II SA/GD 296/22

II SA/Gd 296/22 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2022-10-26
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-04-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Dariusz Kurkiewicz /sprawozdawca/
Diana Trzcińska /przewodniczący/
Magdalena Dobek-Rak
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II OSK 915/23 - Wyrok NSA z 2025-12-17
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 735
art. 145 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Diana Trzcińska Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 października 2022 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. F. i Z. F. na postanowienie Wojewody Pomorskiego z dnia 18 lutego 2022 r., nr WI-I.7840.3.272.2021.GD w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Skargę H. F. i Z. F. na postanowienie Wojewody Pomorskiego z 18 lutego 2022 r. utrzymujące w mocy postanowienie Starosty Kartuskiego z 10 listopada 2021 r. o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 Kpa w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty Kartuskiego nr B.6740.1814.2016.MS z dnia 28 października 2016 r., zatwierdzającą projekt budowlany oraz zezwalającą A. B., prowadzącemu działalność gospodarczą [...], na budowę budynku szkoły podstawowej oraz budowę muru oporowego na granicy z działkami nr [...] i [...], na terenie działki nr [...] obręb [..], gmina S., została wniesiona w następującym stanie sprawy:
Decyzją nr B.6740.1814.2016.MS z 28 października 2016 r. Starosta Kartuski zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił pozwolenia A. B., prowadzącego działalność gospodarczą [..], na budowę budynku szkoły podstawowej oraz budowę muru oporowego na granicy z działkami nr [...] i [...], na terenie działki nr [..] w miejscowości [..], gmina S. Decyzja stała się ostateczna z dniem 25 listopada 2016 r.
W dniu 20 lipca 2021 r. do Starosty Kartuskiego wpłynął wniosek H. i Z. F. w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ww. decyzją, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 145 § 1 pkt 5 Kpa.
Pismem z 10 września 2021 r. organ I instancji wezwał wnioskodawców do wskazania terminu, w jakim dowiedzieli się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia przedmiotowego postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 Kpa wraz ze wskazaniem, które dowody okazały się fałszywe oraz dostarczeniem dowodu na ich sfałszowanie tj. wyroku sądu oraz przedstawienia dowodów na poparcie wiarygodności wskazanego terminu. Dodatkowo wezwano wnioskodawców do wskazania terminu, w jakim dowiedzieli się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia przedmiotowego postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 Kpa wraz ze wskazaniem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nie znanych organowi, który wydał decyzję oraz przedstawienia dowodów na poparcie wiarygodności wskazanego terminu.
W odpowiedzi na ww. wezwanie, H. i Z. F. wyjaśnili, że o podstawie wznowienia dowiedzieli się w następstwie czynności dokonanych w dniu 16 czerwca 2021 r. przez ustanowionego pełnomocnika, który wykonał dokumentację fotograficzną w siedzibie Starostwa Powiatowego w Kartuzach.
Odnośnie okoliczności stanowiących podstawę wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 Kpa, wnioskujący wskazali na rażącą sprzeczność usytuowania inwestycji (usytuowanie projektowanego obiektu szkoły) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Zdaniem wnioskujących obiekt szkoły usytuowano od granicy działki nr [...] w odległości mniejszej niż 3 metry (w przypadku braku otworów okiennych w ścianie budynku) lub 4 metry (otwory okienne w ścianie) w części północnej działki [...], co w świetle ustaleń dla obszaru oznaczonego C08.MU (§ 58) jest sprzeczne z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W sposób rażący naruszono treść przepisu § 12 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Tym samym stwierdzenie projektanta zamieszczone na stronie 11 projektu: (cyt.): "obszar oddziaływania projektowanej inwestycji nie wykracza poza działkę nr [...] w [..]" jest stwierdzeniem fałszywym. Zaprojektowane i zatwierdzone usytuowanie budynku szkoły wprost wymusza ograniczenia w prawie własności (sposobie zagospodarowania) na obszarze objętym zapisem C.09.R/ZL będącym ich własnością. W konsekwencji, zdaniem wnioskujących Starosta Kartuski zatwierdził projekt budowlany w rażącej sprzeczności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisem § 12 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Z uwagi na fakt, że wniosek skarżących dotyczył trzech różnych spraw - wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 Kpa, wstrzymania wykonalności decyzji na podstawie art. 159 Kpa oraz stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, Starosta Kartuski w niniejszym postępowaniu rozpoznał wniosek skarżących dotyczący wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 Kpa, a pozostałe kwestie postanowił rozpatrzyć w odrębnych postępowaniach. Odnośnie stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, wniosek został przekazany Wojewodzie Pomorskiemu.
W wyniku rozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1, Starosta Kartuski postanowieniem z 10 listopada 2021 r., odmówił wznowienia postępowania administracyjnego uznając, że wnioskodawcy nie dostarczyli, ani nie wskazali konkretnego dokumentu, którego sfałszowanie zostało stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu, na podstawie którego wydana została ostateczna decyzję o pozwoleniu na budowę oraz nie dowiedli, że sfałszowanie jest oczywiste i powoduje jakiekolwiek zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego albo niebezpieczeństwo powstania poważnej szkody dla interesu społecznego.
Wojewoda Pomorski rozpoznając sprawę wobec wniesienia zażalenia przez skarżących zaznaczył, że Istotą postępowania wznowieniowego jest zbadanie, czy postępowanie poprzedzające wydanie kwestionowanej decyzji dotknięte jest kwalifikowanymi wadami prawnymi, a w wypadku pozytywnych ustaleń w tym zakresie - wydanie nowej decyzji rozstrzygającej sprawę co do jej istoty (art. 151 § 1 pkt 2 Kpa). Ze względu na szczególny charakter tego trybu postępowania, które zmierza do weryfikacji ostatecznej decyzji administracyjnej, przyjmuje się, że wykładnia przepisów określających warunki wznowienia musi być ścisła.
W postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania można wyróżnić: fazę wstępną, w której dokonuje się oceny wniosku o wznowienie postępowania pod kątem dopuszczalności wznowienia postępowania; postępowanie rozpoznawcze, którego celem jest ustalenie, czy istnieją podstawy wznowienia; a także etap rozstrzygania o losach decyzji zapadłej w postępowaniu, które zostało wznowione.
Pierwsza faza postępowania o wznowienie polega na zbadaniu czysto formalnych przesłanek dopuszczalności wznowienia postępowania takich jak zachowanie terminu czy wskazanie ustawowej podstawy wznowienia. Odmowa wznowienia postępowania w myśl art. 149 § 3 Kpa następuje również, gdy wznowienie postępowania z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych jest niedopuszczalne, albo gdy uchybiono wymogom formalnym. Odmowa wznowienia może nastąpić zatem z przyczyn formalnych, a nie merytorycznych. Może do niej dojść także wtedy, gdy w sposób oczywisty można z twierdzeń strony wyprowadzić wniosek o braku wskazania podstaw wznowienia postępowania.
Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 Kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Wznowienie postępowania na tej podstawie wymaga wystąpienia łącznie trzech warunków: po pierwsze, w postępowaniu dowodowym prowadzonym w danej sprawie administracyjnej miało miejsce wystąpienie fałszywego dowodu. Po drugie, sfałszowanie dowodu musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu. Warunek ten uzasadniony jest ustawowym podziałem kompetencji organów państwowych, następstwem czego jest wyłączenie możliwości orzekania organów właściwych w sprawie wznowienia postępowania o przestępstwie, jakim jest fałsz dowodów. Trzeci warunek - fałszywy dowód był podstawą ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy. Przez istotne okoliczności faktyczne należy rozumieć fakty, które dotyczą bezpośrednio danej sprawy administracyjnej, będącej przedmiotem postępowania zakończonego decyzją ostateczną oraz mają znaczenie prawne.
Dodał Wojewoda, że w roku postępowania wnioskodawcy nie przedłożyli żadnych dokumentów potwierdzających sfałszowanie dowodów będących podstawą wydania decyzji administracyjnej Starosty Kartuskiego z 28 października 2016 r. jak wyrok sądu czy orzeczenie innego uprawnionego organu. Nie przedłożyli także żadnych innych dokumentów potwierdzających sfałszowanie dowodów związanych z ww. decyzją administracyjną.
W orzecznictwie jednoznaczne jest stanowisko, że wznowienie postępowania nie może nastąpić, jeżeli ani sąd, ani inny właściwy organ nie stwierdził prawomocnie sfałszowania dowodu, ani popełnienia przestępstwa przy wydawaniu określonej decyzji, a organ administracji publicznej nie może prowadzić postępowania dowodowego w celu ustalenia wystąpienia przesłanek określonych w art. 145 § 1 pkt 1 Kpa. Aby zatem mogło dojść do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 Kpa organ musi uprzednio dysponować wspomnianym orzeczeniem sądu lub innego organu. Jego rzeczą nie jest przeprowadzanie takiego dowodu we własnym zakresie. Odmienne stanowisko burzyłoby ład prawny, bowiem przyzwalałoby na to, aby kwestią ustalenia, czy zostało popełnione przestępstwo, zajmowałyby się organy administracji, które nie są do tego powołane, ani też nie mają do tego odpowiednich narzędzi faktycznych i prawnych.
Organ odwoławczy podziela także stanowisko organu I instancji, stwierdzające brak podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie, określonego w art. 145 § 2 Kpa, wyjątku od zasady, że z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Zdaniem organu wojewódzkiego nie doszło w przedmiotowej sprawie do ziszczenia się przesłanki, o której mowa w art. 145 § 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Nie można w tym przypadku mówić bowiem, że sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 30 czerwca 2020 r. (sygn. akt III SA/Lu 617/19), obie przesłanki, tj. oczywistość fałszu dowodu i niezbędność wznowienia postępowania dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego, muszą wystąpić łącznie. Tym czasem skarżący nie przedłożyli żadnych dowodów potwierdzających np. fałszerstwo dokumentacji, sprowadzając swoje wywody do negowania poprawności projektu budowlanego będącego załącznikiem do ostatecznej decyzji Starosty Kartuskiego z 28 października 2016 r. W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy nie dopatrzył się oczywistości sfałszowania jakiegokolwiek dowodu będącego podstawą rozstrzygnięcia Starosty Kartuskiego ani niezbędności wznowienia postępowania w celu uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego.
Odnośnie twierdzenia skarżących, że zamieszczone w dokumentacji stwierdzenie projektanta "obszar oddziaływania projektowanej inwestycji nie wykracza poza działkę nr [...] w [..]" jest stwierdzeniem fałszywym zauważył Wojewoda, że oświadczenie to jest obligatoryjnym elementem projektu budowlanego, jednak nie jest wiążące dla procedującego organu. Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, rozumianego jako określenie kręgu stron postępowania, a także ustalenie obszaru oddziaływania obiektu, należy tylko i wyłącznie do organu administracji architektoniczno-budowlanej prowadzącego postępowanie. Bez wątpienia ocena merytoryczna ustaleń projektanta prowadzić może do uznania ich za prawidłowe bądź błędne. Nie można jednak w tym przypadku mówić o sfałszowaniu dokumentacji. Błędnie skarżący utożsamiają ewentualną nieprawidłowość w opisie dokumentacji ze sfałszowaniem tej dokumentacji, próbując wywieść zaistnienie przesłanki wznowieniowej, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 Kpa. Sugestia jakoby projektant dokonał sfałszowania opracowanej przez samego siebie dokumentacji nie znajduje żadnego uzasadnienia.
Argumenty skarżących dotyczące kwestii obszaru oddziaływania inwestycji, jej zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zapewnienia dostępu do drogi publicznej, zachowania wymaganych odległości od granicy działki, zagospodarowania wód opadowych, zgodności z przepisami pożarowymi itp. nie dowodzą zaistnienia przesłanki, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 Kpa, natomiast są to zagadnienia, które podlegają badaniu merytorycznemu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu zwykłym w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego.
We wniesionej skardze pełnomocnik skarżących wniósł o uchylenie postanowienia stawiając zarzuty naruszenia art. 145 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1, art. 149 § 3, art. 138 § 1 pkt 2, art. 138 § 2 i art. 144 Kpa poprze przyjęcie przez Wojewodę braku zaistnienia przesłanki fałszywego dowodu w postaci oświadczenia o braku oddziaływania inwestycji poza obszar działki nr [...], obręb [..] w zestawieniu ze stanem faktycznym sprawy, gdzie usytuowanie budynku szkoły w odległości 4 m od działki skarżących wprost wymusza ograniczenia w prawie własności skarżących. Zarzucono także brak weryfikacji zasadności zarzutów podniesionych w toku postępowania pod adresem ostatecznej decyzji w zakresie jej niezgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, sposobu odprowadzania wód opadowych, braku zapewnienia bezpiecznego dojazdu do szkoły, posadowienia szkoły względem nieruchomości skarżących.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga okazała się niezasadna.
Przedmiotem oceny Sądu jest postanowienie Wojewody Pomorskiego z 18 lutego 2022 r. utrzymujące w mocy postanowienie Starosty Kartuskiego z 10 listopada 2021 r. o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty Kartuskiego nr B.6740.1814.2016.MS z dnia 28 października 2016 r., zatwierdzającą projekt budowlany oraz zezwalającą A. B., prowadzącemu działalność gospodarczą [...], na budowę budynku szkoły podstawowej oraz budowę muru oporowego na granicy z działkami nr [...] i [...], na terenie działki nr [...] obręb [..], gmina S.
Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowi art. 149 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz.735 ze zm.) – dalej jako K.p.a., zgodnie z którym odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia.
W przedmiotowej sprawie powodem odmowy wznowienia postępowania stanowiło stwierdzenie nieprzywołania kodeksowych przesłanek wznowienia postępowania.
Skarżący we wniosku o wznowienie postępowania powołali się na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., która stanowi, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Przy czym w ocenie skarżących w sprawie zaistniała okoliczność wskazaną w art. 145 § 2 K.p.a., zgodnie z którym z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Skarżący nie przedstawili bowiem orzeczenia sądu lub innego organu stwierdzające sfałszowanie dowodu.
Zdaniem skarżących oczywistość sfałszowania dowodu wynika z wadliwości projektu budowlanego stanowiącego załącznik decyzji Starosty Kartuskiego nr B.6740.1814.2016.MS z dnia 28 października 2016 r. polegającej na oczywistej niezgodności tej dokumentacji z zapisami uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami prawa budowlanego. Natomiast przesłanka niezbędności uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego wynika zdaniem skarżących z określonego w projekcie budowlanym posadowienia szkoły względem ich nieruchomości, niezgodności przyjętych tam rozwiązań w zakresie odprowadzania wód opadowych, brakiem zapewnienia bezpiecznego, spełniającego wymogi techniczne dojazdu do szkoły oraz brakiem ujawnienia miejsca tankowania olejem opałowym kotłowni szkoły.
Zdaniem Sądu stanowisko skarżących jest błędne.
Podkreślić w tym miejscu należy, iż zasadą jest, że wznowienie postępowania ze względu na fałszerstwo dowodów jest możliwe dopiero po stwierdzeniu ich fałszerstwa orzeczeniem sądu lub innego właściwego organu. Organ administracji właściwy w sprawie wznowienia postępowania nie jest bowiem uprawniony do dokonywania samodzielnych ustaleń co do popełnienia przestępstwa lub sfałszowania dokumentu (zob. np. wyrok NSA z 9 lutego 2011 r., II OSK 1170/10, LEX nr 992482). Odstąpienie od wymagania wcześniejszego stwierdzenia fałszerstwa dowodów orzeczeniem sądu lub innego organu jest możliwe wyłącznie w przypadku spełnienia się warunków określonych w art. 145 § 1 i 2 (wyrok NSA z 22 czerwca 1999 r., I SA 1924/98, LEX nr 48553). Natomiast obie przesłanki wskazane w art. 145 § 2, tj. oczywistość fałszu dowodu i niezbędność wznowienia postępowania dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego, muszą wystąpić łącznie (wyrok NSA z 10 czerwca 1998 r., I SA 1949/97, LEX nr 44522; wyrok NSA z 2 czerwca 1999 r., I SA 989/99, LEX nr 48571).
W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie skarżący nie wykazali, aby wystąpiła którakolwiek z przesłanek określonych w art. 145 § 2 K.p.a.
Fakt sfałszowania dowodu jest oczywisty wówczas, gdy przy prostym zestawieniu dowodu ze stanem faktycznym wynika nieprawdziwość dowodu, bez prowadzenia postępowania dowodowego w tym zakresie (wyrok NSA z 6 września 1999 r., IV SA 925/97, LEX nr 48239). Podnoszona przez skarżących niezgodność projektu budowlanego stanowiącego załącznik decyzji Starosty Kartuskiego nr B.6740.1814.2016.MS z dnia 28 października 2016 r. z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami prawa budowlanego nie stanowi oczywistego faktu sfałszowania tego dokumentu, albowiem ewentualne stwierdzenie tej kwestii wymagałoby przeprowadzenia stosownego postepowania dowodowego.
Skarżący nie wykazali też zdaniem Sądu, w jaki sposób przyjęte w projekcie budowlanym rozwiązania dotyczące posadowienia szkoły względem ich nieruchomości, odprowadzania wód opadowych, dojazdu do szkoły oraz brak ujawnienia miejsca tankowania oleju opałowego powodują niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego.
Jak wyżej wskazano zasadą jest, aby dla przyjęcia wystąpienia przesłanki wznowienia postępowania ze względu na fałszerstwo dowodów koniecznym było uprzednie stwierdzenie ich fałszerstwa orzeczeniem sądu lub innego właściwego organu. Zatem odstępstwo od tej zasady określone w art. 145 § 2 K.p.a. wymaga od strony domagającej się wznowienia postępowania na tej podstawie przekonującego uzasadnienia zarówno oczywistości sfałszowania dowodu jak i tego, iż wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Stanowisko strony skarżącej takiego uzasadnienia nie zawiera.
Zgodzić się zatem należy z ustaleniami organów, iż skarżący we wniosku o wznowienie postepowania nie przywołali przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. polegającej na sfałszowaniu dowodów, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty Kartuskiego nr B.6740.1814.2016.MS z dnia 28 października 2016 r., zatwierdzającą projekt budowlany oraz zezwalającą A. B., prowadzącemu działalność gospodarczą [...], na budowę budynku szkoły podstawowej oraz budowę muru oporowego na granicy z działkami nr [...] i [...], na terenie działki nr [...] obręb [..], gmina S.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. z 2022 r. , poz. 329) skargę oddalił.