II SA/Gd 3390/00
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę lokatorki na postanowienie o niedopuszczalności jej zażalenia w sprawie zobowiązania współwłaścicieli do przedłożenia orzeczenia technicznego dotyczącego stanu budynku.
Skarżąca, lokatorka budynku, wniosła skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, które stwierdziło niedopuszczalność jej zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora zobowiązujące współwłaścicieli do przedłożenia orzeczenia technicznego stanu budynku. Sąd administracyjny uznał, że skarżąca, jako najemca, nie posiada interesu prawnego w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, aby kwestionować postanowienie dotyczące współwłaścicieli, dlatego skargę oddalił.
Sprawa dotyczyła skargi H. S.-N., lokatorki budynku mieszkalnego, na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, które stwierdziło niedopuszczalność jej zażalenia. Zażalenie to dotyczyło postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który zobowiązał współwłaścicieli budynku do przedłożenia orzeczenia technicznego określającego stan techniczny budynku i sposób doprowadzenia go do stanu zgodnego z przepisami. Organ pierwszej instancji wszczął postępowanie po piśmie lokatorki, stwierdzając po wizji lokalnej m.in. zawilgocenia i uszkodzenia komina. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał zażalenie lokatorki za niedopuszczalne z powodu braku jej interesu prawnego, wskazując, że spory lokatorów ze współwłaścicielami regulują przepisy Kodeksu cywilnego, a ona posiada jedynie interes faktyczny. Skarżąca wywodziła swój interes prawny z długoletniego zamieszkiwania i niszczenia się domu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę, podzielając stanowisko organu odwoławczego. Sąd podkreślił, że zgodnie z Prawem budowlanym, obowiązek przedłożenia orzeczenia technicznego może być nałożony na uczestników procesu budowlanego, właściciela lub zarządcę obiektu, a skarżąca jako najemca nie należy do tego kręgu. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 28 K.p.a., stroną jest ten, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, a skarżąca nie wykazała takiego interesu prawnego, jedynie faktyczny. Sąd zauważył, że stwierdzenie braku interesu prawnego przez organ odwoławczy powinno nastąpić w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego, jednak uznał, że naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, lokator nie posiada interesu prawnego w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego.
Uzasadnienie
Interes prawny musi być oparty na przepisie prawa powszechnie obowiązującego, a nie tylko na faktycznym zainteresowaniu sprawą. Lokator, będący najemcą, nie jest stroną postępowania dotyczącego nałożenia obowiązku na współwłaścicieli budynku.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalono_skargę
Przepisy (9)
Główne
Pr. bud. art. 81 § lit.c ust.2
Ustawa Prawo budowlane
K.p.a. art. 28
Kodeks postępowania administracyjnego
Pomocnicze
P.u.s.a. art. 1
Ustawa Prawo o ustroju sądów administracyjnych
P.p.s.a. art. 134
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Pr. bud. art. 81 § lit.c ust.3 i 4
Ustawa Prawo budowlane
K.p.a. art. 134
Kodeks postępowania administracyjnego
K.p.a. art. 138 § § 1 pkt. 3
Kodeks postępowania administracyjnego
P.p.s.a. art. 151
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Ustawa Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi art. 97
Argumenty
Skuteczne argumenty
Skarżąca jako lokatorka nie posiada interesu prawnego w rozumieniu K.p.a. do wniesienia zażalenia na postanowienie dotyczące współwłaścicieli budynku.
Odrzucone argumenty
Skarżąca posiada interes prawny do wniesienia zażalenia ze względu na długoletnie zamieszkiwanie w budynku i jego niszczenie.
Godne uwagi sformułowania
należy tu odróżnić interes faktyczny, który niewątpliwie skarżąca posiada, od interesu prawnego. Obiektywnie istniejący interes prawny obejmuje uprawnienia i obowiązki oparte na odpowiednich przepisach administracyjnego prawa materialnego, gdzie musi istnieć norma prawa przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do konkretnego podmiotu możliwość wydania określonego aktu.
Skład orzekający
Andrzej Przybielski
przewodniczący
Krzysztof Gruszecki
członek
Mariola Jaroszewska
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Ustalenie kręgu stron w postępowaniach administracyjnych dotyczących stanu technicznego budynków oraz rozróżnienie między interesem prawnym a faktycznym."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji lokatora w kontekście przepisów Prawa budowlanego i K.p.a. sprzed nowelizacji.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa ilustruje ważne rozróżnienie między interesem prawnym a faktycznym, co jest kluczowe w postępowaniach administracyjnych, choć dotyczy specyficznej sytuacji lokatora.
“Czy lokator może decydować o stanie technicznym budynku? Sąd wyjaśnia granice interesu prawnego.”
Sektor
nieruchomości
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyII SA/Gd 3390/00 - Wyrok WSA w Gdańsku Data orzeczenia 2004-05-26 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2000-12-29 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku Sędziowie Andrzej Przybielski /przewodniczący/ Krzysztof Gruszecki Mariola Jaroszewska /sprawozdawca/ Symbol z opisem 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s Sygn. powiązane II OZ 758/05 - Postanowienie NSA z 2005-09-13 Skarżony organ Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego Sentencja Dnia 26 maja 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: s. NSA: Andrzej Przybielski Sędziowie: Asesor WSA: Krzysztof Gruszecki SO (dek): Mariola Jaroszewska (spr.) Protokolant: Agnieszka Dobroń po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2004 r., na rozprawie sprawy ze skargi H. S.-N. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 listopada 2000 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia w sprawie zobowiązania do przedłożenia orzeczenia technicznego oddala skargę. Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 11 września 2000r. w sprawie Nr [...], podjętym na podstawie art. 80 ust. 2 pkt. 1, art. 81 ust. 1 pkt. 2 i art 81c ust.2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414, z późn. zm.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] zobowiązał współwłaścicieli budynku mieszkalnego przy ul. [...] [...] A. F., G. S., D. S. i K. S. do przedłożenia w terminie do dnia 31 stycznia 2001 r. dwóch egzemplarzy orzeczenia technicznego, które określi stan techniczny budynku nr [...] przy ul. [...] w [...] oraz sposób doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami. W uzasadnieniu organ powołał się na pismo lokatorki budynku H. S. – N. z dnia 12 lipca 2000r.. skutkiem którego wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie stanu technicznego wskazanego budynku. W wyniku wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu 5 września 2000r. stwierdzono ślady zawilgocenia w piwnicy oraz w mieszkaniu na parterze, prześwity między dachówkami w obrębie komina, komin ponad dachem posiada ubytki cegieł, jest nieotynkowany i popękany. W celu określenia stanu technicznego poszczególnych elementów konstrukcyjnych oraz sposobu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z przepisami konieczne jest według organu wykonanie orzeczenia technicznego. Zażalenie na przedmiotowe postanowienie złożyła H. S. –N., wskazując na konieczność przeprowadzenia wizji lokalnej odnośnie wyszczególnionych przez nią a pominiętych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia elementów konstrukcyjnych budynku. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 listopada 2000r. Nr [...] podjętym na podstawie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 80 ust. 2 pkt.2 i art. 83 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] stwierdził niedopuszczalność zażalenia H. S-N na wskazane wyżej postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]. W uzasadnieniu organ drugiej instancji powołał się na brak u strony skarżącej interesu prawnego, stanowiącego podstawę legitymacji procesowej strony. Skarżąca jako lokatorka mieszkania nr [...] we wskazanym budynku posiada interes faktyczny, jest bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisem prawa powszechnie obowiązującego. Budynek stanowi współwłasność, a spory lokatorów ze współwłaścicielami regulują przepisy Kodeksu cywilnego. W skardze na powyższe postanowienie H. S. – N. wywodzi swój interes prawny z faktu, że mieszka w przedmiotowym budynku nieprzerwanie od 1945r., twierdzi również, że dom nie jest remontowany i niszczeje. W dalszych pismach procesowych skarżąca kwestionuje uprawnienia właścicielskie osób, na które nałożył zobowiązanie organ pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wniósł ojej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skargę należało oddalić. Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w szczególności przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 par. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 53, poz. 1270) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Organ drugiej instancji zasadnie uznał, że skarżąca nie ma przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym nałożenia obowiązku dostarczenia w określonym terminie orzeczenia technicznego i w związku z tym nie przysługuje jej prawo wniesienia zażalenia na postanowienie organu pierwszej instancji. Przepis art. 81 lit.c ust.2 ustawy z dnia 7 lipca I994r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414, z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym w chwili orzekania przez organ drugiej instancji przewidywał, że organy administracji architektoniczno — budowlanej i nadzoru budowlanego, w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego, mogą nałożyć, w drodze postanowienia, na osoby, o których mowa w ust. 1 (t.j. uczestników procesu budowl'anego, właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego, a także dostawcy wyrobów budowlanych,..), obowiązek dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz. Koszty ocen i ekspertyz ponosi osoba zobowiązana do ich dostarczenia. Powołane postanowienie ma w istocie charakter dowodowy, służy na nie zażalenie, zaś skutkiem jego niewykonania przez osoby zobowiązane jest wykonanie ekspertyzy lub oceny technicznej przez organ na koszt osoby zobowiązanej (art. 81lit.c ust.3 i 4 ustawy z dnia 7 1994 Prawo budowlane). Jest w sprawie bezsporne, że skarżąca nie jest współwłaścicielką budynku mieszkalnego położonego przy ul. [...] [...] w [...], jest natomiast najemcą lokalu mieszkalnego nr [...] w przedmiotowym budynku. W myśl cytowanego wyżej przepisu art. 81 lit.c Prawa budowlanego nie należy zatem do kręgu osób zobowiązanych według z ust. 2 tego przepisu, w związku z nałożeniem zobowiązania nie nabywa również żadnych uprawnień o charakterze materialnoprawnym. Według przepisu art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Skarżąca nie może wykazać się interesem prawnym w niniejszym postępowaniu. Przy czym należy tu odróżnić interes faktyczny, który niewątpliwie skarżąca posiada, od interesu prawnego. Obiektywnie istniejący interes prawny obejmuje uprawnienia i obowiązki oparte na odpowiednich przepisach administracyjnego prawa materialnego, gdzie musi istnieć norma prawa przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do konkretnego podmiotu możliwość wydania określonego aktu. W takiej sytuacji organ drugiej instancji stwierdzając brak interesu prawnego u strony skarżącej prawidłowo nie przystąpił do rozpoznania sprawy w związku z wniesionym odwołaniem od postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] z dnia 30 listopada 2000r. o podanym numerze. Podnieść przy tym należy, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. uchwałę składu 7 sędziów NSA z dnia 5 lipca 1999r. OPS 16/98, ONSA 1999/4/119) stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 K.p.a., następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt. 3 K.p.a. Stwierdzając niedopuszczalność odwołania na podstawie art. 134 Kpa organ dopuścił się zatem naruszenia przepisów postępowania. Naruszenie to nie ma jednak istotnego wpływu na wynik sprawy, ponieważ w istocie skutki prawne w obu sytuacjach są takie same. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, z późn. zm.) skargę jako niezasadną oddalił.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI