II SA/Gd 276/06

II SA/Gd 276/06 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2007-03-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-04-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Dorota Jadwiszczok
Jan Jędrkowiak /sprawozdawca/
Tamara Dziełakowska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Sygn. powiązane
II OZ 905/06 - Postanowienie NSA z 2006-09-29
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędzia NSA Jan Jędrkowiak (spr.) Protokolant Sekretarz Sądowy Małgorzata Kuba po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2007 r. sprawy ze skargi I. R. na decyzję Wojewody z dnia 20 lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta decyzją z dnia 28 listopada 2005 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 i art. 71 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.) – zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia inwestorowi C. D. na wykonanie robót budowlanych: przebudowę, nadbudowę części budynku przy ul. [...] w S. związaną ze zmianą sposobu użytkowania poddasza nieużytkowego na cele mieszkalne na potrzeby lokalu nr [...] na terenie położonym w S. przy ulicy [...], działka nr [...], ark. mapy [...].
W uzasadnieniu decyzji organ podał, iż w dniu 6 lipca 2005 r. inwestor reprezentowany przez pełnomocnika P, Ś,, złożył wniosek o wydanie pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. W dniu 5 sierpnia 2005 r. organ wydał decyzję o pozwoleniu na budowę nr [...], od której odwołanie wnieśli I. i A. R. Decyzja ta została przez Wojewodę w całości uchylona i przekazana do ponownego rozpatrzenia.
W dniu 12 października 2005 r. organ skierował do wszystkich osób będących stronami postępowania, zawiadomienie o przystąpieniu do ponownego rozpatrzenia przedmiotowej sprawy. Jednocześnie inwestor otrzymał postanowienie o konieczności uzupełnienia projektu budowlanego, z którego wywiązał się w zakreślonym terminie.
W odpowiedzi na wszczęcie postępowania I. R. złożyła wniosek o udostępnienie informacji dotyczących ekspertyzy geologicznej oraz kserokopii zdjęcia tarasu zamieszczonej w projekcie budowlanym. Pismem z dnia 8 listopada 2005 r. organ zawiadomił I. R. o możliwości zapoznania się z dokumentacją projektową. Następnie w dniach 16 listopada i 21 listopada 2005 r. I. R. zapoznała się z dokumentacją i poinformowała o licznych zastrzeżeniach dotyczących sprawy. Ponadto w związku z przedmiotową sprawą w dniu 16 listopada 2005 r. wniosła skargę do Prezydenta Miasta na niewłaściwe postępowanie urzędników zarzucając im działanie na szkodę Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul. [...] w S., wydanie uchylonej decyzji o pozwoleniu na budowę bez oczekiwania na rozstrzygnięcie przez samorządowe kolegium odwoławcze odwołania od odmowy wznowienia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W skardze poruszyła także kwestie dotyczące ograniczonego dostępu do dokumentów znajdujących się w archiwum urzędu oraz zagadnienie powiększenia powierzchni lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] kosztem strychu należącego do Wspólnoty.
Odnosząc się do zarzutów I. R. organ stwierdził, że inwestor złożył stosowne oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, również w zakresie obejmującym części wspólne budynku, a do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę dołączył ostateczną decyzję o warunkach zabudowy dnia
23 czerwca 2004 r. Nr [...] z wraz z decyzją z dnia 16 czerwca 2005 r.
nr [...]. Ponadto organ wyjaśnił, iż ewentualne zmiany powierzchni użytkowej lokalu nr [...] w minionych latach nie rzutują na przedmiotowe postępowanie administracyjne. Zgodnie z wiedzą organu, przedpokój, strych użytkowy i poddasze strychowe nieużytkowe stanowią własność Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul. [...]. Inwestor oświadczył również o posiadanej zgodzie Wspólnoty na zakres robót dotyczących części wspólnych budynku. Ograniczenia i wymagania dotyczące dostępu do informacji wynikają natomiast z zapisów art. 73 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, zaś I. R. został zapewniony udział w przedmiotowym postępowaniu, możliwość zapoznania się z aktami sprawy oraz sporządzania z nich notatek.
Organ stwierdził, że projekt budowlany został sporządzony zgodnie z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy z dnia 23 czerwca 2004 r. nr [...] wraz z decyzją z dnia 16 czerwca 2005 r. nr [...], wnioskodawca oświadczył, że posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a autor oraz sprawdzający projekt przedstawili dokumenty stanowiące o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego oraz oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej – w związku z czym zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi C. D. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych: przebudowę, nadbudowę części budynku przy ul. [...] w S.
Od decyzji organu pierwszej instancji odwołanie wniosła I. R. zarzucając jej naruszenia prawa własności Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul. [...] w S.
Podniosła, że przy sprzedaży strychu nie zachowano prawa pierwokupu i nie ogłoszono przetargu, zarząd Wspólnoty nie miał upoważnienia do sprzedaży lokalu, gdyż nie zwołano zebrania Wspólnoty, nie została zniesiona współwłasność strychu, nie uwzględniono zastrzeżeń złożonych u notariusza, a zgodę na sprzedaż strychu podpisało zamiast wymaganych 100% tylko 52% właścicieli mieszkań.
Dodała, iż pomimo dokumentów stwierdzających, że przedpokój stanowi własność Wspólnoty, został on ujęty w planach zabudowy strychu.
Odwołująca się podniosła także, iż nie została dotąd wyjaśniona powierzchnia mieszkania nr [...] i strychu. W protokole sporządzonym 29 listopada 1984 r. metraż lokalu
nr [...] wynosi 72,66 m2, w protokole z grudnia 2001 r. dotyczącym sprzedaży mieszkania
84 m2, a w orzeczeniu technicznym powierzchnia użytkowa tego mieszkania wynosi
90,74 m2. Zdaniem I. R., powierzchnia mieszkania została powiększona przez samowolną rozbudowę mieszkania kosztem strychu i korytarza. Jak podała odwołująca się, według zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej korytarz wchodzi w skład mieszkania i wraz z nim został sprzedany, natomiast według ustaleń policji (postanowienie o odmowie wszczęcia dochodzenia) nie doszło do sprzedaży korytarza.
I. R. zgłosiła ponadto zastrzeżenia dotyczące stanu technicznego budynku, który jej zdaniem nie został uwzględniony w projekcie budowlanym.
Wojewoda decyzją z dnia 20 lutego 2006 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.) – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.
Rozpatrując przedmiotową sprawę organ odwoławczy stwierdził, że inwestor złożył wniosek w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy wraz z oświadczeniem, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Dołączył nadto kompletny projekt budowlany, sporządzony przez uprawnionego projektanta, wraz z wymaganym zaświadczeniem o przynależności projektanta do izby samorządu zawodowego, uzgodnieniami i pozwoleniami wynikającymi z przepisów szczególnych oraz decyzji o warunkach zabudowy, czyniąc tym samym zadość art. 32 ust. 4 i art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
Zdaniem organu drugiej instancji - organ pierwszej instancji oceniając złożony wniosek oraz projekt budowlany pod kątem poprawności i w oparciu o dyspozycje art. 35 ust. 1 oraz 32 ust. 4 ww. ustawy, a następnie nie stwierdzając uchybień wynikających
z powołanych przepisów - był zobligowany do wydania, zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy
z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, pozwolenia na budowę dla planowanej inwestycji.
Odnosząc się do zastrzeżeń I. R. dotyczących faktycznej powierzchni mieszkania i przebudowywanego strychu organ odwoławczy wyjaśnił, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej jest uprawniony do badania dokumentów jedynie w zakresie omówionym w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, tj. w zakresie: 1) zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia
27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska; 2) zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; oraz 4) wykonania projektu
(w przypadku obowiązku jego sprawdzenia, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także jego sprawdzenia) przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem,
o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
Nie ma zatem podstaw prawnych do merytorycznej oceny projektu budowlanego przez organ zatwierdzający projekt budowlany i udzielający pozwolenia na budowę, w celu ustalania praw inwestora do części nieruchomości objętej projektowaną inwestycją.
Organ odwoławczy podkreślił, że do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor dołączył, złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wyszczególniając dokumenty, z których to prawo wynika. Materiał zgromadzony w aktach sprawy nie wskazuje, ażeby którykolwiek z wymienionych dokumentów został wyeliminowany z obiegu prawnego. Kwestie badania prawidłowości i celowości podejmowanych przez Wspólnotę Mieszkaniową uchwał leżą poza kompetencjami organów administracji architektoniczno-budowlanej. Właściwym do rozstrzygnięcia powyższych kwestii spornych jest sąd,
a w sprawie prawidłowości złożonego oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - prokurator.
Wojewoda dodał ponadto, że w sprawach związanych ze złym stanem technicznym budynku organem właściwym jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, a zgodnie z art. 61 ustawy Prawo budowlane, obowiązek utrzymania budynku we właściwym stanie technicznym spoczywa na właścicielu lub zarządcy budynku. Co do zastrzeżeń I. R. dotyczących rozbieżności zapisów orzeczenia technicznego dotyczące-go budynku przy
ul. [...] w S., wykonanego przez uprawnionego projektanta, ze stanem faktycznym oraz, co zdaniem Wojewody sugeruje oponentka inwestycji, kwestionowania prawidłowości sprawowania przez projektanta obowiązków wynikających z przepisów prawa budowlanego - mogą podlegać one ocenie jedynie w postępowaniu w sprawie odpowiedzialności zawodowej. Orzekanie w sprawie odpowiedzialności zawodowej projektanta należy zaś do kompetencji właściwej izby samorządu zawodowego, a postępowanie takie wszczynane jest na wniosek organu nadzoru budowlanego.
Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził zgodność decyzji pierwszo-instancyjnej z przepisami prawa i utrzymał ją w mocy.
Na decyzję organu drugiej instancji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniosła I. R.
Skarżąca stwierdziła różnicę pomiędzy zakresem robót objętych zaskarżoną decyzją a pisemnym oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Podniosła, iż sprawdzający projekt budowlany architekt A. M., składając podpis w dniu 30 października 2005 r. nie miał ważnych uprawnień, o których mowa w art. 20 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Jego uprawnienia ważne były od 8 lipca 2005 r. do 10 października 2005 r., a następnie od 6 grudnia 2005 r. do 10 stycznia 2006 r.
Skarżąca zarzuciła również, iż projektant nie zastosował się do art. 20 ust.1b powołanej wyżej ustawy.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.
Ustosunkowując się do zarzutów skargi wyjaśnił, że organ architektoniczno-budowlany nie posiada kompetencji do badania prawidłowości złożonego przez inwestora pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Nie jest zatem uprawniony do kwestionowania tego prawa wbrew oczywistym dokumentom w sprawie. Odnośnie zaś podważanej przez skarżącą prawidłowości sprawowania przez projektanta swoich obowiązków organ wskazał, iż za niewykonanie swoich obowiązków lub za niedbałe ich wykonanie projektant ponosi odpowiedzialność zawodową oraz odpowiedzialność dyscyplinarną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Artykuł 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Skarga I. R. nie zasługiwała na uwzględnienie.
Jak trafnie zwrócił uwagę w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji, zakres postępowania przed organem administracyjno budowlanym w sprawie wydania decyzji pozwolenia na budowę wyznacza art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, którego treść została przytoczona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Dokonując kontroli instancyjnej organ odwoławczy ma zatem obowiązek zbadania czy postępowanie przed organem I instancji spełniło wymogi ustawowe z ww. artykułu oraz art. 32 i uzasadniało w konsekwencji wydanie pozwolenia na budowę. Należy bowiem w tym miejscu zwrócić uwagę na treść art. 35 ust. 4 Prawa Budowlanego, zgodnie z treścią, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji pozwolenia na budowę.
Sąd stwierdza, że organ II instancji dokonał dokładnej analizy materiału dowodowego oraz prawidłowo ocenił zebrane dowody. Z tego też względu uznać należało, że tak zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji prawa nie naruszyła.
Zarzuty skargi są bądź gołosłowne bądź też nie wiążą się z przedmiotem postępowania przed organami administracji architektoniczno-budowlanej. Zakres tego postępowania wyznaczają przepisy przytoczone w podstawie prawnej oraz w uzasadnieniu prawnym wydanych decyzji.
Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, iż zawarta w art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) zasada skargowości nakazuje ocenę uprawnień do wniesienia skargi w oparciu o interes prawny.
W rozważanym przypadku Sąd dokonuje oceny czy przedsięwzięcie inwestycyjne naruszyło chroniony przez prawo interes prawny strony skarżącej jako właściciela lokalu objętego wspólnotą mieszkaniową. Skarżąca zatem miała obowiązek wykazać naruszenie jej własnego interesu prawnego opartego o przepisy prawa materialnego. Legitymowanym do wniesienia skargi będzie właściciel lokalu tylko wówczas, gdy wydanie decyzji wiąże z sobą naruszenie normy prawnej chroniącej indywidualnie rozumiany interes prawny tego podmiotu.
Skarżąca nie wykazała ażeby zaskarżoną decyzją naruszono jej interes prawny.
W rozważanym przypadku trudno nawet przyjąć naruszenie interesu faktycznego skarżącej.
Z akt sprawy nie wynika, ażeby ta część strychu, której dotyczy decyzja była użytkowana przez skarżącą, a materiał zdjęciowy – znajdujący się w orzeczeniu technicznym obrazuje wyjątkowo znaczny stopień zniszczenia, uzasadniający pilne przystąpienie do obciążających wspólnotę (w tym również skarżącą) prac remontowych.
Z materiału sprawy jednoznacznie wynika, że zarząd wspólnoty podjął działania w kierunku realizacji prac remontowych i temu celowi między innymi służyła uchwała członków wspólnoty z dnia 27 lutego 2004 r. Nr [...] wyrażająca zgodę na modernizację i przebudowę i nadbudowę lokalu mieszkalnego Nr [...] w budynku przy ul. [...] w S. (inwestor w zamian za odstąpienie powierzchni części strychu zobowiązał się przeprowadzić określone prace remontowe budynku na własny koszt).
Zadysponowanie częścią wspólną przeznaczoną dla realizacji wyżej wymienionej inwestycji odbyło się zgodnie z treścią art. 23 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U.2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.). Podjęta została uchwała i mocą tejże uchwały inwestor uzyskał prawo do dysponowania częścią nieruchomości wspólnej na cele budowlane, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawo budowlane.
Należy w tym miejscu zauważyć, że jakkolwiek prawo własności chroni właściciela lokali wyodrębnionych to sprawami wspólnoty mieszkaniowej (do których m. inn. należy dbanie o właściwy stan techniczny części wspólnych budynku) kieruje zarząd i on też reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach pomiędzy wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali (art. 21 ust. 1 ustawy o własności lokali).
Ponieważ interesy właścicieli poszczególnych lokali mogą być rozbieżne w art. 25 ust. 1 ww. ustawy przewidziano, iż właściciel lokalu może zaskarżyć uchwałę do sądu z powodu jej niezgodności z przepisami prawa lub z umową właścicieli lokali albo jeśli narusza ona zasady prawidłowego zarządzania nieruchomością wspólną lub w inny sposób narusza jego interesy.
Nadmienić należy, iż skarżąca skorzystała z takiej możliwości i uchwała wspólnoty wyrażająca zgodę na opisaną powyżej przebudowę lokalu nr [...], została przez nią zaskarżona do sądu, który uznał iż została podjęta zgodnie z prawem.
Podnoszone w skardze wątpliwości co do możliwości adaptacji przedmiotowego poddasza nie znajdują uzasadnienia w świetle opracowanego przez rzeczoznawcę budowlanego – S. N., orzeczenia technicznego z miesiąca czerwca 2005 r.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.