II SA/Gd 350/22

II SA/Gd 350/22 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2022-11-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-05-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Diana Trzcińska /przewodniczący/
Justyna Dudek-Sienkiewicz
Magdalena Dobek-Rak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 354/23 - Wyrok NSA z 2025-06-12
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2351
art. 35 ust. 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Diana Trzcińska Sędziowie: Sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2022 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 5 kwietnia 2022 r., nr WI-I.7840.3.36.2022.GM w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
N. Sp. z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody Pomorskiego z 5 kwietnia 2022 r., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Gdańska z 5 stycznia 2022 r., w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym
i prawnym:
Po rozpatrzeniu wniosku N. Sp. z o.o., Prezydent Miasta Gdańska decyzją z 5 stycznia 2022 r. odmówił Spółce udzielenia pozwolenia na budowę trzech budynków mieszkalnych dwulokalowych w zabudowie szeregowej na terenie dz. nr [...] obręb [...] przy ul. S. w Gdańsku. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że inwestor nie wypełnił części obowiązków nałożonych na niego postanowieniem z 21 czerwca 2021 r., którym nałożono obowiązek uzupełnienia dokumentacji projektowej do 19 listopada 2021 r. a następnie termin ten został przedłużony do dnia 14 stycznia 2022 r. Organ I instancji uznał bowiem, że projekt nie został doprowadzony do zgodności z § 19 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie odległości miejsc postojowych od granicy z działką nr [...]. Organ stwierdził, że dla liczącego 12 miejsc zgrupowania stanowisk postojowych odległość od granicy z działką nr [...] wynosi 3 m, podczas gdy z ww. przepisu wynika obowiązek zachowania odległości 6 m. W rezultacie na podstawie art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego organ I instancji odmówił udzielenia pozwolenia na budowę.
Po rozpatrzeniu złożonego przez spółkę odwołania, decyzją z 5 kwietnia 2022 r. Wojewoda Pomorski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że w ramach inwestycji zaprojektowane zostało 12 stanowisk postojowych dla samochodów osobowych, co jest zgodne z § 5 ust. 1 uchwały nr LIV/1820/2006 Rady Miasta Gdańska z dnia 31 sierpnia 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Szadółki rejon ulic Stężyckiej i Lubowidzkiej w mieście Gdańsku, zawierającym wymóg m.in. 2 miejsc postojowych przypadających na 1 mieszkanie. W ramach zamierzenia zaplanowano 6 mieszkań, zatem liczba stanowisk powinna wynosić 12. W ocenie Wojewody, wbrew opisowi z projektu budowlanego, stanowiska postojowe nie będą jednak rozmieszczone na dwóch parkingach, a będą tworzyć jeden parking w rozumieniu § 3 pkt 25 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wojewoda zgodził się przy tym z ustaleniami organu I instancji, że wynosząca 3 m odległość od działki nr [...] nie spełnia wymogów tego rozporządzenia. Z decyzji organu II instancji wynika, że zgodnie z § 19 ust. 1 pkt 1 lit. b stanowiska te powinny być usytuowane w odległości 10 m od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, a zgodnie z § 19 ust. 2 pkt 1 lit. b w odległości co najmniej 6 m od granic działki, o ile nie jest to granica z działką drogową. Stwierdzono, że usytuowanie miejsc postojowych nie spełnia powyższych wymogów.
Wojewoda zwrócił uwagę, że na etapie postępowania przed organem I instancji pojawiło się nowe rozwiązanie projektowe, tj. mur oporowy, które powoduje, że właścicielom działek sąsiednich należało przyznać status stron w postępowaniu. Zważywszy, że zmienił się przedmiot wniosku o pozwolenie na budowę, należało także skorygować nazwę zamierzenia budowlanego zarówno we wniosku, jak i w projekcie budowalnym. Wojewoda uznał jednak, że organ I instancji zasadnie odstąpił od ponownego wezwania inwestora do uzupełnienia projektu budowlanego, wobec niewypełnienia obowiązku w zakresie doprowadzenia go do zgodności z przepisami technicznymi co do odległości miejsc postojowych od działki nr [...].
Organ odwoławczy stwierdził także, że przedłożony projekt zagospodarowania terenu jest niezgodny z planem miejscowym w zakresie powierzchni biologicznie czynnej, do której w projekcie zaliczono 23% powierzchni utwardzeń, które - zdaniem organu odwoławczego - nie odpowiadały wymogom definicji legalnej z § 3 pkt 22 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W rezultacie, w ocenie Wojewody, powierzchnię biologicznie czynną stanowi 35,59% powierzchni terenu inwestycji. Nie został zatem osiągnięty wskazany w planie miejscowym minimalny poziom powierzchni biologicznie czynnej, który dla karty terenu 006 M/U31 wynosi 40%.
W skardze na powyższą decyzję Spółka, wnosząc o jej uchylenie zarzuciła naruszenie:
1) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego,
2) art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granic zasady swobodnej oceny dowodów,
3) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji opartej o postępowanie nieodpowiadające zasadom dwuinstancyjności,
4) § 3 pkt 25 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez uznanie poprzez utożsamienie dojazdu do budynku z dojazdem do stanowisk postojowych.
W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że Wojewoda stwierdził dodatkowe nieprawidłowości, uznając, że dokumentacja projektowa obarczona była znacznie większą ilością wad, aniżeli ujawnione przez organ I instancji. Zatem zdaniem skarżącej, organ odwoławczy powinien był wydać rozstrzygnięcie reformatoryjne, czego jednak nie zrobił. Nadto, skarżąca podniosła, że w toku postępowania organ II instancji powinien był wdrożyć procedurę umożliwiającą naprawienie dostrzeżonych nieprawidłowości, czego organ błędnie nie uczynił. Wojewoda nie zawiadomił przy tym stron o możliwości skorzystania z uprawnień wynikających z art. 10 k.p.a., mimo że dostrzegł uchybienie w tym zakresie w postępowaniu pierwszoinstancyjnym.
Jest dalece prawdopodobne, że ponowne wskazanie "nieprawidłowości" dotyczącej nieuwzględnienia dojazdu do miejsc postojowych wchodzącego w skład parkingu spowodowałoby usunięcie tej nieprawidłowości. Skarżąca odniosła się także do przyczyny nieuwzględnienia powyższego dojazdu, wyjaśniając, że Minister Infrastruktury precyzując definicję parkingu jednoznacznie wskazał, że w jego skład wchodzą stanowiska postojowe, a także dojazdy łączące te stanowiska, jeżeli takie dojazdy występują. Oznacza to, że nie każda utwardzona powierzchnia gruntu, po której dojeżdża się do stanowiska postojowego stanowi dojazd do tegoż stanowiska. Przeznaczenie "dojazdu" uzależnione jest od podstawowego przeznaczenia utwardzenia komunikacyjnego. Ponad wszelką wątpliwość ulica, przy której umieszczono miejsca postojowe nie będzie stanowiła części parkingu. W przekonaniu skarżącej organy obu instancji niezasadnie uznały dojazd do budynków jako dojazd do stanowisk postojowych.
W niniejszej sprawie mamy do czynienia z budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi, do których z mocy prawa musi być doprowadzony dojazd wraz z dojściem. Zaprojektowano w tym celu ciąg pieszo-jezdny, który został opisany na projekcie zagospodarowania jako ciąg pieszy z możliwością przejazdu. Stwierdzenie, że powierzchnia utwardzona łącząca powierzchnię stanowisk postojowych stanowi część parkingu prowadziłoby do stwierdzenia, że do budynków nie zaprojektowano dojścia wymaganego przepisem § 14 warunków technicznych, albowiem do budynku można dostać się jedynie poprzez parking.
W tym miejscu należy wskazać na fakt kolejnej próby "naprawienia" przez służby właściwego Ministra przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w zakresie definiowania parkingu. Dzieje się tak ze względu na podejmowane polemiki urzędników z inżynierami-projektantami stosującymi przepisy zgodnie z ich treścią. Natomiast urzędnicy doszukują się innego celu ustanowienia przepisu i starają się wprowadzić "interpretację celowościową".
Odnosząc się do zarzutów stwierdzenia przez Wojewodę uchybień, które nie były przedmiotem rozważań prowadzonych przed organem I instancji, skarżąca stwierdziła, że albo inwestor powinien mieć możliwość naprawienia stwierdzonych nieprawidłowości, albo do nich się odnieść przed wydaniem rozstrzygnięcia. Skoro jednak Wojewoda utrzymał rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy stwierdzić należy, że wskazane "nieprawidłowości" w istocie nie miałyby znaczenia przy wydawaniu pozwolenia na budowę, a jedyną nieprawidłowością była ilość miejsc postojowych w ramach jednego dużego parkingu.
Zdaniem skarżącej, Wojewoda w sposób nieuzasadniony pominął strony postępowania, które z uwagi na stwierdzone oddziaływanie projektowanej inwestycji winny brać czynny udział, utrzymanie w mocy negatywnego rozstrzygnięcia nie może bowiem uzasadniać świadomego pominięcia stron postępowania.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga podlega oddaleniu.
Kontrola legalności, przeprowadzona na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) oraz art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wykazała, że decyzja Wojewody Pomorskiego z 5 kwietnia 2022 r. jest zgodna z prawem.
Zaskarżoną decyzję podjęto w trybie i na zasadach wynikających z przepisów ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 2351), zwanej dalej Prawem budowlanym. Rozpoznając wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę organ architektoniczno – budowlany zobowiązany jest zbadać, stosownie do dyspozycji art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego:
1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:
a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,
b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,
c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:
a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,
b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b,
c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,
d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;
4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7.
W razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia (ust. 3). W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (ust. 4).
Stosownie do art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę:
1) w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3;
2) w przypadku wykonywania robót budowlanych przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę;
3) jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego wydano ostateczną decyzję o nakazie rozbiórki.
Z powyższych przepisów wynika, że jednym z warunków uzyskania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę jest zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1065 z zm.), zwanego dalej rozporządzeniem.
Organ architektoniczno – budowlany w toku weryfikacji wymogów technicznych przedłożonego projektu zagospodarowania terenu prawidłowo dostrzegł jego niezgodność z wymogami rozporządzenia w zakresie minimalnych odległości stanowisk postojowych od granic działki, określonych w § 19 ust. 2 pkt 1 lit. b rozporządzenia, a organ odwoławczy uzupełnił to stanowisko wskazaniem nieprawidłowej odległości stanowisk postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, o których mówi § 19 ust. 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia.
Przepis § 19 ust. 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia stanowi, że odległość stanowisk postojowych, w tym również zadaszonych, oraz otwartych garaży wielopoziomowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym nie może być mniejsza dla samochodów osobowych niż 10 m - w przypadku parkingu od 11 do 60 stanowisk postojowych włącznie. Natomiast stosownie do § 19 ust. 2 pkt 1 lit. b rozporządzenia, odległość usytuowanych na działce budowlanej stanowisk postojowych dla samochodów osobowych, w tym również stanowisk zadaszonych oraz otwartych garaży wielopoziomowych od granicy działki nie może być mniejsza od 6 m - w przypadku parkingu od 11 do 60 stanowisk postojowych włącznie.
Analiza rozwiązań projektowych ujawniła, że w ramach inwestycji przewidziano 12 stanowisk postojowych dla projektowanych w budynku 6 mieszkań, co odpowiada wymogom § 5 ust. 1 uchwały nr LIV/1820/2006 Rady Miasta Gdańska z dnia 31 sierpnia 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Szadółki rejon ulic Stężyckiej i Lubowidzkiej w mieście Gdańsk, gdzie zobowiązano do zapewnienia minimum 2 miejsc postojowych na 1 mieszkanie.
Zobrazowane na projekcie zagospodarowania terenu umiejscowienie zaplanowanych stanowisk postojowych potwierdza, że nie zostały zachowane minimalne odległości od okien budynku mieszkalnego i od granicy tej działki wymagane dla 12 stanowisk postojowych. Z wymiarów naniesionych na projekt zagospodarowania działki wynika, że odległość stanowisk postojowych od okien budynku mieszkalnego wynosi 7 m, a odległość stanowisk postojowych od granicy działki od strony sąsiadującej z działką nr [...] wynosi 3 m.
Kwestia oceny spełnienia przez stanowiska postojowe wymagań technicznych rozporządzenia była zasadniczą osią sporu pomiędzy organami a skarżącym inwestorem. Różnica stanowisk pomiędzy skarżącą a organami opiera się w istocie na odmiennym rozumieniu pojęcia parkingu zdefiniowanego normatywnie § 3 pkt 25 rozporządzenia, przez który rozumieć należy wydzieloną powierzchnię terenu przeznaczoną do postoju i parkowania samochodów, składającą się ze stanowisk postojowych oraz dojazdów łączących te stanowiska, jeżeli takie dojazdy występują.
W projekcie budowlanym w charakterystyce zagospodarowania terenu wskazano, że przewiduje się lokalizację 12 stanowisk postojowych dla samochodów osobowych, rozdzielonych na dwa parkingi - jeden dla 10 samochodów, drugi dla 2 samochodów. Zamierzeniem inwestora zatem było potraktowanie tak usytuowanych stanowisk postojowych jako dwóch odrębnych parkingów, do których zastosowanie znalazłyby inne wymogi techniczne w zakresie odległości od okien w budynków mieszkalnych i granicy działki niż dla stanowisk postojowych tworzących parking 12 – stanowiskowy.
Zaakceptowaniu stanowiska skarżącej stanęła jednak na przeszkodzie analiza załącznika graficznego obejmującego projekt zagospodarowania terenu, która nie potwierdza funkcjonowania dwóch odrębnych parkingów na zainwestowanej działce nr [...] w ramach jednej inwestycji mieszkaniowej objętej przedłożonym projektem budowlanym. W konsekwencji uznać należało, że przedłożony projekt nie spełnia wymogów technicznych w zakresie odległości stanowisk postojowych od okien budynku mieszkalnego i granicy działki sąsiedniej, a inwestor wezwany do usunięcia wskazanej nieprawidłowości nie uczynił zadość wezwaniu.
Argumentację powyższego stanowiska Sądu rozpocząć należy od przytoczenia zasady wyrażonej w § 18 ust. 1 rozporządzenia stanowiącym, że zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne (ust. 2).
Przepis § 19 rozporządzenia określa m.in. odległości stanowisk postojowych dla samochodów osobowych w stosunku do okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi, w tym w budynkach mieszkalnych, tak jak w niniejszej sprawie, oraz od granic działki budowlanej. Celem regulacji zamieszonych w rozdziale 3 rozporządzenia "Parkingi i garaże dla samochodów" jest zapewnienie odpowiedniej ochrony terenom i obiektom sąsiadującym przed uciążliwościami związanymi z użytkowaniem parkingu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że wyznaczone w § 19 rozporządzenia odległości mają przeciwdziałać uciążliwościom pochodzącym z miejsc postojowych w postaci hałasu pojazdów oraz spalin (zob. wyrok WSA w Krakowie z 21 marca 2017 r., II SA/Kr 1600/16, wyrok WSA w Warszawie z 7 lutego 2018 r. VII SA/Wa 713/17, dostępne https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wobec tak zakreślonego celu istotne znaczenie przy stosowaniu norm § 19 rozporządzenia ma zwartość miejsc postojowych w obrębie danego terenu pozwalająca traktować dany teren jako źródło oddziaływania charakterystycznego dla parkingu i odróżniająca parking pod tym względem od terenów otaczających. "Wydzielenie" parkingu, o którym stanowi definicja z § 3 pkt 25 rozporządzenia, to jego funkcjonalne odróżnienie (wyodrębnienie) od terenów bezpośrednio sąsiadujących o odmiennym sposobie użytkowania. Nie ma natomiast żadnego znaczenia formalny i wewnętrzny podział parkingu, ustalona w obrębie parkingu organizacja ruchu, czy układ wewnętrznej komunikacji (jezdnej, pieszej i pieszo-jezdnej). Nie ma również znaczenia, dla kogo są lub będą przeznaczone poszczególne strefy parkingu, ani też czy inwestor planuje wydzielenie w obrębie terenu parkingu odrębnych nieruchomości. Stanowisko przeciwne umożliwiałoby ominięcie wymagań określonych w § 19 rozporządzenia.
Jak wynika z projektu budowlanego skarżąca w jednej części działki nr [...] projektuje 3 budynki mieszkalne dwulokalowe, natomiast w drugiej części działki przewiduje realizację 12 miejsc postojowych, które posiadają wspólny wjazd z drogi na teren inwestycji i przylegają do jednego dojazdu. Stosownie do obowiązujących na tym terenie wymogów planistycznych tylko 12 – stanowiskowy parking zapewnia realizację niezbędnej ilości miejsc postojowych w stosunku do liczby projektowanych mieszkań.
Komunikacja na terenie działki nr [...] została zorganizowana w ten sposób, że ze wspólnego wjazdu na działkę z drogi dojazdowej prowadzą do budynku mieszkalnego i towarzyszących mu miejsc postojowych ciągi piesze z możliwością przejazdu, co potwierdzają oznaczenia i legenda na rysunku projektu zagospodarowania terenu. W istocie ciągi piesze z możliwością przejazdu stanowią dojazd zorganizowany na działce zainwestowanej, pełniący funkcje służebne nie tylko względem budynku mieszkalnego, ale jednocześnie względem stanowisk postojowych, które muszą towarzyszyć zabudowie mieszkaniowej. Dojazd ten należy pojmować jako zapewniający działce budowlanej, budynkowi i urządzeniom z nim związanym dostęp do drogi publicznej (§ 14 ust. 1 rozporządzenia). Ta funkcja ciągów pieszych z możliwością przejazdu nie jest wyabstrahowana od projektowanej inwestycji mieszkaniowej, której elementem niezbędnym są parkingi. Kompleksowość wskazanej inwestycji nie pozwala na to, ażeby dojazdy traktować odrębnie w sensie dostępu budynku do drogi publicznej, a odrębnie jako "dojazdów łączących stanowiska parkingowe". Takiemu stanowisku przeczy również graficzne zobrazowanie przestrzeni komunikacyjnej na działce zainwestowanej, tworzącej jednolitą, niepodzieloną całość, na którą składają się zarówno stanowiska postojowe na projektowanym parkingu, jak i ciągi piesze z możliwością dojazdu. Tylko inwestycja zabezpieczona w takie kompleksowe rozwiązanie projektowe spełnia wymogi zarówno planu, jak i rozporządzenia.
W świetle tego nie można było podzielić twierdzeń skarżącej, że ciągi komunikacyjne stanowią jedynie dojazd do budynku, gdyż dojazd ten prowadzi nie tylko do budynku, ale także do miejsc postojowych, których istnienie jest niezbędne dla akceptacji inwestycji mieszkaniowej zarówno ze względu na wymogi techniczne, jak i postanowienia planu miejscowego. Zdaniem Sądu, istnieje oczywisty związek funkcjonalny pomiędzy stanowiskami parkingowymi a dojazdem do nich. Nadto, z projektu wynika, że 2 miejsca postojowe oraz budynki usytuowane są po jednej stronie dojazdu zaś 10 miejsc postojowych przylega do drugiej strony tego samego dojazdu a sporny dojazd prowadzi dalej niż do wejść do budynków, kończąc się przy ostatnim ze stanowisk postojowych.
Organy przyjęły prawidłowo, że w zaprojektowanym układzie część działki nr [...], na które zaprojektowano miejsca postojowe, powinna zostać uznana za jeden parking w rozumieniu rozporządzenia. Jest ona bowiem wyraźnie wydzielona od pozostałych terenów jako część przeznaczona do postoju i parkowania samochodów, co znajduje odzwierciedlenie w projekcie graficznym zagospodarowania terenu.
Tym samym spełnione musiały zostać wymagania odległościowe przewidziane dla parkingu o liczbie stanowisk parkingowych od 11 do 60 określone w § 19 ust. 1 pkt 1 lit. b i § 19 ust. 2 pkt 1 lit. b rozporządzenia. W tej sytuacji zwolnienie z powyższych wymogów przewidziane dla zabudowy jednorodzinnej w § 19 ust. 5 i 6 rozporządzenia nie mogło mieć w niniejszej sprawie zastosowania.
Skarżąca mimo zobowiązania jej przez starostę do usunięcia nieprawidłowości projektu budowlanego w powyższym zakresie, na zasadzie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, nie skorygowała projektu budowlanego, co uzasadniało odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę i jej utrzymanie w mocy przez organ odwoławczy. Przy tym wyjaśnić należy, że raz przeprowadzonej procedury z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w określonym ściśle zakresie przedmiotowym, nie powtarza się na kolejnych etapach postępowania w administracyjnym toku instancji. Oznacza to, że raz nieusunięte nieprawidłowości co do odległości stanowisk postojowych przed organem I instancji nie mogły ulec ponownemu usunięciu przed organem odwoławczym, a skutków nieusunięcia nie można było cofnąć ani sanować. Nadto, wezwanie w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego do usunięcia niezgodności tylko z § 19 ust. 2 rozporządzenia, a nie z § 19 ust. Pkt 1 lit. b nie aktualizowało potrzeby ponowienia wezwania, ze względu na brak usunięcia nieprawidłowości, do których wezwano. Poza tym w odpowiedzi na wezwanie skarżąca stanęła na stanowisku o zgodności usytuowania stanowisk postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi i granicy działki budowalnej.
Co do sygnalizowanych w decyzji Wojewody wskazań dotyczących zmiany przedmiotu wniosku czy też nowych rozwiązań projektowych w postaci muru oporowego Sąd przychyla się do stanowiska organu odwoławczego, że organ I instancji zasadnie odstąpił od ponownego wzywania inwestora do uzupełnienia projektu budowlanego, wobec niewypełnienia przez niego obowiązku doprowadzenia do zgodności z wymogami technicznymi w zakresie odległości miejsc postojowych.
Zdaniem Sądu, Wojewoda w sposób prawidłowy uznał, że zaliczona przez inwestora w projekcie do powierzchni biologicznie czynnej, powierzchnia utwardzeń nie odpowiada wymogom definicji legalnej z § 3 pkt 22 rozporządzenia. Z przepisu tego wynika, że terenem biologicznie czynnym jest teren o nawierzchni urządzonej w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych, a także 50% powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią oraz innych powierzchni zapewniających naturalną wegetację roślin, o powierzchni nie mniejszej niż 10 m2, oraz wodę powierzchniową na tym terenie. Zgłoszone jako 23% powierzchni biologicznie czynnej utwardzone dojście z dojazdem oraz miejscami parkingowymi zaprojektowane zostało z "ażurowej kostki brukowej", zaś z karty technicznej tego materiału wynika, że jest to pełna kostka o wymiarach 18,5 cm na 18,5 cm z odstępnikami 1,4 cm, przy czym spoiny mogą być zarośnięte trawą lub wypełnione grysem. Z charakterystyki zagospodarowania terenu wynika, że umożliwi to odprowadzanie wód opadowych, jednakże nie wykazano, aby sposób wykonania utwardzenia (również podbudowy) umożliwił naturalną wegetację roślin. Zdaniem Sądu, tak zaprojektowane dojście z dojazdem oraz miejscami parkingowymi nie dokumentuje zapewnienia naturalnej wegetacji roślin. Tym samym nie zostało udowodnione spełnienie określonego w planie miejscowym w karcie terenu 006 M/U31 wymogu minimalnego poziomu powierzchni biologicznie czynnej, wynoszącego 40%.
Z uwagi jednak na zasadność wydania decyzji odmawiającej pozwolenia na budowę z powodu nieusuniętej niezgodności lokalizacji parkingu z wymogami technicznymi, zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom skarżącej, brak było podstaw do prowadzenia dalszego postępowania wyjaśniającego obejmującego rozpoznanie wniosku uzupełnionego o budowę muru oporowego i umożliwiającego skarżącej usunięcie nieprawidłowości w zakresie powierzchni biologicznie czynnej. Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że postępowanie dowodowe nie jest celem samym w sobie, a przyjęta w postępowaniu administracyjnym zasada zupełności materiału dowodowego nie oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia (tak wyrok NSA z 17 marca 2022 r., II OSK 903/21, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zastrzeżenia odnoszące się do nieprawidłowości w zakresie ustalonego kręgu stron postępowania, który należało poszerzyć stosownie do zakresu uzupełnień projektu, nie potwierdziły się, albowiem mogły być one skutecznie formułowane tylko przez strony pominięte w postępowaniu, a skarżąca do tej kategorii nie należy.
Sąd nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. uznając, że uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że dla skuteczności zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału stron w toczącym się postępowaniu administracyjnym koniecznym jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie realizację przysługujących jej praw i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik spraw (wyrok NSA z 9 czerwca 2022 r. I OSK 841/19, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Nie potwierdziły się również zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., albowiem skarżąca upatrywała zaniedbań w ustaleniach okoliczności, które – zdaniem Sądu – nie miały istotnego znaczenia dla sprawy z przyczyn, które już wcześniej zostały wyjaśnione.
Z tych powodów, nie dopatrując się jakiegokolwiek naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.