II SA/GD 3068/02

II SA/Gd 3068/02 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2005-09-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-12-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Jolanta Górska
Katarzyna Krzysztofowicz /sprawozdawca/
Krzysztof Ziółkowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Sygn. powiązane
I OSK 159/06 - Wyrok NSA z 2006-12-13
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Protokolant: Marta Went po rozpoznaniu w dniu 8 września 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi L. R. na decyzję Wojewody z dnia 30 października 2002 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji stwierdzającej wartość nieruchomości pozostawionej poza granicami kraju oddala skargę.
Uzasadnienie
L. R. pismem z dnia 3 czerwca 2002 roku skierowanym do Prezydenta Miasta, powołując się na Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 13 stycznia 1998 roku w sprawie sposobu zaliczania wartości nieruchomości pozostawionych za granicą na pokrycie ceny sprzedaży nieruchomości lub opłat za użytkowanie wieczyste oraz sposobu ustalania wartości tych nieruchomości (Dz. U. z 1998 roku, nr 9, poz. 32 ze zm.), wniosła o wydanie decyzji stwierdzającej wartość nieruchomości pozostawionych w L. przez K. i M. małżonków K. oraz wskazującej, iż osobą uprawnioną do zaliczenia 1/2 wartości przedmiotowej nieruchomości na pokrycie ceny sprzedaży nieruchomości lub opłat za użytkowanie wieczyste jest wnioskodawczyni.
W uzasadnieniu wniosku wskazała, iż jest spadkobiercą po swoich rodzicach – K. K. w 1/3 części spadku i M. K. w 1/2 części spadku. Podała także, iż małżonkowie K. pozostawili poza obecnymi granicami państwa polskiego majątek położony w L.
Prezydent Miasta decyzją z dnia 14 sierpnia 2002 roku, nr [...], na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 212 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. z 2000 roku, nr 46, poz. 543 ze zm.) oraz § 5 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 stycznia 1998 roku w sprawie sposobu zaliczania wartości nieruchomości pozostawionych za granicą na pokrycie ceny sprzedaży nieruchomości lub opłat za użytkowanie wieczyste oraz sposobu ustalania wartości tych nieruchomości (Dz. U. z 1998 roku, nr 9, poz. 32 ze zm.), po rozpatrzeniu ww. wniosku, odmówił wydania decyzji stwierdzającej wartość pozostawionej nieruchomości, położonej w Le.
W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, iż ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów wynika, że wyrokiem trybunału wojennego z dnia 13 lutego 1946 roku, zgodnie z art. 24-63-1 KK BSSR, K. K. został skazany na konfiskatę całego mienia. Jak wskazał organ I instancji, warunkiem otrzymania ekwiwalentu w trybie art. 212 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 roku, nr 46, poz. 543 ze zm.) jest pozostawienie nieruchomości na terenach nie wchodzących w skład państwa polskiego w związku z wojną. Przesłanka ta nie jest spełniona w sytuacji gdy majątek nieruchomy pozostał poza granicami kraju z powodu konfiskaty w związku z orzeczeniem sądu.
Organ I instancji uznał także, iż znajdujące się w aktach sprawy dokumenty zawierają nieścisłości dotyczące położenia, powierzchni, ilości i rodzaju pozostawionej nieruchomości, między innymi wskazane są trzy adresy nieruchomości. Ponadto dokumenty zawierają błędne dane co do nazwiska właściciela mienia tzn. postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 27 grudnia 1990 roku, sygn. akt II Ns 1709/90, dotyczy spadku po K. i M. K., natomiast pozostałe dokumenty zostały wystawione na nazwisko K.
W odwołaniu od powyższej decyzji Prezydenta Miasta L. R. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając jej:
1. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że poprzednik prawny wnioskodawczyni pozostawił majątek nieruchomy poza granicami państwa polskiego w związku z innymi niż wojna okolicznościami,
2. obrazę przepisów postępowania w postaci art. 6, art. 7 i art. 76 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przeprowadzenie dowodu z tłumaczenia pisma Białoruskiego Sądu Najwyższego z dnia 29 października 1957 r.,
3. obrazę przepisów postępowania w postaci art. 11 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie przyjęcie dowodów i wyjaśnień strony dotyczących majątku pozostawionego przez poprzednika prawnego wnioskodawczyni,
4. obrazę przepisów postępowania w postaci art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie wskazanie w treści decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.
W uzasadnieniu odwołania L. R. stwierdziła, iż organ administracji powołał się na wyrok Trybunału Wojennego SRR bez przeprowadzania procedury legalizacji. Organ nie może być więc pewien co do mocy obowiązywania takiego wyroku, a także co do okoliczności czy wyrok taki został wydany zgodnie z prawem i w trybie w nim przewidzianym. Co więcej organ nie dysponował nawet odpisem wyroku, a jedynie informacją, że taki wyrok miał miejsce. Wydając zaskarżoną decyzję Prezydent Miasta dopuścił się więc jawnego pogwałcenia procedury postępowania administracyjnego.
Odwołująca się podniosła także, iż okoliczność skazania poprzednika prawnego wnioskodawczyni przez Trybunał Wojenny SRR i tak nie ma znaczenia w przedmiotowym postępowaniu albowiem ojciec wnioskodawczyni – K. K. opuścił swój majątek w związku z przystąpieniem do ewakuacji i z tym właśnie momentem jego majątek przeszedł na rzecz. Podkreśliła przy tym, iż w skład majątku skonfiskowanego wyrokiem trybunału nie wchodziłby majątek nieruchomy, jako że ten już wcześniej przeszedł na rzecz w związku z ewakuacją. Twierdzenie więc Prezydenta Miasta jakoby majątek nieruchomy należący do ojca wnioskodawczyni pozostał poza granicami kraju z powodu konfiskaty w związku z orzeczeniem sądu nie znajduje potwierdzenia w przedmiotowej sprawie.
Odwołująca się wskazała nadto, iż pozostałe okoliczności podane przez organ jako podstawa do wydania decyzji odmownej zostały wyjaśnione przez nią w toku prowadzonego postępowania. Wskazanie trzech adresów nieruchomości związane było z faktem, że na przestrzeni lat zmieniały się nazwy ulicy, przy której położona była nieruchomość. Strona postępowania wyjaśniła również, że postanowienie Sądu Rejonowego w Gdańsku z dnia 27 grudnia 199 r. nie zawiera błędu - prawidłowo podaje nazwisko K. i M. K.. Błędne są natomiast dane co do nazwiska w karcie repatriacyjnej K. K., gdzie zamiast K. winno być K.. Podobnie w zaświadczeniu z dnia 21 marca 1957 r. wskazano na K. K., zamiast K. K.. Powyższe omyłki pisarskie były spowodowane warunkami, w jakich doszło do repatriacji. Świadczy o tym chociażby prawidłowe wskazanie nazwiska K. na przedmiotowym zaświadczeniu między innymi przy L. K. i M. K..
L. R. zarzuciła także organowi I instancji, iż w przedmiotowej sprawie nie tylko z urzędu nie przeprowadził postępowania mającego wyjaśnić nieścisłości dotyczące majątku należącego do K. K. ale także pominął milczeniem wyjaśnienia strony co do zakwestionowanych przez organ okoliczności.
Wojewoda decyzją z dnia 30 października 2002 roku, nr [...], na podstawie art. 138 § l pkt l Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071) oraz art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., nr 46, poz. 543 ze zm.) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, iż zgodnie z treścią art. 212 ust. 1, 4 i 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., nr 46, poz. 543) zaliczenie wartości nieruchomości pozostawionych na terenach nie wchodzących w skład obecnego obszaru Państwa następuje na rzecz właściciela tych nieruchomości, a w razie jego śmierci, uprawnienia wynikające z ust. 1 art. 212 ww. ustawy przysługują łącznie wszystkim jego spadkobiercom lub jednemu z nich, wskazanemu przez osoby uprawnione.
Organ wskazał także, iż w myśl § 4 ust. l i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 stycznia 1998 r. w sprawie sposobu zaliczania wartości nieruchomości pozostawionych za granicą na pokrycie ceny sprzedaży nieruchomości lub opłat za użytkowanie wieczyste oraz sposobu ustalania wartości tych nieruchomości (Dz. U. z 1998 r., nr 9, poz. 32 ze zm.) zaliczenie wartości pozostawionych nieruchomości następuje na wniosek osoby uprawnionej, o której mowa w art. 212 ust. 1,4 i 5 powołanej powyżej ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku. Przy czym jeżeli wniosek składa spadkobierca do wniosku musi dołączyć postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku.
Organ stwierdził, iż z akt sprawy wynika, że właścicielem nieruchomości położonej w L. był K. K., któremu ww. nieruchomość została skonfiskowana na podstawie wyroku sądowego z dnia 13 lutego 1946 r., natomiast z wnioskiem o przyznanie rekompensaty wystąpiła L. R. - spadkobierczyni K. i M. K.. W tym stanie rzeczy - w ocenie organu II instancji - zarzuty podniesione w odwołaniu nie mają istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, ponieważ wnioskodawczyni nie legitymuje się żadnym dokumentem (poza oświadczeniem strony) wykazującym, że właścicielem majątku pozostawionego w L. był faktycznie K. K., a nie K. K.. Organ uznał przy tym, iż nie jest właściwy do stwierdzenia, że nie K. K. tylko K. K. pozostawił przedmiotową nieruchomość za granicą albowiem nie może ustosunkować się do faktu pozostawienia majątku poza granicami kraju przez inną osobę niż to wynika z przedstawionych dokumentów. W ocenie organu odwoławczego L. R. powinna ustalić tę kwestię na drodze sądowej.
W skardze na decyzję Wojewody z dnia 30 października 2002 roku L. R. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając jej naruszenie prawa procesowego poprzez obrazę przepisów art. 7, 8, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego.
W uzasadnieniu skarżąca podniosła, iż różnica w pisowni nazwiska polegająca na wystąpieniu co do jednej osoby w jednych dokumentach pisowni K., a w innych K., nie jest wątpliwością nie dającą się usunąć w postępowaniu przed organem administracji. Co więcej strona przedłożyła dokumentację jednoznacznie świadczącą, że K. K. i K. K. to jedna i ta sama osoba, a skarżąca jest spadkobierczynią po K. K., przed powrotem do Polski występującym także pod nazwiskiem K.. O powołanym fakcie świadczy chociażby dokument wystawiony przez Poselstwo Polskiej Republiki Ludowej w Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w dniu 21 marca 1957 roku. We wskazanym dokumencie wystawionym dla K. K. w rubryce dzieci widnieją M. K. i L. K.. Powyższe jednoznacznie świadczy o tym, że L. R., z domu K., jest córką K. K., który, choć używał nazwiska K., w stosunku do władz ZSRR narażony był na interpretowanie jego nazwiska jako K..
Skarżąca stwierdziła także, iż fakt pozostawienia przez K. K. nieruchomości położonej w miejscowości L. wynika z książki kontroli nr 40 wystawionej przez Zarząd Miejski w L. w 1937 r., dotyczącej robót budowlanych domu drewnianego należącego do K. K., a o fakcie dwojakiej pisowni nazwiska K. świadczy także to, iż już w karcie repatriacyjnej cała rodzina została opatrzona nazwiskiem K.. Niemniej jednak dane osobowe takie jak data i miejsce urodzenia, imiona rodziców itp. świadczą jednoznacznie, iż mimo różnic w pisowni nazwisk chodzi o te same osoby.
Skarżąca wskazała nadto, że w przedmiotowej sprawie ani organ I instancji, ani organ odwoławczy, nie rozpatrzyli należycie zebranego w sprawie materiału dowodowego albowiem okoliczność, której udowodnienia domagały się organy rozpatrujące przedmiotową sprawę, wynikała wprost z przedłożonej dokumentacji. Tym samym - w ocenie skarżącej - przy rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy przez oba organy administracji doszło do naruszenia art. 7, 8, 77 § 1 i 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Organy administracji nie podjęły bowiem wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego. Sam zaś sposób prowadzenia przez organy postępowania ewidentnie naruszał zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, co stanowi naruszenie art. 8 k.p.a., a brak odniesienia się co do złożonych przez stronę dowodów i uzasadnienia odmowy wiarygodności dowodów przedstawionych w sprawie na okoliczność, że K. K. i K. K. to jedna i ta sama osoba, a L. R. jest tej osoby spadkobiercą, stanowił naruszenie art. 107 § 3 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i jeszcze raz podkreślając, że organ administracji nie może samodzielnie przyjąć, że osoba K. K. i K. K. ta jedna i ta sama osoba, a L. R. jest tej osoby spadkobiercą. W takim przypadku dokumentem wyłącznie rozstrzygającym tę kwestię jest postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku, a postanowienie Sądu Rejonowego w Gdańsku Wydziału II Cywilnego z dnia 27 grudnia 1990 roku (sygn. akt II Ns 1709/90) dotyczy nabycia praw do spadku przez L. R. i pozostałych spadkobierców po K. i M. K.. Tym samym z dokumentu tego nie wynika, że L. R. dziedziczy po K. K.. Wojewoda stwierdził nadto, iż organ administracji jest obowiązany do rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie, zgodnie z art. 80 k.p.a., jednakże nie może zaprzeczyć treści orzeczenia sądu i jednostronnie przyjąć odmienny stan prawny i faktyczny albowiem postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku ma charakter dokumentu urzędowego i zgodnie z art. 76 k.p.a. stanowi dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Organ II instancji wyjaśnił także, iż strona skarżąca nie wykazała w sposób dostateczny, że K. K. w stosunku do władz ZSRR narażony był na interpretowanie jego nazwiska jako K., a wątpliwości dotyczące prawdziwego brzmienia nazwiska K. czy K. nie dadzą się usunąć na podstawie przedstawionych przez skarżącą dokumentów.
Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. nr 153, poz. 1269).
Zgodnie z treścią art. 212 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami w brzmieniu z daty wydawania zaskarżonej decyzji (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 roku, nr 46, poz. 543 ze zm.) na pokrycie opłat za użytkowanie wieczyste lub ceny sprzedaży działki budowlanej oraz ceny sprzedaży położonych na niej budynków lub lokali stanowiących własność Skarbu Państwa osobom, które w związku z wojną rozpoczętą w 1939 roku pozostawiły nieruchomości na terenach nie wchodzących w skład obecnego obszaru państwa, a które na mocy umów międzynarodowych zawartych przez państwo miały otrzymać ekwiwalent za mienie pozostawione za granicą, zalicza się wartość pozostawionych nieruchomości. Ustęp 4 ww. przepisu stanowił zaś, iż zaliczenie wartości nieruchomości, o których mowa w ust. 1, następuje na rzecz właściciela tych nieruchomości lub wskazanej przez niego jednej osoby uprawnionej do dziedziczenia ustawowego. Natomiast w razie śmierci właściciela nieruchomości pozostawionych za granicą, uprawnienia wynikające z ust. 1 przysługują łącznie wszystkim jego spadkobiercom lub jednemu z nich, wskazanemu przez osoby uprawnione (ust. 5 cyt. artykułu).
Sposób zaliczania na pokrycie opłat za użytkowanie wieczyste lub ceny sprzedaży działki budowlanej i ceny sprzedaży położonych na niej budynków lub lokali, stanowiących własność Skarbu Państwa, wartości nieruchomości pozostawionych na terenach nie wchodzących w skład obszaru państwa oraz sposób ustalania wartości tych nieruchomości został określony w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 13 stycznia 1998 r. w sprawie sposobu zaliczania wartości nieruchomości pozostawionych za granicą na pokrycie ceny sprzedaży nieruchomości lub opłat za użytkowanie wieczyste oraz sposobu ustalania wartości tych nieruchomości (Dz. U. z 1998 roku, nr 9, poz. 32 ze zm.).
Paragraf 4 ust. 1 cytowanego Rozporządzenia stanowi, iż zaliczenie wartości pozostawionych nieruchomości następuje na wniosek osoby uprawnionej, o której mowa w art. 212 ust. 1, 4 i 5, składany do starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej. W przypadku gdy wniosek składa spadkobierca lub osoba wskazana przez właściciela pozostawionych nieruchomości, do wniosku należy dołączyć odpowiednio postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku lub oświadczenie właściciela wskazujące osobę, o której mowa w art. 212 ust. 4 (§ 4 ust. 3 cyt. Rozporządzenia).
Zgodnie z treścią § 5 Rozporządzenia z dnia 13 stycznia 1998 r. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, w terminie 30 dni od złożenia wniosku, stwierdza, w drodze decyzji, wartość pozostawionych nieruchomości. Wydana przez niego decyzja zawierać powinna m. in. wskazanie osoby uprawnionej i stwierdzenie wartości pozostawionych nieruchomości oraz informację o dotychczasowym stanie realizacji uprawnień, o których mowa w art. 212 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami.
W ocenie Sądu z ww. przepisów wynika, iż legitymacja do złożenia wniosku o wydanie decyzji stwierdzającej wartość nieruchomości pozostawionych poza granicami obecnego państwa polskiego oraz wskazującej osobą uprawnioną do zaliczenia wartości przedmiotowych nieruchomości na pokrycie ceny sprzedaży nieruchomości lub opłat za użytkowanie wieczyste przysługiwała w niniejszej sprawie łącznie wszystkim spadkobiercom po małżonkach K., czyli - jak wynika z treści postanowienia Sądu Rejonowego w Gdańsku Wydziału II Cywilnego z dnia 27 grudnia 1990 roku (sygn. akt II Ns 1709/90), L. R., M. K., A. B. K. i W.A. K.. Co za tym idzie L. R. nie była uprawniona do samodzielnego złożenia ww. wniosku.
Na powyższą kwestię zwrócił skarżącej uwagę organ I instancji w piśmie z dnia 19 marca 2002 roku przytaczając treść ustępu 5 art. 212 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami. Po otrzymaniu ww. pouczenia wnioskodawczyni stwierdziła w piśmie z dnia 18 lipca 2002 roku, iż zgodnie z treścią art. 212 ust. 5 ww. ustawy spadkobiercy dopiero w chwili realizacji przysługujących im z ww. przepisu uprawnień muszą działać łącznie, nie dotyczy to natomiast momentu uzyskania decyzji, a co za tym idzie całkowicie błędny jest pogląd, iż tylko łącznie działającym spadkobiercom przysługuje decyzja, a w konsekwencji, że do wniosku muszą przyłączyć się pozostali spadkobiercy lub jedna osoba wskazana przez pozostałych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podziela poglądu wyrażonego przez wnioskodawczynię w ww. piśmie. Zdaniem Sądu z treści § 4 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 stycznia 1998 r. w sprawie sposobu zaliczania wartości nieruchomości pozostawionych za granicą na pokrycie ceny sprzedaży nieruchomości lub opłat za użytkowanie wieczyste oraz sposobu ustalania wartości tych nieruchomości wynika, iż wniosek o wydanie decyzji, która zgodnie z treścią § 5 cytowanego Rozporządzenia stwierdzi wartość pozostawionych poza obecnymi granicami państwa polskiego nieruchomości oraz wskaże osobę uprawnioną do zaliczenia wartości pozostawionych nieruchomości musi być złożony przez osoby wskazane w art. 212 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami, czyli przez:
▪ właściciela nieruchomości,
▪ wskazaną przez właściciela nieruchomości jedną osobę uprawnioną do dziedziczenia ustawowego;
▪ a w przypadku śmierci właściciela - łącznie przez wszystkich jego spadkobierców lub przez jednego z nich wskazanego przez osoby uprawnione.
W rzeczywistości bowiem to właśnie wystąpienie z wnioskiem o wydanie decyzji stwierdzającej wartość pozostawionych nieruchomości i wskazującej osobę uprawnioną do zaliczenia wartości pozostawionych nieruchomości stanowi realizację uprawnień wynikających z art. 212 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami. Decyzja ta bowiem stanowi swoisty środek płatniczy. Jeżeli osoba uprawniona wskazana w tej decyzji nabędzie własność nieruchomości lub prawo użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej w drodze umowy, organ, osoba prawna lub jednostka organizacyjna, które dokonały zbycia nieruchomości, prześlą kopię umowy organowi, który wydał przedmiotową decyzję oraz umieszczą na oryginale tej decyzji adnotację o nabyciu nieruchomości. Również ta procedura zaliczenia wartości nieruchomości określona w § 7 cytowanego Rozporządzenia przemawia za przyjęciem, iż odnośnie danej nieruchomości może być wydana tylko jedna decyzja stwierdzająca jej wartość i rozstrzygająca kto uprawniony będzie do zaliczenia całej wartości przedmiotowej nieruchomości.
Jak z powyższego wynika L. R. nie była uprawniona do samodzielnego wystąpienia z wnioskiem w niniejszej sprawie albowiem spadkobiercami małżonków K. są jeszcze inne osoby, które nie wskazały jej jako osoby uprawnionej do złożenia takiego wniosku. Wprawdzie organy nie wskazały tej przyczyny jako podstawy odmowy wydania żądanej przez wnioskodawczynię decyzji, jednakże nie wskazanie tej okoliczności w uzasadnieniu, zwłaszcza decyzji organu II instancji, nie może mieć wpływu na ostatecznie zgodne z prawem rozstrzygnięcie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2002 roku, V SA 162/01, LEX nr 109330).
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż w tym stanie rzeczy ocena zarzutów podniesionych w skardze pozostawała bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy albowiem z przyczyn wskazanych powyżej decyzje wydane w niniejszej sprawie nie naruszają prawa. Działające w niniejszej sprawie organy, zgodnie z treścią wskazanych w decyzjach przepisów art. 212 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., nr 46, poz. 543) oraz § 4 i 5 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 stycznia 1998 r. w sprawie sposobu zaliczania wartości nieruchomości pozostawionych za granicą na pokrycie ceny sprzedaży nieruchomości lub opłat za użytkowanie wieczyste oraz sposobu ustalania wartości tych nieruchomości (Dz. U. z 1998 r., nr 9, poz. 32 ze zm.) winny bowiem odmówić L. R. wydania decyzji stwierdzającej wartość pozostawionej nieruchomości z uwagi na to, iż L. R. nie była legitymowana do samodzielnego wystąpienia z wnioskiem o jej wydanie.
Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż skarga nie zasługiwała na uwzględnienie i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę jako bezzasadną.