II SA/Gd 3600/01

II SA/Gd 3600/01 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2004-10-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2001-10-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Janina Guść /przewodniczący sprawozdawca/
Jolanta Górska
Krzysztof Retyk
Symbol z opisem
6342 Przyznanie uprawnień kombatanckich oraz przyznanie uprawnień dla wdów /wdowców/ po kombatantach
Skarżony organ
Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku
Uchylono postanowienie I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Górska,, Asesor WSA Krzysztof Retyk, Protokolant Barbara Kroczak, po rozpoznaniu w dniu 7 października 2004 r. sprawy ze skargi B. W. na postanowienie Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 26 września 2001 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie przyznania uprawnień kombatanckich uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 28 listopada 2000 r. nr [...].
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych zawiesił postępowanie w sprawie wniosku B.W. o przyznanie uprawnień określonych w ustawie z dnia 24 stycznia 1991r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (t.j. Dz.U. z 1997 r. Nr 142, poz. 950 ze zm.). W uzasadnieniu wskazano, że strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej przyznania uprawnień określonych przepisami wskazanej ustawy z tytułu uwięzienia w obozie w P.. Wniosek B.W. dotyczy przyznania uprawnień na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b i c określonych w ustawie o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego. Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 2 tej ustawy obozy, o których jest mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b i c winien określić w drodze rozporządzenia Prezes Rady -Ministrów. Ponieważ rozporządzenie takie nie zostało wydane, podjęcie w sprawie decyzji nie jest możliwe. Jako podstawę prawną postanowienia wskazano art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.
B.W. we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazał, iż brak jest przeszkód do przyznania mu uprawnień, a przedłożone dokumenty jednoznacznie. i niepodważalnie wskazują, iż w grudniu 1939 r. został w raz z całą rodziną uwięziony w obozie w P., a następnie skierowany do miejsca odosobnienia na terenie Niemiec.
Postanowieniem z dnia [...] r. [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na podstawie art. 127 § 3 k.p.a. w związku z art. 144 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy wydane postanowienie. W uzasadnieniu organ administracji wskazał, iż zawieszenie postępowania stało się konieczne wobec faktu, iż strona jako represję, której podlegała, wymieniła, osadzenie w obozie w P.. Do czasu wydania przez Prezesa Rady Ministrów rozporządzenia, które określi miejsca odosobnienia, w których warunki pobytu nie różniły się od warunków w obozach koncentracyjnych, a osoby tam osadzone pozostawały w dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa, brak jest podstaw do stwierdzenia czy pobyt wnioskodawcy w tym obozie spełnia kryteria określone w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego.
B. W. wniósł skargę na powyższe postanowienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego podnosząc zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a. Skarżący wskazał, iż brak jest podstaw do zawieszenia postępowania w sprawie bowiem Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych nie wykazał, że zwrócił się do Prezesa Rady Ministrów z wnioskiem o wydanie przedmiotowego rozporządzenia.
W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o umorzenie postępowania wskazując, iż w dniu 14 października 2001r. weszło w życie rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 września 2001r. w sprawie określenia miejsc odosobnienia. W związku z tym, postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] podjęto postępowanie w sprawie, -a decyzją z dnia [...] r. Nr [...] utrzymano w mocy decyzję odmawiającą przyznania skarżącemu uprawnień kombatanckich.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271) sprawy , w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Stosownie do tego przepisu organ zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd Do zawieszenia postępowania na podstawie tego przepisu może zatem dojść jedynie w przypadku gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Rozporządzenie jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa, zawiera ono normy generalne abstrakcyjne i jako akt stanowienia (a nie stosowania) prawa nie stanowi rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Stanowisko, iż obowiązek realizacji przez Prezesa Rady Ministrów delegacji ustawowej, zawartej w art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o kombatantach oraz niektórych osób będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego, nie stanowi rozstrzygnięcia w indywidualnej sprawie zagadnienia wstępnego i brak takiego rozporządzenia nie uzasadnia zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3_ kwietnia 2003 r. sygn. akt II SA/Po 1076/01 (nie publ.)
W niniejszej sprawie brak było podstaw do umorzenia postępowania sądowo-administracyjnego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Postępowanie staje / się -bezprzedmiotowe jeżeli w jego toku nastąpią zdarzenia, w następstwie których przestanie istnieć przedmiot sprawy i nie jest możliwe wydanie wyroku rozstrzygającego sprawę merytorycznie. Będące przedmiotem zaskarżenia postanowienie nie zostało uchylone, postanowienie to istnieje i funkcjonuje w obrocie prawnym. Fakt wydania późniejszego postanowienia o podjęciu postępowania, wywołał skutek od daty wydania tego postanowienia i nie uzasadnia uznania za bezprzedmiotowe postępowania w sprawie zgodności z prawem postanowienia o zawieszeniu postępowania, którego skutkiem było zawieszenie postępowania od daty jego wydania do daty podjęcia postępowania.
Biorąc pod uwagę, iż zaskarżone postanowienie wydano z naruszeniem art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych.
Sąd nie zawarł w wyroku rozstrzygnięcia opartego na przepisie art. 152 prawa o
postępowaniu przed , sądami administracyjnymi określającego, czy i w jakim zakresie
zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Rozstrzygnięcie takie jest bowiem obligatoryjne
tylko w przypadku, gdy zaskarżona decyzja nadaje się z istoty swej do wykonania. Ponieważ
zaskarżona i uchylona decyzja nie podlegała wykonaniu, orzekanie o możliwości jej
wykonania było bezprzedmiotowe. . .
(