II SA/Gd 326/03
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na decyzję o usunięciu z ewidencji ludności zapisu o zameldowaniu, uznając, że skarżący nie zamieszkiwał w lokalu w chwili meldowania.
Sprawa dotyczyła skargi K. C. na decyzję Wojewody utrzymującą w mocy decyzję o usunięciu z ewidencji ludności zapisu o zameldowaniu na pobyt stały. Skarżący twierdził, że faktycznie zamieszkał w lokalu po umowie zamiany mieszkań. Sąd uznał, że samo zameldowanie nie daje praw do lokalu i wymaga faktycznego zamieszkiwania, a zebrane dowody nie potwierdziły zamieszkiwania skarżącego w lokalu w chwili meldowania, co uzasadniało usunięcie zapisu z ewidencji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku rozpoznał sprawę ze skargi K. C. na decyzję Wojewody, która utrzymała w mocy decyzję Prezydenta Miasta o usunięciu z ewidencji ludności zapisu o zameldowaniu skarżącego na pobyt stały. Podstawą decyzji było orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego wskazujące, że przy badaniu przesłanek zameldowania na pobyt stały zbędne jest sprawdzanie uprawnień do przebywania w lokalu, a kluczowa jest faktyczna przesłanka zamieszkiwania. Organy administracji uznały, że mimo zawarcia umowy zamiany mieszkań, skarżący faktycznie nie zamieszkał w lokalu przed dokonaniem zameldowania, co potwierdziły zeznania świadków. Skarżący zarzucał organom dowolność w ocenie dowodów i domagał się przesłuchania dodatkowych świadków. Sąd, analizując zebrany materiał dowodowy, w tym zeznania świadków i okoliczności związane ze zgonem poprzedniego mieszkańca, uznał, że nie potwierdzono faktycznego zamieszkiwania skarżącego w lokalu w chwili meldowania. Sąd podkreślił, że zameldowanie nie daje praw do lokalu i wymaga faktycznego zamieszkiwania. W związku z tym, uznał skargę za niezasadną i oddalił ją na mocy art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (3)
Odpowiedź sądu
Tak, faktyczne zamieszkiwanie w lokalu jest niezbędne do dokonania czynności materialno-technicznej zameldowania na pobyt stały.
Uzasadnienie
Sąd podkreślił, że samo zameldowanie nie daje praw do lokalu i nie przesądza o legalności innych czynności prawnych, takich jak zamiana mieszkań. Kluczową przesłanką do zameldowania jest faktyczne zamieszkiwanie w danym lokalu.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalono_skargę
Przepisy (5)
Główne
u.e.l.i.d.o. art. 10 § ust. 1
Ustawa o ewidencji ludności i dowodach osobistych
u.e.l.i.d.o. art. 47 § ust. 2
Ustawa o ewidencji ludności i dowodach osobistych
p.p.s.a. art. 151
Ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Pomocnicze
k.p.a. art. 138 § pkt 1
Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 89
Kodeks postępowania administracyjnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Brak faktycznego zamieszkiwania w lokalu w chwili zameldowania.
Odrzucone argumenty
Faktyczne wykonanie umowy zamiany mieszkań i zamieszkanie w lokalu przed zameldowaniem. Dowolność organów w ocenie materiału dowodowego. Niewystarczające ustalenie świadków zamieszkujących w okolicy drugiego lokalu będącego przedmiotem zamiany.
Godne uwagi sformułowania
zameldowanie na pobyt stały nie daje żadnych praw do lokalu i nie przesądza o legalności zamiany lokali mieszkalnych Dla dokonania czynności materialno-technicznej zameldowania na pobyt stały niezbędnym jest zamieszkiwanie w przedmiotowym lokalu. Sama umowa zamiany lokali rodzi jedynie nabycie praw do lokalu, a nie wystarcza do dokonania zameldowania.
Skład orzekający
Marek Gorski
przewodniczący-sprawozdawca
Anna Orłowska
sędzia
Krzysztof Gruszecki
asesor
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących obowiązku meldunkowego, wymogów faktycznego zamieszkiwania oraz oceny dowodów w sprawach administracyjnych."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji związanej z zameldowaniem po umowie zamiany mieszkań; ogólne zasady oceny dowodów i wymogu zamieszkiwania są szeroko stosowane.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa ilustruje ważną zasadę prawa administracyjnego dotyczącą obowiązku meldunkowego i wymogu faktycznego zamieszkiwania, co jest istotne dla wielu obywateli.
“Czy samo zameldowanie daje prawo do mieszkania? Sąd wyjaśnia kluczowy wymóg.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyII SA/Gd 326/03 - Wyrok WSA w Gdańsku Data orzeczenia 2005-04-13 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2003-02-24 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku Sędziowie Anna Orłowska Krzysztof Gruszecki Marek Gorski /przewodniczący sprawozdawca/ Symbol z opisem 6050 Obowiązek meldunkowy Sygn. powiązane II OSK 883/05 - Wyrok NSA z 2006-06-23 Skarżony organ Wojewoda Treść wyniku Oddalono skargę Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Gorski (spr.) Sędzia NSA Anna Orłowska Asesor WSA Krzysztof Gruszecki Protokolant Kinga Czernis po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. C. na decyzję Wojewody z dnia 14 stycznia 2003 r. nr [...] w przedmiocie usunięcia z ewidencji ludności zapisu o zameldowaniu oddala skargę. Uzasadnienie 3 II SA/Gd 326/03 U z a s a d n i e n i e Zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 31 marca 1998 r. Nr [...] orzekającą o usunięciu z ewidencji ludności zapisu o zameldowaniu K. C. na pobyt stały w lokalu Nr [...] przy ul. [...] w S. Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji powołano art. 138 pkt 1 k.p.a. oraz art. art.10 ust.1 i 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. Nr 87, poz. 960 z 2001 r.). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że zgodnie z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. sygn. akt K 20/01 (Dz. U. Nr 78 poz. 716 z 2001 r.), że przy badaniu przesłanek zameldowania na pobyt stały zbędne jest sprawdzanie uprawnień do przebywania w przedmiotowym lokalu. Podstawą zameldowania jest wyłącznie przesłanka zamieszkiwania w tym lokalu. Zamiana mieszkań, między M. M. a skarżącym nie oznacza, że mimo zawarcia takiej umowy doszło do jej realizacji i że skarżący faktycznie zamieszkał w lokalu Nr [...] przy ul. [...] w S. i czy w lokalu tym zamieszkiwał w chwili meldowania swego pobytu stałego. Zdaniem organu II instancji zeznania świadków i bezpośrednich sąsiadów M. M., którzy opiekowali się nim na co dzień aż do jego śmierci w sposób jednakowy wskazują na to, iż do chwili śmierci M. M. zamieszkiwał samotnie w lokalu Nr [...] przy ul. [...] w S. Oprócz zeznań uczestników postępowania zeznania zbieżne w treści złożyli J. O., E. F., T. K.-M. i A. D. Zgon M. M. w przedmiotowym lokalu zauważyła świadek J. O., która wezwała pogotowie, co również świadczy o tym, że do realizacji umowy zamiany do śmierci M. M. nie doszło. Decyzję tę zaskarżył K. C. Wnosząc o jej uchylenie skarżący utrzymywał, iż doszło faktycznie do wykonania umowy zamiany, a on sam zamieszkał w przedmiotowym lokalu przed dokonaniem czynności materialno-formalnej zameldowania i zamieszkiwał w tym lokalu w czasie zameldowania. Skarżący domagał się przyspieszenia rozprawy administracyjnej celem umożliwienia mu skonfrontowania go ze świadkami. Skarżący zarzucił organom orzekającym w sprawie dowolność w ocenie materiału dowodowego, a także przesłuchanie jedynie sąsiadów M. M., a nie zadał sobie trudu ustalenia świadków zamieszkujących na Zaspie w miejscu położenia drugiego z lokali będących przedmiotem zamiany. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wnosił o jej oddalenie. Na rozprawie przed sądem skarżący oświadczył, że został ponownie zameldowany w przedmiotowym lokalu na pobyt stały. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest niezasadna. Na wstępie zauważyć należy, iż zameldowanie na pobyt stały nie daje żadnych praw do lokalu i nie przesądza o legalności zamiany lokali mieszkalnych między M. M. a skarżącym. Dla dokonania czynności materialno-technicznej zameldowania na pobyt stały niezbędnym jest zamieszkiwanie w przedmiotowym lokalu. Sama umowa zamiany lokali rodzi jedynie nabycie praw do lokalu, a nie wystarcza do dokonania zameldowania. Szczegółowe zeznania świadków sąsiadów M. M. poddane zostały ocenie obu organów orzekających w sprawie. Ocena ta nie wykracza poza zakres swobodnej oceny dowodów do czego organy były uprawnione. Posiadanie kluczy do lokalu przez skarżącego jak również odwiedzanie teścia nie stanowią także o tym, iż skarżący zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu w chwili zameldowania. Miejsce zgonu i odnalezione zwłoki M. M. w przedmiotowym lokalu mogą zostać uznane za dowód tego, iż organy orzekające w sprawie zasadnie uznały za prawdziwe i miarodajne zeznania tych świadków którzy utrzymywali, iż w chwili zameldowania na pobyt stały skarżący nie zamieszkiwał w lokalu Nr [...] przy ul. [...] w S. Rozprawę administracyjną organ prowadzący postępowanie przeprowadza tylko wówczas, gdy zapewnia to przyśpieszenie lub uproszczenie postępowania, bądź osiągnięcie celu wychowawczego albo gdy tego wymaga przepis prawa. Żaden z tych przypadków o jakich mowa w art. 89 § 1 i 2 k.p.a. w sprawie niniejszej nie zachodzi. Uznając zatem, iż organy orzekające w sprawie zebrały w sposób wyczerpujący materiał dowodowy i oceniając jego wartość w sposób swobodny uznać należy, iż organy nie naruszyły prawa, a wyciągnięte z tego materiału wnioski wskazują na to, iż w chwili zameldowania na pobyt stały skarżący nie zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu, a zatem istniały podstawy do usunięcia z ewidencji ludności zapisu o zameldowaniu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) oddalił skargę.