II SA/Gd 3340/01

II SA/Gd 3340/01 - Postanowienie WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2005-08-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2001-10-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Zdzisław Kostka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Sędzia NSA Zdzisław Kostka po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A w G. Spółka z o.o. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 września 2001 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, w następstwie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją tego organu z dnia 13 lipca 2001r. o utrzymaniu w mocy decyzji Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 marca 2001 r. nakazującej Zarządowi A w G. rozbiórkę ogrodzenia, powołując się na art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., odmówił uchylenia swej ostatecznej decyzji.
W decyzji tej zawarto pouczenie, że zgodnie z przepisami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) stronie służy prawo wniesienia skargi bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego w terminie 30 dni od dnia jej otrzymania.
Stosując się do tego pouczenia skarżący w dniu 28 września 2001r. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów powszechnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sąd an1 i administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Stosownie do art. 52 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądan1i administracyjnymi, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Takie samo rozwiązanie obowiązywało w poprzednim stanie prawnym, gdzie stosownie do art. 34 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym skargę można było wnieść po wyczerpaniu środków odwoławczych, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
Zgodnie z przyjętym w orzecznictwie poglądem na decyzję wydaną w trybie wznowienia postępowania na podstawie art. 151 § 1 k.p.a. przysługuje odwołanie, a nie skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu, z dnia 27 lipca 1998 r., I SA/Wr 20/97, LEX nr 36020).
W niniejszej sprawie Sąd podzielając stanowisko sądu administracyjnego stanął na stanowisku, że postępowanie w sprawach wznowienia prowadzone w trybie art. 145 i następnych k.p.a. jako postępowanie nadzwyczajne nie powoduje odrębności w zakresie postępowania odwoławczego. Każda zatem decyzja wydana na wskazanej podstawie powoduje, że stosuje się w pełnym zakresie i bez wyjątków art. 15 k.p.a., co prowadzi do wniosku, iż od wydanej w tym trybie decyzji przysługuje zawsze odwołanie do organu wyższego stopnia (art. 127 § 1 k.p.a.), a gdy decyzję wydał minister lub samorządowe kolegium odwoławcze - środek przewidziany wart. 127 § 3 k.p.a.
W tych okolicznościach skarżący winien był wnieść odwołanie, a zatem niezależnie od błędnego pouczenia, jakie zamieszono w zaskarżonej decyzji, skarżący nie był uprawniony do wniesienia skargi bezpośrednio do Sądu, gdyż w świetle art. 52 powołanej ustawy skarga taka, z powodu niewyczerpania służących skarżącemu w postępowaniu administracyjnych środków odwoławczych, jest niedopuszczalna, co prowadzić musiało do j ej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.