II SA/GD 302/22

II SA/Gd 302/22 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2022-11-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-04-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Jolanta Górska /przewodniczący/
Magdalena Dobek-Rak /sprawozdawca/
Wojciech Wycichowski
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Telekomunikacja
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2410
art. 46
Ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) Asesor WSA Wojciech Wycichowski Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2022 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi P na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 3 marca 2022 r. nr WI-I.7843.3.173.2021.KW w przedmiocie sprzeciwu w sprawie wykonania robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody Pomorskiego na rzecz skarżącej P kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
P. Spółka z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody Pomorskiego z 3 marca 2022 r., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Gdyni z 7 grudnia 2021 r. w przedmiocie sprzeciwu w sprawie wykonania robót budowlanych.
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Prezydent Miasta Gdyni decyzją z dnia 7 grudnia 2021 r., nr RAAII.6743.4.248.2021.DR-31/19, wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia przez skarżącą zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu konstrukcji wsporczej wraz z instalacją radiokomunikacyjną [..], w tym 7 anten sektorowych i 2 anten radioliniowych oraz 12 sztuk urządzeń, na budynku przy ul. S., dz. [..]-[..] obr. K. w Gdyni. Prezydent uznał, że planowana inwestycja jest niezgodna z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego Kamiennej Góry w Gdyni, uchwalonego uchwałą Rady Miasta Gdyni Nr XXXII/754/05 z dnia 22 czerwca 2005 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Kamiennej Góry w Gdyni (Dz. Urz. Woj. Pom. Nr 79, poz. 1587 z dnia 17 sierpnia 2005 r.), zgodnie z którego § 10 ust. 2 zakazuje się lokalizacji stacji bazowych (masztów i urządzeń nadawczych) telefonii komórkowej, z wyjątkiem terenu 11U. Tymczasem budynek objęty planowaną inwestycją znajduje się w obszarze 04 UN. W konsekwencji organ powołał się na art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. W ocenie organu, plan miejscowy może wprowadzać pewne ograniczenia na całym obszarze objętym planem, w zakresie lokalizacji inwestycji telekomunikacyjnych, ich rozmieszczenia oraz rodzaju urządzeń z uwagi na miejsca, w których będą realizowane, bądź ograniczenia z uwagi na ochronę innych wartości istotnych z punktu widzenia gospodarowania przestrzenią. Plan miejscowy Kamiennej Góry w Gdyni nie ogranicza całkowicie lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej, ponieważ wskazuje tereny, na których możliwa jest lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej (w tym przypadku są to tereny oznaczone jako 11U).
W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca Spółka zarzuciła wadliwą interpretację postanowień planu, której organ dokonał bez uwzględnienia obowiązującej ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych mającej na celu znoszenie barier stawianych inwestycjom telekomunikacyjnym. Przepis art. 46 tej ustawy należy stosować jako regułę interpretacyjną przy wykładni postanowień planu. Plan miejscowy obowiązujący na terenie inwestycji wprowadza w 10 ust. 2 pkt 7 całkowity zakaz lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej na całym obszarze planu, który obejmuje 47 ha za wyjątkiem terenu oznaczonego nr 11U. W rzeczywistości teren ten obejmuje 4 niewielkie działki o łącznej powierzchni 1300 m2 i zabudowanych jednym, niskim budynkiem.
Rozpoznając odwołanie Wojewoda Pomorski decyzją z 3 marca 2022 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Gdyni z 7 grudnia 2021 r. uznając zarzuty podniesione w odwołaniu za niezasadne. Wojewoda stwierdził, że stosownie do art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2410), miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Jednocześnie należy uwzględnić, iż z dniem 25 października 2019 r. dodano w art. 46 ust. 1a, który stanowi, że nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Przepis ten odnosi się więc do planu miejscowego obowiązującego na terenie objętym przedmiotowym zgłoszeniem, który uchwalono w dniu 22 czerwca 2005 r. Niemniej jednak, zdaniem organu odwoławczego, regulacje uchwały planistycznej odnoszące się do telekomunikacji, a więc także do planowanej inwestycji, nie naruszają wskazanych przepisów ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Analizując bowiem treść § 10 ust. 2 planu organ stwierdził, że nie zakazuje on lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a jedynie przewiduje określone zasady ich lokalizacji, przy czym ograniczenia w tym zakresie podyktowane mogą być ochroną takich wartości, jak środowisko czy zdrowie i bezpieczeństwo mieszkańców. W bliskim sąsiedztwie planowanej inwestycji znajdują się tereny zieleni, również ekologicznej, a także tereny zamknięte.
Wojewody przyznał, że istotnie obszar, na którym możliwa jest budowa masztów i urządzeń telefonii komórkowej, jest znacznie ograniczony, jednak wyznaczony teren, w którym można je zlokalizować, znajduje się w odległości ok. 250 m od działek objętych zgłoszeniem. Uregulowania planu miejscowego mieszczą się zatem w granicach przysługującej gminie samodzielności planistycznej, co wynika z art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2020 poz. 293 ze zm.) w zw. z § 4 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587). Ustalenie przez prawodawcę gminnego wybranych obszarów, na których nie mogą być lokalizowane maszty telefonii komórkowej, stanowi ograniczenie, o jakim mowa w art. 46 ust. 2 zdanie pierwsze ustawy.
W skardze na powyższą decyzję P. Spółka z o.o. wniosła o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Gdyni z 7 grudnia 2021 r., zarzucając organowi naruszenie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 46 ust. 1, 1a i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w zw. z art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z § 10 ust. 2 pkt 7 uchwały nr XXXII/754/05 Rady Miasta Gdyni z dnia 22 czerwca 2005 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Kamiennej Góry w Gdyni poprzez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, że zapisy przedmiotowego miejscowego planu uniemożliwiają realizację inwestycji skarżącej.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że skarżąca, będąc przedsiębiorcą telekomunikacyjnym, dokonała zgłoszenia budowy infrastruktury telekomunikacyjnej na budynku [...] w G. przy ul. S., na działkach nr [..]-[..]. Obiekt, na którym zaplanowano lokalizację inwestycji, jest w dobrym stanie technicznym, nie wykazuje niebezpiecznych odkształceń, uszkodzeń ani nadmiernego zużycia. Przedmiotem zgłoszenia jest budowa instalacji radiokomunikacyjnej na dachu. W ocenie skarżącej, skoro efektem zapisów planu jest to, że inwestor planujący realizację inwestycji w zakresie łączności publicznej na terenie, jak wynika z planu, do tego przeznaczonym, nie może w istocie jej zrealizować, bo byłaby ona nieefektywna z przyczyn obiektywnych, to nie jest to jedynie ograniczenie inwestycji telekomunikacyjnych, ale ich zakaz. Z istoty ograniczenia wynika, że pod pewnymi warunkami, wykonanie danej czynności jest możliwe, choćby z uwagi na te warunki wykonanie jej byłoby znacznie utrudnione. W sytuacji natomiast, kiedy warunek jest tego rodzaju, że wykonanie danej czynności staje się obiektywnie niemożliwe lub nieracjonalne z uwagi na spodziewany efekt, to mamy wówczas do czynienia nie z ograniczeniem, a zakazem, a zakaz taki jest sprzeczny z art. 46 ust. 1,1a i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie wskazując, że przedmiotowe działki zlokalizowane są na terenie oznaczonym symbolem "04 UN", co oznacza teren usług nauki i szkolnictwa wyższego (obiekty [...]), dopuszcza się przekształcenie funkcji podstawowej na usługi turystyczno-hotelowe. Zgodnie zaś z § 10 ust. 2 planu zakazuje się lokalizacji stacji bazowych (masztów i urządzeń nadawczych) telefonii komórkowej za wyjątkiem terenu 11U.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga podlega uwzględnieniu.
Przedmiotem kontroli legalności uczyniono w niniejszej sprawie decyzję Wojewody Pomorskiego utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Gdyni z 7 grudnia 2021 r. wnoszącą sprzeciw od zgłoszenia zamiaru montażu antenowej konstrukcji wsporczej wraz z instalacją radiokomunikacyjną [...] na dachu budynku przy ul. S. w G., na działkach nr [...], obr. K., składającej się z 7 anten sektorowych, 2 anten radioliniowych oraz 12 sztuk urządzeń RRU.
Materialnoprawną podstawą kontrolowanej decyzji są przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 2351), zwanej dalej Prawem budowlanym, która w art. 30 ust. 6 pkt 2 uprawnia organ architektoniczno – budowlany do wniesienia sprzeciwu, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy.
Niewątpliwie objęte zgłoszeniem roboty budowlane kwalifikowały się jako wyjątek zwolniony, w świetle art. 29 ust. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a podlegający zgłoszeniu. Zgłoszenia wymaganego powyższym przepisem dokonała skarżąca Spółka przedkładając dokumentację projektową.
Weryfikując przedmiotową inwestycję w świetle przepisów Prawa budowlanego organy obu instancji zgodnie uznały, że montaż anten sektorowych i radioliniowych na budynku [...] przy ul. S. w Gdyni Kamiennej Górze narusza postanowienia obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Kamiennej Góry w Gdyni, zatwierdzonego uchwałą Nr XXXII/754/05 Rady Miasta Gdyni z dnia 22 czerwca 2005 r. W związku z tym, korzystając z dyspozycji art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, organ I instancji w terminie ustawowym wniósł sprzeciw w formie decyzji, a rozstrzygnięcie to podtrzymał organ odwoławczy.
W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, w oparciu o niekompletny materiał dowodowy, który nie mógł stanowić wystarczającej podstawy do formułowania wniosków o niezgodności przedmiotowej inwestycji z postanowieniami planu, przy braku prawidłowego uwzględnienia mogących mieć zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 884), zwanej dalej u.w.r.u.s.t.
Zasadniczą kwestią sporną w niniejszej sprawie jest ocena zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami obowiązującego w obszarze jej usytuowania planu miejscowego, ponieważ stwierdzenie przez organy obu instancji braku takiej zgodności stanowiło wyłączną przesłankę wniesionego sprzeciwu.
Niewątpliwie przy sprawdzaniu zgodności zgłoszonej inwestycji z zakresu łączności publicznej z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ architektoniczno - budowlany miał obowiązek uwzględnić przepis art. 46 u.w.r.u.s.t. Przepisy te mają bowiem zasadnicze znaczenie przy ocenie dopuszczalności inwestycji w sytuacji, gdy plan miejscowy wyklucza na całym swoim obszarze inwestycje z zakresu łączności publicznej. Możliwość zastosowania powyższych przepisów w niniejszej sprawie wynika z przepisu przejściowego art. 75 ust. 1 u.w.r.u.s.t. nakazującego stosowanie przepisów art. 46 i art. 48 także do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy.
Przepis art. 46 ust. 1 u.w.r.u.s.t. stanowi, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zwany dalej "planem miejscowym", nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W myśl art. 46 ust. 1a u.w.r.u.s.t. nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Natomiast jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu (art. 46 ust. 2 u.w.r.u.s.t.).
Na równi z brakiem umieszczenia lokalizacji inwestycji z zakresu łączności w planie w orzecznictwie traktuje się również takie postanowienia planu, które co prawda przewidują tego rodzaju inwestycje, ale w taki sposób, że w istocie, sprowadzałoby się to do uniemożliwienia lokalizowania tego rodzaju inwestycji i tym samym uniemożliwiałoby rozwój usług i sieci telekomunikacyjnych (tak NSA w wyroku z 29 grudnia 015 r., II OSK 1020/14, LEX nr 2000001). Oznacza to, że przeznaczenie terenu w obowiązującym planie miejscowym na infrastrukturę telekomunikacji, ale w taki sposób, że w konkretnej sytuacji nie można mówić o możliwości rozmieszczenia lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, służącej rozwojowi sieci telekomunikacyjnej, uzasadnia uruchomienie mechanizmu przewidzianego w art. 46 ust. 2 u.w.r.u.s.t. Tak jest, gdy w planie miejscowym nastąpi wyznaczenie niewielkich terenów na infrastrukturę telekomunikacji i jednego niewielkiego obszaru na stację bazową. Taka sytuacja nie powoduje zatem, że nie może być uruchomiony mechanizm przewidziany w art. 46 ust. 2 u.w.r.u.s.t. (zob. wyrok WSA w Poznaniu z 28 września 2022 r., IV SA/Po 377/22 oraz powołane tam orzecznictwo).
Na tle stosowania powyższych przepisów w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wypracowano istotne wskazówki interpretacyjne, które należało brać również pod uwagę rozpatrując przedmiotową sprawę. Pomimo bowiem wyrażonej w art. 46 ust. 1 u.w.r.u.s.t. reguły ogólnej dopuszczalności inwestycji z zakresu łączności publicznej na terenach objętych miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego przyjęto, że inwestycje te nie mogą być realizowane na danym terenie niezależnie od treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i w każdym wybranym przez inwestora miejscu bez względu na treść planu, gdyż ustawodawca nakazuje respektowanie wprowadzonych w planie zakazów lub ograniczeń (zob. wyroki NSA z 11 grudnia 2014 r., II OSK 1341/13, z 18 kwietnia 2019 r., II OSK 1508/17, dostępne https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższy wniosek uzasadnia dyspozycja art. 46 ust. 2 u.w.r.u.s.t., z której w orzecznictwie wywodzi się, że zakaz wprowadzania w planie postanowień całkowicie uniemożliwiających lokalizację urządzeń telekomunikacyjnych nie oznacza, że nie można wprowadzać pewnych ograniczeń, czy to w zakresie lokalizacji inwestycji, ich rozmieszczenia w terenie, czy też ograniczeń co do rodzaju urządzeń z uwagi na miejsca, w których będą zlokalizowane, bądź ograniczeń z uwagi na ochronę innych wartości istotnych z punktu widzenia gospodarowania przestrzenią (por. wyroki NSA z 18 kwietnia 2019 r. II OSK 1508/17, z 18 grudnia 2019 r. II OSK 3131/18, wyrok WSA w Gdańsku, z 22 marca 2017 r. II SA/Gd 27/17, WSA w Gliwicach z 20 kwietnia 2017 r. II SA/Gl 56/17, WSA w Łodzi z 17 października 2019 r. II SA/Łd 320/19 i inne tam powołane, dostępne https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ograniczenia te nie mogą jednak prowadzić do wyłączenia możliwości realizacji inwestycji telekomunikacyjnych na terenie całego planu, gdyż wówczas dochodzi do naruszenia art. 46 ust. 1 i ust. 2 u.w.r.u.s.t.
Konsekwentnie, w szeregu orzeczeń sądów administracyjnych wyrażono stanowisko, że z treści art. 46 ust. 1 i ust. 2 u.w.r.u.s.t. nie da się wyprowadzić normy pozbawiającej gminy prawa kształtowania przestrzeni przez wprowadzenie zakazów czy ograniczeń zabudowy obiektami infrastruktury telekomunikacyjnej, a inwestor na podstawie wymienionego przepisu nie może żądać, aby obszar objęty planem miejscowym był bezwarunkowo otwarty na takie inwestycje. Organy gminy mogą więc w sposób władczy, przy zachowaniu przepisów ustawy, określać warunki zagospodarowania terenu, a ich władztwo zostało regulacją u.w.r.u.s.t. jedynie ograniczone, a nie zupełnie wykluczone w zakresie decydowania o lokalizacji i warunkach budowy stacji bazowych telefonii komórkowej.
W niniejszej sprawie przedstawione wyżej uwarunkowania prawne nie zostały zachowane przy analizie ustaleń planu miejscowego obowiązującego na obszarze obejmującym lokalizację obiektu, na którym inwestor planuje instalację stacji bazowej. Nie ustalono bowiem, czy możliwość lokalizacji stacji bazowej wyłącznie na budynku na terenie oznaczonym w planie symbolem 11 U, pod warunkiem właściwego dostosowania (wkomponowania) formy urządzeń do architektury budynku i do krajobrazu, nie prowadzi w rzeczywistości do całkowitego pozbawienia możliwości inwestycyjnych w sferze łączności publicznej, przy uwzględnieniu cech tej konkretnej lokalizacji (jej wykorzystania na potrzeby innej stacji, przydatności technicznej dla potrzeb tego rodzaju inwestycji telekomunikacyjnych).
Z ustaleń organów, niekwestionowanych w toku postępowania przez strony wynika, że działki objęte inwestycją położone są w jednostce oznaczonej w planie symbolem 04 UN o przeznaczeniu terenu pod usługi nauki i szkolnictwa wyższego (obiekty [...]) z dopuszczeniem przekształcenia funkcji podstawowej na usługi turystyczno-hotelowe. W regulacjach właściwych dla wskazanej jednostki brak jest jakichkolwiek zapisów odnoszących się do infrastruktury technicznej z zakresu telekomunikacji w postaci antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, o wysokości powyżej 3 m.
Określając zasady obsługi infrastruktury w karcie terenu 04 UN w pkt 9 lit. c planu wskazano, że w zakresie zasad odnoszących się do innych elementów infrastruktury niż drogi i parkingi należy stosować § 10 ust. 2 planu. Określając w § 10 ust. 2 planu zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej w zakresie telekomunikacji w pkt 7 zakazano lokalizacji stacji bazowych (masztów i urządzeń nadawczych) telefonii komórkowej za wyjątkiem terenu 11 U. Treść karty terenu 11 U potwierdza, że w pkt 11 "Inne zapisy" dopuszczono lokalizację stacji bazowej (masztu i urządzeń nadawczych) telefonii komórkowej na budynku na terenie 11 U, pod warunkiem właściwego dostosowania (wkomponowania) formy urządzeń do architektury budynku i do krajobrazu (lit. a).
Z powyższych zapisów planu analizowanych w ich całokształcie wynika w sposób wyraźny, że w jego granicach dopuszczono lokalizację stacji bazowych telefonii komórkowej, ograniczając taką możliwość wyłącznie do terenu oznaczonego symbolem 11 U i to wyłącznie do umieszczenia takiej stacji na budynku zlokalizowanym na tym terenie, przy zachowaniu określonych warunków.
Z wyjaśnień skarżącej Spółki składanych już w toku postępowania administracyjnego i powtórzonych w skardze wynika, że przewidziana w planie dopuszczalna lokalizacja stacji bazowych dotyczy terenu obejmującego cztery niewielkie działki o łącznej powierzchni 1300 m2, zabudowane jednym, niskim budynkiem, w którym mieści się restauracja P., podczas gdy cały obszar objęty planem miejscowym obejmuje 47 ha. Według skarżącej, dopuszczalne miejsce lokalizacji stacji bazowej jest nie do przyjęcia z powodu potrzeb radiowych planowanej infrastruktury i ograniczeń związanych z rodzajem działalności restauracyjnej prowadzonej we wskazanym budynku.
Lektura uzasadnień obu zaskarżonych decyzji potwierdza, że organy nie dokonały prawidłowej analizy postanowień planu i nie zweryfikowały ich treści w kontekście rzeczywistych możliwości inwestycyjnych z zakresu łączności publicznej w obszarze 11 U, uwzględniających potrzeby techniczne tego rodzaju inwestycji, które w zasadniczy sposób wpływają na możliwość ich realizacji, przedwcześnie formułując wniosek, że plan nie zabrania lokalizowania inwestycji telekomunikacyjnych na całym jego obszarze, albowiem dopuszcza je w strefie 11 U. Brak ustaleń odnośnie możliwości inwestycyjnych z zakresu łączności publicznej w tej strefie uniemożliwiał stwierdzenie, że w całokształcie swoich postanowień plan dopuszcza inwestycje z zakresu łączności publicznej. Skoro zaś ustalenia w tym zakresie nie zostały poczynione, to nie można za prawdziwe uznać stanowiska, że planowana inwestycja nie jest zgodna z planem. Nie stwierdzono bowiem, że planowana inwestycja, ze względów faktycznych, w tym technicznych, byłaby możliwa do zrealizowania na budynku w strefie 11 U.
Gdyby natomiast stwierdzono, że w istocie swej postanowienia planu ograniczające lokalizację stacji bazowych włącznie do budynku w strefie 11 U prowadzą, ze względu na uwarunkowania szczególne tego budynku (parametry, lokalizację, charakter prowadzonej tam działalności) oraz samej strefy, skonfrontowane z wymogami technicznymi planowanej stacji, do całkowitego wyłączenia możliwości inwestycyjnych na terenie całego planu, to zastosowanie winny znaleźć przepisy art. 46 ust. 2 u.w.s.r.u.s.t. ustanawiające regułę interpretacyjną preferującą prawo lokalizacji infrastruktury telekomunikacyjnej. Nadrzędnym celem ustawodawcy wprowadzającym przepisy u.w.s.r.u.s.t. było bowiem zapewnienie dogodnych warunków rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych poprzez przeciwdziałanie tworzeniu obszarów niedostępnych dla rozwoju sieci bezprzewodowych
Pobieżna analiza postanowień przedmiotowego planu dokonana przez orzekające organy doprowadziła do wniosku, że skoro plan ten dopuszcza realizację stacji bazowych w strefie 11 U to nie można przyjąć, że zawiera zakazy wyłączające w ogóle realizację tego rodzaju inwestycji, a w konsekwencji inwestycja zaplanowana w innej strefie planu - 4 UN jest sprzeczna z jego postanowieniami. Tymczasem okoliczności wskazywane już w odwołaniu przez skarżącą, odnoszące się do konkretnych uwarunkowań terenu, na którym dopuszczono stacje bazowe oraz uwarunkowań technologicznych planowanej infrastruktury nasuwają wątpliwości, czy dopuszczenie lokalizacji stacji tylko na budynku zlokalizowanym w strefie 11 U nie oznacza w istocie braku możliwości ich realizacji. Brak weryfikacji, czy w istniejących uwarunkowaniach faktycznych postanowienia § 10 ust. 2 w zw. postanowieniami pkt 11 karty terenu 11 U planu faktycznie nie uniemożliwiają rozwoju sieci i usług powoduje, że oceny organów co do niezgodności inwestycji z planem nie można było zaakceptować jako co najmniej przedwczesnej i sformułowanej z pominięciem właściwego zastosowania przepisów art. 46 u.w.s.r.u.s.t. Żaden z orzekających organów w sposób prawidłowy nie odniósł się do treści art. 46 u.w.s.r.u.s.t. w kontekście postanowień planu, indywidulanych warunków obszaru 11 U i parametrów inwestycji.
Dotychczasowe uwagi prowadzą do wniosku, że wniesiony przez organ I instancji sprzeciw względem zgłoszonej inwestycji z zakresu łączności publicznej, utrzymany w mocy przez organ II instancji z powołaniem się na niezgodność projektowanej inwestycji z planem miejscowym, w okolicznościach kontrolowanej sprawy narusza przepisy § 10 ust. 2 i pkt 11 karty terenu 11 U planu miejscowego oraz art. 46 ust. 2 u.w.r.u.s.t. w związku z art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c uchylił zaskarżoną decyzję (pkt 1 sentencji wyroku). Ponownie rozpoznając sprawę organ II instancji, będąc na mocy art. 153 p.p.s.a. zobowiązanym do uwzględnienia oceny prawnej zawartej w niniejszym wyroku, po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozpatrzenia sprawy i dopuszczalnym w trybie art. 136 k.p.a., rozpozna sprawę w dotychczas niezbadanym zakresie, wyjaśni, czy istnieje możliwość, że lokalizacja projektowanej inwestycji nie jest niezgodna z planem miejscowym i podejmie rozstrzygnięcie adekwatne do poczynionych ustaleń i sformułowanych ocen.
O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając poniesiony przez skarżącą koszt wpisu (500 zł), wynagrodzenie należne jej pełnomocnikowi, ustalone według stawek minimalnych na podstawie § 15 ust. 1 i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265), w wysokości 480 zł, oraz koszt opłaty skarbowej od złożonego pełnomocnictwa (17 zł) - łącznie 997 zł.