II SA/Gd 3134/02

II SA/Gd 3134/02 - Postanowienie WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2005-01-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-12-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Anna Orłowska /sprawozdawca/
Elżbieta Kowalik-Grzanka /przewodniczący/
Marek Gorski
Symbol z opisem
621  Sprawy mieszkaniowe, w tym dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej
Treść wyniku
Odrzucono skargę w części
Sentencja
Dnia 26 stycznia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Sędziowie : NSA Marek Gorski, NSA Anna Orłowska /spr/, Protokolant Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi B. J. na pismo Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia 23 października 2002 roku nr [...] w przedmiocie opłat za tymczasowe zakwaterowanie i przydziału osobnej kwatery stałej 1. odrzuca skargę w części dotyczącej opłat za tymczasowe zakwaterowanie w internacie garnizonowym, 2. w pozostałym zakresie postępowanie umarza.
Uzasadnienie
W dniu 23 listopada 2002 r. B. J. wniósł skargę na pismo Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia 23 października 2002 r. nr [...] w przedmiocie opłat za tymczasowe zakwaterowanie i przydziału osobnej kwatery stałej. W uzasadnieniu skargi wskazał, m.in., że w związku z pełnieniem służby wojskowej w Dowództwie Marynarki Wojennej w G., w dniu 24 czerwca 2002 r. otrzymał od Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w G. skierowanie do zakwaterowania tymczasowego w internacie garnizonowym w G. przy ul. [...] ze wskazaniem, iż odpłatność z tego tytułu wynosi 50% kosztów utrzymania powierzchni użytkowej zajmowanej w internacie.
W związku z powyższym, skarżący w pismach z dnia 16 lipca 2002 r. oraz 22 sierpnia 2002 r. występował do Dyrektora OT WAM w G. o wydanie decyzji administracyjnej określającej, na jakiej podstawie prawnej został zobowiązany do ponoszenia opłat za korzystanie z internatu garnizonowego oraz odmówiono mu przyjęcia wniosku o przydział osobnej kwatery stałej.
W odpowiedzi udzielonej w pismach z dnia 31.07.2002 r. i 27.08.2002 r. Dyrektor OT WAM w G. wskazał m.in., iż B. J. zrealizował prawo do kwatery poprzez przydział osobnej kwatery stałej w K. przy ul. [...]. Skarżący został poinformowany, że kwestie związane z rozkwaterowaniem osób rozwiedzionych uregulowane zostały w art. 28 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2002 r. Nr 42 poz. 368 ze zm.) oraz rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 października 2000 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu rozkwaterowania osób rozwiedzionych (Dz.U. Nr 92 poz. 1022). W sytuacji skarżącego, będącego osobą rozwiedzioną nie jest możliwe złożenie wniosku o przydział osobnej kwatery stałej w garnizonie G. Członkowie jego rodziny zostali uwzględnieni przy ustalaniu powierzchni mieszkalnej kwatery w K. przy ul. [...], natomiast miejsce zamieszkiwania dzieci Sąd w wyroku rozwodowym ustalił przy matce. W takiej sytuacji, w myśl art. 53 cyt. ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, B.J. powinien wnosić opłaty w wysokości 50% kosztów utrzymania powierzchni użytkowej zajmowanej w internacie. Organ zauważył nadto, iż kwestia uprawnienia stron do rozkwaterowania w wyniku orzeczonego rozwodu nie jest rozstrzygana w drodze decyzji administracyjnej.
Nie zgadzając się z udzielonymi odpowiedziami, w dniu 27 września 2002 r. B.J.wystąpił z ponownym wnioskiem o wydanie decyzji administracyjnej, kierując swe żądanie do organu wyższego stopnia - Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. Wskazany organ, w zaskarżonym piśmie z dnia 23 października 2002 r. podtrzymując stanowisko prezentowane przez Dyrektora OT WAM w G. poinformował, że uprawnienie do zakwaterowania tymczasowego, w myśl art. 51 ust.1 cyt. ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej przysługuje m.in. żołnierzowi zawodowemu w służbie stałej. Natomiast art. 53 ust.1 ustawy określa warunki zwalniające żołnierza z odpłatności za zakwaterowanie w internacie garnizonowym, stanowiąc, że z opłaty są zwolnieni żołnierze, którzy posiadają członków rodziny w rozumieniu art. 26 ust. 2 i pełnią obowiązki służbowe w miejscowości dalszej niż pobliska.
Członkami rodziny w rozumieniu art. 26 ust. 2 ustawy są m.in. dzieci, które uwzględnia się przy ustalaniu przysługującej powierzchni mieszkalnej. Mając na względzie, iż miejsce zamieszkania dzieci Sąd wyrokiem rozwodowym ustalił przy matce, nie będą one brane pod uwagę przy ustalaniu powierzchni mieszkalnej. Zasadne jest zatem ponoszenie przez wnioskodawcę opłat
w wysokości 50% kosztów utrzymania powierzchni użytkowej zajmowanej w internacie.
Co do kwestii odmowy przyjęcia wniosku o przydział kwatery stałej, Dyrektor OR WAM w G. wskazał, że B. J. będzie mógł ubiegać się o taki przydział, po uregulowaniu sprawy mieszkaniowej z byłą żoną i przekazaniu osobnej kwatery stałej w K., w stanie wolnym do zasobu Agencji.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, wnosząc o jej odrzucenie wskazał, iż sprawy o wysokość opłat za korzystanie z internatu jako formy zakwaterowania tymczasowego, jak i przyjęcie wniosku żołnierza o przydział kwatery stałej, nie są rozstrzygane w drodze decyzji administracyjnej.
Na rozprawie w dniu 10 września 2004 r. skarżący oświadczył, że na skutek upływu czasu i zmiany sytuacji życiowej nie jest zainteresowany w popieraniu skargi w całości i popiera ją jedynie w części dotyczącej nałożenia opłat za zakwaterowanie w internacie garnizonowym w G. W pozostałym zakresie cofa skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi
zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W myśl art. 13 ust. 4 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2002 r. Nr 42 poz. 368 ze zm.) - w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania pisma będącego przedmiotem skargi - w ramach wykonywania zadań z zakresu administracji rządowej Prezes Agencji oraz dyrektorzy oddziałów rejonowych i terenowych wydają decyzje administracyjne w sprawach określonych w dalszych przepisach ustawy, na zasadach i w trybie wynikającym z przepisów o postępowaniu administracyjnym.
W ocenie Sądu, powyższa regulacja oznacza, że rozstrzyganie indywidualnych spraw na podstawie przepisów tej ustawy następuje w drodze decyzji administracyjnej tylko wówczas, gdy kompetencję taką przewiduje konkretny jej przepis (por. postanowienie SN z dnia 23 stycznia 2001 r. sygn. akt IV CKN 1621/00 LEX nr 52404). Podstawą prawną decyzji administracyjnej może być zatem wyłącznie norma materialna prawa ustanowiona przepisem powszechnie obowiązującym.
Podkreślić należy, iż zarówno przepisy ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2002 r. Nr 42 poz. 368 ze zm.) jak i przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 2 lutego 1999 r. w sprawie zakwaterowania tymczasowego oraz hoteli garnizonowych (Dz.U. Nr 12 poz.103), określającego m.in. szczegółowe zasady zakwaterowania tymczasowego i odpłatności za to zakwaterowanie, nie przewidują wydania decyzji administracyjnej w sprawie opłat za tymczasowe zakwaterowanie.
Skoro więc żaden przepis powołanych wyżej aktów prawnych nie przewiduje wydawania w omawianej sprawie decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 1 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 104 k.p.a., zatem wniosek o wydanie takiej decyzji jest bezpodstawny, a skarga w tej części jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzajace ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Odnosząc się do zgłoszonego na rozprawie w dniu 10 września 2004 r. wniosku skarżącego w przedmiocie cofnięcia skargi w pozostałym zakresie, Sąd zauważa, iż w myśl art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętej wadą nieważności.
Przepis art. 161 § 1 pkt 1 powołanej ustawy stanowi, że Sąd wydaje postanowienie
o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Uznając, że w sprawie nie zachodzą okoliczności dotyczące niedopuszczalności cofnięcia skargi, będąc związany tym cofnięciem, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzajace ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd umorzył postępowanie w pozostałym zakresie.