykonywania władztwa planistycznego.
Zgodnie z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały. Powyższe oznacza, że dopiero stwierdzenie zgodności postanowień procedowanego planu z obowiązującym studium otwiera drogę do uchwalenia planu. W związku z tym zarzuty skargi odnoszące się do sprzeczności postanowień planu ze studium winny być rozpoznane w pierwszej kolejności.
Studium jest aktem polityki przestrzennej gminy (art. 9 ust. 1 u.p.z.p.). Takie nadanie studium charakteru aktu polityki przestrzennej gminy wyznacza sposób ustalenia jego treści, jako aktu zawierającego ogólne postanowienia tej polityki, co podlega uszczegółowieniu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Powoduje to, że ogólne wyznaczenie tej polityki nie przesądza o szczegółowych rozwiązaniach, co nie przekreśla wiążącego charakteru ustaleń studium przy sporządzaniu planów miejscowych. Przestrzeganie tego związania podlega badaniu przez sąd administracyjny.
Wyjaśniając powyższą kwestię wskazać należy, że obszar objęty kwestionowanym planem podlega ustaleniom studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Kartuzy, uchwalonego uchwałą nr XLV/530/2018 Rady Miejskiej w Kartuzach z dnia 9 kwietnia 2018 r. Z przedstawionego przez organ wypisu ze studium wynika, że działka nr [...] położona w obrębie 0001, miasto Kartuzy, stanowi teren oznaczony symbolem MU1 – tereny zabudowy mieszkaniowo – usługowej i tereny dróg gminnych. Złożony do akt sprawy wydruk wygenerowany z Systemu Informacji Przestrzennej w skali 1:1000 i 1:2000 z naniesioną częścią graficzną studium oraz wskazaną lokalizacją działki nr [...] potwierdza, że działka nr [...] objęta jest zabudową mieszkaniowo – usługową (oznaczenia barwne brązowo – czerwone pasy), a w części północno – zachodniej przebiega teren drogi publicznej (oznaczenie szare). Powyższy dokument z naniesioną częścią graficzną studium, sporządzony w skali tożsamej ze skalą planu – 1:2000, wyraźnie ujawnia, że uwidoczniona droga przebiega wyłącznie w północno – wschodniej części działki nr [...], a pozostała część działki skarżącego objęta jest strefą mieszkaniowo – usługową. Z lektury części opisowej studium (Tom II kierunki zagospodarowania) wynika, że przeznaczenie mieszkaniowo - usługowe ma charakter wiodącej funkcji i kierunku zagospodarowania, a budowa i rozbudowa systemu komunikacyjnego ma charakter uzupełniający. Z pkt. 5.1. "Transport i komunikacja", ppkt 5.1.1. "Układ drogowy" studium wynika, że przewidziane w studium drogi gminne składają się na układ komunikacyjny podstawowy (ul. Sędzickiego, 3-go Maja, Majkowskiego, Chmieleńska) oraz uzupełniający, obejmujący pozostałe drogi, w tym ul. Ł. bezpośrednio komunikującą działkę skarżącego. Jak przewidziano w studium układ uzupełniający dróg gminnych (klas Z, L) ma zapewniać obsługę poszczególnych miejscowości gminy. W celu usprawnienia ruchu gminnego i międzygminnego, należy dążyć do przebudowy i remontów dróg gminnych. Podkreślono, że bardzo ważne jest utrzymanie tych dróg w należytym stanie. Priorytetowo powinny być remontowane drogi obsługujące największą ilość mieszkańców i leżące na obszarach o największej w skali gminy aktywności gospodarczej oraz odcinki o największych zagrożeniach funkcjonowania ruchu.
Konfrontacja postanowień studium odnoszących się do terenu działki skarżącego z wprowadzonymi regulacjami kwestionowanego planu dla tej działki podważa ich zgodność. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego wyznacza kierunki rozwoju gminy oraz stanowi podstawę do podejmowania dalszych działań z zakresu planowania przestrzennego. Regulacje planu winny zatem wdrażać koncepcję rozwoju przestrzennego gminy w kierunku przewidzianym w studium. Na poziomie refleksji ogólnej nad postanowieniami studium można byłoby powiedzieć, że zasadniczo teren MN1, obejmujący również działkę skarżącego, obejmuje zabudowę mieszkaniowo – usługową i uzupełniającą ją sieć dróg gminnych. Oczywistym jest bowiem, że zabudowie mieszkaniowej i usługowej w sposób nieodzowny winna towarzyszyć sieć drogowa umożliwiająca właściwą komunikację i rozwój. Jednak w odniesieniu do działki skarżącego, co do której na rysunku studium wyraźnie określono granice ingerencji funkcji drogowej w zabudowę mieszkaniowo – usługową, refleksja ogólna nie odzwierciedla rzeczywistej relacji pomiędzy studium a planem i jest niewystarczająca. Z tego wyraźnie określonego zasięgu drogi publicznej wynika, że tylko część działki objęta została przeznaczeniem drogowym już na etapie kształtowania polityki rozwoju przestrzennego gminy. W konsekwencji, adekwatne do ustaleń studium byłoby przeznaczenie w planie pod funkcję drogową tylko tej części działki, której taki kierunek zagospodarowania wynika ze studium, z ewentualnymi modyfikacjami uzasadnionymi wymogami technicznymi dróg publicznych. W związku z tym przeznaczenie w nowym planie całej działki skarżącego pod drogę publiczną jest oczywiście sprzeczne ze studium. Sprzeczność ze studium powoduje, że zaskarżony plan w części odnoszącej się do terenu 07KDD obejmującego działkę skarżącego nr [...] w sposób istotny narusza zasady jego sporządzania i uchybia dyspozycji art. 20 ust. 1 u.p.z.p.
Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie zasadne są zarzuty dotyczące naruszenia przez organ uchwałodawczy gminy granic przyznanego jej władztwa planistycznego oraz zasady proporcjonalności we wprowadzanych na terenie działki nr [...] ograniczeniach w zabudowie i zagospodarowaniu, co doprowadziło też do naruszenia art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP.
Przepis art. 3 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, że gmina ma prawo do samodzielnego i zgodnego z jej interesami kształtowania polityki przestrzennej, w ramach czego może dokonywać władczego przeznaczenia terenu pod określone funkcje i ustalania zasad zagospodarowania terenu. Owa samodzielność uchwałodawcza uznawana jest za podstawową, immanentną cechę samorządu gminnego. Jest wartością chronioną Konstytucją RP, jako jeden z fundamentów ustroju terytorialnego Państwa. W granicach tej samodzielności gmina podejmuje czynności prawne i faktyczne, kierując się wyłącznie przepisami prawa i własną wolą wyrażoną w określonej formie przez jej organy pochodzące z wyboru. W ramach tych kompetencji gmina uprawniona jest do podejmowania ustaleń planistycznych ingerujących w interesy prywatne podmiotów skarżących w sposób odbierany przez nich jako niekorzystny, natomiast nie musi z tym być powiązane przekroczenie granic władztwa planistycznego.
Nie ulega wprawdzie wątpliwości, że prawo własności jest najsilniejszym prawem podmiotowym do nieruchomości, korzystającym z gwarancji ustawowych i ponadustawowych. Mimo to, prawo to nie ma charakteru absolutnego i nieograniczonego. Ograniczenia w tym zakresie przewiduje bowiem wprost sama Konstytucja RP w art. 64 ust. 3 stanowiącym, że własność może być ograniczona, tyle że w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności, tj. zakazem ingerencji w sferę praw i wolności jednostki nadmiernej w stosunku do chronionej wartości.
W związku z tym gmina nie ma absolutnej władzy w określaniu przeznaczenia terenów i warunków zagospodarowania, a granice władztwa planistycznego gminy wyznaczają przede wszystkim konstytucyjnie chronione prawa, w tym prawo własności. Oczywistym jest też, że w przypadku, gdy dochodzi do uchwalania planu miejscowego może powstać konflikt interesów indywidualnych z interesem publicznym, który jest jednym z najistotniejszych elementów leżących u podstaw kształtowania ładu przestrzennego. Dlatego też w każdym przypadku, gdy organ uchwałodawczy podejmuje inicjatywę planistyczną musi działać tak, aby nie doprowadzić do sytuacji, w której nastąpiłoby ponadustawowe i nieuzasadnione racjami społecznymi ograniczenie praw przysługujących jednostkom poddanym ustanowionym regulacjom. Natomiast w przypadku, gdyby w zagospodarowaniu przestrzennym zaistniała konieczność, by dać pierwszeństwo interesowi publicznemu kosztem interesu indywidualnego, należy wskazać racjonalne przesłanki takiego wyboru. Konieczne jest więc w tym wypadku zachowanie zasady proporcjonalności.
Materialne granice ingerencji gminy w prawo własności w postępowaniu dotyczącym planowania i zagospodarowania przestrzennego wyznacza bezpośrednio u.p.z.p. Definiując te granice, trzeba także uwzględnić kryteria dopuszczalności ograniczenia prawa własności wynikające zarówno z przepisów art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji, jak i z postanowień art. 1 Protokołu nr 1 i 4 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzony w Paryżu 20.03.1952 r. oraz sporządzony w Strasburgu 16.09.1963 r. (Dz.U. z 1995 r. Nr 36, poz. 175/1 ze zm.). Zgodnie z art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji każda osoba fizyczna i prawna ma prawo do poszanowania swego mienia. Nikt nie może być pozbawiony swojej własności, chyba że w interesie publicznym i na warunkach przewidzianych przez ustawę oraz zgodnie z podstawowymi zasadami prawa międzynarodowego.
Za profesor Małgorzatą Masternak – Kubiak wskazać należy, że "podstawową regułą kolizyjną w sprawach dotyczących ingerencji we własność jest wymóg właściwej (sprawiedliwej) równowagi. Na zasadę sprawiedliwej równowagi składa się wymóg zachowania rzetelnej równowagi między ochroną prawa własności a potrzebami wspólnoty oraz wymóg istnienia racjonalnego związku pomiędzy środkiem pozbawiającym własność a celem, do realizacji którego dąży państwo. Według Trybunału wszelka ingerencja w korzystanie z prawa własności musi zachowywać rozsądne proporcje między podejmowanymi działaniami a założonym celem. Wymóg proporcjonalności zostaje naruszony, gdy dochodzi do nałożenia na dany podmiot indywidualnych i nadmiernych obciążeń. W wyroku w sprawie Maksymenko i Gerasymenko przeciwko Ukrainie (wyrok ETPC z 16.05.2013 r., 49317/07, Maksymenko i Gerasymenko przeciwko Ukrainie, LEX nr 1314324), Europejski Trybunał Praw Człowieka zauważył, że: "Nawet zgodny z prawem i przeprowadzony w interesie publicznym, środek ingerujący w prawo do poszanowania mienia musi zawsze zachowywać «sprawiedliwą równowagę» pomiędzy wymogami powszechnego interesu społeczeństwa a warunkami ochrony podstawowych praw jednostki. W szczególności musi zostać zachowana rozsądna relacja proporcjonalności pomiędzy stosowanymi środkami a celem, który ma zostać zrealizowany, przez każdy środek pozbawiający daną osobę jej mienia" (M. Masternak-Kubiak, Granice ingerencji władztwa planistycznego gminy w prawo własności na gruncie Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności [w:] EPS, październik 2022, s. 56-60).
W ujęciu konstytucyjnym ochrona prawa własności doznaje w określonych sytuacjach ograniczeń dopuszczonych na mocy art. 64 ust. 3 Konstytucji. Oddziaływanie planu miejscowego na chronione konstytucyjnie prawo własności (art. 64) wymaga, by granice władztwa planistycznego gminy oceniać przez pryzmat art. 31 ust. 3 Konstytucji. W świetle przyjętych w tym przepisie standardów konstytucyjnych, własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności, tj. zakazem nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Ocena odnosząca się do kwestii potencjalnego nadużycia władztwa planistycznego sprowadza się zatem do zbadania, czy ustalone w planie miejscowym ograniczenia prawa własności nieruchomości są konieczne dla ochrony takich wartości jak bezpieczeństwo i porządek publiczny lub ochrona środowiska, zdrowie i moralność publiczna, a także wolność i prawa innych osób.
Za nadużycie władztwa planistycznego uznaje się nadmierną ingerencję w sferę prawa własności, która nie pozostaje w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia (por. np. wyrok NSA z 12 stycznia 2016 r., II OSK 1132/14, dostępny https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ocena zarzutu nadużycia władztwa planistycznego wymaga rozważenia, czy doszło do należytego wyważania interesu ogólnego i interesów indywidualnych. Dla procesu ważenia interesów indywidualnych i zbiorowych istotne znaczenie mają w szczególności postanowienia art. 1 ust. 2 u.p.z.p., które wskazują na wartości, które podczas wykonywania władztwa planistycznego powinny być uwzględniane. Realizacja tego założenia następuje w uzasadnieniu uchwały w sprawie miejscowego planu, wyjaśniającym przesłanki, którymi gmina kierowała się przyjmując konkretne rozwiązania planistyczne, wpływające na sposób wykonywania prawa własności właścicieli nieruchomości objętych planem.
W ocenie Sądu, z materiałów planistycznych, w tym z uzasadnienia uchwały o planie oraz z argumentacji przytoczonej w odpowiedzi na skargę wynika, że gmina ustalając przeznaczenie działki nr [...] w całości pod drogę publiczną 07KDD nie wyważyła prawidłowo interesu publicznego, wyrażającego się w konieczności zabezpieczenia potrzeb wspólnoty gminnej, i interesów prywatnych skarżącego.
Zgodnie z art. 1 ust. 2 u.p.z.p. w procesie planowania uwzględniła wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, walory architektoniczne i krajobrazowe, wymagania ochrony środowiska, wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, wymagania ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, prawo własności oraz potrzeby interesu publicznego. Ustalając przeznaczenie terenu lub określając potencjalny sposób zagospodarowania i korzystania z terenu, organ waży interes publiczny i interesy prywatne, w tym zgłaszane w postaci wniosków i uwag, zmierzające do ochrony istniejącego stanu zagospodarowania terenu, jak i zmian w zakresie jego zagospodarowania, a także analizy ekonomiczne, środowiskowe i społeczne. Uzasadnienie uchwały i dokumentacja planistyczna winny zawierać argumentację pozwalającą uznać, że gmina dołożyła należytej staranności w przestrzeganiu zasad obowiązujących przy podejmowaniu działań planistycznych, w tym w sposób proporcjonalny i niedyskryminujący ograniczyła własność prywatną.
Tymczasem z uzasadnienia projektu zaskarżonego planu miejscowego oprócz sprawozdawczego przytoczenia przepisów u.p.z.p. nie wynika jakakolwiek szczegółowa argumentacja usprawiedliwiająca kwestionowaną regulację i potwierdzająca prawidłowe wyważenie konkurujących ze sobą interesów: prywatnego i publicznego.
W niniejszej sprawie poprzez przeznaczenie całej działki nr [...] pod publiczną drogę dojazdową 07KDD (ul. Ł.) doszło do nieproporcjonalnej w stosunku do potrzeb interesu publicznego ingerencji we własność prywatną prowadzącą do jej nieuzasadnionego ograniczenia, które narusza zasadę sprawiedliwej równowagi. Tak dużego ubytku we własności prywatnej nie uzasadnia, wskazywana w odpowiedzi na skargę, potrzeba zadośćuczynienia wymogom technicznym dróg publicznych przewidzianym dla dróg publicznych w przypadku ich nieprzelotowego zakończenia. O ile w procesie planowania przestrzennego organ uchwałodawczy winien zabezpieczyć odpowiednią przestrzeń na realizację celów publicznych, w tym dróg publicznych, to winien uczynić to w granicach niezbędnych potrzeb i najmniejszego koniecznego obciążania własności prywatnej, czego w niniejszej sprawie organ nie wykazał.
Niewątpliwie z ustaleń planu, jak i postanowień studium wynika, że przebieg drogi publicznej – ul. Ł. ma nieprzelotowe zakończenie od strony działki skarżącego, które wymaga spełnienia parametrów technicznych przewidzianych w przepisach prawa.
Wskazówek co do zakresu niezbędnych potrzeb inwestycji drogowych, które winny być zabezpieczone w planie, dostarczały w dacie procedowania planu przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 124), zwanego dalej rozporządzeniem. Przepis § 125 ust. 1 tego rozporządzenia stanowił, że w przypadku nieprzelotowego zakończenia drogi wykonuje się plac do zawracania samochodów. Parametry takiego placu manewrowego przewidziane zostały w § 125 ust. 2 rozporządzenia i uzależnione od rodzaju samochodów: dla samochodów osobowych – promień nie mniejszy niż 6 m, a dla samochodów ciężarowych – promień nie mniejszy niż 9 m lub wymiary 12,5 m x 12,5 m. W § 125 ust. 4 rozporządzenia przewidziano, że plac do zawracania na drodze, stanowiącej drogę pożarową w rozumieniu przepisów o ochronie przeciwpożarowej, powinien spełniać wymagania określone w przepisach o przeciwpożarowym zaopatrzeniu w wodę oraz drogach pożarowych. Przy tym wskazać należy, że kierując się dyspozycją art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 1693), który stanowi, że drogą jest budowla składająca się z części i urządzeń drogi, budowli ziemnych, lub drogowych obiektów inżynierskich, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, stanowiąca całość techniczno-użytkową, usytuowaną w pasie drogowym i przeznaczoną do ruchu lub postoju pojazdów, ruchu pieszych, ruchu osób poruszających się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt, nie można mieć wątpliwości, że plac manewrowy niezbędny przy nieprzelotowym zakończeniu drogi stanowi jej element składowy, na który rozciągają się skutki publicznego jej charakteru.
Wymagania w zakresie dróg pożarowych reguluje rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (t.j. z Dz.U. z 2009 r., nr 124, poz. 1030 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem przeciwpożarowym. Z § 12 powyższego rozporządzenia wynika, że obowiązek doprowadzenia dróg pożarowych istnieje jedynie w odniesieniu do ściśle określonych rodzajów obiektów, w tym do budynków niskich (do 12 m wysokości włącznie), budynków o kategorii zagrożenia ludzi ZL III (budynki użyteczności publicznej) i ZL V (budynki zamieszkania zbiorowego). Z tego wynika, wymogi w zakresie szerokości tzw. zawrotki wynoszące 20 m x 20 m odnosić można wyłącznie do dróg prowadzących to obiektów skatalogowanych wyraźnie w § 12 rozporządzenia przeciwpożarowego.
Z powyższych przepisów wynika, że rodzajem drogi publicznej wymagającej zabezpieczenia największej powierzchni dla spełnienia wymogów technicznych są drogi pożarowe. Przepisy wykonawcze określają uwarunkowania techniczne, jakie organy planistyczne winny uwzględnić przyjmując określone rozwiązania planistyczne w zakresie dróg publicznych. Decyzje organu w tym zakresie powinny stanowić wypadkową potrzeb publicznych przejawiających się w zabezpieczeniu odpowiednich warunków dla realizacji prawidłowego i bezpiecznego systemu komunikacji oraz uwzględnienia interesu właścicieli prywatnych, których nieruchomości są niezbędne do realizacji tego rodzaju celów publicznych.
W okolicznościach niniejszej sprawy uzasadnienie przyjętego zakresu ingerencji w prawa właścicielskie skarżącego koniecznością zorganizowania tzw. zawrotki na drodze publicznej – ul. Ł. potrzebą spełnienia przez taką drogę wymogów technicznych określonych w § 125 ust. 1 rozporządzenia jest niewystarczające w świetle uwarunkowań istniejących w strefach planistycznych sąsiadujących bezpośrednio z jednostką 07KDD, tj. w strefie 2MN,U i 1ZP,U. To bowiem warunki zabudowy i zagospodarowania przewidziane w tych strefach determinują wymogi techniczne, jakim powinna sprostać droga publiczna, do której nieruchomości położone we wskazanych strefach mają dostęp. W strefie 2MN,U przewidziano natomiast zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oraz zabudowę usługową o maksymalnej wysokości budynków do 12 m, a dla masztów, słupów energetycznych i innych obiektów technologicznych do 15 m. W strefie 1ZP,U przewidziano teren zieleni urządzonej lub zabudowy usługowej, w tym usług turystycznych, wypoczynku, rekreacji, sportu, plaży, kąpieliska i przystani wodnej wraz z pomostami, dopuszczając maksymalną wysokość budynków do 6 m, a masztów, słupów energetycznych i innych obiektów technologicznych do 15 m.
Z powyższych regulacji planistycznych wynika, że we wskazanych strefach nie przewidziano zabudowy, którą zgodnie z nomenklaturą rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 1225), określa się jako średniowysoką (12-25m), wysoką (od 25-55m) czy wysokościową (ponad 55m), i która wymagałaby wyposażenia w drogi pożarowe, w tym zapewnienia placu do zawracania o parametrach dla dróg pożarowych 20 m na 20 m, czyli największych możliwych parametrów zawrotki, o czym stanowią powołane przepisy rozporządzenia przeciwpożarowego. Zabudowa przewidziana w planie w najbliższym sąsiedztwie drogi publicznej – ul. Ł. nie jest również zabudową niską (do 12m), o której mowa w § 12 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia przeciwpożarowego, czyli budynkami użyteczności publicznej bądź zamieszkania zbiorowego, wymagającymi doprowadzenia do nich drogi publicznej o charakterze drogi pożarowej. Poza tym organ nie wskazał żadnych okoliczności odnoszących się do terenów leżących poza obszarem kwestionowanego planu, które wymagałyby zabezpieczenia kosztem działki skarżącego terenu spełniającego wymogi techniczne zawrotki na drogach pożarowych, a tym bardziej okoliczności, które uzasadniałyby potrzebę przeznaczenia całej działki nr [...] na cele drogi publicznej.
Jeśli zatem ze względu na sąsiedztwo terenów o określonych dopuszczalnych sposobach zabudowy nie ma potrzeby zapewnienia ul. Ł. parametrów drogi pożarowej, której zawrotka wymaga zajęcia największej powierzchni gruntu, to argumentacja organu odwołująca się ogólnikowo do potrzeby zabezpieczenia terenu pod zawrotkę nie jest wystarczająca, przekonywująca i nie uzasadnia nie tylko zajęcia części działki skarżącego odpowiadającej wymogom zawrotki na drogach pożarowych, ale również przeznaczenia całego terenu działki nr [...] o powierzchni 799 m2 pod drogę publiczną – zawrotkę na jej końcu. Oczywistą konsekwencją nieprawidłowego przeznaczania całej działki nr [...] pod drogę publiczną jest brak określenia w strefie 07KDD parametrów i wskaźników charakterystycznych dla zabudowy mieszkaniowo – usługowej , co słusznie skarżący odbiera jako nieusprawiedliwioną przeszkodę do zabudowy, sprzeczną ze studium.
Kwestionowane postanowienia planu stanowią dowód na przekroczenie granic władztwa planistycznego, do którego doszło wskutek naruszenia zasady proporcjonalności i nadmierną ingerencję we własność prywatną ponad niezbędność podyktowaną interesem publicznym, co stanowi o istotnym naruszeniu zasad sporządzania planu. Tym samym, nie wyważono należycie interesów publicznych z interesem prywatnym skarżącego, co doprowadziło do nadmiernego, nieuzasadnionego i nieproporcjonalnego naruszenia jego prawa własności. W tym stanie rzeczy skargę należało uznać za zasadną, gdyż spełnione zostały przesłanki stwierdzenia nieważności uchwały określone w art. 28 u.p.z.p. w granicach naruszonego interesu prawnego skarżącego, tj. § 28 planu obejmującego jednostkę przeznaczoną pod drogę publiczną oznaczoną na załączniku graficznym 07KDD w części dotyczącej działki nr [...].
Powyższe naruszenia zaważyły na bycie prawnym zaskarżonej uchwały w części odpowiadającej interesowi prawnemu skarżącego, co nie zwalniało jednak Sądu z ustosunkowania się do pozostałych zastrzeżeń sformułowanych w skardze, ażeby zapewnić kompletność wywodu.
W świetle dokumentacji geodezyjnej przedłożonej w toku postępowania na żądanie Sądu nie potwierdził się zarzut sporządzenia projektu planu na nieaktualnej kopii mapy zasadniczej. Organ przedstawił bowiem licencję z 14 lutego 2019 r. potwierdzającą, w myśl art. 40c ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, uprawnienie do wykorzystania dla celów planistycznych udostępnionej mapy, aktualnej na datę prowadzenia procedury planistycznej. Przedłożył również w wersji elektronicznej mapę zasadniczą, której kopię z 14 lutego 2019 r. wykorzystano do przygotowania części graficznej projektu. Aktualność powyższych materiałów geodezyjnych w kontekście chronologii podejmowanych czynności w ramach procedury planistycznej nie budzi wątpliwości Sądu. Również zgodności mapy wykorzystanej do celów planistycznych z wymogami art. 16 ust. 1 u.p.z.p. w żadnej sposób nie podważono. Warunek ustawowy zawarty w tym przepisie jest spełniony, jeśli rysunek planu miejscowego został sporządzony na dokumentach odpowiadających w swej treści urzędowym kopiom tych map, w tym sporządzonych z wykorzystaniem technik komputerowych oraz urzędowych kopii tych map nadesłanych organom gminy w formie elektronicznej. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, co potwierdzają materiały geodezyjne przedłożone Sądowi w wersji elektronicznej. Na mapie zasadniczej wykorzystanej do przygotowania projektu planu nie odzwierciedlono istnienia na działce nr [...] budynku garażu. Okoliczność ta, w obliczu stwierdzonych uchybień obciążających legalność planu we wskazanej części, pozostaje jednak bez wpływu na wynik dokonanej oceny legalności działań planistycznych organu. Stwierdzić jednak należy, że obciążenie uchwałodawcy gminnego wymogiem uwzględniania przy planowaniu przestrzennym prawa własności oraz ochrony istniejącego stanu zagospodarowania terenu (art. 1 ust. 2 pkt 7 i ust. 3 u.p.z.p.) nie oznacza, że gmina w sposób bezwzględny musi utrzymywać efekty legalnych działań inwestycyjnych podejmowanych przed wejściem w życie planu. Z określonych w przepisach u.p.z.p. zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego nie wynika, że plan nie może ukształtować treści prawa własności nieruchomości objętych granicami planu w inny sposób, niż uczyniły to indywidualne rozstrzygnięcia wydane przed uchwaleniem planu. Tego rodzaju działania muszą być jednak wynikiem należytego wyważenia interesu społecznego i interesu indywidualnego, którego w niniejszej sprawie zabrakło z przyczyn, które opisano już wyżej.
Podobnie bez wpływu na wynik sprawy pozostaje zarzut nieprawidłowości i niekompletności sporządzonej na potrzeby planu prognozy skutków finansowych. Lektura tej prognozy potwierdza zarzut braku uwzględnienia w tym dokumencie roszczeń odszkodowawczych za nieruchomości przewidziane do przejęcia pod drogi publiczne na rzecz podmiotów publicznych, w tym roszczeń, które przysługiwałyby skarżącemu w związku z przeznaczeniem jego działki pod drogę publiczną – 07KDD. Zauważyć należy, że prognoza skutków finansowych pełni funkcję analizy ekonomicznej, która powinna być rzetelnie sporządzona i musi uwzględniać skutki jakie powstaną w wyniku wejścia w życie planu. Rada gminy powinna mieć świadomość uchwalając plan miejscowy o jego finansowych skutkach i powinna być to rzetelna informacja ekonomiczna. Jednakże stawiając zarzut istotnego naruszenia trybu sporządzania planu poprzez błędną zawartość prognozy skutków finansowych trzeba by wykazać, iż taka prognoza doprowadziła do uchwalenia planu, a gdyby była rzetelna analiza ekonomiczna do uchwalenia planu by nie doszło. Jest to sytuacja wyjątkowa, z którą nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Jednak wskazać należy, że powyższa nieprawidłowość nie miała wpływu na wynik sprawy, albowiem o losie regulacji odnoszących się do działki nr [...] przesądziła ich sprzeczność ze studium i przekroczenie przez gminę granic władztwa planistycznego.
Odnosząc się do zarzutu pominięcia w postanowieniach planu określenia zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości Sąd uznał, że brak postanowień planu odnoście zasad scalania i podziałów nieruchomości w rozumieniu art. 101-108 oraz art. 92 – 99 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie ma żadnego wpływu na sferę prawną skarżącego. Wskazać należy, że gminę obciąża obowiązek określenia w planie zasad scalania i podziałów, jeśli potrzeba taka wynika z uwarunkowań terenu objętego planem. Zatem nie zawsze brak postanowień planu w tym zakresie przesądza o wadliwości całego planu, zwłaszcza wówczas, gdy plan obejmuje obszar już zainwestowany, bez potrzeby podziałów i scaleń, a zmiana planu ma na celu umożliwienie rozbudowy i rozwoju istniejących funkcji. Orzecznictwo i doktryna potwierdza, że brak zamieszczenia w treści zaskarżonego planu zagospodarowania przestrzennego przepisów dotyczących zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości nie może sam w sobie prowadzić do stwierdzenia nieważności całego planu. Rada gminy może odstąpić od obowiązku określenia szczegółowych warunków i zasad scalenia i podziałów, gdy uzasadniają to okoliczności faktyczne i prawne. Jeśli stan faktyczny danego terenu objętego planem nie daje podstaw do zamieszczania w planie ustaleń wymienionych w art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p., to ich brak nie może stanowić o niezgodności planu z prawem, z czym mamy do czynienia w niniejszym przypadku.
Dokonując kontroli zaskarżonej uchwały w części odpowiadającej interesowi prawnemu skarżącego Sąd nie stwierdził istotnych naruszeń trybu sporządzania planu, które mogłyby dodatkowo uzasadnić stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały.
Z dokumentacji planistycznej wynika, że w dniu 27 listopada 2015 r. Rada Miejska w Kartuzach podjęła uchwałę nr XIII/168/2015, w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta Kartuzy – rejon jeziora Klasztornego Małego, o czym obwieszono w prasie lokalnej i w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Gminy w Kartuzach. Pisemnie zawiadomiono o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego także instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu. Jednocześnie z dokumentacji planistycznej wynika, że Burmistrz Kartuz - zgodnie z wymaganiami u.p.z.p. - upubliczniał informacje dotyczące przeprowadzanej procedury planistycznej, zamieszczając stosowne powiadomienia w lokalnej prasie, Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Gminy w Żukowie oraz wywieszając je na tablicy ogłoszeń Urzędu.
W ten sposób obwieścił o pierwszym wyłożeniu projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko w okresie od 10 lipca 2019 r. do 9 sierpnia 2019 r., terminie dyskusji publicznej w dniu 15 lipca 2019 r. oraz terminie wnoszenia uwag do dnia 26 sierpnia 2019 r. W dniu 15 lipca 2019 r. odbyła się pierwsza dyskusja publiczna na temat rozwiązań przyjętych w projekcie planu miejscowego, co potwierdza znajdujący się w aktach sprawy protokół z listą osób biorących udział w dyskusji.
Następnie Burmistrz obwieścił o drugim wyłożeniu projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko w okresie od 21 października do 11 listopada 2019 r., terminie dyskusji publicznej w dniu 28 października 2019 r. oraz terminie wnoszenia uwag do dnia 25 listopada 2019 r. W dniu 25 października 2019 r. odbyła się druga dyskusja publiczna na temat rozwiązań przyjętych w projekcie planu miejscowego, co potwierdza znajdujący się w aktach sprawy protokół z listą osób biorących udział w dyskusji.
W aktach organu znajduje się też wykaz uwag zgłoszonych do wyłożonego po raz pierwszy i po raz drugi projektu planu wraz z merytorycznym stanowiskiem organu, w tym merytorycznym stanowiskiem organu dotyczącym uwag.
W istocie uwzględnienie przez organ uwag odnoszących się w zasadniczej części do strefy 17MN, MW, U spowodowało, że w dniu 27 listopada 2019 r. Rada Miejska w Kartuzach podjęła uchwałę nr XX/172/2019 w sprawie zmiany uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta Kartuzy – rejon Jeziora Klasztornego Małego poprzez zmianę załącznika do uchwały z 2015 r. polegającą na wyłączeniu z granic opracowania terenów (17MN, MW, U, 02KDP, 1U), co do których mieszkańcy wnosili uwagi, po to aby przeciwdziałać opóźnieniu uchwalenia planu. Rozwiązanie takie wychodzi naprzeciw oczekiwaniom zarówno Starostwa, jak i wnoszących uwagi mieszkańców. Konfrontacja załączników graficznych obu uchwał o przystąpieniu do uchwalenia planu oraz treści projektów planu potwierdza, że wyłączenie z opracowania terenów oznaczonych uprzednio symbolami 17MN, MW, U, 02KDP i 1U nie spowodowało takich zmian w projekcie planu, które wymagały ponowienia uzgodnień, zgodnie z art. 17 pkt 13 u.p.z.p., czy też ponowienia innych czynności planistycznych, zgodnie z art. 17 w zw. z art. 19 ust. 1 u.p.z.p. Zmiana granic planu (zmniejszenie terenu objętego planem) nie spowodowała zmiany ustaleń planu dla pozostałych terenów nim objętych. Dokonane do dnia tej zmiany czynności procedury planistycznej nie wymagały ponowienia, albowiem nie uległo zmianie ani przeznaczenie terenów objętych planem, ani nie zmieniono w żaden inny sposób jego zapisów. Gmina nie miała obowiązku ponownego przedkładania projektu planu organom opiniującym i uzgadniającym, ponieważ treść planu się nie zmieniła, jedynie jego granice uległy zmniejszeniu, a zmiana granic nie miała wpływu na treść planu.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zajęto stanowisko, że zmniejszenie granic planu przyjętych w uchwale o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie stanowi zmiany w planie skutkującej koniecznością ponawiania całej procedury planistycznej dla terenu pomniejszonego, chyba, że ustalenia planu co do części terenu wyłączonej z procedury były w sposób istotny i nierozerwalny powiązane z ustaleniami planu co do pozostałego terenu (tak wyroki NSA z 28 sierpnia 2018 r., II OSK 1444/18, LEX nr 2575098 i z 26 maja 2020 r., II OSK 2626/19, LEX nr 3040896).
Z dokumentacji planistycznej wynika, że czynności podejmowane przez Burmistrza, o których mowa w art. 17 u.p.z.p., zostały należycie i w pełni udokumentowane w zakresie określonym w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd nie dostrzegł naruszenia trybu sporządzania kwestionowanego planu w zakresie przeprowadzonej procedury wyłożeń planu, przeprowadzenia dyskusji publicznej, składanych uwagi i ich rozpoznania przez organ oraz opinii i uzgodnień. Wszystkie te czynności, prawidłowo udokumentowane w aktach sprawy potwierdzają, że proces planistyczny odpowiadał wymogom przepisów art. 17 i art. 19 u.p.z.p. Procesu tego nie zaburzyły również regulacje wyjątkowe związane z epidemią COVID – 19, albowiem zaczęły obowiązywać dopiero w następstwie wprowadzonego od dnia 14 marca 2020 r., rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego (Dz.U. 2020, poz. 433), stanu zagrożenia epidemicznego, a następnie stanu epidemii, podczas, gdy cała procedura planistyczna zakończyła się podjęciem zaskarżonej uchwały w dniu 26 lutego 2020 r.
Uwzględniając powyższe oraz kierując się dyspozycją art. 28 ust. 1 u.p.z.p., Sąd uznał, że dostrzeżone istotne naruszenia zasad sporządzania planu w opisanym wyżej zakresie dają podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały tylko w części dotyczącej działki skarżącego nr [...] objętej jednostką oznaczoną 07KDD (części tekstowej i rysunku) i jej zapisów, które powstały z wyżej opisanymi naruszeniami prawa.
Jednocześnie Sąd oddalił skargę w pozostałej części obejmującej żądanie uchylenia skutków przewidzianych w § 30 pkt 1 planu, który stanowi, że na obszarze objętym niniejszym planem tracą moc ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Kartuzy - rejon jeziora Klasztornego Małego, zatwierdzonego uchwałą nr XXXVIII/475/09 Rady Miejskiej w Kartuzach z dnia 18 listopada 2009 r. (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2010 r. Nr 8, poz. 159). Wyjaśnić należy, że zarzuty kierowane pod adresem § 28 obejmującego strefę 07KDD w zakresie działki skarżącego nie mogły podważyć legalności § 30 pkt 1 planu. Stwierdzone uchybienia zaskarżonej uchwały nie mogą bowiem wywołać skutku w postaci przywrócenia na działce nr [...] sytuacji planistycznej sprzed wejścia w życie kwestionowanego planu, czyli przywrócić obowiązywanie postanowień planu z 18 listopada 2009 r. Wyeliminowanie postanowień planu w odniesieniu do działki nr [...] powoduje, że pozostaje ona w stanie bezplanowym. Zgodnie bowiem z art. 34 ust. 1 u.p.z.p. wejście w życie planu miejscowego powoduje utratę mocy obowiązującej innych planów zagospodarowania przestrzennego lub ich części odnoszących się do objętego nim terenu. Klauzula derogacyjna zawarta w ust. 1 oznacza, że w przypadku późniejszego stwierdzenia nieważności planu zagospodarowania przestrzennego przez sąd administracyjny nie powoduje, iż ponownie zaczyna obowiązywać poprzedni plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony dla danego terenu. Derogacja mocy obowiązującej poprzedniego planu zagospodarowania przestrzennego następuje bowiem nie tylko na podstawie postanowień uchwały, co do której stwierdzono nieważność, ale przede wszystkim z samego faktu wejścia w życie nowego planu na podstawie klauzuli derogacyjnej zawartej w art. 34 ust. 1 u.p.z.p. Powyższe oznacza, że w uchwale o uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zasadzie nie ma potrzeby wprowadzania klauzul derogacyjnych w odniesieniu do starego planu obowiązującego dla tego samego obszaru.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części opisanej w pkt 1 sentencji wyroku w granicach wyznaczonych naruszonym interesem prawnym skarżącego, a w pozostałym zakresie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił jako bezzasadną.
O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 3 wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 265), zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę 797 zł, na którą składa się uiszczony wpis sądowy od skargi w wysokości 300 zł, wynagrodzenie pełnomocnika skarżących w kwocie 480 zł praz opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa – 17 zł. Sąd nie uwzględnił wniosku pełnomocnika skarżącego o zwrot kosztów zastępstwa procesowego wysokości dwukrotności stawki minimalnej ze względu na treść § 15 ust. 2 powyższego rozporządzenia, z którego wynika, że opłatę, stanowiącą podstawę zasądzania kosztów zastępstwa prawnego, w sprawach niewymagających przeprowadzenia rozprawy, ustala się w wysokości równej stawce minimalnej.
W niniejszej sprawie Sąd orzekał w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 119 pkt 2 p.p.s.a., albowiem wniosek w tej sprawie w zgłoszony w skardze nie spotkał się ze sprzeciwem organu.