II SA/Gd 3064/02

II SA/Gd 3064/02 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2005-10-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-12-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Jan Jędrkowiak /sprawozdawca/
Janina Guść
Krzysztof Ziółkowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję II i I instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski, Sędziowie Sędzia WSA Janina Guść, Sędzia NSA Jan Jędrkowiak, Protokolant Agnieszka Szczepkowska, po rozpoznaniu w dniu 27 października 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 28 października 2002 r., nr [...] w przedmiocie renty socjalnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ja decyzję Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej nr [...] w G. a dnia 28 czerwca 2002 r., nr [...] 2. orzeka, że wymienione w pkt 1 decyzje nie podlegają wykonaniu.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 28 czerwca 2002r, nr [...] Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w G. na podstawie art. 104 i 108 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz.1071 ze zm.), w związku z art.. 27a ust. 1, 3 i 6 oraz art. 43 ust. 1,6 ustawy z dnia 29.11. 1990r. o pomocy społecznej (Dz. U . Nr 64, poz. 414 ze zm.) oraz na podstawie art. 21 ust. 3 pkt. 7 ustawy o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym (Dz. U. Nr 28, poz. 153 ze zm.) przyznał K. T. rentę socjalną od dnia 1 czerwca 2002r. do dnia 30 czerwca 2004r. w wysokości 418,00 zł miesięcznie.
W uzasadnieniu wskazano, że K. T. spełnia wymogi określone w ustawie o pomocy społecznej tzn. jest osobą całkowicie niezdolną do pracy z powodu inwalidztwa powstałego przed ukończeniem 18 roku życia; nie pobiera ona świadczenia z ubezpieczenia społecznego; nie osiąga też dochodów z tytułu pracy lub działalności gospodarczej przekraczających wysokość renty socjalnej tj. 418,00 zł miesięcznie.
Odwołanie od powyższej decyzji wniosła K. T. Podkreśliła ona, że renta socjalna winna być jej przyznana od stycznia 2002r., a nie zaś od czerwca 2002r., bowiem Wojewódzki Zespół ds. Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności uchylił orzeczenie Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności z dnia 30.01.2002r.
Decyzją z dnia 28 października 2002r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z treścią art. 27 a ustawy o pomocy społecznej renta socjalna przysługuje osobie pełnoletniej, całkowicie niezdolnej do pracy z powodu inwalidztwa powstałego przed ukończeniem 18 roku życia, niezależnie od dochodu.
Zgodnie zaś z art. 2a pkt 4 w/w ustawy całkowita niezdolność do pracy oznacza osobę, która posiada znaczny lub umiarkowany stopień niepełnosprawności w rozumieniu przepisów o zatrudnieniu i rehabilitacji zawodowej osób niepełnosprawnych.
Organ podkreślił, że strona została uznana za osobę całkowicie niezdolną do pracy na mocy orzeczenia z dnia 11.06.2002 roku, zatem przysługuje jej prawo do renty socjalnej. Zgodnie z treścią art. 38 ustawy o pomocy społecznej świadczenia z pomocy społecznej są udzielane na wniosek osoby zainteresowanej. Przyznaje się je od miesiąca, w którym został złożony wniosek wraz z wymaganą dokumentacją. Bezspornym w sprawie jest, że taki wniosek wraz z dokumentacją został złożony w czerwcu 2002 roku. W ocenie organu prawidłowo więc renta socjalna została przyznana od czerwca 2002 roku.
Skargę od powyższej decyzji wniosła K. T., zarzucając jej niezgodność z prawem.
W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że w skutek przewlekłości postępowania przed Wojewódzkim Zespołem ds. Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności została pozbawiona przysługującej jej renty socjalnej w okresie od stycznia 2002r. do czerwca 2002r.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Przedmiotem kontroli jest więc ustalenie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Oceny tej dokonuje się przy uwzględnieniu stanu prawnego i na podstawie stanu faktycznego według daty wydania zaskarżonej decyzji.
Skarga zasługiwała na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji są nie zgodne z prawem.
Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż orzeczeniem z dnia 10 stycznia 2001 r. zaliczono skarżącą do grupy umiarkowanego stopnia niepełnosprawności na okres do 31 stycznia 2002 r.. Nadto, ustalono, że niepełnosprawność istnieje od 1992 roku. Orzeczenie to stało się podstawą do przyznania skarżącej decyzją z dnia 22 lutego 2001 r. nr [...] renty socjalnej na okres od dnia 1 lutego 2001 r. do 31 stycznia 2002 r.
Przed upływem okresu ważności orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, skarżąca wystąpiła w dniu 6.12.2001r. z wnioskiem o wydanie orzeczenia kontrolnego.
Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności orzeczeniem z dnia 30.01.2002r. zaliczył skarżącą do lekkiego stopnia niepełnosprawności. W wyniku odwołania skarżącej od w 1 w orzeczenia Wojewódzki Zespół ds. Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności w dniu 11 czerwca 2002r. uchylił w całości orzeczenie Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności z dnia 30.01.2002r. i tym samym potwierdził kontynuację stanu niepełnosprawności skarżącej stwierdzając, że niepełnosprawność istnieje od 1992r., a umiarkowany stopień trwa od stycznia 2001r.
Z powyższego wynika, że stan niepełnoprawności uzasadniający przyznanie świadczenia w postaci renty socjalnej istniał u skarżącej w sposób nieprzerwany od dnia jego pierwszego stwierdzenia tj. od stycznia 2001r.
Z dyspozycji przepisu art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 1998 r., nr 64, poz. 414 ze zm.) wynika, że renta socjalna przysługuje osobie pełnoletniej, całkowicie niezdolnej do pracy z powodu inwalidztwa powstałego przed ukończeniem 18 roku życia, niezależnie od dochodu. Decyzja wydawana w oparciu o wskazany przepis ma charakter deklaratoryjny, albowiem uprawnienie do renty socjalnej powstaje z mocy samego prawa z chwilą spełnienia przesłanek warunkujących jej przyznanie.
Natomiast przepis ten nie określa bliżej od jakiego momentu winno być wypłacone świadczenie, a zatem do tego rodzaju świadczenia będzie miał zastosowanie art. 43 ust. 6 ustawy o pomocy społecznej.
Stwierdzić należy, iż dopóki ustalony stopień niepełnosprawności nie ulegnie zmianie i nie zostanie to wykazane orzeczeniem właściwego organu, dopóty nie można podważać ciągłości tak określonego stopnia niepełnosprawności skarżącej. Okresowy charakter orzeczeń o stopniu niepełnosprawności ma tylko na celu weryfikowanie stanu zdrowia ubiegających się o świadczenia z pomocy społecznej pod kątem tego, czy nie nastąpiła jakaś zmiana. Jeżeli natomiast kolejne orzeczenia kontrolne o stopniu niepełnosprawności potwierdzają nieprzerwany stan niepełnosprawności o ustalonym stopniu, nie można mówić o jakiejkolwiek dopuszczalnej przerwie w pobieraniu świadczeń należnych z tytułu niepełnosprawności.
Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wyrażone w wyroku z dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt I SA 2324/00, na tle podobnego stanu faktycznego sprawy, w którym stwierdzono, iż fakt, że orzeczenie kontrolne Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności mające na celu sprawdzenie, czy stopień niepełnosprawności skarżącego nadal istnieje, zostało wydane ze znacznym opóźnieniem, nie może mieć znaczenia dla kwestii okresu wypłaty renty socjalnej, gdyż inwalidztwo skarżącego uprawniające do pobierania świadczenia w postaci renty socjalnej istnieje przez cały czas i należy uznać, że jest to jedna sprawa. Złożenie przez skarżącego wniosku o wypłatę świadczenia po badaniu kontrolnym nie wszczęło postępowania w odrębnej sprawie, a tylko w takim przypadku znalazłby zastosowanie art. 43 ust. 6 ustawy o pomocy społecznej, który reguluje termin wypłaty świadczeń przy pierwszym wniosku.
Podkreślić należy, że przepis art. 27a ustawy o pomocy społecznej formułując materialnoprawne przesłanki uprawniające do renty socjalnej przesądza o tym, iż uprawnienie to istnieje dopóty, dopóki spełnione są te przesłanki.
Skarżąca wniosek o przyznanie renty socjalnej złożyła w dniu 21 lutego 2001r. i od tego miesiąca została jej przyznana renta socjalna i ta data stanowi rozpoczęcie wypłaty świadczenia. Fakt, że Wojewódzki Zespół ds. Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności uchylił w całości orzeczenie Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności i zaliczył K. T. do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności spowodowało, że niepełnosprawność skarżącej uprawniająca do pobierania świadczenia w postaci renty socjalnej istnieje przez cały czas tj. od stycznia 2001r i należy uznać, że jest to jedna sprawa i nie może mieć znaczenia dla kwestii okresu wypłaty renty socjalnej od stycznia 2002r do czerwca 2002r..
Zauważyć jednak należy, że uprawnienie do renty socjalnej ma charakter ciągły, a orzeczenia kontrolne, których celem jest zbadanie, czy stopień niepełnosprawności nadal istnieje, mogą mieć wpływ na dotychczas potwierdzone administracyjnie uprawnienia tylko wtedy, gdy stwierdzą, że stan niepełnosprawności nie istnieje. Złożenie więc przez skarżącą wniosku w czerwcu o wypłatę świadczenia nie wszczęło postępowania w odrębnej sprawie, a tylko w takim przypadku miałby zastosowanie art. 43 ust. 6 w/w ustawy tj. przy złożeniu pierwszego wniosku.
Kolejne decyzje organów administracji winny były być w takim przypadku wyrazem kontynuacji wcześniejszych rozstrzygnięć i zapewnić skarżącej ciągłość wypłaty świadczeń.
Ponownie rozpoznając sprawę organy administracji orzekać już będą w stanie prawnym spowodowanym wejściem w życie w dniu 1 października 2003 r. ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej (Dz.U. nr 135, oz. 1268 ze zm.) oraz przepisów wykonawczych co jednak nie miało wpływu na wynikające z w/w rozważań rozstrzygnięcie Sądu.
W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.
Wobec uwzględnienia skargi Sąd zasądził na rzecz skarżącej koszty postępowania na podstawie art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.