II SA/GD 2820/00

II SA/Gd 2820/00 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2004-02-11
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2000-11-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Anna Orłowska /przewodniczący/
Arkadiusz Despot-Mładanowicz
Krzysztof Retyk /sprawozdawca/
Symbol z opisem
621  Sprawy mieszkaniowe, w tym dodatki mieszkaniowe
Sygn. powiązane
OSK 573/04 - Wyrok NSA z 2004-08-04
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Orłowska, Sędziowie: sędzia WSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz, asesor WSA Krzysztof Retyk (spr.), Protokolant Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi R. D. na decyzję Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Odział Rejonowy w G. z dnia 17 października 2000 r. NR [...] w przedmiocie prawa do osobnej kwatery stałej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Odział Terenowy w G. nr [...] z dnia 18 sierpnia 2000 r. 2. ustala, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie mogą być wykonane, 3. zasądza od Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Odział Rejonowy w G.kwotę 265,00 zł (dwieście sześćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
W dniu 12.06.2000 r. skarżący zwrócił się do Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w G. z wnioskiem o wydanie decyzji stwierdzającej zachowanie prawa do kwatery. Dyrektor OT WAM po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego ustalił, że skarżący nie dokonał zwrotu pomocy finansowej w związku z powyższym Dyrektor Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w G. wydał decyzję Nr [...] z dnia 18.08.2000 r. stwierdzającą, że skarżący nie zachował prawa do osobnej kwatery stałej.
W odwołaniu od decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w G.z dnia 18 sierpnia 2000 r. nr [...] skarżący wniósł o jej uchylenie.
Skarżący w uzasadnieniu stwierdził, iż z zawodowej służby wojskowej został zwolniony w związku z nabyciem uprawnień do emerytury wojskowej przed 1996 r. Nie można zatem w jego przypadku stosować przepisów obowiązujących od 1 stycznia 1996 r. Na mocy art 11 ust. 1 ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych z mocy prawa z dniem 8 sierpnia 1986 r. zachował uprawnienia do osobnej kwatery stałej.
Nadto ówczesna ustawa nie zawierała przy tym odpowiednika art. 23 ust. 4 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej i tym samym zachowanie uprawnień nie musiało być potwierdzane decyzją administracyjną.
Zdaniem skarżącego Decyzją nr [...] z dnia 6 lipca 1974 r. Szefa Służby Zakwaterowania i Budownictwa POW przyznano mu ulgę w formie zwrotnej w kwocie 4,30 zł (nowych). Skarżący stwierdził, iż ulga ta nie została mu przekazana. Dokonano jej przelewu na konto Morskiej Spółdzielni Mieszkaniowej w G. Z uwagi na znane trudności w budownictwie w ówczesnych latach Spółdzielnia nie przydzieliła oczekiwanego lokalu. Z kolei po wzroście cen mieszkań w latach 90-tych nie było go stać na lokal spółdzielczy stąd zrezygnowałem ze starań o jego przydział.
Podkreślił, iż środki w formie zwrotnej ulgi otrzymała spółdzielnia mieszkaniowa, która nigdy nie przydzieliła mi lokalu spółdzielczego. Ulga ta miała przy tym charakter zwrotny i nigdy nie została zamieniona na ulgę bezzwrotną, mimo istnienia ku temu podstaw prawnych.
Decyzją NR [...] z dnia 17.10.2000 r. Dyrektor Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddziału Rejonowego w G. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazał art, 13 ust. 4 i 5 p. 2 i art. 24 ust. 1 pkt 2, w związku z art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 86, poz. 433 z późniejszymi zmianami)
W uzasadnieniu decyzji stwierdził, iż skarżący zajmuje osobną kwaterę stałą nr [...] przy ul. [...] w G. na podstawie decyzji przydziału Nr [...] z dnia 20.08.1978 r. W czasie pełnienia służby zawodowej skarżący skorzystał z pomocy finansowej z FM MON na budownictwo mieszkaniowe. Szef SZiB POW w B. decyzją Nr [...]. z dnia 06.07.1974 r. przyznał skarżącemu pomoc finansową z funduszu mieszkaniowego MON na uzupełnienie wkładu mieszkaniowego w Morskiej Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej w G. Zdaniem organu II instancji z dokumentów, którymi dysponuje organ I instancji wynika fakt skorzystania przez skarżącego z pomocy finansowej na uzupełnienie wkładu mieszkaniowego.
Świadczenie to zostało przyznane na wniosek zainteresowanego przez Szefa SziB POW w B., zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami, w oparciu o § 10 uchwały Nr 154 Rady Ministrów z dnia 06.07.1973 r. w sprawie pomocy Państwa dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej na budownictwo mieszkaniowe
Zdaniem organu kwestie związane z realizacją prawa do kwatery osób, które uzyskały pomoc finansową na budownictwo mieszkaniowe zostały uregulowane ustawą z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz U. Nr 83, poz. 433 z późniejszymi zmianami). Następnie ustawą z dnia 21 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz U. Nr 106, poz. 678) art. 87 ust. 1 otrzymał nowe brzmienie - pomoc finansowa przyznana w formie zaliczkowej i bezzwrotnej na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów jest ekwiwalentem pieniężnym, o którym mowa wart. 24 ust. 1 pkt 2. Według tego ostatniego przepisu, prawo do kwatery osoby uprawnionej realizowane jest m.in. przez wypłacenie ekwiwalentu pieniężnego.
Organ II instancji uznał, iż wskazywanie przez odwołującego się na fakt skorzystania z pomocy finansowej tylko w formie zaliczkowej nie może mieć znaczenia, bowiem ustawodawca wart. 87 ust. 1 postawił znak równości między pomocą finansową przyznaną w formie zaliczkowej i bezzwrotnej oraz ekwiwalentem pieniężnym.
Zdaniem organu II instancji ustawodawca uznał, że pomoc finansowa z mocy prawa staje się ekwiwalentem pieniężnym, o którym mowa wart. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy , a więc jedną z form realizacji prawa do kwatery, która powoduje wygaśnięcie prawa do kwatery .
Ponieważ skarżący otrzymał pomoc finansową z funduszu mieszkaniowego MON na uzyskanie własnościowego lokalu spółdzielczego, w świetle obowiązujących uregulowań prawnych zrealizował swoje prawo do kwatery .
Wnosząc skargę na decyzje dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w G. nr [...] z dnia 18 sierpnia 2000 r. oraz Skarżący zarzucił jej naruszenie prawa materialnego poprzez oparcie zaskarżonych decyzji o normę prawną - art. 23 ust. 4 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej nieobowiązującą w dniu zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej w związku z nabyciem uprawnień do emerytury wojskowej oraz naruszenie 107 K.p.a. poprzez nie ustosunkowanie się w uzasadnieniu decyzji z dnia , 17 października 2000 r. do wyżej przywołanego podstawowego zarzutu odwołania. Wskazując na powyższe podstawy skargi wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji.
W uzasadnieniu skarżący stwierdził, iż z zawodowej służby wojskowej został zwolniony w związku z nabyciem uprawnień do emerytury wojskowej przed dniem 1 stycznia 1996 r. Nie można zatem w jego przypadku stosować przepisów obowiązujących zaledwie od 1 stycznia 1996 r. Na mocy art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych z mocy prawa z dniem 8 sierpnia 1986 r. zachował uprawnienia do osobnej kwatery stałej. Zdaniem skarżącego ówczesna ustawa nie zawierała przy tym odpowiednika art.23 ust.4 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej i tym samym zachowanie uprawnień nie musiało być potwierdzane decyzją administracyjną.
Skarżący nadmienia, iż w decyzji organu II instancji w ogóle nie ustosunkowano się do powyższego zarzutu podniesionego w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi.
Jego zdaniem zarzuty podnoszone w skardze są bezpodstawne a w szczególności zarzut naruszenia zasady "lex retro non agit". Stwierdza , iż wniosek o wydanie decyzji o zachowaniu prawa do kwatery skarżący złożył w dniu 15.06.2000 r., a więc w czasie obowiązywania przepisu art. 23 ust. 4 ustawy z dnia 22 czerwca 1995r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. u. Nr 86, poz. 433 z późniejszymi zmianami) mającego zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Organ I instancji musiał więc orzekać na tle istniejącego stanu prawnego.
Zdaniem Organu II instancji nie można więc uznać za trafne twierdzenie skarżącego, że w dniu zwolnienia ze służby wojskowej nabył z mocy prawa uprawnienia do osobnej kwatery stałej, bowiem norma dająca podstawę do takich uprawnień nie istnieje, stąd argumentacja skarżącego nie może zostać uwzględniona.
Sąd zważył, co następuje.
Skarga Pana R. D. jest zasadna.
Sąd na podstawie art. 134. § 1. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz.U.02.153.1270, z póź.zm) rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Z akt sprawy wynika, że zarówno organ I oraz II instancji dokonał nieprawidłowej wykładni przepisów art. 23, 24 oraz 87 ustawy z dnia 22 czerwca 1995r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. u. Nr 86, poz. 433 z późniejszymi zmianami).
Bezspornym jest, iż wniosek o wydanie decyzji o zachowaniu prawa do kwatery skarżący złożył w dniu 15.06.2000 r., a więc w czasie obowiązywania przepisu art. 23 ustawy z dnia 22 czerwca 1995r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. u. Nr 86, poz. 433 z późniejszymi zmianami).
Zgodnie z art. 23. l.cyt. ustawy żołnierz zawodowy zwolniony z czynnej służby wojskowej, pełnionej jako służba stała, zachowuje prawo do kwatery, jeżeli nabył uprawnienia do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej.
W przypadku wypowiedzenia stosunku służbowego przez właściwy organ wojskowy z powodu przeniesienia, przekształcenia lub likwidacji jednostki wojskowej, na skutek restrukturyzacji Sił Zbrojnych, żołnierz zwolniony z czynnej służby wojskowej, pełnionej jako służba stała, jeżeli nie nabył uprawnień do emerytury lub wojskowej renty inwalidzkiej zachowuje prawo do zajmowanej kwatery stałej. Nadto zachowanie lub nabycie uprawnień do kwatery stwierdza, w drodze decyzji administracyjnej, dyrektor oddziału terenowego Agencji na podstawie zaświadczenia o posiadaniu uprawnień, wydanego przez wojskowy organ emerytalny, zaświadczenia dowódcy jednostki wojskowej, w której żołnierz zawodowy pełnił służbę do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej oraz zaświadczenia właściwego miejscowo organu ewidencji ludności.
Z tak jednoznacznie brzmiącego przepisu wynika jednoznacznie, iż decyzja o zachowaniu prawa do kwatery stałej wydana na podstawie art. 23 ma charakter deklaratoryjny a nie konstytutywny.
Skoro bowiem przyznano żołnierzowi zawodowemu prawo do kwatery to decyzja organu tylko i wyłącznie potwierdza zachowanie jej w przypadku gdy żołnierz zawodowy zwolniony z czynnej służby wojskowej, pełnionej jako służba stała, nabył uprawnienia do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej.
Organ II instancji wskazał jako podstawę rozstrzygnięcia błędnie art. 13 ust. 4 i 5 p. 2 i art. 24 ust, 1 pkt 2, w związku z art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 86, poz. 433 z późniejszymi zmianami).
Zgodnie z art. 24. 1. Prawo do kwatery realizuje się na wniosek żołnierza zawodowego, o którym mowa w art. 22 ust. 1 i 3, jak również osoby, o której mowa w art. 23 ust. 1 i 3, zwanych dalej "osobami uprawnionymi", przez przydział kwatery albo wypłacenie ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery. Norma tego przepisu w sposób jednoznaczny posługuje się pojęciem "prawa do kwatery" a zatem diametralnie inną terminologią niż art. 23 albowiem dotyczy to sytuacji, w której żołnierz zawodowy lub osoba uprawniona (np. emeryt lub rencista) mogą zrealizować swoje prawo do kwatery przez przydział kwatery a jeżeli nie chcą to przez ekwiwalent pieniężny w zamian za rezygnację. A zatem nie będzie ten przepis dotyczył sytuacji w której prawo do kwatery już wcześniej zostało zrealizowane.
Konsekwencją tej wykładni gramatycznej terminów "prawo do kwatery" oraz "zachowanie prawa do kwatery" jest to, iż w omawianym przypadku nie ma również zastosowania art.. 87 cyt. ustawy dlatego że wskazywanie przez organ II instancji na fakt skorzystania z pomocy finansowej i postawienie znaku równości między pomocą finansową przyznaną w formie zaliczkowej i bezzwrotnej oraz ekwiwalentem pieniężnym nie może mieć znaczenia. Będzie ono miało znaczenie w przypadku żądania zwrotu osobnej kwatery stałej oraz podstaw tego żądania.
Sąd na podstawie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz.U.02.153.1270, z póź.zm) ustalił, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie mogą być wykonane o kosztach Sąd orzekł z przepisami.
Mając powyższe na względzie Sąd orzekł jak wyżej